240927-3-131 ทางเอกภาค3-ตอน131(หน้า298)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

ไม่ได้ทำอะไรเล่นเราทำไปเสียแรงทำไปทำไมทำมันก็ต้องมีเหตุมีผลมีประโยชน์อะไรต่ออะไรขึ้นมาด้วยมันจึงเอ่อแต่ต้องทำครับเพราะว่ามันไม่มีเหตุไม่มีผลไม่มีอะไรขึ้นมาทำไปให้มันเปลืองแรงเฉยๆทำมันจะไปเข้าท่าอะไรมันก็ต้องมีอะไรต่ออะไรบ้างมันบางคนจะนึกดูประมาทหรือว่านึกดูได้แล้วมันไม่เข้ายาอะไรต่ออะไรก็สงสัยยังไงก็ซักถามหรือไม่ก็ต้องสอนคอยจังหวะบางทีต้องใช้เวลามันถึงจะรู้ผลถ้าไม่เช่นนั้นมันก็ยังไม่พออาจจะเกิดผลอยู่อย่าง ต้องยาวนานหน่อยก็ต้องคอยๆกันหน่อยแล้วก็จะเห็นจะเข้าใจได้เราได้ช่วยกันทำหนังสือเป็นส่วนมากก็ไม่ได้ลงทำวัตรกันเรื่องการทำวัตรกันบางทีก็เป็นเรื่องจะรู้สึกว่ามันเซ็งๆหรือว่ามันย้ำๆซ้ำๆซากๆแต่แท้จริงแล้วเป็นความสำคัญมากแต่พอเรายิ่งอยู่ๆไปแล้วนะถ้าเราไม่มีธรรมวัดไม่มีนู่นนี่โดยเฉพาะไม่มีทำวัตรนี่นะคุณอยู่ไปเถอะแล้วคุณจะรู้ว่าหลายๆคนที่เรามาอยู่รวมๆกันเนี่ยไม่ได้ตั้งใจพร้อมกันมาประชุมมาฟังมันมีอะไรร้อยรักให้มันเข้าเป็นหนึ่งเป็นเดียวกันพูดกันตกลงกันแล้วมีอะไรต่ออะไรก็ปรับพยายามปรับกันพยายามบอกกันกำชับกัญชาอะไรกันไว้ มันจะเกิดการรวนเรเกิดการเซ็งเกิดการจืดจางอะไรต่ออะไรขึ้นทีเดียวเราจะรู้สึกเลยแต่ถ้าเกิดว่ามีอยู่เสมอๆนี่เราจะเห็นว่าของเรามันรู้สึกว่ามันเรียบร้อยแต่ก็ต้องทำวัดก็ต้องเข้าท่าเข้าทีนึงนะทำวัดไม่เข้าท่าเข้าทีก็เป็นอีกอันนึงเหมือนกันพาให้เซ็งพาให้เบื่อได้เหมือนกันแต่ถ้าทำวัดนี้มีอรรถรสมีสัดส่วนที่ดีมีส่วนที่มันเกิดธรรมรสเกิดอะไรดีๆขึ้นมาอยู่มันจะมีความสัมพันธ์มีความแนบแน่นจะมีผลถ้ายิ่งทำได้ดีจะมีผลสูงจนเห็นว่าเป็นความสำคัญของชีวิตที่อยู่ เป็นกิจวัตรเห็นเป็นความสำคัญของชีวิตเป็นกิจวัตรของเราถ้าไม่มีสิ่งนี้คือสิ่งหนึ่งเหมือนกับเราต้องกินต้องเดินต้องไปต้องมาต้องขี่ต้องเยี่ยวอะไรต่างๆนานามันเหมือนกับสิ่งที่มันจะต้องมีในชีวิตและบางคนถ้าเผื่อว่ามาทำวัตรนี่ยังรู้สึกรู้สึกยอมแพ้มันทุกข์จะถึงเวลาทำวัดแล้วเบื่ออะไรต่ออะไรต่างๆนานาเนี่ยทั้งๆที่บางทีมาทำวัดแล้วมันก็ได้ผลได้อะไรก็ได้อยู่บ้างแต่ถ้ารู้สึกอย่างนั้นน่ะมันก็ยังเป็นสภาพที่เรายังไม่วางใจหรือยังไม่ทำความเข้าใจให้ดีพอเข้าใจยังไม่แยกขายเราเข้าใจให้แยกขายซะว่าเราเองเราเวลาจะกินข้าวถึงเวลากินข้าวถ้าเรารู้สึกแหมเบื่อจังเลยกินข้าวทั้งๆที่ไม่กินเราจะตายนะแต่ก็รู้สึกโอ้โหถึงเวลากินข้าวอยู่แล้วเบื่อจัง อย่าเงียบแย่แน่ทุกแน่เช่นเดียวกันอดถึงเวลาทำบัตรอีกแล้วแหมเบื่อจริงตอนแรกมาถามว่าบางทีก็รู้ว่ามันได้ได้ความได้ได้บ้างได้ผลหรือว่าได้ความรู้ได้อะไรดีๆขึ้นมาแต่เราไม่ทำความแยบคายไม่ทำความในใจโดยการปล่อยวางหรือว่าสรุปให้ตัวเองซึ่งบอกว่าอ๋ออันนี้ก็เหมือนกับเราต้องเหยียดแขนเหยียดขาเมื่อเราต้องการเมื่อเราต้องเดินเมื่อเราต้องอุจจาระต้องปัสสาวะต้องกินต้องเคี้ยวมันเหมือนกันนะว่ามันจะต้องมีอยู่ประจำชีวิตมันแม้แต่การทำวัดก็มันก็เป็นสิ่งหนึ่งที่จะต้องมีอยู่ประจำชีวิตประจำกิจวัตรของเรามันมีสิ่งนี้มันก็ได้รับเป็นผลเหมือนเราเติมเมื่อเราให้อาหาร เมื่อเรากินเหมือนเราถ่ายออกมันจะต้องมีเป็นการหมุนเวียนอยู่ในช่วงชีวิตวงจรชีวิตเมื่อเราทำความวางใจทำความแยบคายทำความเข้าใจนี้ได้แล้วมันก็ไม่มีปัญหาอะไรก็ถือมันก็อันนี้เหมือนสัญญาณอ้าวอย่างนี้อันนี้แล้วอันนี้ก็เป็นอันนี้ไปอันนี้ไปถึงเวลาก็เป็นไปมันก็เป็นเรื่องเดินเรื่อยๆๆๆไปไม่มีความทุกข์ไม่มีความสะดุดไม่มีความทุกข์มันมีความสะดวกเพราะงั้นแม้แต่บอกแล้วว่าแม้แต่มานั่งฟังก็ยังได้รับอรรถรสได้รับประโยชน์ได้รับอะไรก็ยังเกินเบื่อกินข้าวก็ได้รับแน่มีผลมีประโยชน์ต่อร่างกายต่อชีวิตแต่ถ้าเกิดจิตไม่แยกขายไม่สรุปไม่ปลดปล่อยไม่วาง มันไม่ถึงที่สุดมันก็จะเป็นอย่างนั้นแต่ถ้าเผื่อว่าเราถึงที่สุดมันก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละแล้วก็ต้องทำงั้นปล่อยใจวางใจจริงแล้วนะถ้าใครทำได้ที่พูดเนี่ยถ้าใครทำได้แล้วจะรู้สึกเลยว่าอ๋อจริงๆนะถ้าเราทำในใจอย่างนี้มันจึงเป็นอย่างนี้มันจึงไม่มีอะไรแต่ถ้าเราไม่ได้ทำจะในใจอย่างนี้อยู่นี่นะจะรู้สึกเลยว่าแหมไม่อยากมาแล้วจะได้ป่วยการกล่าวไปยายถึงสภาพที่ว่ามาแล้วไม่ได้อรรถรสลืมมีกิเลสแหมทวงที่นอนอยากจะนอนต่ออะไรอะไรที่มันเป็นกิเลสอร่อยหรือเป็นกิเลสดึงไม่มากกว่านี้ก็ป่วยการกล่าวไปใหญ่ไปอย่างนั้นนี่พูดถึงว่าคนที่ไม่มีกิเลสอะไร รักแล้วแล้วก็แม่นที่สุดแล้วยังไม่ปลดก็รู้อยู่ว่าดีก็มาแต่ว่ามันจะเกิดคองๆอยู่ที่จุดสุดท้ายถ้าไม่สรุปหรือไม่ปลอดโปร่งอย่างนี้นะไม่เป็นมันจะเกิดสะดุดเลยบอกว่าเอาอีกแล้วเหรออะไรเงี้ยมันจะเกิดแต่ถ้าปล่อยวางถ้าเกิดว่าปลงวางแล้วเห็นเป็นกิจวัตรเห็นเป็นเรื่องที่ต้องเป็นอย่างที่ว่าเนี่ยพูดถึงจุดมันแรงถึงเวลามันก็เป็นอ้าวมีสัญญาณแล้วอาจจะต้องเข้าร่วมจะต้องขึ้นศาลากินข้าวจะต้องทำงานจะต้องทำนั่นจะต้องทำนี่เหมือนกันอย่าว่าจะทำวัดแม้แต่จะมีการงานอะไรที่เราทำเป็นจะวัดเป็นประจำเป็นนู่นเป็นนี่แล้วก็ทำมันก็เดินไปเหมือนนักเรียนพอถึงเวลาไปโรงเรียนถ้าคนไหนขี้เกียจไปมันเบื่อมันก็มีมันก็ทุกข์ก็นายบอกว่า ถึงเวลาไปโรงเรียนแล้วมันก็ไปโรงเรียนธรรมดาถึงเวลาต้องไปโรงเรียนถึงเวลาต้องกลับถึงเวลาต้องอะไรมันก็ไม่มีทุกข์เด็กมีตารางหรือว่ามีกิจวัตรเป็นเงินเด็กพวกนั้นก็เหมือนกันแกไม่มีตั้งใจขวางอะไรไว้แกก็ไม่ทุกข์ก็ไปโรงเรียนก็กลับแกก็อะไรก็ได้อยู่วันหนึ่งคืนหนึ่งมันก็ไม่มีการอะไรสิ้นสุดเพราะว่าเราเข้าใจก็วันนี้ขอให้พวกเราลองฝึกทำดูในใจในส่วนใดก็แล้วแต่อย่าว่าแต่ทำวัตรเรื่องอะไรที่เราเห็นแล้วว่าเออก็ดีแล้วนี่เราก็ต้องทำพอถึงวาระอันนี้มามีสัญญาณนี้มาแม้จะเป็นสิ่งที่ประจำวันหนึ่งหลายเที่ยวหรือวันหนึ่งเที่ยวหรือหลายวันหน่อยซึ่งจะมีเวียนมา 1 เที่ยว นานๆเป็นเดือนเวียนมา 1 เที่ยวก็ตามเป็นกิจอะไรก็ตามถ้าเราได้ทำในใจดังกล่าวนี้แล้วเรารู้แล้วว่าก็ดีแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่ก็เรื่องก็รู้รู้อยู่ว่ามันก็เป็นเรื่องดีเป็นเรื่องที่ต้องทำเพราะงั้นถ้าอันนี้มันมาเมื่อไหร่แม้จะประจำอย่างที่กล่าวแล้วหรือว่าไม่ประจำนานๆทีก็ตามมันก็ไม่มีทุกข์อะไรทำไมมันจะหนักบางทีบอกอะไรอีกแล้วเว้ยถ้าเกิดว่าเราเองเราไม่วางใจเราไม่เห็นก็ดีนี่นาก็ดินมาก็ดีนี่แล้วก็ขนไปทำนี่เราก็มีส่วนที่เติมที่อะไรไม่ถูกอ่ะแต่ถ้าบอกว่าเอาใหม่โอ้โหหนักกว่าคนอีกละถ้าคุณ มีอย่างนี้นะมันมีกิเลสขี้เกียจหรือกิเลสไม่ชอบแหมขนดินน่ะเหนื่อยมันก็เป็นแต่ถ้าเผื่อว่าไม่มีจิตตนนี้มันก็ไม่มีปัญหาอะไรแม้เราจะไม่ถนัดแม้เราจะไม่ชำนาญก็ไม่เป็นไรดีจะได้ซักซ้อมมาดีจะได้ซักซ้อมโดยการกล่าวถึงเรื่องผู้ชอบอันนี้มาอ๋อไอ้นี่มาเราชอบอย่างนั้นไม่ต้องพูดแล้วมันก็วิ่งเข้าใส่เท่านั้นเองแต่คนมันชอบอันนั้นมานี่มาเก็บเงินมาการนี้มามันก็ไม่ต้องพูดแต่ที่พูดนี่พูดถึงกิเลสไม่ชอบผลักไสขี้เกียจมันก็ต้องทำในใจหัดทำในใจรู้สาระไม่ใช่เราไปดูที่ว่าเราชอบหรือไม่ชอบเรารู้สาระเอออันนี้มันเป็นสาระมันดีมันเป็นความดี กุศลเนื้อเพลงกุศลแล้วก็วางใจได้เลยเราจึงจะเป็นคนทำงานด้วยไม่ได้มีอามิสสินจ้างแม้แต่ความสุขเราทำเพราะว่าเราได้ทำด้วยความชอบใจหรือเป็นกรรมการในการทำเพราะเราดีใจพอใจชอบมันชอบมันจึงทำไม่เอาไม่ใช่เป็นอย่างนั้นสุดท้ายที่สุดเลยเราทำงานเป็นกรรมมันตะสัมมากัมมันตะนั้นเราไม่ได้ทำเพราะว่าเราชอบใจมันถึงอนาคตแล้วเนี่ยไม่ใช่ทำด้วยชอบใจเราทำด้วยไม่มีปัญญาเรามีเหตุมีผลเพราะปัญญาถึงที่สุดท้ายเป็นสัมมาทิฏฐิแล้วนี่เราทำเป็นทานเราทำเป็นทาน สุดท้ายจบแล้วไม่มีอะไรหรอกเมื่อเราเป็นสมณะแล้วเป็นผู้หมดกิเลสเป็นผู้ไกลจากเวรภัยเป็นผู้สงบสมณะเป็นผู้สงบแล้วเป็นผู้ไกลจากเวรภัยแล้วเป็นผู้หมดกิเลสเป็นสมณะสุดท้ายที่เป็นอรหันต์เป็นผู้ไกลจากกิเลสมาเป็นผู้ที่อนาสวะพ้นอาสวะแล้วหรือเป็นพูดถึงที่สุดเนี่ยมันจะเป็นผู้ที่ทำทานเท่านั้นเพราะฉะนั้นสมรรถภาพจนสุดท้ายเป็นสัมมาทิฏฐิตัวสุดท้ายตัวที่ 10 ข้อที่ 10 เราเป็นตัวนั้นเลยเป็นสมณะ องค์นั้นสมณะองค์นั้นมีบทบาทอะไรมีกลิ่นอะไรสมณะองค์นั้นมีบทบาทถ่านมีจิตถ่านลิขิตเสียสละสุดท้ายจบหัวจบหางอยู่อย่างเงี้ยกรรมมันตะการกระทำก็มีแต่อยู่อย่างนั้นเพราะจึงมีเราไม่พักเราไม่เพียรเป็นตัวของท่านมันผู้ที่ถึงที่สุดข้าบอกข้าสงสารได้แล้วหรือถึงที่สุดแล้วก็ดูควรพักแล้วก็พักไม่ควรพักก็เพียรบุญเวียนอยู่อย่างงั้นแหละแล้วเราก็ดูว่าอันนี้ควรอะไรควรอันนี้ควรทำทำแบบนี้อันนี้หมดไปแล้วเอาอะไรควรต่ออีกอะไรมีอะไรต่อ เป็นคนที่ขวนขวายมีบุญเป็นคนเป็นบุญเป็นคนมีบุญกิริยาวัตถุขวนขวายอยู่นอกน้อมอยู่ขวนขวายอยู่เข้าถึงปัตตานนะไมปัตตานุโมทนามัย you เข้าถึงอยู่พอถึงบทบาทจะธรรมะสวนะธรรมเทศนาก็มีอยู่จะเห็นรอยบุบหรือบุญกิริยาวัตถุทั้ง 10 เนี่ยจะเห็นหมุนเวียนอยู่มีแต่ตัวบุญเกิดอยู่เป็นปุญญาภิสังขารเป็นบุญเป็นปุญญาภิสังขารเป็นสังขารและธรรมของบุญเกิดอยู่ท่านไปสัมมนาท่านมีอายุท่านยังไม่ตายท่านก็คือตัวประโยชน์ท่านก็เกิดเห็นสิ่งเหล่านี้เกิดอยู่ด้วยรายเฉลี่ยจะเห็นเลยว่าเป็นปริมาณมากเป็นส่วนมาก เกิดอยู่เป็นอิทธิบาทเราจะเห็นมันสอดคล้องธรรมะของพระพุทธเจ้านี่เป็นสอดคล้องกันไปหมดเลยอ๋อเราเป็นสมณะจะมาเป็นสมณะมาเป็นตัวนี้มาเป็นอย่างนี้ที่พูดเกลี่ยให้ฟังขึ้นมานี่ก็เพื่อที่จะให้มันเสริมหนุนทีเด็ดพูดมาเสมอแล้วเสริมให้พิสดารเสริมให้เห็นลึกซึ้งขึ้นว่าจุดเป้าหมายของพระพุทธศาสนานั้นน่ะจะสอนคนหรืออบรมคนให้เป็นอะไรเป็นอย่างไรสอนอบรมคนให้เป็นอย่างที่กล่าวนี้เป็นคนที่ทำงานโดยไม่มีกิเลสเป็นตัวงานที่ไม่มีกิเลสเป็นตัวงานที่รู้ควบคุมตัวเองมีเครื่องควบคุมตัวเองอยู่ในตัวเองและไม่ได้ทำอะไรให้แก่ตัวเองเพื่อตัวเอง แม้แต่สุขจึงไม่มีสุขอริยสัจไม่มีสุขอริยสัจไม่มีจะมีตัวที่เรียกว่าสุขบ้างที่กินสุกเป็นโลกิยะนะจะมีตัวที่เรียกว่าสุขบ้างก็คือความสงบฟังอีกทีนึงลึกซึ้งนะจะมีตัวที่สุขบ้างก็เรียกว่าความสงบแต่อย่าไปหลงสุขนะเสพนะเป็นโลกิยะนะแม่ความสงบไม่ใช่อริยสัจเพราะฉะนั้นสุขอันนั้นจึงเป็นแต่เพียงเครื่องอาศัยเหมือนเรากินข้าวเหมือนเราพักผ่อนเหมือนกับอะไรก็ได้เป็นแต่เพียงเครื่องอาศัย ไม่ใช่การให้ดีละเอียดลึกซึ้งเราบอกว่าสุขสุขอะไรก็ไม่เทียมเท่ากับความสงบจริงมันเป็นโลกียะชนิดหนึ่งที่พระอริยเจ้าชั้นสูงมีไว้อาศัยอาศัยอาศัยอาศัยเท่านั้นไม่ใช่ของเราไม่ใช่สิ่งเสพไม่ใช่สิ่งผิดไม่ใช่คณิตศาสตร์ไม่ใช่สังขะไม่ใช่สวรรค์อันควรที่จะเสวยไม่ใช่ครั้งที่จะเราจะไปที่เกาะติดอยู่กับไม่ใช่ถ้าใครเข้าใจไม่ถูกใครเข้าใจไม่ถึงเราจะเราจึงจะสงสัยจริงมันเป็นความสุข ฟังให้ดีจริงหรือมันเป็นความสุขกระติกนะเสียงรถติดนะสุขนิสัยรถติดเชื่อไหมหาช่วยแล้วเหรอเคยคิดอย่างนี้มาก่อนหรือเปล่าเคยเจ็บมาแล้วสุกี้เสพรถติดนะแต่ทุกข์เนี่ยเซลล์ก็ไปเถอะไม่ติดอ่ะเพราะฉะนั้นเราจึงอยู่กับทุกๆเท่านั้นเกิดขึ้นคนนั้นตั้งอยู่ทุกข์เท่านั้นดับไปแล้วไปติดพอตายจากกันได้เมื่อไหร่แล้วทีนี้มันไม่มีโอกาสบอกว่าตายจากกันแล้วไม่ต้องพยายามขึ้นมาอีกแล้วนะสลายตัวแล้วนะมันไม่มารวมอ่ะมันจึงจบจะสนิทแต่เราก็ไม่ทุกข์จนเดือด ตอนเราทุกข์เรารู้แล้วเข้าใจแล้วปลงวางได้แล้วเรามีแต่กรรมกิริยาไปเพราะคำกิริยาไปแล้วล้างพระให้มันไปมันเป็นไปได้ดีด้วยจิตจริงใจด้วยจิตใจจริงใจมีการทำไม่ใช่แกล้งไม่ใช่สักแต่ว่ามีอุตสาหะวิริยะมีอิทธิบาทเพราะเราจึงเห็นว่าอายุของพระอริยเจ้าสมณะชั้นสูงเป็นพระอรหันต์ไม่ใช่เห็นแต่ตัวอิทธิบาทเคลื่อนอยู่คุณจะเข้าใจดีเลยว่าท่านทำอยู่ท่านทำอะไรไม่มีอาการที่เป็นอาการยินดีเต็มใจพอใจไม่มีอาการที่เรียกว่ามันไม่พอใจมันมีการผลักไสมันมีการอะไรที่มันเป็นความไม่งามชนิดหนึ่งถ้าเกิดว่าเกิด ไม่พอใจผลักไสไม่อะไรเลยแต่ถ้าบอกว่ายังไงก็นิ่งอยู่แต่ก็ยังมีนัยยะยินดีแม้จะเป็นการกระทบอย่างคนในโลกถือว่าเอออย่างนี้มันต้องโกรธอย่างนี้มันต้องไม่ชอบใจแต่พระอริยเจ้าฉันก็เฉยพระอริยเจ้าท่านก็เฉยไม่เฉยธรรมดาท่านก็จะมีนัยยะที่รู้แล้วท่านรับรู้อันนั้นท่านจะไปปรุงเป็นยังไงจะไปปรุงเป็นสภาพยังไงออกมาไว้ท่านรู้แล้วทำแต่จิตใจไม่มีปัญหายินดีมันเฉยแล้วก็ไม่ค่อยยินดีมันไม่มีการยิงร้ายน่ะยินดีนี้ไม่ใช่กินเลยนะความจริงที่สุดแล้วก็ไม่ใช่กินเลยยินดีนี่ไม่ใช่จะชอบใจพอใจถ้าไม่ได้แล้วก็จะโหยหาไม่ใช่ไม่ใช่ชอบใจ ใดที่เป็นนัยยะกิเลสอันนี้เตือนไว้บ่อยๆเตือนไว้เสมอๆแต่ไม่รู้จะใช้ภาษาไทยว่าอย่างไรมันหมดทางมันจนทางแล้วมันมีเท่านี้เกิดจึงเอาไปแนวโน้มที่ว่ามันยินดีพอใจอยู่แต่ไม่ผลักไสอะไรไม่มีเกิดการอึดอัดขัดเคืองไม่มีแล้วก็มีวิริยามีความเพียรขยันมีความอุตสาหะพยายามอยู่อุตสาหะพยายามมีทาส 7 มีธาตุรับประทานถามว่าธาตุที่ติดธาตุอะไรมีอยู่ครบ 7 ภาคคือธาตุแห่งความพยายามหรือธาตุแห่งความเพียร มีเป็นสัญลักษณ์ของพระอริยเจ้าจึงเรียกว่าตัวอิทธิบาทตัวที่มีฤทธิ์มีแรงไม่ใช่ตัวเฉื่อยเหนื่อยไม่มีฤทธิ์ไม่มีแรงเลยเฉยๆอย่างนั้นไม่ใช่เลยไม่ใช่ลักษณะเป็นลักษณะพัฒนาเป็นลักษณะเจริญเป็นลักษณะสร้างสรรค์เป็นลักษณะอภิวัฒน์อภิวัฒน์พัฒนาและลักษณะที่มันเป็นประโยชน์ไม่ใช่รักสนุกขาดประโยชน์ไม่ใช่นะเพราะการมาเรียนรู้ศาสนาหรือมาปฏิบัติธรรมมาอบรมตัวก็มาทำให้ตัวเองนี่เป็นตัวที่มีคุณค่า ประโยชน์และใจเราก็สบายด้วยถ้าใจเราถึงจุดนี้แล้วสบายใจเราถึงจุดที่กำลังกล่าวถึงนี้เป็นใจที่มีคุณค่ามีประโยชน์มีอะไรเป็นตัวอิทธิบาทเต็มวิจิตรมีใจเท่าไหร่ก็อยู่กับสิ่งเหล่านี้ไม่ได้สงสัยไม่ได้ฟุ้งซ่านไปไม่ได้มีข้อที่จะต้องว่าอย่างนั้นอย่างนี้อย่างนั้นอย่างนี้หรือเปล่าไม่มีมันเข้าใจเข้าใจว่ามันก็ชีวิตก็เป็นไปไม่ห่วงอะไรไม่ไม่มีการมีอะไรที่มันยังรำคาญหรือว่ายังสะดุดสะดุดอะไรอยู่มันทำความเข้าใจกับอันนี้อันนี้แล้วก็ดีแล้วก็ตัดสินตัดสินก็ไวแม้จะอยู่กับหมู่ผมก็ทำวันนี้เราจะต้องทำด้วยหรือเปล่าหรือไม่ทำก็ตัดสินใจถ้าไม่ ก็เลิกไปแล้วก็ไปทำสิ่งที่ดีที่สุดที่เราควรทำซึ่งเขาจะมาอ้างประตูมาอะไรต่ออะไรกันก็ไม่ได้เพราะเราเองก็เป็นคนไม่ใช่ว่าไร้ค่าไร้คุณเราก็เป็นคนมีประโยชน์มีคุณค่ามีนู่นมีนี่อะไรที่ดีดีเท่าเทียมพอพอที่จะอ้างได้เช่นว่าเขาขนดินมาเราไม่ควรดินแต่เราไม่คนดีเราทำอะไรเราก็เดินลอยชายเฉยๆเขาก็อ้างได้แล้วโถ่เอ้ยเดินรอยชายอยู่เฉยๆกับคนดินแล้วทำไมไม่ทำอะไรให้มันดีขนาดนั้นล่ะทำอะไรอยู่ล่ะเมื่อยทั้งหมดก็พักเขาก็ไม่ว่าอะไรไม่สบายเขาก็ไม่ว่าอะไรอย่างนี้เป็นต้นยกตัวอย่างให้ฟังแต่ถ้าเผื่อว่าเมื่อยก็ไม่ได้เมื่อยเราทำอะไรมาหนักเมื่อยหรือว่าเราไม่สบายก็ไม่ใช่แต่เราก็เดินรอยชายเพื่อนคนก็ขนไปแล้วก็เดิน ล็อคประตูได้ทำไมไม่ทำกับเขาอ่ะทำไมไม่พยายามอะไรก็ไม่มีกิจอะไรจะไม่ใช่คนอย่างนั้นเรารู้เราจะยิ่งเรายิ่งจะรู้เลยว่าเขาทำไอ้นี่กันนะแต่เราไม่ได้ทำเนี่ยเราควรจะทำอะไรเป็นงานเป็นกิจที่เราถนัดหรือว่าเป็นสิ่งที่มีคุณค่าพอเพียงกันน่ะเขามาทวงหมดตัวเราไม่ได้หรอกอย่างนี้มันก็เป็นสามัญสามัญความรู้สามัญสำนึกของคนมันก็จะคิดออกถ้าเป็นคนฉลาดเป็นคนที่รู้อยู่แล้วเราก็อยู่เฉยๆว่างๆเปล่าๆลอยๆชายเฉยๆอะไรอย่างนี้เราจะรู้เลยเพื่อนก็ทำแต่เราก็ไอ้นั่นไอ้นี่ไปยิ่งมีงานหนักที่เด่นๆชัดๆงานที่จะต้อง ไม้ร่วมมือกันเอามาแล้วกระดาษแต่ละคนนั่งลอยชายเฉยๆเพื่อนก็มาเคาะกันเลยลงแขกกันทำงานเขารู้ว่าเขามีงานเร่งงานจะต้องมีอย่างนี้แหละแต่เราก็ไม่เอาถ่านอะไรงี้แล้วเราทำอะไรพอที่จะมีเศษมีสิ่งที่อ้างได้บ้างผู้มีไหวพริบก็จะรู้แล้วมันก็ไม่มีตัวขี้เกียจเพราะมันกิเลสตัวนั้นมันหมดมันหมดบอกว่าเอ้าก็ทำสิทำเขาก็ทำไอ้ตัวขี้เกียจมันมีบอกทำสิบอกเฮ้ยอย่าเลยไม่ชอบว่ะอะไรเหตุผลนานาประการแหละไม่แต่แค่ว่าไม่ชอบว่างานนี้ไม่ชอบไอ้คนนั้นมันไปทำอยู่ไอ้คนนั้นมันไปทำไม่ชอบไม่เข้าไปแค่นี้มันก็เอา ไม่ทำทั้งๆที่เราจะไปอยู่ที่ไหนก็ได้ไอ้คนนั้นที่ไม่ชอบมาอยู่มุมโน้นเราก็มาอยู่มุมนี้ก็ได้แต่ไม่ไอ้คนนั้นมาอยู่ด้วยไม่เอาไม่เคยไปทำมันหาเหตุได้ต่างๆนานา 108 ทำมันจะไม่ทำหรือว่ามันจะไม่เอาอะไรมันก็ 108 พันประการถ้าเราไม่รู้เหลี่ยมรู้เล่รู้อะไรต่ออะไรพวกนี้เราก็มีเหตุผลอะไรต่ออะไรให้แก่กิเลสตัวแกนกิเลสตัวแก่นร้ายแก่นชัดๆเสมอเสมอเพราะถ้าผมพูดอะไรไม่มีกิเลสอะไรแล้วนะมันก็เป็นกรรมเป็นการงานตัวดีมันเป็นบทบาทที่ดีไปวันหนึ่งคืนหนึ่งอะไรควรพักเราก็พักพอพักพอสมควรแล้วมันก็เพี้ยนได้ต่อไปวันนึงก็มีการ หมุนเวียนมีวงจรของชีวิตสร้างสรรค์สร้างสรรค์เพราะเราผลิตคนหรือว่าพระพุทธเจ้าท่านได้ทฤษฎีมาอบรมคนให้คนเป็นคนอย่างนี้ขึ้นมาได้ในคดีนี้ยังใช้ได้และปฏิบัติกันถูกต้องเข้าใจดีแล้วเราก็ทำได้จริงที่พิสูจน์จริงลงไปเรื่อยๆแล้วคนที่มีมามากอีกเท่าไหร่ก็ไม่มีการเดือดร้อนมันเป็นทฤษฎีที่จะต้องอุ้มชูโลกไปอีกนานคนละโลกเพิ่มขึ้นคนละโลกเพิ่มขึ้นแล้วก็จะต้องมาอาศัยวัสดุสังเคราะห์ที่หมุนเวียนอยู่ในสังคมอยู่ในโลกนี้เป็นธรรมชาติถ้าเผื่อว่าสิ่งเหล่านี้ระบบพวกนี้นี่จะต้องเป็นคนประหยัดจะต้องไปฟุ้งเฟ้อรู้จักซากสรรค์ต่อช่วยเหลือธรรมชาติ ธรรมชาติมันก็ถูกพวกคนนี่ขึ้นมาบุกรุกเอาออกมาใช้เอามาสังเคราะห์เอามาหมุนเวียนแล้วมันก็จะเปลี่ยนแปลงเปลี่ยนแปลงเปลี่ยนแปลงไปถ้าเผื่อว่าเราเองเราไม่ช่วยเหลืออย่างนี้นะสังคมอยู่ไม่ได้หรอกอยู่ไม่ได้เพราะทิศรีนี้จริงทฤษฎีนี้มีคุณค่ามีประโยชน์มากแต่ถึงกระนั้นก็ตามและสังคมคนที่มันไร้ปัญญาและกิเลสมันหนาแน่นระดับนึงมันก็ไม่รับรับไม่ได้เพราะกิเลสมันแรงกว่าทฤษฎีนี้มันก็ต้องหมดอีกเหมือนกันถึงอย่างนั้นศาสนาพุทธก็ไม่ใช่ว่าจะอยู่นิรันดร์ค้ำฟ้าไม่อยู่หรอกช่วงหนึ่งจะ สูญหายช่วงนี้จะต้องไม่มีในช่วงหนึ่งจะต้องไม่มีอันนี้เป็นเรื่องที่ไม่ใช่เดาเลยเป็นพระพุทธเจ้าตรัสนิ่มคำสอนพวกนี้มีมากล่าวถ้าใครเคยอ่านก็จะรู้เออมีมากล่าวไม่ใช่ว่าผมเป็นคนพูดไม่ใช่ผมเป็นคนที่เอาขึ้นมาอ้างมาพูดไม่ใช่ไม่ใช่เกิดด้วยญาณผมด้วยผมอ่านมาด้วยซ้ำไปมีคนพูดมาก่อนมีเรื่องราวที่กล่าวมาไว้แล้วซึ่งมันไม่ใช่ว่ามันมีจะต้องเป็นอย่างนั้นโดยไม่มีเหตุผลมันมีเหตุประกอบมีองค์ประกอบที่ขยายให้ฟังอยู่เดี๋ยวนี้มันมีรายละเอียดอย่างนั้นจริงๆเพราะเหตุปัจจัยมันไม่ครบคนมันรับไม่ได้กิเลสมันมาก กิเลสมันมากมันไม่ยอมเอาอ่ะแล้วปัญญามันก็รถถอยปัญญามันก็รถถอยมันไม่เห็นมันไม่ถึงมันมัวมันมืดจริงๆให้ดีเท่าดียังไงมันก็เอาไม่ได้ทฤษฎีนี้เอาไม่ได้มึงเอาไม่ได้แล้วทฤษฎีนี้ไม่มีผลต่อสังคมมนุษย์ความเสื่อมก็เกิดขึ้นแน่นอนสังคมก็เสื่อมทรามลงเสื่อมทรามลงเกิดคดียุบช่วยไม่ได้แม้แต่ของดีป่านนี้ยังช่วยไม่ได้ในคนแต่ในขณะนี้นี่ยังมีได้คนยังเป็นไปได้เราทดสอบอยู่เนี่ยเราทำงานขนาดฝีมือท่านพระโพธิรักษ์เท่านั้นไม่ต้องถึงขั้นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไม่ต้องถึงขั้นโพธิสัตว์มาหาบรมโพธิสัตว์ใหญ่ ยิ่งกว่าผมเราก็พิสูจน์ได้อยู่พอทฤษฎีของพระพุทธเจ้าเนี่ยมันใช้ได้แล้วมีผลถ้าพวกคุณเองนั่งฟังธรรมอยู่มาประพฤติธรรมอยู่แล้วได้รับมรรคผลต้องทำอยู่แล้วคุณก็พิสูจน์ยืนยันได้ว่าศาสนาเนี่ยเอออาศัยได้นะครับศาสนานี้มันเป็นมันมีคุณค่ามีอะไรอาศัยได้นะคุณได้มักได้ผลอะไรแต่ละบางส่วนที่คุณได้ละลดปล่อยมาตั้งแต่อยากๆตามๆมาแล้วคุณก็เห็นสภาพสิ่งที่มันสูงมันไม่ต้องมีอะไรอีกจริงๆหมดสงสัยชีวิตนี้ทั้งชีวิตและเจริญมีอายุยืนยาวไปอีก 100 ปี ก็ไม่ต้องไปสังเคราะห์ไม่ต้องไปวุ่นวายไม่ต้องเป็นห่วงหากังวลอะไรกับไอ้อย่างนั้นอย่างนั้นพิสูจน์ได้คนยืนยันได้ว่าชีวิตนี้สมบูรณ์แล้วไม่ขาดไม่ขาดไม่บกพร่องแม้คุณจะไม่มีอบายมุขบางอย่างหรือทุกอย่างไม่ต้องมีเอามุกอบายมุขทุกอย่างคุณก็ไม่ใช่คนบกพร่องคุณไม่ต้องไปเสพอารมณ์สุขเพราะกามไม่ต้องเสพอารมณ์สุขเพราะคุณได้รับรับทราบมาเป็นอามิสไม่ต้องเสพสุขเพราะคุณได้รับยศมาเป็นอนิจไม่ต้องเสพสุขเพราะได้รับสรรเสริญมาเป็นอามิสว่าต้องเสพสุขเพราะมีโลกีย์รสสิ่งที่เรามีอุปทานยึดถือว่ามันอร่อยมันสนุกมันเป็นความเพลิดเพลินของหัวใจคนไม่มี ดีเลยไม่ต้องรับอามิตรอะไรแม้แต่โลกียสุขอย่างชนิดใดๆหรือแม้แต่ที่สุดบอกแล้วว่ามันดูเหมือนจะกลับกันแม้แต่ความสงบเนี่ยเราถ้าเราไปยึดมั่นยึดหมายถ้าเราไม่ได้เสพความสงบนี่เราไม่ได้ความสงบนี่นะวันนึงคือมึงไม่ได้พักไม่ได้ผ่อนเลยเว้ยทำทำทำทำไมไม่ได้พักคุณนอนคุณก็ต้องพักพระพุทธเจ้าขนาดนอนได้ยังสอนเทวดาเลยท่านก็ยังไม่สบายๆชีวิตของท่านถ้าเราเองเราไม่ต้องเสพแม้แต่ความสงบถ้าเราคิดได้ถ้าเรามองเห็นปัญญาอย่างถึงเราจะไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยเราจะไม่ต้องไปเทียบเคียงคนนั้นคนนี้อย่างนู้นอย่างนี้เลยเราพอใจเรา [ไม่สามารถถอดข้อความได้] พ่อหมุนเวียนสังเคราะห์กับวงวงจรของชีวิตไปพอถึงเวลาเราก็เป็นอย่างนั้นพอเป็นแล้วเสร็จก็จบไปแล้วก็เป็นอื่นไปต่อนะพอเราโตๆๆก็ทำไปเรื่อยๆเป็นอย่างโน้นอย่างนี้เคลื่อนไปอยู่เรื่อยๆมีอันนั้นช่วงนั้นอย่างนั้นแล้วก็เป็นอย่างนี้ต่อไปหมุนเวียนแล้วมันก็วนเวียนอยู่อย่างนั้นแหละมันไม่มีอึเมื่อเราเห็นได้ว่าเราไม่ต้องมีสิ่งเหล่านี้เป็นอามิดทั้งหมดไม่ต้องไปรองรับอะไรแล้วสบายหมดเลยลอยตัวอย่าไปพูดสบายลอยตัวเป็นผู้ที่ไม่ต้องห่วงต้องหาไม่ต้องอยากจะได้อะไรอีกไม่ต้องอยากจะได้เองเราก็ไม่มีอะไรเป็นสมบัติ เหมือนกับคนกระจอกแล้วเป็นคนจนน่ะแต่เราก็ไม่เห็นว่าเราต้องด้อยอะไรเลยแล้วก็พออย่างนี้เราก็เบิกบานแจ่มใสสบายของเราได้จิตใจของเราเห็นคนอื่นเขาจะสะสมเอาชีวิตอย่างโน้นแต่คนนี้ก็มานั่งข้างหน้าก็สุขเหลือเกินนะเค้าเสกอันเสร็จวันนี้ได้รับคำชมเชยสรรเสริญเราก็ไปริษยาเขาแม้คนนั้นน่าสบายเหลือเกินนั่งเข้าฌานความสุขเหลือเกินแม่เราไม่มีเวลาไปนั่งหลับตาปี๋อย่างเขานั้นเลยริษยาข้าวแม่เขามีเวลาอยู่เฉยๆที่สยามเขาจังเลยเราต้องทำแต่งานแต่งงานแต่งงานไม่ น้อยเนื้อต่ำใจและเข้าใจถูกด้วยไปด้วยซ้ำไปว่าสุขภาพร่างกายเราแข็งแรงนะเรามีเวลาพักเรามีเวลาเพียงมีเวลาหลับนอนมีเวลาพักพอสมควรแล้วก็เพียรอยู่แล้วเราก็ได้ทำงานทำการมีบทบาทการสร้างสรรค์สร้างผลิตมีแรงงานมีผลงานมีทำอะไรได้โดยเรากลับเป็นคนที่แข็งแรงไม่ค่อยกินเหนื่อยทำงานได้ทนสร้างสรรค์มีวัสดุที่ออกไปจากเราได้มากๆมากๆมากๆอยู่ตลอดเวลาซะด้วยเพราะเขารู้ว่าเราเป็นตัวผลิตเราเป็นตัวกำไรของโลกเราเป็นเครื่องกลที่โอ้ยใครก็ต้องซื้อไปถามพ่อค้าไปถามนักอุตสาหกรรม กินน้ำมันน้อยเครื่องตีบังกะโลนี่กินน้ำมันน้อยนะแม้แต่ผลิตจังเลยนะผลิตคุณภาพดีด้วยไม่ค่อยบกพร่องไม่ค่อยเสียด้วยเอามากินน้ำมันน้อยวันหนึ่งมื้อเดียวบุหรี่ก็ไม่ต้องให้สูงไปอะไรก็ไม่ต้องให้กินกาแฟก็ไม่ต้องให้ดื่มสบายๆอาหารให้มื้อเดียวอาหารนี่ก็แล้วก็เป็นอาหารบางทีเป็นอาหารกระป๋องก็ได้อาหารง่ายๆอย่างที่เป็นอย่างที่เราเป็นอยู่ทุกวันนี้เอาไหมเครื่องยนต์นี้เอาไปให้นะอุตส่าห์คำไหนมันก็เอาอย่างนั้นเหรอดีเหรอมาทดลองดูหน่อย เอาเพราะเราเป็นตัวกำไรเราเป็นตัวสร้างกำไรให้แก่ใครๆไหนๆเราเป็นตัวที่ประโยชน์สูงประหยัดสุดถ้าเราเข้าใจนี่เราถือว่าเราไม่มีตัวตนเรา