190219-005 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

าจะไม่ให้ถึงขนาดและสัญญารักสัญญานิโรธทำตนให้เป็นผู้รู้ตัวอยู่ตื่นง่ายถ้าดาวเอาเป็นสัญญานิโรธก็ตื่นยากหน่อยแต่ตั้งเวลาตั้งใจ นอนข้าวก่อนออกให้รู้ว่าก่อนจะหลับแล้วจะพยายามนอนให้ได้มีระยะยาวนานเป็นชั่วโมงเป็นเวลาอย่างนั้นเท่านั้นและให้ตื่นขึ้นมาแต่ความสดใสในความเต็มเราก็กำหนดตัดเอาพิจารณาเมื่อคืนแล้วเริ่มต้นทำงานเริ่มต้นมีจิตอย่าให้ทำงานด้วยความเป็นเนวสัญญานาสัญญายตนะ นอร์เวย์ที่จิตตะรู้ท่วมทั่วสติเต็มมีสรรพสัตว์สัมปชัญญะให้ผ่องใสรู้อยู่ทีนี้ถ้ามันครอบงำแต่แนะนำเสมอออกมาเดินหนวดหรือหนวดตัวหายใจแม้แต่อาบน้ำล้างหน้าหรือไม่ก็ทำงานซะเลยทำงานที่มันออกกำลังกายหรือว่ามันขยับเขยื้อนมากมันจะปลุกตนเองอยู่ตลอดเวลาอย่างนั้นเลยมันก็แก้ไขการจะง่วงได้เราจะต้องพยายามแก้มันถ้าไม่แก้มันไปยิ่งจมกับมันไปยิ่งติดกับมันมันยิ่งจะจมเข้าไปใหญ่หนักเข้าไปใหญ่ระยะการแก้กลับอีกชนิดหนึ่งก็คือหัดนั่งเลยถ้ามันง่วงก็หัดนั่งนั่งหลับ แล้วก็ใช้กับสิ่งใดก็ได้หรือไม่ใช้แต่สิ่งที่จะใช้พุทโธเป็นกสิณจะใช้สัมมาอะระหังเป็นกสิณจะใช้ลมหายใจเป็นกสิณจะใช้อะไรกำหนดไว้ที่ตรงไหนก็ได้เป็นกสิณถือเป็นเครื่องยึดเครื่องเกาะแล้วให้จิตใจของเรานั้นมันรู้อยู่ในภวังค์ถ้าปล่อยหลับลงไปมันก็เป็นชนิดปล่อยลมพังถ้าให้มีสติตื่นอยู่ก็หมายความว่าระดับครึ่งหนึ่งรู้ตัวครึ่งหนึ่งแล้วปิดแต่เพียงทวาร 5 ข้างนอกแต่ข้างในใจของเรายังตื่นพระองค์รู้ตัวอยู่ลูกทุ่งทุกอย่างจิตของเราคิดได้สั่งได้แม้กำหนดรู้อย่างนั้นอย่างนี้เราก็รู้อยู่คิดไปอย่างโน้นอย่างนี้ก็คิดได้จะหยุดคิดก็หยุดได้กำหนดเองหัดทำให้ กล้องก็ทำเอาปิดทวาร 5 ข้างนอกหูตาจมูกลิ้นกายไม่รู้ล่ะแต่รู้อยู่ในทวารจิตในทวารนายเราก็หัดนั่งหลับตาทำยังไงบ้างก็ทำให้เป็นการแก้การหลับเป็นการแก้การตื่นเหมือนกันในการทำงานกับพยายามพิจารณาเสมอทุกอย่างแม้แต่การกินการอยู่การทรงจีวรในที่พระพุทธเจ้าจึงตรัสไว้ทรงบาตรทรงจีวรเกี่ยวแขนไปขาก้าวย่างแม้แต่อุจจาระปัสสาวะให้รู้อยู่ในทีรู้อยู่ในกรรมนั้นๆหรือการกระทำนั้นๆดังนั้นงานนั้นๆอยู่กับงานนั้นๆส่งไว้ซึ่งความรู้ในปัจจุบันให้ตรงให้เต็มทำกิจกรรม ทำกิจให้ตรงกรณียกิจอันนั้นอย่าให้มันเป็นสิ่งเป็นพิษผ่านหรือเป็นการฝึกสติสัมปชัญญะให้มันตรงให้มีสติสัมมนาคัดโตเป็นผู้ได้ซึ่งสติสัมมนาการ์ตูนในความรู้ที่มีการสัมผัสอยู่ไม่ไปอื่นไม่เพี้ยนไปอื่นต้องพิจารณาหนึ่งหนึ่งและรู้ที่สุดก็คือรู้ถึงกุศลและอกุศลที่มันเกิดขึ้นที่จิตเป็นโลภะเป็นโทสะเป็นชอบหรือเป็นธรรมกันเองเราจะปล่อยใจให้เป็นตกก็ชอบไม่เอาตกไปก็ชังก็ไม่เอาตกเป็นโลภะไม่เอาตกเป็นโทสะไม่เอาคุณหมอไม่เอา แม้แต่ลงในปิติก็อย่าไปหลงในปีรู้ในปิติแล้วก็ตามดับปิติอยู่เสมอไม่ให้มีปิติวิสัยเป็นผู้ที่มีปิติเป็นเครื่องอาศัยอยู่เป็นทิศทางสุขภาพมีปิติบ้างมีสุขบ้างเล็กๆน้อยๆแต่ต้องรู้เท่าทันถ้าไม่รู้เท่าทันมันจะเผลอสั่งสมสติต้องตามเก็บแต่ที่ต้องตามเก็บเสมอให้ได้ตลอดเวลาเราก็เป็นผู้ที่ไม่ขาดทุนเป็นผู้ที่กระทำได้โดยการพิจารณาและก็มีวิปัสสนาเป็นผู้รู้ที่สุดต่ำที่สุดแล้วผู้นั้นก็รู้โอเคขอบคุณจิตรู้เขตของตัวเราเองจะอยู่ในสังขารและทำอย่างไรเราเป็นผู้ มึงเอาจึงเรียกว่าวิสังขารหรืออิทธาภิสังขารเป็นผู้ที่อยู่เหนือสังขารด้วยความเก่งอย่างยิ่ง