210312-182 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน182-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt

นไปได้หรือการปฏิบัตินี้จะถูกทางแล้วหรืออะไรต่างๆนานาสัมมาทิฏฐิต่างๆทำความเข้าใจให้พร้อมพรั่งแล้วไม่ต้องลังเลไม่ลังเลแล้วก็มุ่งมั่นก่อนจะมุ่งมั่นก็ต้องดูกายดูใจเอาอาพาธเราไม่มีกายก็ไม่มีอาภาพถ้าไม่มีเอาผ้ารักษาให้มันเบาให้เบาๆให้เบาบางที่มันเทาแม้แต่อาภาพรธาตุกายก็ไม่มีแล้วจ่ายผิดสิ่ง ตัวร้ายอย่าให้อาพาธกายมันถึงจะเป็นสุขาปฏิปทากินปลากินยาแม้เราจะมีกิเลสตัณหาหรือมีโรคทางจิตนี่แหละโรคที่เราจะรักษาให้เป็นพระอรหันต์นี่แหละมันจะมีเศษมีส่วนอะไรอยู่ก็พยายามอย่าให้มันมีอะไรเข้ามาแฝงอย่าให้มีโรคจรอย่าให้มีโรคประจำมีโรคประจำก็แก่ไอ้ที่เราจะแก้ก็เข้าใจแก้ก็คือโรคประจำนั่นแหละที่มันยังมีโรคอยู่มีอาสวะเป็นอนุสัยหรือว่าเป็นกิเลสที่เรายังเหลือยังเป็นจริงเรามีเราเป็นคนไข้ที่จะมารักษาก็โรคนั้นแต่อย่าให้โรคจอนอย่าให้ไข้จอนป่วยจอห์นแต่ละวันที่เรากระทบสัมผัสที่เราจะต้องสัมผัสอยู่กับอะไรต่างๆเนี่ยอย่าให้สิ่งเหล่านั้นมาทำให้มีโรค นี่ก็โรคประจำเรามีแล้วยังจะเอารูปจอนมาอีกด้วยหลักธรรมดาคุณก็คิดดูซิมันจะไปรักษาหายอะไรได้ง่ายๆแล้วโรคประจำของเรามานี่พาโลกนี้มาทั้งตัวแล้วยังมาถึงที่นี่แล้วจะมาหาโลกนี้โลกหน่อยโรคนั้นโรคนี้ใส่เข้าไปอีกมึงก็ขาดทุนตายไม่เห็นชัดๆอยู่แล้วเพราะรักษาใจวันๆหนึ่งอยากให้อาภาพอยากให้บกพร่องให้มีทิฏฐธัมสุขทวีหาญให้เป็นไปโดยสว่างโปร่งมีอะไรกระทบกระเทือนมาอย่าให้เกิดโลภะโทสะโมหะอะไรได้ต้องรู้ให้ชัดในใหม่เนี่ยเราเข้าใจแล้วเนี่ยเราต้องทำตนให้เป็นคนใหม่แม้ของเก่าเราต้องล้างอัศวะด้วยโรคเก่าคืออาสวะอนุสัยหรือสิ่งที่เรามีโรคประจำมา อาจจะมาทำมันลงไปด้วยด้วยหลักเกณฑ์ทุกวันทุกวันนี้แหละอย่างที่มันถึงด้วยแล้วใหม่นี่ก็อยากให้มันมาปลอมตัวอย่าให้มันมาก่อบอร์ดใหม่อีกมันจึงจะเร็วไปสุขาปฏิปทาขิปปาภิญญามันจึงจะเบาง่ายและเร็วเราเห็นชัดๆดูชัดๆจะเห็นชัดเจนว่ามันมันมีเหตุผลเพียงพอเลยแต่รอบนั้นไอ้นี้ไว้ไมไม่ให้เข้าเก่าเขาลงเขาลงทำลายลงทำลายลงมันก็จบแค่นั้นเองง่ายเร็วมีแต่เก่าก็ยังไม่หมดและใหม่ก็แถมให้มันเข้ามากวนนี่เข้ามาต้องเสียกำลังของเราอีกเราต้องมาต่อสู้กับไอ้ใหม่ที่เขาอีกเก่าแล้วก็พยายามจะล้างจะเผาก็เลยอ่อนแรงกันทุกทาง ที่นี่มันขาดทุนเพราะระบบที่ไม่ให้มีอาพาธมีความหมายไปจนกระทั่งถึงอาพาธน้อยถึงขนาดของใหม่นี่ก็ให้อย่าให้มีนี่คือทางใจระบบทางใจก็อยากให้ไปมีอาพาธอะไรหายใจผ่องใสปฏิบัติธรรมไปตามหลักตามเกณฑ์กระทบสัมผัสทุกอย่างมีสติปัฏฐานแข็งแรงไปด้วยการฝึกปรืออย่างนั้นเราก็เท่ากับเราสร้างอาวุธหรือสร้างความฝึกหัดที่เราจะเชี่ยวชาญเก่งกล้าในระบบสติปัฏฐานนี่แหละในระบบรู้วิธีการหรือมักถูกวิธีสร้างให้แข็งแรงด้วยนะเราก็รักกันอย่างเรื่องอนุรักษ์ก็จะต้องอ่านจิตจับจิตของเรามันขึ้นมามันมี มันกระทบสัมผัสอันนอกแล้วมันก็ไปยั่วยวนอันไหนให้โผล่ขึ้นมาอะไรต่างๆนานาคนนี้ก็ต้องอ่านเห็นชัดนี่แหละเกิดข้าข้าไปมันก็มีวันหมดไปถ่ายเดียวมีอันอันที่ 2 อันที่ 3 อย่าโอ้อวดระวังความเป็นจริงมีสัญชาติเป็นคนตรงไม่ปกปิดซ่อนเร้นทั้งผู้ที่เป็นครูอาจารย์ศาสดาหรือผู้ที่เป็นมิตรสหายสหธรรมิกไม่ปกปิดดีเราก็เปิดเผยกันเพื่อให้ช่วยกันไม่ออกอวดดีไม่ได้ 4 ปลารบความเพียรห้ามมีปัญญาแต่อันที่ 3 วันที่ 4 นี่ก็สำคัญมากน้อยเราจะอันที่ 3 พยายาม ปัจจุบันน่ะทำให้มีทิฏฐธัมสุขกับวิหารอย่าให้มีอาพาธอันที่ 2 แล้วอันที่ 3 ที่ 4 วันที่ 3 อย่าโห่อวดนี่ต้องรู้ขอบเขตมันเป็นมานะไปเสริมสังโยชน์ชั้นสูงส่วนข้อที่ 2 นั้นน่ะมันเสริมสังโยชน์ราคาสังโยชน์ต่ำด้วยสังโยชน์สูงด้วยเพื่อเสริมทั้ง 2 ส่วนราคาเผื่อว่าเราเองเราให้มีอาภาพรช่วยเสริมราคะอันที่ 3 นั่นแหละเสริมมานะมันมีสังโยชน์อันนั้นเป็นกิเลสชั้นร้ายเหมือนกันเมื่อเราไม่มีแล้วทั้งหลายทั้งเสริมมานะเป็นแกนเป็นเขาเป็นเงาเป็นเขาเป็น เรื่องใหญ่เป็นตัวเชื้อใหญ่จะไม่มีอันนั้นแล้วเราก็ต้องมีคอร์ด C ว่าลดความเพียรข้อ 4 จะอธิบายอะไรต่ออะไรไปมากมายแล้วเราจะต้องปรารภอยู่เสมอไม่มีเสมอมันจึงจะขึ้นถึงอันที่ 5 กันยายนตัวปัญญาก็เป็นตัวสุดท้ายศรัทธาและปัญญาย่นย่อลงมาก็เหลือ 2 อันเป็นหัวเป็นท้ายเรียกว่าอินทรีย์พละถ้วนเพราะเราจะได้อินทรีย์อินทรีย์ 5 มีสัตว์อินทรีย์มีไม่ได้ยินซีมีสติมีสมาธิอินทรีย์จนกระทั่งถึงวันอินทรีย์ 5 หรือพละ 5 เนี่ยต่อ สัมมัปปธาน 4 สติปัฏฐานแข็งสมมติฐานลงตัวสัมมัปปธาน 4 ลงตัวมีอิทธิบาทมีวิริยะปรารภความเพียรมีความตั้งใจมีความต้องยินดีในสิ่งนี้ต้องให้มีวิริยะมีจิตมีวิมังสาแล้วเราจะต้องมีสิ่งที่จะก่อเกิดขึ้นมาเห็นจริงเป็นอินทรีย์เป็นพระศรัทธามันจะมั่นคงขึ้นคุณตรวจสอบตัวเองได้ทุกวันคุณมีศรัทธาขึ้นเรื่อยๆหรือเปล่าหรือว่า R และยิ่งนานไปยิ่งระอายิ่งศรัทธาตกตกตกตกตกไปอย่างนั้นหรือเปล่าถ้าสภาตกตกแล้วไม่ใช่ 7 ปีต้อง 14 ต้อง 21 ต้องเป็นอย่างนั้นไปเรื่อยๆ ถ้าเกิดว่าศรัทธามันตกถ้าบอกว่ามันไม่ศรัทธาตก 1 ข้อ 1 เนี่ยมันจะปฏิบัติไปมันยิ่งเป็นศรัทธาเสริมเสริมเสริม 7 ปียกไว้จริงๆต้องบอกว่าแม้เราจะทำให้ได้ 7 ปีหรือ 7 ปีจะได้มันจะเสริมเป็น 6 ด้วยถ้าคนศรัทธามันก็ขึ้นจริงหรือพูดยิ่งเห็นแท้ยิ่งมั่นใจยิ่งมั่นคงยิ่งแน่วแน่เข้าใจมีปัญญาเสริมที่เข้าใจที่มั่นคงเชื่อมั่นเพราะเราได้เราเห็นเองถึงเองด้วยและเราก็เข้าใจเพิ่มทวีเห็นชัดๆๆปัญญาก็กว้างขวางก็ยิ่งเห็นไม่มีทางเสียงยิ่งมีสัจธรรมยืนยันตัวสัจธรรมแท้เรื่องๆลงไปเลยเป็นอย่างนี้จริงๆคุณเพิ่มทุกวันคุณเห็นแค่ทุกวันหรือเปล่าก็จางก็จะใส วันเกิดศรัทธาอย่างนั้นวิริยะมันก็เพิ่มเองเดี๋ยวกูจะเห็นว่าอินทรีย์และภาระนี่มันเกิดมันไม่ใช่ตัวภาษานะไม่ใช่ตัวภาษามันเกิดมันมีจริงมันเป็นตัวจริงพอมีศรัทธาแล้วมันก็มีวิริยะเพราะมันเห็นจริงมันก็ต้องเพียรมันก็ต้องพยายามจะทำสิ่งนั้นให้เกิดต่อเพียรเมื่อเราเพียรเพิ่มขึ้นสติเราก็จะมากขึ้นหรือความรู้ระลึกรู้ตัวความแกร่งกล้าของสติปัฏฐานนั่นเองสติปัฏฐานยิ่งมีระบบที่เป็นระบบอันกว้างใหญ่ไพศาลถ้าเป็นเครื่องจักรก็ขยายอำนาจขยายอำนาจ การผลิตเลือดขยายอำนาจให้พลังงานเพิ่มขึ้นเลยเชียวมีสติสติปัญญามั่นคงสติจะใสขึ้นสติจะมีอยู่กับตัวมากขึ้นจะสำรวมสังวรมากขึ้นจะประหารได้เก่งขึ้นจะกระทำได้ถึงผลสำเร็จได้มากขึ้นจะรักษาได้ดีจะเลี้ยงจับความเจริญได้มากขึ้นเรื่อยๆมันทวีแล้วมันก็เป็นไปในระบบที่ซ้อนๆๆเห็นๆเลยสำหรับประธานก็เดินผลสติปัฏฐานก็แม่นมันชัดเด่นขึ้นอิทธิบาทหรือวิริยะกับมากขึ้นอินทรีย์พระตัวเราก็ก้าวหน้าแกร่งกล้าแกร่งกล้าอินทรีย์ตราพลังดีอินทรีแข็ง 4 พละ 5 ขึ้นมาสติ โกงจริงสมาธินี่คือตัวเนื้อแท้เลยตัวเนื้อแท้หรือดวงอาทิตย์อาทิตย์จิตสมาธิสมาธิอินทรีย์อาทิตย์จิตแกร่งกล้าจิตก็เป็นจิตที่มันจะเข้าไปสู่นิพพานเป็นจิตของพระอริยะนั่นคือตัวสมาธิสมาธิไม่ใช่ว่าจะนั่งวิธีการด้านกฎคมเฉยๆหรือว่าทำให้จิตมันมีแรงแข็งเฉยๆก็ไม่ใช่มีทั้งปัญญามีทั้งความแข็งแรงเมื่อเราเสริมความแข็งแรงให้แก่ตนอีกด้วยแต่จิตที่มันคมกล้าให้มันมีน้ำหนักให้มีความเด็ดขาดตัดพวกจบไม่ใช่ว่าตัดแล้วตัดต่อวนเวียนอยู่นั่นแล้วตัดตั้ง 7 เที่ยวพระพุทธเจ้าท่านบอกว่าตัด 7 แล้วยังไม่ตัดไม่ได้ถ้าไม่ถือว่าเป็นโสดาถ้าไม่ถือว่าเป็นลูกศิษย์พระพุทธเจ้าตรัสอะไรก็ตัดตั้ง 7 ทีแล้วยังขาดสักทีแบบนี้มีเธอเต็มทีท่านบอกว่าถือว่าตัด 7 เที่ยวเวียนไปเวียนมาก็ตัดเปลี่ยนไปเรียนมาก็ตัดมันก็ยังเรียนอยู่อีกถึง 7 เที่ยวกระทั่งก็ถือว่าเอออันนี้ใช้ได้เปรียบเทียบแล้วขาดจริงนะสมุดเขียนไปอีกไม่มีอีกได้ถ้าเปรียบเทียบก็ยังถ้าใช้ไม่ได้อย่าเพิ่งเข้ารอบเลยอยู่นอกรอบไปซะก่อนถ้า 7 เที่ยวได้ถือว่าอย่างยืดยาวเพราะเราต้องพยายามสังเกตอะไรก็ตามแต่ที่เวียนไปเวียนมาที่เราพยายามตั้งมั่นตั้งใจอธิษฐานให้ดีแล้วก็ตัดหรือว่าทำลาย จะเห็นว่าในระดับที่เราตั้งจริงๆนี่นะมันอ่อนลงอ่อนลงอ่อนลงถึง 7 เที่ยวนี้เรียกว่ายืดได้ถ้าเราเก่งจริงๆเก่งจริงๆเรามีความสามารถมากมันไม่ถึง 7 6 ก็ได้ 5 ก็ได้ 4 ก็ได้ 3 ก็ได้ถ้า 1 ถือว่าสุดยอดถ้าหนึ่งนี่ถือว่าเป็นผู้ที่ระดับหนึ่งจึงต้องตั้งชื่อว่าสังฆทานมียอดคือว่ามันเรียนอีกแล้วหรือว่าเราได้แล้วล่ะเราจะยินดีนมน้องกลับไปวนกลับไปเฉยๆแต่เราก็ตัดได้เงินเรียกว่าเราเองวนอีกอันนึงมันมาเองถ้ามันมาเองเราก็ตัดได้หรือว่ามันไม่มาเองเราเองนี่แหละเป็นผู้ไปแล้วเราก็ตัดทุเรียน เปิดเองได้เลยว่ากูเป็นแล้วแล้วก็เวียนเกิดศรัทธาสามีจะเวียนไปแล้วเวียนมาแล้วแต่สถานการณ์มีเป็นอย่างนั้นส่วนที่ไม่เวียนกลับเลยน่าจะเป็นตัวแน่ที่เราจะต้องรู้เองเป็นตัวของเราชัดเจนจิตที่เป็นสุดท้ายที่เรียกว่ายอดผิดหรือสมาธิหรือว่าอาทิตย์จิตซึ่งมีทั้งปัญญารู้รู้ความจริงหรือว่ารู้ว่าเราออกอะไรรู้ว่าจิตของเราเป็นได้จริงหรือเปล่าจิตของเรามีกำลังเด็ดเดี่ยวสมุดเช็คประวัติเด็ดขาดตัดเด็ดศูนย์เด็กศูนย์เสมอศูนย์เมื่อไหร่ก็ได้เมื่อนั้นสมัครเสมอ ขาดสิ้นเมื่อไหร่ต้องการขาดสิ้นเมื่อไหร่ได้เมื่อนั้นสมุดเสียถ้าจะแปลความจากพยัญชนะชัดๆนะตัดต้องการจบเมื่อไหร่หยุดเมื่อไหร่ดับเมื่อไหร่ขาดหรือไม่เมื่อไหร่ศูนย์เมื่อไหร่ต้องการศูนย์ต้องการไม่เมื่อไหร่ได้ทันทีได้เสมอจึงเรียกว่าสมุทัยแปลเอาความสั้นๆก็บอกว่าเด็ดขาดเด็ดขาดมีความเด็ดขาดมีความเป็นจริงที่เด็ดขาดเราทำจิตของเราได้อย่างนี้เป็นสมาธิมีความเด็ดขาดจะให้เกิดก็เกิดได้จะให้ดับก็ดับได้เกิดน่ะเราเคยมามากง่ายเพราะประวัติศาสตร์ เรื่องของท่านพระโพธิสัตว์อยากเกิดหรือไม่เกินเท่าทันเพราะท่านเกิดง่ายมากมันง่ายทุกวันนี้คนที่เกิดมาเรียนร่วมปฏิบัติธรรมนี่มันตัวเกิดในระดับตัวเกิดให้มันได้ไอ้เกมมันง่ายจะตายไอ้ดาบนี่มันยากพอดับได้แล้วจะประดิษฐานเวียนมาเกิดอีกมันยากอะไรไม่ยากไม่ยากนอกจากผู้นั้นไปหลงมีนิสัยและมีอุปนิสัยมีตัวเชื้อเดินชอบก็ได้ไอ้นี่ก็หลงไอ้นี่อยู่นานไปได้ไอ้นี่ก็หลงอยู่นานอย่างนั้นมันก็แน่นอนเราก็ไปติดเงินแต่ว่ายังมีเชื้อความติดอยู่ยังบนยังไม่เด็ดเดี่ยวยังไม่ร่อนยังไม่เที่ยงยังไม่อิสระพอไปได้อันนี้พอได้สงบติดซึ่งก็ได้นี่ไม่เอาอัน สุดท้ายแล้วไม่มีทั้งไม่เอาแล้วทั้งเอาไม่มีสุดท้ายร่อนจริงๆไม่เอาก็ไม่มีเอาก็ไม่มีแล้วเราก็รู้ด้วยว่ามันเป็นสิ่งสมมุติที่มันอยู่ในฐานะอย่างนั้นมีกาละมีอายุมันก็ไปก็เหมือนตามเรื่องตามราวของโรงแรมไปเองไม่แรงหรอกควบคุมไปให้มันมีระเบียบวินัยและควบคุมไปให้มีช่องมีทางมีสัตว์มีส่วนโคจรไปอย่างดีมีเป้าหมายมีสติสัมปชัญญะควบคุมมีกัปตันเป็นกัปตันขับเคลื่อนเดินทางไปจนถึงพระอินทรีย์พละกล้าแข็งเพราะจิตมันเป็นสมาธิจริงแล้วก็สุขใจปัญญาอีก วัดอินทรีย์ 5 หรือพละ 5 มีสัตว์อินทรีย์มีไม่ได้อินทรีย์มีสปริงฟรี Smart TV ปั่นอินทรีเหมือนกันอินทรีย์กับพละเนี่ยมันมีการเสริมกันเท่านั้นเองเสริมนอกเสริมในจะเรียกว่าเป็นนายอินทรีย์ก็เป็นนอกจะลดภาระเป็นนายกอีกอันนึงก็เป็นนอกแต่เสริมกันเป็นกำลังเป็นความที่ประกอบขึ้นเป็นความประกอบขึ้นได้จริงแต่เมื่อมีอินทรีย์ 5 หรือพละ 5 แรงขึ้นแรงขึ้นเราจะรู้ตัวเราเองแต่เรานี่สบายง่ายไม่มีฤทธิ์ นี่แหละเรียกว่าการอยู่ยงคงกระพันโลกิยะจะเข้ามาแล่บเลียเผาไหม้ทิ่มแทงมาระเบิดมายิงโลกิยะเอาฤทธิ์แรงของโรคมาถึงขั้นมาระเบิดเราเลยไม่ถูกตัวเพราะเราสูงไม่หวั่นไหวไม่สั่นสะเทือนไม่มีอะไรจะแตกไม่มีอะไรจะระเบิดไม่มีอะไรจะแย่ไม่มีอะไรที่จะเปลี่ยนแปลงเพราะมันเป็นความจริงแล้วมันสูญญตาพลิกโลกหรือกำลังจะระเบิดจะไประเบิดสิ่งที่ไม่มีได้เลยจึงไม่มีมันก็มีระเบิดไม่ออกแต่ทำร้ายไม่ออกทำร้ายไม่ได้ทำร้ายสิ่งไม่มีให้เป็นอะไรทำลายคุณไม่มีให้เป็นอะไรมันไม่มีแล้วมันศูนย์ ไม่มีที่จะทำลายอีกแล้วมีโดยหลักปรัชญามันเป็นอย่างนี้แล้วโดยความจริงมันเป็นอย่างนั้นด้วยถ้าเราถึงจุดนั้นจริงถึงจริงก็เพราะมันมีปัญญารู้เท่าทันเห็นชัดอยู่เหนือมันอันนี้ไม่เหมือนกับของไม่มีเรารู้ตามค่าของโลกรู้ตามค่าของสมมุติว่าเป็นของโลกเค้าตีราคาอย่างนั้นเขายกค่าอย่างนั้นเขาหลงกันกับเขาหลงเรารู้เท่าทันแต่รู้เท่าทันก็ลงก็ลงอีกเมื่อไหร่มันแปลงรูปแปลงเรื่องอะไรมาเราก็สามารถทะลุชอนชัยรู้ไปได้แล้วเนี่ยมันปลอมตัวแปลงตัวมาไอ้พวกโรคเก่งนะไม่หยุดยั้งการที่จะหลอกต่อนะขนาดพระอริยมรรคมันยังไม่กลัวเลยมันจะไม่หลอกแลบลิ้นปลิ้นตาพยายามจะปรุงแบบนั้นแปลงแบบนี้ก็มายั่วๆถ้าพระอายัดไม่มีปัญญาไม่มี ยาพารารู้เท่าทันเสร็จมันไม่รู้ความจริงตามความเป็นจริงมันพลางมานิดเดียวตาลายแล้วเมาไม่รู้เรื่องหลงผิดอันนี้ไปนั่นเรียกว่าอริยะยังไม่เสร็จจะปิดปันอินทรีย์หรือว่าปัญญาหรือว่าอริยะความเป็นอริยะความเป็นกุสลาความเป็นคนฉลาดยังไม่ขึ้นถึงความฉลาดที่แท้ก็ดูถูกก็หลอกได้โลกมันหลอกได้แสดงว่าเราไม่ได้เหนือมันถ้าเราเองเหนือมันแพ้มันยินดีหรือปัญญาอันสุดท้ายต้องรู้เท่าทันโลกด้วยรู้เท่าทันสมมติสัจจะเป็นโลกะวิทูเป็นผู้รู้เท่าทันโลกรู้โลกทั่วละเอียดแทงทะลุนอกในปลอมมายังไงแปลงมายังไงก็หลอกเราไม่ได้จึงจะเป็นสัจจะตามทิศทางของศาสนา เป็นที่สุดมีโลกะวิทูฉันออกมาจากป่าออกมาจากที่ไหนที่จะไปซ่อนไปแฝงไม่ต้องอยู่กับโลกสู่โลกรู้โลกเขาจะมีอะไรทุกอย่างเราก็สามารถที่จะรู้กับเขาแล้วอยู่เหนือตลอดเวลาอย่างมั่นคงยังแข็งแรงจริงไม่มีอินทรีย์สาระอย่างนี้โพชฌงค์ 7 เราก็เดินอยู่จริงมันมีเลยว่าเป็นตัวเป็นแล้วมันก็จะเห็นว่าสติเรามีธรรมะวิจัยเรามีในตัววิริยะเรามีในตัวมันเป็นตัวตรัสรู้หมดเลยสติก็เป็นสติตัดศัตรูทำมาวิจัยก็เป็นธรรมะวิจัยตรัสรู้โพดชมวิริยะก็เป็นวิริยะตรัสรู้จะให้ยึดจะเห็นชัดเจนเลยว่ามันอยู่ในตัวของมันเองมันมีสติมันมีการวิจัย รู้ดีรู้ชั่วมันมีธรรมะวิจัยอยู่เสมอมันมีวิริยะมันไม่ใช่ขี้เกียจนะองค์การอบรมแห่งการตรัสรู้ไม่ใช่ไม่ขี้เกียจนะไม่ใช่ขี้เกียจมันมีพร้อมสร้างอยู่ในตัวมันมีปิติปิติจะแปลไปถึงขั้นคำว่ายินดีรีเฟรมก็ได้แล้วมันจะรู้เองว่าเราจะปล่อยให้เป็นหรือเปล่าถ้าไอ้นี่มันมากไปแล้วไม่ดีแล้วไม่ให้ทำไมเอนเอียงมันขนาดนี้ก็เดี๋ยวเราจะดึงไม่อยู่เราไม่ปล่อยให้ใจมันเหลิงไปทั้งนั้นมันจะมีสติรู้ขนาดของตัวเองเลยแต่ตอนนี้ปล่อยได้เราปล่อยให้ยินดีไปมากกว่านี้ขนาดนี้ไปได้เพราะร้านนี้แน่ใจที่สุดไม่มีฤทธิ์จะช่วยเราไปได้มันจะมีพิธีแล้วมันจะมีอุปสรรคที่มันจะรู้ตัวปกติแปลว่าสงบ ก็ได้แปลว่าความเก่งก็ได้มันมีความเก่งอยู่ในตัวมีความสงบมันมีความไม่มั่นใจแน่วแน่นิ่งสนิทและปล่อยให้มันวิ่งไปก็แน่ใจวิ่งไปก่อนเดี๋ยวก็ดึงกลับมาได้ปกติมันมีความเก่งถึงอย่างนั้นมันมีประสิทธิภาพตัดสัตว์ที่มันมีประสิทธิภาพจริงๆแล้วปล่อยให้แกวิ่งใส่กระดาษปล่อยให้แกเกิดเกิดแรงขนาดนี้ก็ยังมั่นใจว่าได้มีความจริงนะคุณไม่มีความจริงแล้วปล่อยให้มันเกิดแล้วดึงมาอยู่แล้วทีนี้ตีลังกาไม่รู้ด้วยเพราะผมก็คิดไม่รู้ด้วยนะอย่าประมาทนะเตือนว่าอย่าประมาทด้วยความไม่ประมาทอย่างนี้มีความเก่งมันสงบได้จริงๆราบเรียบราบเรียบร้อยมั่นใจว่าเรียบร้อยนี่เป็นตัว อธิบายโพชฌงค์เป็นตัวเป็นตัวผลนะฟังดีๆวิปัสสนาแท้มีสมาธิมีอุเบกขามีตัวจิตเป็นแท้เลยมีญาณมีรีโมทในสมาธินั้นมีอุเบกขาสุดยอดอุเบกขาก็เป็นจิตตัวย่อสุดเลยมีตัวว่างตัววางตัวเก่งตัวเองอยู่ในนั้นเสร็จปลุกเสกคาถายิ่งเป็นตัวเดินใหญ่เลยส่วนมากที่เป็นตัวผลเป็นตัวเดินชีวิตที่สมมุติพระอรหันต์ท่านก็มีมรรคองค์ 8 คือบริบูรณ์มีสัมมาพร้อมหมดฉะนั้นคนที่ปฏิบัติอยู่ยังไม่ใช่สัมมาก็คือยังไม่ใช่สัมมาที่สุดเหมาะสมตามฐานะ แต่พูดได้ทำสมควรแก่ธรรมก็ไปตามฐานะของศุภกิจปัญโญแต่ละคนผู้ใดเป็นอรหันต์แล้วก็พอดีเขาพูดนั้นเลยจะมีความเก่งความสามารถจะมีประโยชน์ท่านเท่าใดก็ตามเกิดประโยชน์ตัวนั้นสูงเท่ากันหมดสำหรับพระอรหันต์ถือว่าปล่อยได้ตัดขาดได้วางได้เมื่อไรเมื่อไรแล้วจะตัดปั๊บเราจะไม่ให้สิ่งที่เป็นอกุศลและจิตเกิดทำได้ทันทีทันทีทันทีเรียกว่าสัมมาได้ว่าเหมาะควรได้แม่นๆมีอะไรจะต้องมีความเห็นแจ้งอย่างนี้แล้วก็มีจิตดำริได้วาจามีได้การงานมีได้มีชีวิตได้ไม่ใช่ไม่มีชีวิตแล้วจะเห็นตัวนี้อยู่เป็นตัว ก็เพราะว่ามีความพยายามมีสติสัมปชัญญะเป็นตัวแสดงและตัวแสดงตัวสติคือความระลึกรู้ตัวพร้อมกับมีความพยายามมีความพยายามหรือคุณจะมองเห็นเลยว่ามีแนวโน้มทิศทางไปในทางที่เรียกว่าเพี้ยนพยายามสมาธิเป็นธุรกิจตัวงานเป็นตัวทั้งหมดที่กระทำแห่งชีวิตองค์ 8 คนสติปัฏฐาน 225 พละ 5 อีก 10 12 อีก เป็น 22 ละ 22 + 7 + 8 โพชฌงค์ 7 มรรค 8 เป็น 15 15 + 22 + 20 เป็น 37 นี่ก็นับกันเป็นตัวองค์ธรรมเป็นตัวเลขอภิธรรมก็ชอบนับสังขยาเลขเอาตัวเลขไปบวกลบคูณหารไว้ขนาดกิเลสก็ 1,500 ปัญหาก็ 108 อะไรงี้ก็มันนัดจริงมันทำให้มันลงตัวซะด้วยนะเออกิเลสมีร้อยละพันห้าปัญหามี 108 ที่จริงมันเป็นคำพังเพยไทยๆก็เอาไปนับเอาหากิเลส 1,500 บาท 1,500 ตัวใส่เข้าไป 1,500 ตัวปัญหาก็เอาใส่ไป 108 ตัวไม่ช่างวิเคราะห์ช่างหาใส่บรรจุให้เป๊ะๆเลยเอ้าก็ได้ ยิ่งเราบรรจุให้มากกว่านั้นก็ได้กิเลส 3,000 ก็ได้ปัญหา 116 216 ก็ได้เราหาใส่ได้กว่านั้นอีกจริงๆน่าจะไปเรียกเรามันมากเท่านั้นเองแต่ทีนี้เขาก็ช่างคิดช่างทำก็ดีก็เป็นเรื่องที่จะเป็นหลักเกณฑ์ในการที่จะมาทำให้คนได้ศึกษาทำให้มีทิศทางที่เดินขึ้นไปสู่ดีก็ดีขึ้นเพราะนี่สรุปแล้วลงมาหาหลักเกณฑ์ใหญ่ทีนี้ก็มาอ่านคาถาสุดท้ายที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสจากจุดที่เรามาถึงแล้วเราก็ได้เรียนกลับไปอธิบายให้คนอื่นเสริมดูหุ้นย่อมเจริญงอกงามแก่ทายกผู้ให้อยู่ให้อยู่ ม้วนความหมายก็คือผู้ที่ทรงบุญก็คือผู้ที่ให้อยู่นั้นเท่านั้นไม่มีอื่นเกิดมาเพื่อเป็นผู้มีบุญก็คือเป็นผู้มีให้คุณอยากเป็นคนมีบุญคุณก็จะต้องเป็นผู้มีให้ให้จนหมดแล้ววัตถุก็ให้หมดอภัยอย่าทานโลภะโทสะโมหะแล้วก็ให้ไปแล้วไม่มีอะไรจะให้แล้วแหมทีนี้แหละตัวให้ตัวเบ่งเลยทีนี้ตัวธรรมดาอันนี้เป็นตัวธรรมดาเลยเป็นตัวที่จะให้อยู่ให้อยู่ไปเลยทีเดียวเป็นผู้ให้อยู่ให้อยู่เวรย่อมไม่สืบต่อแก่บุคคลผู้ระงับเวรจะได้เดินไปตรวจถูกไม่ถูกต่อแก่บุคคลผู้ระงับเสียได้คุณภาพ มันจะระงับใครจะไประงับได้นอกจากเราไม่สืบต่อก็คือตัดให้อยู่ให้อยู่ก็คือต่อตัดอยู่ตัดอยู่ก็คือเราเองต้องรู้ตัวที่จะตัดตัวที่จะผูกจะไปผูกทำไมอะไรจะผูกใจเราแม้เราให้แล้วเราก็ตัดเราทำความดีให้แก่คนแล้วเราก็ตัดความดีไม่มีเหลือไม่จำเป็นเราไม่ต้องเป็นเราให้ไม่ต้องขอของเราต่ออีกแล้วต้องให้เพราะสิ่งที่เกิดมามีแต่ความเกิดของความเกิดมันจะมีความเกิดของเรานี่ไม่ใช่ภาษาพูดผิดต้องมีอาการจิตต้องมีสภาวะอย่างนั้นจริงพูดแล้วจึงจะหมดเวรแต่พวกนั้นมีบุญคุณนั้นหมดเวรคนนั้นมีบุญคุณนั้นหมดถูกพวกนั้นมีแต่สัตว์แต่คนนั้นก็มีต่อก็ต่อและต่อ แต่กุศลแต่สิ่งที่ดีแต่สิ่งที่สร้างแต่สิ่งที่เราซ้ำสร้างอยู่ก่ออยู่เกิดอยู่ให้แก่สิ่งให้แก่ผู้อื่นมีสุจริตมีกุศลมีแต่ความดีทีนี้ไม่มีปัญญาจะไปรู้บุญได้ไงมีปัญญาจึงจะรู้บุญอันที่ 3 จึงบอกว่าคนฉลาดเท่านั้นคำหนึ่งพระบาทเสียได้แล้วคำที่ 2 ก็นิพพานคำที่ 3 สรุปรวมแล้วก็เท่ากันกับทรัพยากรฉลาดเท่านั้น เป็นตัวฉลาดละบาปเสียดายอ้าวโทรศัพท์พ่อเสียปากและปากเสียดายสจิตตปริโยทพะนังก็นิพพานตัวนิพพานคือตัวจุดขาวรอบตัวที่ผ่องใสตัวที่จิตบริบูรณ์สะอาดเหลืออะไรก็เหลือคนฉลาดเท่านั้นพระบาทสมเด็จพระอยู่ที่ไหนนิ ยังไม่พอพระพุทธเจ้าว่าโฉลก 3 ประโยคนี้ยังไม่พออีกว่าประโยคที่ 4 อีกเพราะความสิ้นไปแห่งราคะโทสะและโมหะเตตัสอยากมาพูดอีกก็เพราะราคะโทสะโมหะ 3 ตัวนี้และสิ้นก็สิ้นเดือนนี้ผ่านก็คือเพราะสิ้นไปแห่ง 3 ตัวนี้ไม่ใช่อื่นไม่ใช่หมายความว่าไม่มีกายไม่มีวจีไม่มีตัวตนไม่มีคนไม่มีเราไม่มีเขาไม่ใช่มีเรามีสมุดคนตัวเตาตนเราเขาอะไรมีทั้งนั้นแต่ยังแทงลงไปคืออะไรคือบาปอะไรคือคุณอะไรคือกุศลอะไรคืออกุศลอะไรคือตัวรังสรรค์อะไรคือตัวที่เห็นแก่ตัวอะไรคือตัวที่เอามาเป็นของตัวอะไรที่ตัดความเห็นแก่ตัวอย่างหมดอะไรคือลักษณะราคาโทรศัพท์ ที่เราอ่านออกหยาบก็ไม่มีพลางก็ไม่มีละเอียดก็ไม่มีมันเกลี้ยงจากจิตเช่นอ่านอย่าหลงตนไม่แน่ใจว่าไม่มีสิ้นแล้วทุกอย่างเราทำได้บริสุทธิ์ใจสจิตตปริโยทปนังบริสุทธิ์ใจอันนี้ไม่มีอะไรอื่นแสงอาให้ชัดแล้วก็ไม่ทำอะไรโค้งเข้ามาหาตัวไม่เห็นแก่ตัวแม้แต่อารมณ์ที่จะต้องสูงสุดแค่ขั้นอยากใหญ่เพื่อตัวเพื่อตนไม่มีนิ่งสนิทเลยแม้จะเกิดอุทธัจจะอยู่บ้างจิตยังไม่แนบเนียนทีเดียวยังประดับประเดิดเล็กน้อยมันก็ไม่มีบาปมีภัยอะไรนะมันไม่งามเท่านั้นเองเพราะตัวอุทยานคือตัวที่ยังไม่พร้อมอย่างพระสารีบุตรจะอธิบายเป็นสภาพอย่างให้ฟังพระสารีบุตรยังกระโดดกระ ดูแล้วยังไม่เรียบร้อยยังลุกนั่งชนนี่ยังไม่สุภาพที่สุดพระสารีบุตรก็ถือว่ายอดรองพระพุทธเจ้ารองพระพุทธเจ้านะแต่มันยังมีสภาพอะไรนิดนึงมันก็ดอกเล็กหน่อยนะเรียกว่าตัวอุดสัจจะตัวที่ยังไม่เรียบยังไม่เป็นระนาบยังไม่สนิทเนียมอย่างเป๊ะเลยเท่านั้นเองแต่ด้วยจิตแล้วบริสุทธิ์หมดโดยส่วนที่เรายังที่จะพยายามให้มันเป็นอุปนิสัยให้มันเป็นวาสนาให้มันเข้าไปงามพรั่งพร้อมสนิทเมียไม่มีกระทบไม่มีกระเทียมไม่มีอะไรให้มันเรียบร้อย ทุกอย่างเท่านั้นเองที่จะถือว่าสุดถือว่าเป็นพุทธสัมมาสัมพุทธะสาลีบุตรด้วยธรรมาธิการเป็นคือสิ่งที่ยังรองเป็นอันสุดยอดเท่านั้นสัมมาสัมพุทธะเป็นยอดสุดสารีบุตรพร้อมด้วยสมาชิกฐานและพระพุทธเจ้าตรัสแม้เป็นอุปาทานด้วยวาจาก็วาจาด้วยแบบอย่างตำนานก็มีมีคนมาทูลถามว่าใครเป็นรองท่านสารีบุตรรองเราอธิบายเป็นลักษณะทุกอย่างของสารีบุตรคืออะไรทั้งสมาชิกทั้งหมดเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันหมดที่ไม่ได้อ่านเขาก่อนนี้ คำของพระองค์ทรงเป็นอันเดียวกันหมดก็ก่อนที่ต่อจากศีรษะป่าต่อจากว่าใบไม้กำมือเดียวเท่านั้นที่เราสอนต่อมากับพระพุทธเจ้ายืนยันแต่ถามคนกล่าวสอนท่านสอนแสดงออกซึ่งถ้อยคำใดถ้อยคำเหล่านั้นทั้งหมดย่อมเข้ากันได้ประการเดียวทั้งสิ้นไม่แย้งกันเป็นประการอื่นเลยพระพุทธเจ้ายืนยันว่าเราสอนมาตั้งแต่เริ่มต้นจนกระทั่งท้ายคล้องจองร้อยเรียงเป็นอันเดียวกันหมดไม่ขัดกันหรอกเราจะเห็นเอกธัมโมเราจะเห็นว่าธรรมะบุคลิกฐานหรือทำมาอธิษฐานอะไรอย่างใดอย่างไรมันเป็นอันเดียวกันอธิบาย มีนามว่าก่อนมโนผุพังก็มาทำมาเป็นสมาธิฐานมีนามธรรมก่อนเบาบางก่อนแล้วค่อยขอรูปตัวแล้วก็เป็นถึงขั้นนั้นได้เป็นได้จริงๆพระพุทธเจ้าเกิดได้จากคนสั่งสมมาเป็นคนจนก็คนเจริญๆคนจนถึงที่แล้วก็เกิดมาเป็นตัวบุคคลพอดีเป็นพระพุทธเจ้าจึงอยู่ดีๆคุณเกิดมาทุกๆอ้าวคนนี้มาถูกจังหวะจับไปเป็นพระพุทธเจ้าแล้วมันจับได้ที่ไหนมันแกล้งได้ที่ไหนปลอมได้ที่ไหนไม่ได้ทุกอย่างมันเป็นสิ่งที่สืบต่อสืบต่อสืบต่อจนเราไม่รู้มันต่อกันที่ไหนมันต่ออาทิตย์ที่แล้วมันฝากไว้ที่ไหนมันซ่อนไว้ที่ไหนโอ้โหน่ารักชาติมันยังไม่หายไปมันติดกันทุก ตรงไหนเกินกว่าคิดเกินก็คิดเพราะงั้นพูดถึงรู้ถึงจุดสุดท้ายแล้วเห็นว่าทุกอย่างนี้มันคือความสัมพันธ์และจุดจบอยู่ที่ไหนจุดจบหมดราคะโทสะโมหะสบายบทเรียนแล้วเราก็บำเพ็ญธรรมมีแต่ตัวกุศลเดินอยู่ตัวผูกเวรเรารู้แล