240915-3-128 ทางเอกภาค3-ตอน128(หน้า292)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

คุ้มเป็นหนี้สุขุมอ่อนโยนสุภาพที่ให้มันเป็นการเสงี่ยมมีการสงบมีการเสงี่ยมมีความเสี่ยงดูเรียบร้อยขึ้นให้มากนะอันนี้ก็ขอยามเมื่อวานนี้พูดแล้วก็เราก็ยังไม่ได้เหมือนกันก็ขอให้พวกเราได้เอาใจใส่โดยเฉพาะนักบวชเราเป็นตัวอย่างเป็นผู้นำก็พยายามช่วยกันพากันกระทำ เข้ามาสู่บทเรียนหน้า 292 อ่านซ้ำเมื่อวานนี้หน่อยนึงแต่ความดับความเกิดนี้จึงหมายเอาจิตเป็นสำคัญที่สุดจิตตายคือจิตปล่อยได้ 7 วันได้จิตเพิ่มได้อิสระคือได้จิตหมดทุกข์หมดสุขจิตหมดทั้งอึด ขัดเครื่องและหมดทั้งอิ่มเอมเปรมปลื้มมีแต่ความเข้าใจอย่างไม่ข้องคาไม่สงสัยในวงเล็บพ้นวิจารณ์แพ้แม่ในความเกิดหรือความทุกข์แห่งรูปขันที่จะต้องรับเย็นรับร้อนรับอ่อนรับแข็งแทงทิ่มอันยังจำเป็นจำใจให้ต้องเป็นไปดำเนินไปอยู่ในขณะบัดเดี๋ยวนั้นก็ยอมให้เกิดในวงเล็บขุดฐานเพราะเป็นผู้รู้และรู้อย่างเข้าใจในเหตุในผลในประโยชน์ในสาระว่าควรให้เป็นไปหรือจำเป็น เป็นไปอยู่เพราะนี่คือดีที่สุดแล้วตามกาลเทศะฐานะในบัดนี้เป็นผู้มีสัมฤทธิ์ทำ 7 ประการครบถ้วนรู้เหตุธรรมรู้ผลเร็วและอัตถะรู้ตนในวงเล็บอัตรารู้ประมาณในวงเล็บมาตัดรู้กาลเวลาในเว็บกาละรู้บริษัทหมู่กลุ่มในวงเล็บบริษัทรู้บุคคลรู้เขารู้ฐานะกายฐานะใจของผู้อื่นแนวและปกครองปริญญาแล้วถ้าเผื่อว่าระลึกถึงเมื่อวานนี้จะได้พูดถึงความดับหรือ ความสุดสิ้นนึกว่าความหมดที่ได้อธิบายต่อมโนปวาร 18 หรือว่าย่อเข้ามาโดยมโนประวิจารณ์ 3 ว่าทุกทุกเวทนาสุขขเวทนาและอรรถกุลสุขเวทนาและเราก็ปล่อยแม่ที่สุดฐานจากทุกข์เราสลัดออกรบปล่อยแล้วทำไม่ให้เกิดอารมณ์อย่างนั้นจนกระทั่งถึงอารมณ์สุขอารมณ์กลางหรือเป็นอารมณ์อาศัยอารมณ์เฉยๆปล่อยวางแม้กระนั้นเราก็จะต้องรู้ด้วยปัญญาอีกว่าเราไม่ได้ติดในอารมณ์นั้นเป็นของของเราหรือเป็นของเราเราปล่อยได้จิตปล่อยได้วางได้เพิ่มได้สลัดคืนไม่หลงผิดมีปัญญาอย่าง ที่จะไม่อาลัยอาวรณ์ไม่ติดยึดเราจะรู้ใจของเราอย่างสูงอย่างละเอียดอันนั้นเองเราจะรู้ของเราจริงๆเพราะเราเองเราแค่ชอบแช่ชอบเสพชอบเข้าไปอยู่เป็นสภาพอย่างนั้นหรือไม่มันเป็นถ้าผู้ที่ติดจะยึดกับเป็นได้โอกาสได้ช่องหรือบางทีไม่ได้ก็เลือกเอาโหยหาถ้าไม่ได้เสพแล้วก็อะไรอาวรณ์ไม่ได้เสพแล้วก็อยากต้องการต้องทำเอาต้องมีจะต้องได้ต้องมีต้องเป็นถ้าไม่ได้ไม่มีไม่เป็นแล้วมันก็ขาดต้องเสพต้องติดวันหนึ่งคืนหนึ่งขาดไม่ได้จะต้องทำเอาอย่างนี้เรียกว่าเราปล่อยไม่ได้เราติดถ้าเผื่อว่า เราเองเรารู้แล้วว่าไม่ติดเราไม่มีก็ได้เราไม่ได้เราเราไม่ได้ไปยึดถือแต่เราจะทำเพราะเหตุว่าถึงขลังถึงคราวที่จะต้องทำสิ่งนี้สิ่งนี้ก็มีอยู่เราต้องหัดฝึกทำเอาในจิตในใจสิ่งที่มีอยู่สิ่งนี้เมื่อใดเมื่อใดก็ได้อันนั้นโตไม่มีที่สิ้นไม่มีที่สุดณที่ไหนเมื่อไหร่ไม่เกี่ยงกาลเทศะไม่เกลียดสถานที่ไม่เกี่ยงเวลาไม่เกี่ยงที่ไหนๆได้ทุกแห่งทุกที่ทุกกลุ่มมองทุกเวลามันเป็นของที่ละเอียดของทำเอาด้วยใจและเป็นของที่ไม่ต้องส่งต้องช่วยออกจากของใครอยู่ที่เราเป็นที่เรามีที่เราแล้วมันเป็นสภาพซึ่งเพราะถ้าเราทำจนตั้งมั่น แน่นอนจนทำจนเป็นสมาบัติได้ไหมคำว่าทำให้ได้จนต่อเนื่องทำจนเคยจนชินจนทำได้ง่ายแล้วแล้วก็ทำได้อย่างนานเที่ยงนานทนนานตั้งมั่นเรียกว่าทิฏฐิอีกทีทำจนกระทั่งเลิกทีนี้ก็เพิ่มไม่ทำไม่แคร์ไม่ติดปล่อยปล่อยก็ปล่อยได้แล้วแล้วก็จะทำก็ทำอีกได้กลับไปกลับมาได้แล้วเรียกว่าเราเด็ดขาดได้เด็ดขาดเพราะฉะนั้นเราก็จะต้องรู้จุดที่เราจะต้องอาศัยและก็รู้ว่าเราจะต้องทำอะไรที่มันได้และทำให้มันอยู่ให้มันเป็นให้มันมีแล้วก็เราก็ไม่ติดมียึดสลัดคืนได้จริงๆมีประสิทธิภาพ เครื่องอัดลึกซึ้งในสภาพธรรมจังหวัดสภาพอะไรต่ออะไรพวกนี้เนี่ยเราประมาทไม่ได้เราไม่รู้ละเอียดแล้วไม่เข้าใจไม่มีใครแนะมันก็ไม่ได้ที่พูดนี่ฟังดีๆนะถ้าเกิดว่าเราไม่เคยแล้วก็เราก็ไม่รู้แล้วก็อ่านหนังสือตัวหนังสือมันก็อย่างนั้นแหละมันก็ไม่ละเอียดละออเพียงพอแล้วพอที่จริงแล้วพอสุดท้ายแล้วการตายของพระพุทธเจ้านี่ตายอย่างที่เรียกว่าเอาไม้เอาปรมัตถ์จิตเสีย 70 ลูกนิพพานตายแล้วมันก็เป็นๆนี่แหละมันยิ่งเป็นด้วยตายการตายของพระพุทธเจ้าเนี่ยมันยิ่งตื่นมันยิ่งรู้มันจึงเป็นสภาพที่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่เหมือนดังที่คาดคิดนิพพานเพราะแปลว่าตายเขาก็เป็นเข้าใจ หาซื้อเป็นแถวตรงบอกว่านิพพานแปลว่าตายก็คล้ายๆกับไม้เอาว่าอ๋อมันก็หมายความว่ามันก็ไม่รู้เรื่องอะไรมันก็คือดับๆดีๆไปอย่างนั้นเองแต่ที่ไหนได้การตายของศาสนาพระพุทธเจ้านี่นิพพานที่ว่าตายกิเลนมันตายนิ่งมันยิ่งแสนรู้มันยิ่งเป็นผู้ตื่นผู้โปร่งใสเบิกบานมันไม่ได้ดับมืดดีช่วยชาติแช่มันไม่ใช่เลยคล่องแคล่วปราดเปรียวกระปิดกระปอยเป็นผู้ใหญ่วัยเป็นสภาพที่แววไวโปร่งโล่งละเอียดอยู่อย่างนั้นนะ นี่ก็อธิบายถึงลักษณะสำคัญในฟังทีนี้เมื่อเวลาถึงขั้นสุดแล้วอันนี้อธิบายถึงสภาพที่เมื่อเวลาเราได้ตายจิตตายมีจิตตายอย่างจริงแล้วมันดับสนิทแล้วก็ไม่สงสัยสภาพจิตใจมันหมดแล้วไม่ติดไม่ยึดอะไรหมดแม้กระทั่งไม่คล่องไม่ขัดไม่ค้างไม่ติดในสิ่งอึดอัดไม่มีที่หลงเอกอยู่เวรปลื้มมีความเข้าใจอย่างสุดไม่คล่องแม่ค้าไม่สงสัยอะไรแล้วก็ยอมให้มันเป็นไปได้อยู่ให้เกิดในส่วนที่ควรเกิดควรเป็นคนไปแม้จะลำบากลำบนในเรื่องของรูปขันธ์เป็นกายิกก็ทุกข์ก็รู้ในการที่จะทุกข์ถ้าเผื่อว่าเรากำลังทำการทำงานเรากำลังทำอะไรก็มีอยู่และสิ่งนั้นมันเป็นสิ่งดีแล้วเป็นสิ่งที่ เป็นคนไปก็รู้ก็เป็นไปมันก็เป็นอย่างนั้นตามธรรมของมันแล้วอยู่กลางแดดแดดก็เผาร้อนมันก็เป็นธรรมดาธรรมชาติแล้วแบกของหนักมันก็เป็นของหนักอยู่เราทำกิจนั้นกิจนี้มันก็เป็นอันนั้นอันนี้ไม่ได้ขี้เกียจไม่ได้ท้อแท้ในสิ่งเหล่านั้นเห็นว่าเป็นการงานจึงเข้าใจการงานศาสนาพุทธจึงเป็นศาสนาแห่งผู้รู้การงานเป็นกรรมพันธุ์นิยมปลูกการสร้างสรรค์รู้การก่อเกิดรู้อะไรต่ออะไรที่เป็นไปได้ดีอันนี้ก็ยังยืนยันให้ฟังให้เข้าใจชัดแจ้งจะได้ไม่ขาดส่วนจะได้ไม่บกพร่องศาสนาจะได้เต็มและก็จะได้ดำเนินไปด้วยดีนะคิดว่าได้พูดละเอียด มีเหตุผลไม่รู้กี่ในกี่จุดกี่หลักฐานยึดหลักฐานต่างๆมาอธิบายสัมพันธ์สอดคล้องกันให้ฟังให้เห็นเด่นชัดว่าศาสนาพุทธไม่ได้พาให้ไปเป็นแบบลักษณะฤาษีซึ่งมันมีข้อแตกต่างกันอยู่มีเงินแน่ที่มันไม่เหมือนกันก็เอามาเปรียบเทียบมาเคียงมาวัดให้ดูแล้วก็อธิบายเหตุอธิบายผลให้ฟังว่ามันได้มันดีกว่าอะไรแท้ซึ่งก็คิดว่าคงจะเข้าใจเพราะว่าแม่งของศาสนาพุทธมีเหตุผลที่สูงกว่าเป็นเหตุผลที่มีประโยชน์ตามหลักฐานต่างๆเป็นเหตุผลที่มีคุณค่าทำให้มนุษย์มีประเสริฐเลิศยอดอย่างแท้จริงไม่ใช่มานั่งเฉยๆอิมตัด ทิ้งตัดขว้างไม่เข้าเรื่องไม่เอาอะไรไม่รับรู้อะไรแต่เป็นกิเลสเป็นจิตที่โง่ไม่รู้ไม่เอาไม่จับดีทิ้งเกลียดชังเบื่อหน่ายไม่ใช่เป็นจิตที่ผ่องแผ้วปฏิสันถารเบิกบานรับรู้เข้าใจโลกมีเมตตาเกื้อกูลจึงพร้อมสรรพไปหมดเลยทั้งความเป็นพรมสวนสาธารณะที่ฤาษีหรือว่าแม้แต่สมัยเดิมที่เรียกว่าศาสนาพราหมณ์เป็นพรหมเป็นพราหมณ์แล้วก็ไปนั่งเอาหลับตาเอาเป็นอะไรไปตีทิ้งปล่อยไปแล้วก็ไม่เอาดูเอาดีอะไรเลยใครจะเป็นใครจะตายเลยไอ้อย่างนั้นไม่ใช่ลักษณะพรหมด้วยซ้ำไม่ใช่ลักษณะของเมตตา หามุทิตาอุเบกขาเป็นลักษณะที่เป็นคุณธรรมอันดีกลับไม่ใช่แม้แต่ลักษณะดีที่ตัวเองยืนยันว่าตัวเองเป็นเจ้าของกลับไม่ใช่ด้วยซ้ำที่แท้แล้วของพระเจ้าพระพุทธเจ้านั่นแหละตัวจริงเป็นผู้ที่มีเมตตาเกื้อกูลเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ใจดีมีอะไรช่วยเหลือกันก็ช่วยมีกะจิตกะใจมีวิริยะเพียรมีฉันทะมีความยินดีมีความพัฒนามีวิมังสาไม่ใช่ไม่เอาได้ยินเสียงคนก็เบื่อเห็นหน้าคนก็เบื่อเห็นอะไรต่ออะไรต่างๆนานาที่เขาทุกข์ร้อนเขายากเขาเย็นเขาโง่เขาหลงน่ะเขาไปคลุกคลีอยู่ในสิ่งที่เป็นโรคสิ่งที่เป็นความเสื่อมความต่ำความไม่ดีไม่งามก็ช่างเขาแล้วไม่ทาง ช่างรู้ว่าเขาเองเขาไม่รู้รู้ว่าเขาเองเขาหลงผิดอยู่หรือไม่เข้าใจเราก็ต้องช่วยเขาถึงแม้เขาเข้าใจเขาปล่อยยังไม่ได้ปะยังไม่ได้ก็พยายามหาอุบายทำยังไงจะช่วยเหลือโปรไฟล์เขาให้ปล่อยมาหลุดมาก็ช่วยกันแล้วก็มันมีอะไรกลับไปกลับมาแม่ไม่เอาทางข้างนอกข้างในมันก็ไม่เอาอะไรหรือว่าเอาข้างนอกเอาข้างในอะไรเนี่ยรู้ภายในภายนอกรู้อย่างแท้อย่างชัดรู้นิสัยของจิตรู้ความเป็นไปของจิตอย่างแท้จริงมันมีจริตมันมีนิสัยมันมีความเป็นอย่างนั้นอย่างนี้แล้วก็เข้าใจตัวจริงแล้วก็ปรับกันปรุงกันพยายามที่จะทำให้มันอยู่ในสภาพที่ ดีเป็นจิตที่ปรับได้จิตจะปรับได้ปรุงได้นอกจากจิตของคนที่มันไม่ไหวจริงๆมันเข็นไม่ขึ้นมันทำไม่ได้มันไม่เข้าท่าแล้วก็อีกเรื่องหนึ่งในนั้นก็ไม่รู้เรื่องก็ไม่รู้เรื่องอบรมกันไม่ได้ก็ปล่อยช่วยไม่ได้ก็ปล่อยไปไปอยู่กับหมู่ไม่รู้ผีชนิดไหนก็ไปตามผีชนิดนั้นใครไปอยู่กับผีชนิดไหนมันชอบมันแก้กันไม่ได้แล้วก็ชวนคนที่แก้ได้คนแก้ไม่ได้ก็ต้องปล่อยไปมันมีการงานมันมีการจะช่วยกันได้เพราะงั้นก็เวลามันก็ผ่านไปผ่านไปถ้าเวลาเราเอามาช่วยคนที่ช่วยได้ก็ต้องทำเอามาช่วยคนที่ช่วยไม่ได้ก็ต้องปล่อยไม่ทำ เมื่อถึงขั้นถึงขีดมันก็แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเลือกเอาง่ายๆก็พยายามขวนขวายอุตสาหะเพียรช่วยกันอยู่เหมือนกันจนกระทั่งที่สุดว่าแม้นี้มันเหลือเข็มภาษาไทยเรามีศัพท์ว่าเหลือเข็นไม่ไหวแล้วก็ต้องปล่อยเธอผู้ที่มีปัญญาสูงก็จะมีคุณธรรมของปริยธรรม 7 ประการมีการประมาณมีการรู้ชั้นเชิงรู้ขนาดผู้ที่ผู้นี้มากผู้นี้น้อยพวกนี้ยังอยากมากพวกนี้ยังกลางๆคนนี้ละเอียดลึกซึ้งวันนี้มีฐานต่ำกลางสูงขนาดไหนซับซ้อนอีกเยอะนะไม่ใช่พูดแค่ 3 คันรู้ชั้นเชิงรู้ผลรู้เหตุ ดูสภาพที่ว่ามันเป็นผลเป็นยอดของขั้นนั้นขั้นนี้รู้ตัวเราเองแล้วก็รู้จักการจัดสรรประมาณรู้จักการคำนวณขนาดอะไรต่ออะไรต่างๆนานารู้กาลเวลาที่จะทำที่จะปรุงที่จะสร้างที่จะจัดสรรอะไรขึ้นมารู้หมู่กลุ่มรูปบุคคลเฉพาะตัวเฉพาะตัวขึ้นก็รู้ชัดเจนแอปที่การที่ว่ารู้เนี่ยตัวเราเองเนี่ยจะเข้าใจว่าเรามีมีมากมีน้อยเราจะรู้ถ้าพูดได้ได้ใช้จริงๆก็รู้ว่าเราใช้อยู่จริงๆในสัปดาห์นี้จะทำ 7 ประการเขาก็พูดกันเพราะๆปากเค้าก็บอกรู้เหตุรู้ผลรู้ตนรู้ประมาณรู้การรู้บริษัทรู้ คนแล้วมันคล่องๆกันอยู่เหตุผลตอนประมาณการบริษัทบุคคลรู้จักอย่างรู้ 7 ลักษณะไม่ใช่แคบๆไม่ใช่แค่ภาษาภาษาที่เรียกเป็นหัวข้อเราเรียกไว้แต่ในความหมายของมันมันมีอะไรต่ออะไรหลายอย่างเราก็พยายามอธิบายสู่กันฟังอยู่แล้วมันจะเป็นสภาพที่จะต้องใช้ผู้ที่เป็นบุรุษและใช้จริงๆต้องพยายามคำนวณประมาณจริงๆมันไม่เที่ยงทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่แน่นอนตายตัวเป๊กเป๊กไปอย่างนั้นไม่ใช่มันมีอะไรไม่ทันเสมอไม่สม่ำเสมอมากบ้างน้อยบ้างนะดีบ้างต่ำบ้างอะไรต่างๆเราก็จะต้องผสมผสมให้มันพอเหมาะเสมอ แล้วกูจะเป็นไปได้ถึงป่านนี้ก็เพราะผู้นั้นเข้าใจชัดในความเห็นแก่ตัวอย่างแท้จริงแม้จะเฉพาะคราวจะเฉพาะเรื่องก็ตามก็คือหมดตัวจริงๆในเรื่องนั้นเป็นผู้กำลังลดความเห็นแก่ตัวให้แก่ตนเองอยู่แท้เป็นผู้กำลังเสียสละแท้กำลังเป็นผู้ก่อประโยชน์ทำดีอยู่จริงแม้จะทุกข์จะลำบากแต่ก็ทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากอะไรจึงทำได้แค่นี้เองแหละที่เรียกว่าเป็นผู้หมดตัวตนที่จิตแล้วเพราะเป็นผู้ไม่ถือสาแล้วเป็นผู้ยอมแล้วเป็นพวกอานนท์โรมแล้ว เป็นผู้ตัดสินให้แก่ตนอย่างไม่คับแค้นไม่เทียบเคียงไม่แข่งขันอีกแล้วแต่เป็นผู้ชนะแล้วนะทั้งๆที่เราไม่เทียบเคียงไม่แข่งขันเป็นผู้เหมือนกับแพ้นี่แหละแต่เรารู้แล้วว่าอะไรควรอะไรไม่ควรเรามีสักคนที่ทำ 7 ประการแล้วเราก็บอกอันนั้นเราตัดปล่อยแล้วไม่แข็งไม่คันไม่เปลี่ยนไม่สู้ไม่เอาเพราะว่าอย่างนั้นมันจัดจ้างหรือว่ามันเกินไปมันน้อยไปมันมากไปอะไรรู้จุดสำคัญแล้วเราไม่ทำเนื่องจากไม่หลงติดยึดยอกย้อนซ้ำในจุดดีแม้น้อยนิดธุลีใดชื่อว่าเป็นผู้อิสระโดยจริงไม่ดีที่สุดเราก็ปล่อยได้โดยไม่ติดไม่ยึด สิ่งที่ไม่มันยากลำบากอะไรก็ไม่ถือไม่สาถ้าจะทำก็ทำทำอะไรต่ออะไรก็ทำได้ถ้าจะปล่อยก็ปล่อยได้มีดีมากดีสุดอะไรต่ออะไรเราก็ถึงเวลาวางแล้วเราก็วางถึงเวลาตัดขาดถึงเวลาจะต้องรักษารักษาเช่นผมเคยยืนยันเขียนในทางเอกไว้เลยว่ายืนยันไว้ว่าพระอรหันต์นี่เป็นยอดนักยึดเพราะร้านนี้ยอดนักยึดมั่นถือมั่นยึดอะไรกล้าหาญยึดมั่นถือมั่นในธรรมวินัยยึดมั่นในธรรมวินัยยึดไว้ตลอดจนจะตายอ่ะเย็ดจนตายอยู่ในธรรมวินัยเป็นพระอรหันต์แล้วศีลพระพุทธเจ้าวินัยพระพุทธเจ้า มีเรายึดถือรักษาเพื่อเป็นประโยชน์ทั้งผู้อื่นและตนเราก็สบายถ้าเราอยู่ในศีลในธรรมนี่สบายมันเป็นเครื่องมันเหมือนเครื่องที่ป้องกันเครื่องกั้นให้เราเองไม่ตกต่ำแค่เราเองมีอะไรดีๆอยู่อย่างนั้นน่ะสิยังไงทำยังไงหลักการยังไงเป็นไปอยู่ดีแล้วรอดรักษาตัวรอดดีหว่างเบาปลอดโปร่งดีนะเพราะงั้นในเรื่องที่มันมีสัจธรรมมันมีความรู้มันมีปฏิภาณถ้าพูดกับคนที่มีปัญญามีปฏิภาณแล้วก็จะเข้าใจว่าถ้าใช้โทรหาไม่บอกก็หาในยอดยึดมั่นถือมั่นแล้วเขาก็เคย หาซื้อว่ามายึดมั่นถือมั่นแล้วยังกลายเป็นคนศีลก็ไม่ยึดถือวินัยก็ไม่ยึดถืออย่างที่เคยเจอพระที่หลวงเพ้อๆเฮ้ยนั้นเป็นของโลกโลกเขาก็ของโลกก็ซีโร่นี่แหละยิ่งต้องยึดมากและถ้าพระอรหันต์เสียอีกท่านจะไม่ทำชั่วแม้ท่านจะไม่เป็นศีลเป็นวินัยอะไรอย่างที่ว่านั้นถ้าไม่ต้องยึดท่านก็จะรู้ดีท่านก็จะไม่เป็นไรคนในโลกไม่รู้สิจึงต้องรักษาศีลไม่ให้เขาวินัยไม่ให้เขาทำให้เขาแล้วถ้าเป็นพระอรหันต์แล้วมันได้ทั้งขึ้นทั้งล่องมีก็ได้ไม่มีก็ได้และสุดท้ายพระอรหันต์ก็จะเลือกมีในสิ่งที่ควรมีที่สุดพระอรหันต์ก็จะรู้ทิศทางที่เป็นกุศลส่งไว้อาศัยยืนยันอยู่ในทิศทางอยู่ในจุดอยู่ในอาการกิริยาที่ดี คนมีเพราะเราเองเรายังเหลือเหลือสิ่งที่มีอยู่เราก็ทำให้มันมีอยู่ในสภาพกุศลอยู่ในสภาพที่ดีเพราะถ้าผิวเรามีธรรมมีวินัยมันเป็นคนดียิ่งดีใหญ่นี่เป็นเพราะอาหารประหารต้องมีปัญญาเข้าใจงี้แล้วก็มีไว้เพื่อให้เขาเพราะท่านมียังไงก็ได้ 1 ท่านมีความจนดีถ้าเราหันมีความจนเป็นตัวอย่างให้แก่คนดีอย่าไปมีความร่ำรวยมีความร่ำรวยไม่ควรถ้าอาหารไม่ควรร่ำรวยเพราะทหารจะรู้จริงๆเลยจะปล่อยวางสิ่งที่ไม่ควรมีจะเข้าใจถ้าเข้าใจไม่ได้แต่ว่าเราเป็นคนไม่ต้องมีเงินมีทองไม่ต้องสะสมเลยควรเป็นอย่างนั้นเราก็ต้องเป็นอย่างนั้นเราควรจะเป็นคนที่มีความขยันหมั่นเพียรวิริยะลำพระนะเพราะว่าเป็น ภาษาที่จะเป็นอาการที่น่าเลื่อมใสการไม่สะสมไม่มีเข้ามีของเป็นคนจนเป็นคนที่ไม่ยึดไม่หอบไม่หามอะไรแล้วเป็นอาการที่น่าเลื่อมใสถ้าหอมถามอาการไม่น่าเลื่อมใสอาการไม่ดีเพราะอาหารแล้วก็รู้ก็ปรารภความเพียรขยันมีวิริยารัมภะผู้ที่มีวิทยานำพระปรารภความเพียรขยันอยู่ดีดีกว่าขี้เกียจท่านเป็นอาการที่น่าเลื่อมใสเธอก็ทำอย่างนี้เป็นต้นมีอาการที่มีธุดงค์ทูตมีอาการที่มีศีลเคร่งดีท่านก็มีศีลเคร่งไว้มีอาการสันเรขาคณิตมีอาการของกลุ่มพอสันโดษในการที่นั่น มีการสำรวมสังวรอะไรต่างๆนานาเป็นผู้ที่แม้บำรุงง่ายเลี้ยงง่ายซึ่งเป็นพื้นฐานก็มีอยู่ทั้งสิ้นถ้าก็จะเป็นมนุษย์ที่มีลักษณะที่ดีอยู่ในตัวเองตามปรมัตถ์ตามปัญญาชั้นสูงเพราะความรู้ที่ว่ารวยดีสะสมไว้มากๆหอบหามดีแล้วก็เป็นคนที่ไม่ต้องทำการทำงานอะไรเอาแต่ชี้นิ้วปีกลายดีและเป็นความหลงผิดของมนุษย์ซึ่งก็สร้างมอมเมามนุษย์เป็นตัวอย่างอันเลวทรามเป็นค่านิยมที่เลวทรามแต่เขาไม่รู้ตัวกันไม่รู้ตัวก็เลยจะกลายเป็นค่านิยมพวกเศรษฐีเจ้านายอะไรวางท่าพวกนี้ก็เลยกลายเป็นความเลวทรามแม้แต่มาเป็นพระแล้วยัง เอาท่าทางของพวกกระดุมพีแล้วเราเรียกกระดุมทีพวกกระดุมผีหนีไปคนมีเงินมีทองแต่ไม่เป็นคนผู้ดีเป็นคนที่ไม่รู้จักมารยาทผู้ดีที่แท้จริงมารยาทผู้ดีต้องเป็นคนขยันเพี้ยนไม่ถือเนื้อถือตัวแต่กลับกลายเป็นหยิ่งผยองถือเนื้อถือตัวเหมือนคางคกขึ้นวอปฏิกิริยาพวกนี้ไม่ใช่กิริยาชั้นดีแต่เขาเข้าใจลึกซึ้งไม่ได้เข้าใจซึ่งไม่ได้จึงออกกริยาพวกนี้มาใช้อยู่ในสังคมทำให้สังคมหลงผิดแล้วก็เอาตามอย่างกันก็เลยกลายเป็นความเสียหายเพราะมันต้องรู้สัจจะที่จริงและมาที่สูงสุดก็ต้องมาเป็นปราชญ์มาเป็นลูกศิษย์พระพุทธเจ้าเนี่ยเพราะฉะนั้นผู้ที่เป็นผู้สูงจริงก็คือผู้ที่ไม่สะสมอะไรแล้วก็เรามีคุณงามความดีในตัว หมั่นเพียรสร้างสรรค์พาทำในส่วนที่ควรทำและอยู่ในฐานะที่ควรอยู่ตามขั้นตามตอนมีกฎมีระเบียบมีวินัยมีธรรมวินัยก็ต้องรักษาสิ่งนั้นรู้ด้วยปัญญาและส่งไว้จึงเรียกว่าสมรรถนะรู้ด้วยปัญญาว่าควรส่งไว้ในอย่างไรกับกิริยาธรรมวินัยส่วนสูงส่วนเจริญส่วนที่เป็นยอดส่วนที่เป็นดีเป็นอธิบดีก็เป็นอธิบดีพอดีก็แปลว่าเต็มพอดีเป็นผู้ที่มีอาชีพยิ่งเป็นที่มีเต็มไปด้วยอาทิอธิบายยืนอยู่ส่วนยอดเป็นผู้ที่มีส่วนยอดทรงอยู่ 2 ส่วนยอดไว้ถ้าดังที่ได้ อธิบายผ่านมาจนถึงช่องถึงจนถึงช่วงวางได้ปล่อยได้เป็นที่สุดนี้แลจะคืออาสวักขยญาณกล่าวคือการดับที่อาสวะการตายสนิทของจิตที่เป็นกิเลสตัณหาอุปทานเป็นสภาพครบถ้วนบดครบละเอียดหมดสิ้นสภาพวงเล็บเปิดทั้งอภิชาวิศวะโลภะและทั้งพยาบาทโกธะไปเรื่อยแหละเคยพูดถึงอุปกิเลส 16 ก็คืออธิบายมากภาษาอะไรไปจนถึงมานะอติมานะมะทะประมาททะนะวงเล็บปิดเป็นรอบที่เรียกว่าบรรลุสุดในการทำจิตก่อปัญญา ซื้อบทสำเร็จของอาทิตย์จิตคือญาณทัศนะผู้ได้สร้างรอบปริปุรณะหรือบริบูรณ์ภาษาบาลีคำว่าปริปุณณะภาษาไทยเขาเรียกบริบูรณ์เลยแต่เป็นผู้ได้สร้างรอบให้ได้ทั้งหยุดทั้งรู้เข้าใจชัดแจ้งได้ครบๆนี่ก็คืออีกอันนึงกับปริสุทธิ์เราเรียกภาษาไทยๆก็บริสุทธิ์บาลีก็ปริสุทธิได้ครบมากที่เท่าใดก็ดีมากเก่งมากเท่านั้นเท่านั้นแล้วเราก็ทำจนกระทั่งมันเก่งมันดีมันคล่องมันแน่มันแน่วมันเป็นได้เสมอแล้วก็พอได้อย่างแน่ใจแล้วก็เพิ่มถอนได้ประสิทธิภาพสลัดคืนได้ไม่แช่อิ่ม ไม่ช่วยเอาไว้แต่ก็เป็นเครื่องอาศัยเราได้แล้วเราก็จะมาอยู่ตามกาละเทศะอันควรเป็นกาลเทศะอันควรสร้างกรรมมันควรทำอยู่กับจุดที่พรั่งพร้อมไปกับหมู่กลุ่มพร้อมไปกับกิจการผู้ที่จบการงานแล้วการงานตนสิ้นสุดสิ้นภาระมีแต่การงานผู้อื่นเท่านั้นที่เราจะส่งไว้ดีที่สุดที่เราจะเข้าใจแล้วเราก็เลือกเป็นบัดนี้เวลาผ่านไปเราควรจะทำอะไรอะไรควรทำกายกรรมวจีกรรมอะไรดีกว่านี้มีอีกแล้วก็ทำแต่จิตใจของเราไม่มีการที่จะไม่ยินดีในความที่สงบเรามีความรู้เรามีของแน่เรายินดีในความสงบแต่คำว่าสงบของเรานั้นไม่ ตื้นเขินๆว่ะสงบคุณจะต้องไปนั่งหยุดอยู่จะต้องไม่เอาอะไรนั่งหลับหลับดีนิ่งเฉยๆไม่เกี่ยวกับใครมุดคุณครูอยู่ในเลี้ยวในรูอยู่ในโพรงอยู่ในถ้ำอยู่ในอะไรไม่เอาอ่าวอะไรไอ้อย่างนั้นพูดมามากแล้วเตือนให้เข้าใจชัดแจ้งแล้วมันไม่ใช่ว่างงๆเงาๆอย่างนั้นสงบเออเรารักความสงบความสงบอันนี้คือปราศจากกิเลสทั้งหลายทั้งปวงอย่างสนิทสิ้นแม้แต่อนุสัยอาสวะและจิตใจของเราไม่มีแม้แต่กิเลสส่วนนั้นส่วนนี้หรือลักษณะที่ไม่ดีและได้ปล่อยวางได้ทิ้งได้ไม่ให้จิตชั่วๆพวกนี้มันมีอำนาจแม้ได้จิตพาหลบพาหลับพาลี แล้วไม่เอาถ่านอะไรกับสิ่งที่ควรศาสนาพระพุทธเจ้าท่านได้ชี้เน้นว่าเป็นผู้รู้เป็นผู้ตื่นเป็นผู้เบิกบานชนิดยืนยันชัดแจ้งว่าไม่ใช่ฤาษีหน้าไม่ใช่พวกโรคจิตหลงทำตัวเองให้เป็นก้อนขี้หมาเป็นเศษอิฐเศษหินเศษดินที่ไม่ควรทำไม่ได้ประโยชน์อะไรไม่ใช่ศาสนาที่มีนโยบายและก็สร้างศาลให้มนุษย์กลายเป็นเศษก้อนขี้หมาเศษหินของทิ้งไม่เข้าเรื่องไม่ใช่อธิบายในยะลาหลายชั้นหลายเชิงแม้กระทั่งพูดกล่าวถึงว่าไม่ใช่จะมาสอนเสร็จแล้วก็ให้คนจริงๆก็ไม่ใช่ก้อนขี้หมาแท้กินเหมือนกันขี้เหมือนกันเยี่ยวเหมือนกันนอนเหมือนกันแล้วก็หมุนอยู่แค่นั้นแหละนั่งนอนยืนเดินกิน ขี้เยี่ยวอยู่แค่นั้นแม้จะบอกว่าอะไรดีที่ละสืบพันธุ์ได้ก็ดีแล้วถ้าไม่ละสืบพันธุ์ได้ก็เหมือนสัตว์เดรัจฉานดีๆนี่เองจะดีกับสัตว์เดรัจฉานหน่อยนึงก็ว่าไม่ติดกันไม่สืบพันธุ์แค่นั้นเองเสร็จแล้วก็มันก็ไม่ได้สูงกว่าอะไรก็นั่งนอนยืนเดินกินขี้เยี่ยวเท่านั้นไม่มีคุณค่าอะไรเงี้ยแล้วมันจะไปเข้าเรื่องอะไรเราก็ต้องรู้เป็นชั้นเชิงเพราะงั้นส่วนใดที่เราเองเราเข้าใจอย่างชัดแจ้งก็คือไปศาสนาพระพุทธเจ้าใช้สัมมารีมักองค์ 8 จึงฝึกไปพร้อมกันเลยรู้กิเลสโดยชัดแจ้งจึงไม่ต้องไปวกกลับไปกลับมาเหมือนอย่างปัญจวัคคีย์กับวิทยาศาสตร์บรรลุเดี๋ยวๆวัยเพราะว่าไม่ติดแช่จิตไม่หยุดเพราะว่าปัญหา ไปติดภพสิบชาติไม่ติดไปนิ่งไปแช่ไปหลบไปหลับไปอะไรเป็นแนวโน้มเป็นความเข้าใจแบบฤาษีก็ไปติดอารมณ์ฤาษีไปติดแบบไอ้ที่เขาสอนเขาสั่งไอ้ประเภทหลบๆๆกลายเป็นตัวไม่เอามันก็ไม่ต้องเสียเวลาไม่ใช่ปัญจวัคคีย์เป็นต้นเราจะเห็นได้ว่ารูปรอยของศาสนาพระพุทธเจ้านั้นพระพุทธเจ้ามาเปิดเผยสิ่งที่มันวิเศษยิ่งกว่าเพราะฉะนั้นการที่เราศึกษาดูตามตำนานดูตามประวัติศาสตร์ดูตามหลักฐานต่างๆเราจะเห็นชี้แนะพระอรหันต์ของพระพุทธเจ้าท่านสอนได้ไว้ได้เร็วได้แล้วก็ไม่ต้องใช้ชักไม่ต้องวนเวียนมันรับตรง มันไม่ได้คดโค้งมันไม่ได้เป็นอะไรนักหนาท่านสอนแล้วท่านก็มีอินทรีย์พละกันด้วยแล้วก็เข้าใจด้วยจริงๆพวกเรานี่ก็มีอินทรีย์พละแต่ทีนี้มันก็หลงมันไม่เก่งมันไม่มีบารมีเท่าๆนักแต่ก็น่าจะเป็นได้และเราก็เป็นได้ไม่ช้านักหรอกอย่างที่ผมได้มาสร้างศาสนาและไม่ใช่ว่าสร้างผมมาสืบสืบทอดผมมาทำงานของงานศาสนาพระพุทธเจ้าทำเนี่ยมันก็ไม่ชานักแต่ก็มาติดฐานเก่าที่ว่ากันจึงจะเป็นความผิดของผมหรือความผิดของคุณก็ตามใจมันเป็นหลงเอามาก็พยายามตัดมาตั้งแต่ต้นด้วยซ้ำไปเพราะสุดท้ายก็มาเอ๊ะทำไมนะอันนี้มันมาแต่ปางไหนนะไปเก็บเอามาจากไหนอย่างฤาษีฤาษีนั่งแช่นั่ง ช่วยอะไรเนี่ยผมก็ว่าผมไม่ได้สอนแค่สอนเฉื่อยแต่ก็ให้รู้ในการที่จะอยู่ว่างได้วางได้ปล่อยได้ที่จะรู้ว่าเราเองเราไม่ไปคลุกคลีไม่ไปเกี่ยวข้องนี่มันก็ได้ก็ให้หัดให้ฝึกให้ทดสอบให้ทดลองให้เป็นไปเพราะว่าอย่างนั้นทดลองได้ลงคำว่าถ้าไม่มีในการที่เราจะอยู่ว่างอยู่ว่างอยู่ไม่เกี่ยวไม่คล่องก็ได้เรามีมีแต่บัตรทำต่างๆนานาจะอยู่เงียบสงบจะไม่ยุ่งไม่เกี่ยวแม้แต่ไม่พูดไม่จากับใครไม่ได้ทำตามบ้านทำรูปร่างทุกเรื่องอะไรไว้จะจารึกจะออกปากเขาทำอะไรก็ไม่ว่านะได้ให้รู้ฐานะให้รู้กาลเทศะให้รู้การสอบการเป็นฝ่ายแต่เสร็จแล้วก็ติด ปิดซึ่งมันเป็นก็เป็นธรรมชาติด้วยแล้วก็เป็นของสิ่งที่มันมีมันเป็นบางคนก็ไม่ยากไม่เย็นทีนี้ถ้าผู้ใดได้ฝึกเพียรเข้ามากๆรู้การตัดการละการรถถ้าพวกคุณบางคนได้ฝึกปรือไปขณะนี้ก็ได้ถูกอกถูกลมได้รับรู้คุณธรรมของพระพุทธเจ้ามากเข้าบางคนอาจจะชาตินี้ชาตินี้ก็เห็นไปจนกว่าจะมาอินทรีย์พละได้ฝึกเปลี่ยนไปได้มากกว่าจะไปถึงวาระไปพบพระพุทธเจ้าองค์ใดองค์หนึ่งก็มีอินทรีย์เพราะรักแก่กล้าพระพุทธเจ้าสอนพับ 3 คำเป็นพระอรหันต์เลยไม่ต้องติดต้องแช่ก็ได้บางคนอาจจะต้องอย่างนั้นแต่ก็ยังไม่รู้นะว่าจะรอพระพุทธเจ้าเกิดเมื่อไหร่ก็ตามใจแต่คุณก็ต้องเพียรอยู่ดีอ่ะต้องสะสมบารมีธรรมกันทุกคนบางคนก็ไม่ต้องรอบรรลุมันเดี๋ยว แค่ชาตินี้อย่างที่เคยอธิบายให้ฟังว่าพระโสดาบันเอกพีชีกับทาคามีต่างกันตรงไหนมันต่างกันอยู่ที่ความเพียรเป็นตัวเป็นตัวสำคัญที่แก้แก้กรรมแก้เจ้าเป็นนายกรรมหรือแก้พรหมลิขิตรักคนมันไม่เข้าใจว่าเอกภพกับทาคามีว่าเกิดอีกชาติเดียวหรือมีเชื้อชาติเดียวเอกภพชี้ว่าเชื้อชาติเดี