240908-3-124 ทางเอกภาค3-ตอน124(หน้า284)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

ี้ไปอธิบายที่สนามหลวงมันก็ไม่เหมือนกับอธิบายพวกคุณ พวกสนามหลวงแต่ไหนๆไหนๆใครๆใครมาแล้วก็พูดอย่างนั้นน่ะแต่จะชี้จะยกตัวอย่างชี้ไปอย่างนี้เปล่าไม่รู้เรื่องเลยไปชี้เข้าไปมันก็ไม่มีเหตุไม่มีปัจจัยรองรับฐานที่จะพูดนี้มันก็ต้องไม่ได้ต้องขยายความต้องอธิบายแล้วก็เบลอไม่เหมือนอย่างนี้เราพูดงี้ไปพอพูดจุดๆนี้ไม่ต้องขยายความเราเข้าใจกันแล้วสรุปกันแล้วก็เป็นฉันทันทีทันทีทันทีเป็นความเข้าใจมันทันมันร้อยละแล้วพวกเราก็เข้าใจกันได้รวดเร็วและง่ายเพราะงั้นมันมีเหตุปัจจัยทั้งคู่ทั้งคู่ที่จะแสดงออกทั้งผู้ที่จะรับก็มีฐานอันใกล้เคียงกัน มีสภาวะธรรมอันพอที่จะเข้าใจมีเหตุปัจจัยอะไรที่มันรู้ได้ด้วยกันมากพอมันจึงเป็นไปได้ที่พูดนี่มีสภาวะธรรมอันเป็นนามธรรมรองรับมากๆอย่างยกตัวอย่างเมื่อวานนี้ตอนเย็นที่อธิบายสู่ฟังสภาพที่ว่าคุณไม่อยู่ที่นี่นะแล้วคุณก็ไม่ต้องไปกระด๊อกกะแด๊กข้างนอกคุณอยู่วันหนึ่งคืนหนึ่ง 2 คืน 2 วัน 5 คืนอาทิตย์นึงเดือนนึงปีนึงหลายปีคุณไม่เป็นเหมือนอย่างแต่ก่อนโน้นคุณก็เข้าใจเข้าใจที่ตัวเราเองแล้วมันซาบซึ้งมันเห็นจริงเห็นจริงแล้วเราก็เปลี่ยนไปนึกเทียบไปนึกเห็นตามไปจิตใจของเราแต่ก่อนโน้นจริงๆด้วยนี่ท่านบอกให้ลองเที่ยวแล้วก็เทียบดูก็มันจริงๆนะ แต่ก่อนนี้ถ้าเราไปอยู่อย่างนี้นี่มันอึดอัดตายทรมานตายรู้สึกอับเฉาเหาะเหี่ยวแต่ก็ไม่ก็ชี้ดูแล้วเราก็เบิกบานแจ่มใสเพราะเรามีสันโดษเราเบิกบานแจ่มใสเท่านี้เราพอพอแล้วเบิกบานพอนี่แจ่มใสร่าเริงแล้วไม่จำเป็นจะต้องไปร่าเริงเบิกบานต้องหัวเราะเออก็ต้องมากหลายเหมือนอย่างกับชาวโลกเขาซึ่งเขาเองก็จะต้องปรุงกันหลอกล่อกันยั่วกันให้หนักให้มากต้องเปลืองเปล่าแม้แต่แคลอรี่แรงงานสูงขึ้นเขาก็ทำกันอยู่แล้วไปเสียสตางค์ด้วยแล้วต้องไปจ่ายแรงงานของเราจ่ายเคอรี่ของเราเสร็จแล้วเราไม่ต้องไปเปลืองวัตถุต้องกินเข้าไปให้มันสังเคราะห์คืนมาอะไรอย่างนี้เขาก็มีแต่เสียจะเสียไม่รู้กี่ชั้นกี่ต่อแต่เราเอง ชีวิตแค่นี้ก็พอผ่านหนุ่มแค่นี้ก็พอกินแค่นี้ก็พอร่าเริงเบิกบานแค่นี้ก็พออะไรๆที่ชีวิตโลกเขาที่ถูกหลอกในสังขารและธรรมที่เขาปรุงมายั่วเราว่าจะต้องไปเอาอันนู้นอันนู้นเป็นความสุขจะต้องไปเอาอันนี้อันนี้เป็นความวิเศษสบายเลอเลิศรสเราจะต้องไปเอาอย่างโน้นอย่างโน้นเราก็ไม่แล้วก็มายั่วยวนยังไงเราก็ไม่เอาเราไม่ไปแสวงหาแล้วพ่อแล้วหยุดได้แล้วยั่วเราไม่ขึ้นมันเป็นจริงไหมคุณก็ต้องมีฐานรองรับเมื่อคุณมีคุณก็เห็นจริงๆมันก็ยิ่งซาบซึ้งสูงขึ้นไปถ้าเอาคนอย่างพวกที่เขาไม่รู้เรื่องเลยอย่างชาวสนามหลวงมานั่งฟังตรงนี้แม้จะชี้ว่าใน เขาจะไม่รู้เรื่องอะไรแล้วไปพูดที่สนามหลวงเขาไม่รู้เรื่องเขาก็เดินๆมันก็ไม่ทราบซึ่งมันก็ไม่เอ๊ะเป็นจริงได้หรือไม่เชื่อใครที่ไหนเป็นมันเป็นอย่างนี้เหรอมาเถียงอยู่ในใจมันจะค้านแย้งมันอะไรอยู่ในใจเยอะแยะเลยแต่เรานี่มีสภาวะรองรับมีอะไรต่ออะไรได้พิสูจน์ได้ทดสอบมาได้เห็นจริงมามากหลายสูงไม่ใช่ฉันต่ำๆฉันต้องเป็นสันโดษมักน้อยเป็นความสงบเป็นวิเวกเป็นความว่างเป็นผู้ที่ปล่อยโรคปล่อยโรคมาไม่รู้กี่โรคกี่โรคปล่อยมาจากทีมมนุษย์เขายังสนุกสนานอย่างครื้นเครงก็ยังต้องมี ถ้าไม่มีสิ่งอย่างนั้นเขาโหยหาเขาขาดแคลนถ้าว่างสักวันสองวันหรือ 5 วันก็พอว่างได้แต่ถ้าเลยไปแล้วไม่ได้เราก็ต้องเสพเขาต้องเอาเขาต้องเป็นอย่างนั้นเขาคิดถึงเขาโหยหาเขาต้องได้รับแต่เราเองเราตัดปล่อยหลุดพ้นมามันไม่มีย่อยอย่างนี้เท่านี้มันมีย่อยกว่านี้อีกมันมีหลากหลายกว่านี้อีกถ้าคุณมีเวลาคุณก็ไปทบทวนดูในแนวอย่างนี้แหละไปนั่งระลึกดูเออจริงนะแต่ก่อนนี้เรานู้นน่ะไอ้โน่นไอ้นี่ถ้าเราไม่ได้มาปฏิบัติธรรมนะเราจะมาขาดแคลนใช่ไหมไม่ต้องได้หรือมันต้องไปวิ่งลุกลี้ลุกลนหาไปแสวงหาก็เป็นระลึกดูมันมีอีกเยอะ ไม่ใช่มีเท่านี้มันย่อยแยกมีอื่นๆอีกแต่ละบุคคลบางคนไม่ไปติดไปยึดตามคุณหรอกคุณติดอยู่คนเดียวก็ได้แต่พิสดารแผลงๆอะไรก็มีบางอย่างบางอันนั้นคือบางอันก็เหมือนๆกันน่ะก็ไปซ้ำๆกันที่เขาหลอกมาเราก็เป็นลมอยู่เยอะแยะเพราะเมื่อเราได้มาเรียนแล้วก็ใช้สูตรใช้ทฤษฎีหลักทฤษฎีที่มันมีความพิสดารความก็ไม่เหมือนกันแต่ว่าก็มีเหลี่ยมครูที่ขยายแปลกเปลี่ยนไปบ้างแต่ก็สรุปแล้วมันก็จะเป็นละราคะโทสะโมหะอันเป็นแกนใหญ่เป็นมูลราคาข้อมูลโทรศัพท์มูลโม มูลรากเหง้ารากเขาถึงเราจะเห็นจิตจะรู้จิตจิตมันจะสูงขึ้นมันจะมีผลได้ขึ้นโดยหลักต่างๆโดยเฉพาะเจโตปริยญาณก็เป็นหลักที่เราจะได้รู้การพิจารณาหลักอื่นๆทฤษฎีอื่นๆแล้วก็รู้มันก็จะเป็นสภาวะธรรมที่บางทีเราก็ท่องไม่ได้หรอกภาษาหลักแต่ว่าก็ทำไปถูกสัดส่วนของมันมีรูปรอยไปตามที่พระพุทธเจ้าท่านบอกรักบอกความหมายเป็นช่วงเป็นชั้นเป็นตอนหลายระดับหลายขั้นอะไรมาเนี่ยที่เอามาเทียบมาเขียนให้ฟังเราได้ไล่สติปัฏฐาน 4 กายในกายเวทนาในเวทนาจิตในจิตทำในธรรม กันมาพอสมควรแล้วแล้วก็ลองอีกสักหน่อยนึงคิดว่าวันนี้จะกระจายความกระจายคำให้มันเข้าใจดีขึ้นอันนี้เป็นหลักเป็นหลักที่เรามาใช้ประพฤติเจ้าจนตรัสว่าสติปัฏฐานเป็นเอกลักษณ์สติปัฏฐานเป็นทางเอกทางเดียวที่เราจะประพฤติเพื่อหลุดพ้นสูงสุดเป็นทางเอกทางเดียวซึ่งจริงที่สุดเราปฏิบัติสติปัฏฐานแม้เรานั่งอยู่เฉยๆบอกแล้วว่าคุณมานั่งอานาปานสติคุณก็มาทำสติปัฏฐานคุณเดินยืนนั่งนอนทำกิจทำการทำงานอะไรมีสัมผัสอยู่จะสัมผัสอันนู้นอันนี้อะไรอยู่ทุกอย่างคุณก็ปฏิบัติสติปัฏฐานแม้ จะนอนคุณก็พยายามทำสติปัฏฐานแล้วมันก็จะได้ระดับหนึ่งมีความเป็นอย่างนึงขนาด 1/16 ความหมายถูกความรู้ที่เราได้รู้มาว่าควรทำอย่างนี้อย่าทำอย่างนี้ทำในใจทำกายทำเวทนาทำให้มันได้ตามเชิงชั้นคือตามธรรมะที่เรารู้แล้วว่าเราต้องปฏิบัติให้ได้อย่างนี้อาจจะต้องอดทนบางสิ่งบางอย่างก็อดทนข่มฝืนจะตั้งให้มันมั่นจะฝึกปรือให้มันได้อย่างนี้ไปเสมอๆจน ของแล้วก็ค่อยเปลี่ยนแน่ใจว่าทำได้อย่างคล่องแล้วตั้งมั่นยั่งยืนทำเมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็ได้เป็นเมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็ได้ก็ฝึกขึ้นไปอีกอย่างโน้นอย่างนี้อีกเวียนวนว่าเป็นไปได้ทุกอย่างแล้วเราก็จะเบาทุกอย่างมันจะทำหนักทำเบาอะไรไปไหนก็ได้เราได้ขยายความดีทีนี้เราก็ขยายมาถึงเวทนาหรือได้ชี้ในสภาพธรรมชี้สภาพจิตไปบ้างแล้วเวทนาก็คือจิตแม้แต่กายในก็ได้ชี้เข้าไปหากินเวทนาก็คือจิตที่เป็นภาษาที่บอกชั้นบอกชั้นของสภาพจิตเข้าไปอีก เป็นรถที่จะมีอารมณ์ที่มีความหมายบอกว่ามันเป็นสุขมันเป็นทุกข์หรือมันไม่ยึดติดในอาการอารมณ์ของสุขทุกข์ที่เรียกภาษาเต็มก็ว่าอนุกรรมสุขหรืออุเบกขาเรารู้นะไม่ใช่ไม่รู้อุเบกขานี่รู้อรรถก็มาสุขนั้นก็รู้รู้สภาพจิตว่าเป็นสุขเป็นทุกข์โดยเฉพาะเมื่อเรารู้เราก็รู้ชัดดูว่าเราส่งอยู่หรือเราเป็นอยู่เนี่ยไปถึงขั้นสูงก็จะเป็นอยู่ในระดับอาการของทุกข์ซึ่งมณฑลได้ยากนั้นเราไม่ต้องทนได้ยากเราไม่ต้องทนและเราไม่ได้มีทนไอ้ทุกข์ไม่ต้องทนไปทน นอกจากไม่ทนแล้วจะสุขเอาด้วยคือพอดีเย็นดีสบายดียินดีเห็นดีทรงอยู่อย่างนี้ดีก็ดีนี่ไม่มีอะไรไม่ยากไม่ลำบากไม่ยากไม่ลำบากอะไรสบายสบายแม้จะทำงานแม้จะแบกของหนักแม้จะร้อนจีแม้จะเย็นเจี๊ยบแม่จะแข็งแม้จะอ่อนแม้จะเป็นอย่างไรอย่างไรอยู่มันก็ก็ไปได้เรื่อยๆแหละไปง่ายๆมันก็ไม่ยากอะไรนี่มันก็สบายๆเป็นไปแล้วเราก็รู้ดีแต่ปัญญาอยู่ด้วยว่ามันก็เป็นของดีเป็นกรรมดีกุศลกรรมก็ควรทำอยู่ก็ทำไปถ้าเราไม่ทำวันนี้อะไรดีกว่านี้อีกกายกรรมวจีกรรมใดดีกว่านี้อีก ถ้ามีอะไรดีกว่าหรือสมควรแล้วก็จะไปทำแต่ตอนนี้อะไรไม่ดีกว่านี้ไม่สมควรกว่านี้อันนี้สมควรกว่าในเวลานี้อย่างนี้อันนี้ต้องทำอยู่ล่ะดีกว่าอื่นแล้วก็ทำอยู่ไปเรื่อยๆสบายๆจะเรียกว่าสุขก็ได้จะเรียกสปายะหรือสบายมันก็เป็นความเจริญอยู่เจริญอยู่เป็นความเจริญก็เป็นไปได้ดีอยู่และในฐานะที่บอกว่าอะทุกข์ก็มาสุขก็คือแม้แต่สุขเราก็รู้และเราก็ไม่ได้ทำเพื่อเสพเมื่อเราไม่ได้ทำล่ะเราจะติดไหมเราจะโหยหาไหมก็ไม่ได้ติดอะไรถึงเวลาหยุดควรหยุดก็หยุด หยุดแล้วเราก็ไม่ได้โหยหาไม่ได้อาวรณ์อะไรไม่สุขและก็ไม่ได้ทุกข์ทุกข์นะตัดไปก่อนเลยเราไม่ได้เป็นทุกข์นะนี่เป็นอาการของอารมณ์จิตเมื่อมันเป็นอย่างนี้มันก็เป็นอับทุกข์กามสุขคือไม่มีทุกข์ไม่มีสุขแม้กำลังทำอยู่เป็นอยู่แม้จะดีจะยินดีอยู่บ้างเป็นประมุขช้าไม่ได้เป็นความไม่พอใจแต่ก็พอใจไม่มีอะไรขัดไม่มีอะไรข้องไม่มีอะไรมันอึดอัดอะไรเลยโล่งโปร่งทำก็สบายโล่งใจโปร่งใจไปเรื่อยๆมีอาการไปเป็นธรรมดามันก็เป็นไปมันก็สุคโตมันก็ดำเนินไปวงจรนี้มัน มันเป็นแปรงกรนเพราะเราอยู่ด้วยกันอยู่ด้วยการงานอยู่ด้วยการกระทำการกระทำนี้มันก็เดินกลไกของมันไปเรื่อยๆมันเรื่อยๆสบายๆแต่เราก็ไม่ได้ดูดดึงใจไม่ได้ติดยึดไม่ได้เอร็ดอร่อยจนเราต้องบอกว่าแม้ถ้าหยุดลงไปนี่เสียดายนะโหยหานะอาวรณ์อะไรก็ไม่หยุดก็หยุดได้ทำก็ทำต่อไปเรื่อยๆได้ไม่หนักไม่นะแม้งานหนักมันมีภาษาย้อนแม้งานนั้นยังหนักอยู่แต่เรามีแรงพอจะทำยังไม่เมื่อยเราก็ทำได้งานหนักพอใช้แรงไปมากใช้แคลอรี่มากใช้จนกระทั่งมันพร่องไปมากๆมันก็จะเหนื่อยเหนื่อยก็ต้องพักมันก็ธรรมดาธรรมดาเรารู้อยู่แล้วในความธรรมดามันเป็นอย่างนี้ งานบางอย่างมันไม่เหนื่อยหรอกมันทำไปได้เรื่อยๆวันนึง 10 ชั่วโมงก็จะทำไปได้เรื่อยๆมันไม่หนักหนาอะไรทำได้ไปอย่างนั้นแล้วก็ทำแล้วก็เป็นงานที่มีคุณค่ามีประโยชน์ต่อมนุษยชาติตัวเราเองนั้นบางทีเราไม่ได้ประโยชน์อะไรจากอันนั้นเลยเพราะเราได้ประโยชน์ที่ยิ่งกว่านั้นแล้วแต่เราก็ทำให้เขาไปผลิตไปวันๆเงินคืนไปเจอเวทนาของเราอาการอารมณ์ของเราก็มันก็สบายๆอย่างนั้นแหละมันก็ไม่สุขมันก็ไม่ทุกข์เวทนาในเวทนาความรู้สึกร้อนความรู้สึกอ่อนความรู้สึกแข็งความรู้สึกเย็นความรู้สึกอะไรพวกนี้มันก็เป็นลักษณะความรู้สึก ไปเวทนาธรรมดารู้สึกกระทบสัมผัสแล้วเป็นอย่างนั้นอย่างนี้เมื่อไปเอาถึงร้อนถึงเย็นเนี่ยมันเป็นภาวะที่ลึกเข้าไปเหมือนกันถ้าแค่ที่เราบอกว่ารูปมันก็เป็นความรู้มันยังไม่ได้รู้สึกถ้าเราบอกว่าเสียงมันก็เป็นความรู้มันยังไม่ใช่ความรู้สึกนี้แยกออกไปให้ฟังอีกนะว่ามันรู้ทางความรู้อายตนะรู้ใช้ทวารทวารตาไม่เห็นรูปรับมารูปรู้จิตวิญญาณของเรารับรู้รูปจิตรู้และรู้อาการรู้สึกมันมีซ้อมลงไปอีกรูปแล้วก็รู้สึกว่ารูป กำหนดหมายลงไปว่าพอใจไม่พอใจยินดีไม่ยินดีไอ้ยินดีไม่ยินดีพอใจไม่พอใจนั่นเป็นความรู้สึกเป็นเวทนาต่างจากคำว่ารู้ต่างจากคำว่ารู้เห็นคนแต่งตัวสวยมาโลกในภาษาโลกเรียกว่าสวยผ่านมาถ้าคุณมีความเห็นบางคนมันมีความเห็นยึดถือแรงแหมไอ้คนนี้เหมือนลิเกหน้ามันใส่คุณมีความเห็นเปลี่ยนนะถ้าแต่ก่อนคุณเห็นสวยจังเลยเราน่าจะได้อย่างนี้บ้างตอนนี้เรามีความเห็นเปลี่ยนโอ้โหแม่ เกจ์ทรงเครื่องเราก็จะมีอาการอารมณ์ไม่ชอบมันจะชอบหรือไม่ชอบมันก็เป็นความรู้ปัญญาหรือความยึดถือความเห็นของคุณเข้าไปเป็นตัวต้นขาวได้กินในใจมันมีแล้วมันเกิดจริงๆของแต่ละคนนั้นแม้แต่ความยึดถือที่มันเป็นตัวบงการมาเป็นข้อมูลมาเป็นกลไกอันหนึ่งที่ทำให้เราเกิดความรู้สึกแต่ก่อนเราเกิดความรู้สึกอย่างโน้นตอนนี้เรามามีความเห็นใหม่เรามายึดถือข้อมูลใหม่มายึดถือความเข้าใจใหม่แล้วเราเกิดไม่ชอบใจมันก็เปลี่ยนไปได้อยู่อย่างนั้นแหละไม่เวลาเรารู้แล้วว่าแต่ก่อนเราชอบจ่ายแล้วเราก็ไปเปลืองเปล่าต้องแสวงหาต้องเหน็ดเหนื่อยหนักหนาเป็นภาระตอนนี้ บ่เห็นแล้วว่ามันเกินเราไม่ต้องสิ่งนี้ก็ได้ไม่ต้องแต่งเป็นลิเกทรงเครื่องอย่างนี้ก็ได้แล้วก็จ่ายแล้วเสร็จแล้วเรายังยึดถือโดยมีมานะเรายังเป็นเพศเดียวลบอยู่คนอื่นไม่แบ่งข่มไปไม่พอใจไม่ชอบใจอยู่แล้วก็ต้องมาเรียนรู้อีกปล่อยวางเวทนาอย่างนี้อีกปล่อยวางความรู้สึกเวทนาที่บอกว่าไม่ชอบใจไม่พอใจและอยากจะว่าไม่อยากจะสอนเขาอยากจะสอนก็เป็นอาการอีกอย่างหนึ่งก็เป็นอย่างที่จริงอ่ะถ้าอยากจะว่าอยากจะว่าเป็นอาการโทรศัพท์เป็นอาการไม่ค่อยชอบใจไม่อยากจะว่าให้เขาให้เข้าได้รับความรู้สึกที่แรงๆมันเป็นอาการแรงๆแม้ว่าให้รู้สึกด่าให้สักหน่อยดีไหมเนี่ยมันเป็นอาการแรงๆ ซึ่งจะเป็นอกุศลถ้าจะบอกเออคนนี้น่าจะได้รับคำสอนน่าได้รับคำให้ระลึกรู้ตัวเท่าทันถ้าคนนี้ว่าสนิทนี่พูดได้หรือว่ารู้รู้เข้าใจกันไปพูดก็ได้ถ้าคนนี้บอกว่าเออก็คนไม่ได้รู้จักกันอะไรต่ออะไรก็ยังไม่สนิทกันไม่ว่าอะไรก็ได้ก็เฉยนะไอ้ที่อยากจะสอนเขาเนี่ยมันเป็นเมตตาและที่อยากจะด่าเค้าเนี่ยมันมีอาการรถโทรศัพท์ผสมโทรศัพท์มูลความละเอียดละออพวกนี้ล้วนแล้วแต่เป็นเหตุปัจจัยผสมกับการเกิดของจิตจิตมาแต่เหตุพวกนี้ทั้งสิ้นเพราะจิตเราจะมีกุศลและจิตกุศลและเจตสิกหรืออกุศลและจิตอกุศลและเจตสิกที่อธิษฐาน อธิบายขยายสิ่งที่มันมีเหตุปัจจัยไปเราจะรู้เราจะเข้าใจเราจะเห็นจริงว่าจิตของเรานี่นะมันมีอะไรเข้าไปเป็นองค์ประกอบและก็มีบทบาทมีอาการจะไปทำอย่างโน้นจะไปทำอย่างนี้เราก็พิจารณาจิตในจิตที่เป็นเจตสิกที่เป็นเหตุเป็นปัจจัยสูงขึ้นไปอย่างนี้ทำให้เราเกิดความรู้สึกอย่างนี้และความรู้สึกอย่างนี้แหละเพราะมีจิตอย่างนี้มีเจตสิกอย่างนี้มีเขามูลอย่างนี้เราก็พิจารณาลึกเข้าไปได้ถึงจิตในจิตเวทนาในเวทนาแล้วก็จิตในจิตเข้าไปเรื่อยๆมันได้เรียนรู้ของจริงสัมผัสจริงแล้วเราก็จะมีปฏิภาณที่ไวที่รู้สภาพธรรมพรุ่งนี้ศึกษาไปของจริงอ๋ออย่างนี้ เมื่อเรารู้เนี่ยเราห้ามง่ายเราศึกษาไปแล้วล่ะห้ามงายยิ่งเราได้ฝึกหัดแบบหยาบมาบ้างแล้วพอมาถึงละเอียดๆเนี่ยมันก็จะพอห้ามได้ทีเดียวมันจะมีกำลังมีอินทรีย์พละที่จะหยุดจะยั้งอ๋อมันผิดนี่เป็นอกุศลไม่ดีหยุดเมาเถอะเลิกเราก็จะได้บางคนเราบอกก็ไม่ได้หรอกหาง่ายหาเงินพิจารณาชั้นเชิงเป็นธรรมในธรรมเอ้คนนี้จะทำยังไงแสดงอย่างนี้ดีไหมทำอย่างนี้ก็เข้าดีไหมอย่างนี้ดีกว่านะเอางี้เป็นประโยชน์กับเขาบ้างมันก็เป็นกุศลจิตเป็นจิตเวชตาเป็นจิตเกื้อกูลเป็นวิภวตัณหาเพื่อคุณผู้อื่น อีกเป็นความอยากเหมือนกันเป็นปัญหาแต่อยากช่วยเหลือเขาแล้วก็หาทางหาชั้นเชิงหาเรียกว่าธรรมะแล้วตอนนี้เป็นประโยชน์ต่อเขาไม่ได้เป็นประโยชน์ตนนะตนไม่ได้เสพแต่ถ้าเผื่อว่าคุณยังบอกว่าเออถ้าไปสอนเขานี่เราจะได้เก่งเราจะได้ดีนะเราจะได้มันรู้สึกมันจะสนุกมันจะอร่อยดีใจมันยังอยากจะมันอยู่มันก็มีในใหม่ๆนะแต่เวลาพอนานๆเขาแล้วมันจะกลายเป็นว่าอย่าทำเลยยิ่งไปมีประสบการณ์ไปสอนเขาแล้วโดนเขาตอกหน้าแงมาสอนเขาแล้วเขาก็ด่ามาให้เขาแล้วก็แสดงอาการเหยียดหยามดูถูกสอนเขาลืมบอกเขาแล้วไม่ได้รับความดิบความดีอะไรมามากก็เลยท้อแท้ใจก็เลยไม่อยากสอนเหนื่อยๆเห้ออย่าเลย ทำไปก่อนได้รับแต่สิ่งตอบแทนมาไม่น่าชื่นใจคุณก็ท้อแท้ได้แต่โดยลักษณะจริงแล้วคุณต้องรู้ความจริงตามความเป็นจริงสอนเขาให้เขาเลิกสิ่งเหล่านี้นะยากคุณจะได้รับคำนินทามากกว่าคำสรรเสริญจะได้รับคำนินทามากกว่าคำสรรเสริญคุณจะไปสอนเขาให้เขาลดสิ่งเหล่านี้มันยากแล้วมันก็จะต้องถูกว่าถูกกล่าวถูกผิดถูกชังมากกว่าจะได้รับถ้าคุณรู้อันนี้แล้วคุณก็เห็นเป็นธรรมดาแล้วก็คุณก็จะมีจิตใจที่แล้วก็พากเพียรหน่อยต้องอุตสาหะนะต้องพยายามเคยยกตัวอย่างประกอบยืนยันอยู่ว่าแม้แต่ภูมิขนาดพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จะรู้ใหม่ๆยังมีอันนี้แว็บขึ้นมาคุณคิดดูก็แล้วกันยังมีจิตตนนี้ได้คิดดูสิท่านบำเพ็ญมากี่ปางมันก็มาเป็นโพธิสัตว์มากี่เท่าไหร่ตรัสรู้แล้วเสร็จยังเนี่ยโอ้โหสัตว์โลกนี้มันจะสอนไหวหรือถ้าจะเหนื่อยเปล่ามั้งท่านยังแว๊บตัวนี้ได้เลยคิดดูสิมันมีจริงๆเลยนะเพราะฉะนั้นแม้เราได้ตอนแรกก็เห็นรือไปทำแล้วก็โดนศอกกลับโดนอย่างนู้นอย่างนี้มามันจะรู้สึกเปรี้ยวๆเปรี้ยวๆท้อแท้มาได้ถ้าเราไม่รู้ความจริงอันนี้ว่ามันก็เป็นอย่างนี้แหละเป็นธรรมดาแต่เป็นอย่างนี้แหละเป็นธรรมดาเป็นตาหรือไงใช่ไหมเป็นสัตว์ชะตามันก็เป็นของมันเองอย่างนั้นแหละมันเป็น เหตุปัจจัยมันต้องเป็นอย่างนั้นเพราะว่าคนเขาไม่ได้ชอบนิคนที่ชอบใจพอใจยินดีเป็นส่วนน้อยมันไปคานแย่งมันทวนกระแสใจเขาถ้ายิ่งระบุหาไม่ดีถ้าไม่ดีทีไม่ดีปฏิภาณไม่ดีอ่ะยิ่งเข้าไปแล้วจะเดี๋ยวก็ได้ของดีกลับมาเท่านั้นเองไม่ก็มองก็โดนด่าย้อนกลับมาหรืออะไรก็แล้วแต่ก็แหงๆเลยมันเรื่องจริงเพราะเราจึงต้องฉลาดแล้วก็จะต้องเพียรทำขวนขวายถ้าโลกไม่มีคนที่มีความเข้าใจอย่างนี้แล้วก็อุตสาหกรรมไม่รอดผมเองผมเห็นอยู่ว่าที่ผมทำงานอยู่ทุกวันนี้เพราะว่าสาหัสนะค้นคว้าค่อยๆรื้อค่อยๆขนค่อยๆ เก็บกวาดกันมาค่อยๆสะสมกันมาโดนว่าโดนอะไรโดนเข้าใจผิดใส่ความใส่ร้ายต่างๆนาๆโน่นนี่แล้วก็บอกความจริงนี่นะของดีเราจะไปหยุดยาวเราจะไปท้อแท้ทำไมพากเพียรเข้าไปมีนู่นมีนี่อะไรๆก็ขนขวายซ้อนกันไปย้ำกันไปพวกเราเป็นแกนเป็นหลักเพิ่มเติมกันขึ้นมามันก็ขยายขึ้นมาทั้งๆที่ขยายนี่เราว่ามันขยายไม่ไม่ช้านะเร็วนะแต่มันก็ไม่เร็วเท่ากิเลสเลยไม่เร็วเท่าโลกมันขยายผลประกวดเด็กเกิดมาใหม่ตั้งแต่เกิดมาอบรมไปลมไปโลกมันลมมันอบมันพาไปไวกว่าเรานี่มากหลายต่อเลยเรานี่แสนช้าแต่เรารู้ดีว่าเมื่อเราเข้าใจ ไม่ใช่เรื่องของง่ายๆแล้วเราก็พากันไปได้ขนาดนี้เรายังระลึกรู้เลยว่าพวกเรานี่ไปเร็วนะมีได้มากมีได้ไวเพราะอะไรเพราะเราไปเที่ยวกับอะไรอื่นๆแล้วเราจะเห็นน้ำหนักของมันเราเองนี่ก็เราก็ว่าเราเก่งความที่เหมือนกับเราชมตัวเองแหละเราว่าหมู่เราไปได้ไกลได้ไวที่จริงไปเที่ยวกับโลกเขาแล้วยังได้คืบน้อยก้าวสั้นนักเขาก้าวก็พอไปถึงไหนๆของเราแต่เราก็ยังมีความรู้สึกซ้อนเพราะเรารู้ว่ามันยากในตัวบอกเลยลึกๆจิตของเราอีกเนี่ยมันรู้ว่ามันไม่ใช่ข้อมูลให้คะแนนตัวเองตั้งเยอะ รู้สึกว่ามันมีค่ามีคุณว่ามีความได้ตั้งมากๆมันมีความได้แต่อย่างน้อยนักอย่างน้อยนักยิ่งจะเทียบคนทั้งโลกแล้วมายิ่งกว่าจุดหนึ่งในมหาสมุทรหนึ่งไม่ใช่เนื้อมหาสมุทรในมหาจักรวาลมั้งยังเป็นจุดหนึ่งในมหาจักรวาลอโศกนี่ยังแค่จุดหนึ่งในมหาจักรวาลเท่านั้นยังน้อยนะเออไม่ใช่แค่จุดจุดหนึ่งในขอบฟ้ากว้างมันเป็นสำนวนที่ฟังไพเราะจุดหนึ่งไอ้มหาจักรวาลนะอย่างน้อยแต่เราก็ทำไปเมื่อเราแน่ใจแล้วมันไม่มีปัญหาอื่นเพราะไม่มีทางเลือกกิจการงานหรืออะไรที่เราจะส่งอยู่จะทำมันไม่มีที่อื่นมัน ชั้นเชิงที่เราจะเห็นจะมีธรรมะจิตมันจะปักมั่นมันจะช่วยเขาหรือไม่ช่วยเขามันก็จะรู้ว่าจิตของพระพุทธเจ้าที่พาสอนเรานี่มันมีทั้งจิตอรหันต์มันมีทั้งจิตโพธิสัตว์ต้องเป็น 2 คุณไม่แย่หรอกคุณจะรู้ตามกาละเรี่ยวแรงความขวนขวายความสามารถคุณจิตเป็นบุญคุณเป็นพระแล้วรวยยาวัจจมัยบุญกิริยาวัตถุข้อที่ 5 มันก็ยังเป็นพฤติกรรมของคุณที่เป็นพระค้นควายนะมันขวนขวายอยู่มันไม่ได้เห็นแก่ตัวมันค้นขวายช่วยเขาให้เขาได้ดีเพราะเราก็มีกิจกรรมมีกิจกรรมเท่านี้แหละมีกรรมตัวเราเองเราช่วยตัวเองได้แล้ว ตัวเราเห็นแล้วตัวเรานิดเดียวอะไรอะไรแล้วก็พอแล้ววันหนึ่งคือหนึ่งแล้วไม่ต้องบริการไม่ต้องไปที่โอ๋เอ๋อะไรมันมากมายเลยมันมีเวลาว่างที่จะทำการงานที่จะขวนขวายอะไรให้ผู้อื่นเยอะแยะเนี่ยเราจะเห็นว่าตัวเราเองนี่เป็นค่าเป็นคุณเป็นคุณค่าเป็นประโยชน์เป็นตุ๊กตาคนที่มีประโยชน์รับใช้มนุษย์ชาติเขาอีกเยอะแยะเลยเป็นหุ่นยนต์ที่เขาไม่ต้องสร้างหรอกหุ่นยนต์พวกนี้ไม่ต้องสร้างคนก็ถึงจะเห็นว่าเออไอ้พวกนี้มันไม่แสบเหมือนมนุษย์เพราะว่ามนุษย์เข้าไปแล้วโอ้มันเสพเยอะไอ้ตุ๊กตาคนถ้าเผื่อว่ามันสร้างหุ่นยนต์เอาไว้สำหรับใช้ได้เนี่ยมันคงดีคนมันก็พยายามคิดหุ่นยนต์ขึ้นมาไว้ใช้ จะได้รับใช้ Android มีขอให้มันทำไม่เป็นทำอย่างนู้นอย่างนี้ทำไม่เป็นนะแล้วคนนี่แหละคือหุ่นยนต์ตัวที่เขาหวังอันนั้นน่ะคนนี่แหละมีมาทำคุณเป็นหุ่นยนต์ได้แล้วอย่างนี้คุณก็เป็นตุ๊กตาคนที่รับใช้โลกเขาเพราะคุณไม่ต้องมีกิเลสคนเขารู้ตุ๊กตาคนสร้างขึ้นมาแล้วมันไม่มีกิเลสน่ะมันก็เป็นหุ่นยนต์ที่จะมีประสิทธิภาพทำนู้นได้ทำนี่ได้ทำอะไรต่ออะไรต่ออะไรได้เขาจะพยายามสร้างให้มันทำให้ได้ให้มันเป็นเหมือนคนเลยผลิตนั่นมีสมรรถภาพมีฝีมือมีอะไรใดๆได้มันสมองเนี่ยมันจะช่วยคิดบ้างเหมือนเครื่องคอมพิวเตอร์คิดได้ตอบรับได้แต่ว่าละเว้นกิเลสจะจัดแยกเข้าไปไม่ต้องเสพไม่ต้องเสวยเสพสุขเสพอะไรต่ออะไรไม่ต้องเอาไปความคิดหวังของคนเขาก็ การสร้างก็สร้างไม่ได้หรอกมันไม่ลึกซึ้งแล้วมันไม่สนิทเมียมันไม่ละเอียดลออเป็นพลังงานที่ซับซ้อนเท่าคนหรอกมันไม่เท่ามันคิดไม่ได้แต่คนเนี่ยทำคนให้ไปเป็นอย่างที่เขาหมายมันทำได้นะทำได้แล้วเราก็ไม่ได้ไปเปลืองมากกว่าเขาถูกกว่าเครื่องกลตุ๊กตาคนด้วยตุ๊กตาควรจะกินแคลอรี่กินไฟฟ้ากินน้ำมันกินอะไรจะได้สูงกว่าคนอีกนาจะกินสูงกว่าเพราะว่ามันไม่มีเครื่องยนต์ที่จะสังเคราะห์พลังงานที่เป็นประโยชน์สังเคราะห์พลังงานสังเคราะห์อะไรขนาดนี้ได้ละเอียดลึกซึ้งเท่ากลไกอวัยวะคนคุณทำไม่ได้คุณทำ สากลที่มีอวัยวะสังเคราะห์เนี่ยธาตุละเอียดเลยธาตุดินน้ำไฟลมเราเรียกด้วยภาษาของพระพุทธเจ้าแต่เรียกด้วยภาษาสมัยใหม่ก็มีอะไรต่ออะไรซับซ้อนจนกว่าจะออกมาเป็นแคลอรี่เยอะแยะซับซ้อนมากตุ๊กตาคนจะทำไม่ได้เท่านั้นคนยังจะมีประสิทธิภาพแม้แต่แรงงานทางกายฝีไม้ฝีมือความละเอียดละออสูงกว่ามากยิ่งโดยเฉพาะทางจิตวิญญาณจะมันจะไปได้สู้คนได้ยังไงสู้ไม่ได้เลยเพราะเราได้ตัวเรากลายมาเป็นอย่างนี้แล้วเราจะรู้สึกน้อยใจไหมเราเองเราต่ำต้อยไหมเรากลายเป็นสิ่งที่ไร้คุณไร้ค่าหรือว่าเราปรับได้รู้จริง เราเป็นคุณเป็นข้าพ่อทฤษฎีกำไลขาดทุนของอารยชนที่แท้เนี่ยมันเป็นทฤษฎีที่ถูกต้องไหมคุณได้รังสรรค์คุณได้เป็นผู้สร้างสรรค์ไปให้แก่เขาคุณได้เสียได้เสียได้สร้างเสียสร้างแล้วก็แจกให้คนอื่นเขาคุณไม่ได้อะไรแล้วมาดีไม่ดีแลกนินทาด่าทอมาด้วยซ้ำซึ่งแทนที่จะแลกเอาคำสรรเสริญอย่าว่าแต่ล่าสุดเลยต่ายเหมือนกันอย่างผมตอนนี้เป็นตำแหน่งตัดสินเทวทัตซึ่งเป็นคำดูถูกดูแคลนมากได้ยศมาเนี่ยยศใหม่คุณจำลองยังได้ยศมาหาไอ้เราเนี่ยดันผ่าได้เห็นเทวดา ดูที่ยศเขาให้เขาให้มาเราเองเราสงสัยหรือเราเข้าใจหรือว่าเราเป็นอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างไรเรามีเหตุมีผลแล้วผมว่าเราเป็นคนท้อแท้เราเป็นคนที่บ้าจี้หน่อยแล้วก็ไม่ไม่เอาแล้วอ่อนแอและออกแต่แล้วก็ประชดประชันแบบนั้นเป็นเหลี่ยมครูของโลกเรียนครูของโลกเขาชอบประชดประชันแดกดันอย่างงี้อย่างงี้จี้อย่างนี้พยายามเยาะเย้ยถากถางเพื่อที่จะให้เราได้หยุดก็ทำสิ่งที่ดีถ้าเราแน่ใจว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งดีแล้วแท้สิ่งเป็นประโยชน์เป็นคุณค่าจริงเราไม่ได้มีอะไรหรอกปกปิดสอนเล่นอำพรางเราเหตุเห็นเหตุเห็นผลวิเคราะห์วิจัย ดีอยู่แท้แล้วเราไม่มีปัญหาเราจบในตัวถ้าข้อมูลใหม่มาเสริมอีกแล้วก็จะรับมาพิจารณาว่ามันไม่ดีเพราะเหตุข้อมูลใหม่เราก็จะเอามาคิดนึกประกอบเสร็จแล้วมันก็ยังไม่มีน้ำหนักพอที่จะล้มล้างอะไรได้ดีเราก็ยังจะทำต่อไปถ้าไม่มีข้อมูลใหม่ประท้วงมาจี่มาว่าอะไรข้อมูลเก่าๆแล้วก็เรารู้แล้วตัดสินแล้วเข้าใจแล้วก็เฉยไปสบายๆไปอุเบกขาไปแล้วทำงานต่อไปมีไปเราจะเป็นคนมีค่าเนี่ยมาปรับคนให้เป็นอย่างนี้คุณยังจะเข้าใจได้ว่าลูกเศรษฐีก็ดีลูกเจ้าก็ดีในสมัยพระพุทธเจ้าลาออกมาบวชก็มาทำงานตลอดพระชนม์ชีพลูกเจ้าเยอะแยะ เจ้าชายอานนท์เจ้าชายอนุรุทธ์เจ้าชายภัททิยะเจ้าพัทยาเนี่ยเป็นกษัตริย์มาเก่าด้วยซ้ำไปนะไม่ใช่เป็นเจ้าชายเท่านั้นลาออกจากกษัตริย์มาทีเดียวคร