260524-656 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ010.txt

ขาแต่เราก็ไม่จำเป็นในสิ่งเหล่านั้นเราก็ไม่ต้องเป็นเหน็ดเหนื่อยนักหนากับเขาอย่างนั้นเราทำได้เพราะเรามีความจริงมีของจริงขอให้พวกเราได้สอดส่องดูความจริงที่กำลังย้ำยืนยันขนาดนี้ เรื่องของสัจจะบริษัทจักรคืออะไรสัจจะคือความจริงของจริงเป็นจริงมีจริงไปจนกระทั่งตั้งแต่รูปนอกวัตถุนอกไปจนกระทั่งถึงในใจที่มันเป็นจริงเหมือนกันบางสิ่งบางอย่างเราจริงจนกระทั่งเราเห็นว่าเราล้างจานคลายบริสุทธิ์สะอาดไม่มีรถโล่งไม่ได้ติดหลงเหมือนอย่างที่เขาติดกันแต่เดิมแต่เดิมแต่ก่อนเราก็เคยรู้ว่ารถที่มันติดเป็นอย่างนี้จิตที่หลงแล้วก็เป็นไปตามเขาเป็นอย่างนี้เดี๋ยวนี้เราเจรจาระวังเฉยเป็นธรรมดาอยู่สัมผัสๆก็เฉยๆเหมือนกันกับสัตว์หลายประเภทที่มันก็อยู่ในโลกแต่มันก็ไม่หลงกับโลกมันไม่ถูกมอมเมามันถูกยอมยอมแต่มันไม่สนใจ เอาลูกชิ้นปิ้งมาหลอกวัวควายนี่มันก็เฉยๆฉันใดก็ฉันนั้นคนก็เหมือนกันก็เห็นเหมือนวัวควายมันเห็นลูกชิ้นปิ้งแล้วมันไม่สนใจมันก็เฉยมันก็ไม่ไปตื่นเต้นดีใจจะไปหลอกล่อมันก็ดีนะเฮ้ยไอ้กินลูกชิ้นปิ้งนี่วิเศษนะเฮ้ยวัวควายมันก็เฉยฉันใดเราก็เหมือนวัวควายได้แต่เราไม่ได้โง่เง่าเหมือนวัวควายทีเดียวเรารู้ว่าไอ้นี่มันเป็นค่านิยมคนเหมือนกับเรานี่เขาหลงเขานิยมได้เหมือนกันแล้วเขาก็มีรถมีชาติแล้วเขาก็มีความเอร็ดอร่อยเขามีความสุขความเพลิดเพลินของเขาตามอุปทานที่เขาเป็นก็มีเรามาเรียนรู้อุปทานเรามาเรียนรู้รสนิยมโลกและเรามาล้างรถยนต์โลกเราก็จะเห็นความจริงที่เป็นสัจจะอย่างชัดเจนว่า ยมโลกนี้เป็นอุปทานเป็นการสร้างสังขารธรรมสร้างอุปทานขึ้นมาหลอกให้คนจิตแปรปรวนจิตไปหลงเป็นเมื่อเรามาล้างจิตนั้นได้เราจึงรู้ว่าจิตนั้นร้างได้และทำให้กลับฟื้นคืนมาไม่เป็นไม่เป็นหลงอย่างโลกเขาเป็นอย่างที่เราเคยหลงมันก็ไม่เป็นอีกได้และสัจจะดังที่กล่าวนี้ขอให้พวกเราได้พิสูจน์ยืนยันอยู่บนโลกนี้จริงๆดูซิมีข้อแม้มีเงื่อนไขมีรายละเอียดต่างๆนานาที่เราอธิบายยืนยันโลกเรารู้อย่างนี้เรารู้แล้วอย่างใดที่เทียบกันแล้วว่ามันสบายกว่ากันมันเบามันว่างมันไม่ต้องเป็นภาระและแถมเมื่อเวลาเราไม่เป็นภาระเรายังมีเวลา แรงงานเหลือทุนลอนดอนเหลือพอที่จะเอามาประกอบการงานมาสร้างสรรค์มาเสียสละมาสร้างสิ่งที่เราเห็นว่ามีคุณค่ามีสิทธิ์เป็นสิ่งที่ดีมีคุณประโยชน์แก่มนุษย์โลกเราก็ทำให้แก่โลกเขาได้อีกเราทำได้จริงๆเป็นประโยชน์แก่เขาไม่ได้อยู่อย่างผลาญกล้าและยังไม่ได้อยู่กันอย่างยั่วยวนตามโลกกันไปมันเหมือนตัวขวางแต่มันไม่ใช่ของมันให้เขาด้วยเราไม่แย่งเขาด้วยไม่ใช่ขวางแต่เราไม่เอาอย่างเขามันฝืนกันมันต้านกันมันไม่เหมือนกันแต่มันไม่ได้ไปไปจนกระทั่งเขาเองลำบากแต่เราก็ห้ามแต่เราก็บอกแต่เราก็สอนว่ามันไม่ดีจะบอกว่าขวาง นัยยะเห็นควรเลิกเราเห็นด้วยความจริงใจแล้วต้านเขาด้วยความจริงใจว่าเลิกมันได้ดีนะหลุดมาได้ดีนะอย่างน้อยเราก็เคยหลงหรือแม้บางอย่างเราไม่เคยหลงก็ตามมันไม่ใช่ความจำเป็นมันไม่ใช่ความสำคัญมันไม่ใช่คุณค่าของเราคนไม่ได้วิเศษเพราะสิ่งเหล่านั้นเลยมันวิเศษตอนที่ไม่ติดและมีเวลาเหลือมีแรงงานเหลือมีทุนรอนเหลือเอามาสร้างสิ่งดีสร้างประโยชน์ให้แก่โลกเขาได้นี่ต้องหามันเป็นความวิเศษเป็นความมีคุณค่าของคนไม่ใช่เราไปติดเราเป็นเศษเราไปลงว่าเป็นสุขเป็นของอร่อยแล้วเราก็ได้เสพได้สูงได้อร่อยได้มีมากๆได้มากๆหรือว่ากำไรได้เศษมากๆได้สุขอย่างโล่งๆอย่างนั้นมากๆนึกว่าเป็นกำไรของมนุษย์มันกลับไม่ใช่มันกลับเป็นหนี้ กลับเป็นผลาญปลามันกลับเป็นเรื่องยิ่งเปลืองมากเราพยายามเห็นความจริงที่แนะด้วยภาษาเหล่านี้เข้าใจเองด้วยจิตวิญญาณของแต่ละบุคคลเองพิสูจน์สัจจะยืนยันสัจจะจนคนศรัทธาเลื่อมใสเห็นจริงและเชื่อมั่นนั่นเป็นความเชื่อมั่นของตัวของตัวไม่มีใครจะไปทำความเชื่อของแต่ละคนให้แก่กันและกันได้เราเชื่อของเราจะแนะจะบอกก็แนะก็บอกเผด็จการทางความคิดไม่ได้เผด็จการทางความเชื่อถือไม่ได้เพราะฉะนั้นขอให้เราพิสูจน์จริงๆเองและเห็นจริงๆเองเราจะเข้าใจว่าคนอย่างเจ้าชายสิทธัตถะที่มีอะไรที่เป็นลดโลกเป็นความสมบูรณ์อย่างโลกๆมีพรั่งพร้อมแม้แต่ความทุกข์เล็กทุกข์น้อยแม้แต่คน แก่คนเฒ่าแม้แต่ของที่ไม่งามไม่งดแม้แต่ของที่ไม่สมบูรณ์เขาอุตส่าห์ปิดบังปกป้องพลางไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้เคยได้พบด้วยซ้ำถึงปานนั้นแต่สุดท้ายเมื่อท่านรู้ความจริงแล้วท่านก็มาอยู่กับสิ่งที่มักน้อยสันโดษรู้จักคุณค่าที่จริงเราไม่บกพร่องเราไม่เป็นคนที่ขาดเราไม่เป็นคนที่ทรมานทรกรรมอะไรแต่เราเป็นคนที่สมบูรณ์ไม่ขาดไม่บกพร่องกินอยู่หลับนอนกำลังกายกำลังใจไม่ขาดไม่บกพร่องสมบูรณ์และสร้างสรรค์ให้แก่เขาได้ด้วยฟังคำกล่าวเหล่านี้ดีๆแล้วเราจะได้พยายามพิสูจน์สัจจะจนเกิดศรัทธาเกิดปัญญา เกิดเห็นความจริงแล้วเราก็กลายเป็นคนทรงสภาพเรียกว่าธรรมะทรงสภาพเป็นคนอีกชนิดหนึ่งที่อยู่ในโลกนี้ให้ได้แล้วเราก็ไม่ได้บังคับใจตนเองเมื่อสิ่งที่ปฏิบัติได้แล้วมันไม่ต้องไปบังคับไม่ต้องทนต้องฝืนแต่มันยืนหยัดยืนยันว่าเราสบายเราสร้างสรรค์เสียสละต่างๆเราก็รู้ว่าเป็นคุณเป็นค่าเป็นประโยชน์เป็นความดีงามของมนุษย์พึงมีพึงเป็นแล้วเราก็ทำให้แก่โลกเขาอยู่เหนื่อยก็รู้ว่าเหนื่อยเหนื่อยแล้วก็พักมันหายเหนื่อยแล้วก็ทำต่อสร้างสรรค์ไปเป็นคุณเป็นข้าเป็นบุญในโลกอันนี้เป็นความเห็นเป็นคุณค่าที่บุคคลผู้มีปัญญาท่านเห็นท่านรู้ท่านก็เอามาแนะนำให้เราเป็นอย่างนี้บ้างเราจะเห็น จากนี้จริงจะเป็นได้จริงหรือไม่จริงเราก็จะพิสูจน์กันต่อไปบัดนี้พวกเราเองเราก็ได้เป็นมีกันมาพอสมควรแล้วเราจะยิ่งไปยิ่งกว่านี้แล้วจะมีบทบาทที่จะมีคุณค่ามีประโยชน์ต่อโลกมากกว่านี้ถ้าเราได้ก้าวหน้าเป็นชุมชนมีกลุ่มสร้างสรรค์หัตถกรรมเกษตรกรรมวิศวกรรมก็ตามแต่เครื่องทุ่นแรงนั้นเราจะดูเพราะมันเป็นผลร้ายต่อมนุษย์อยู่เหมือนกันเครื่องทุ่นแรงที่เป็นเครื่องกลเครื่องแรงงานที่มากจนทำให้คนไร้ฝีมือคนไร้สมรรถภาพไปพึ่งเครื่องกลไปพึ่งเครื่องทุ่นแรงไปเสียหมดแล้วเราก็หมดความเป็นคนคนมันจะดีอยู่ที่ความสามารถอยู่ที่ฝีมืออยู่ที่สมรรถนะต่างๆของคนและเราจะก็จะดู ถ้าจำเป็นจะต้องใช้เครื่องทุ่นแรงบ้างถ้ามันไม่สมดุลเราก็จะใช้แต่ถ้าเผื่อว่ามันได้ไม่ต้องไปพึ่งเครื่องทุ่นแรงเราใช้แรงคนยังฝีมือของเราให้ชำนาญให้สามารถต่อไปอยู่ได้ดีเราจะพึ่งหัตถกรรมพึ่งฝีมือซึ่งเกิดแต่คนเกิดจากคนนี้ดีกว่าที่จะไปพึ่งสิ่งเหล่านั้นเพราะสิ่งเหล่านั้นเมื่อพึ่งแล้วมันมีผลร้ายตามมามีผลมีสิ่งที่เป็นมลพิษเกิดตามมาแล้วเราก็จะต้องเสียคนเสียแรงงานไร้งานให้คนทำอะไรต่างๆนานาคนจึงกลายเป็นนิสัยอยากจะได้เครื่องทุ่นแรงและกลายเป็นคนกดปุ่มกลายเป็นคนที่จะใช้เครื่องทุ่นแรงเครื่องกลและคนก็ตกงาน แล้วคนก็มีสิ่งที่กลายเป็นสภาพซับซ้อนทำให้คนเดือดร้อนอยู่ในสังคมถ้าเราศึกษาลึกๆซึ้งๆละเอียดลออให้ดีแล้วเราจะเห็นว่าระบบทุกวันนี้เราเป็นหลงสิ่งที่เป็นความสามารถของคนแต่มันมาทำลายคนในสภาพตีย้อนที่เราไม่รู้ตัวรู้ตนเราจะรู้สิ่งเหล่านี้แล้วเราจะเป็นคนยืนหยัดยืนยันด้วยสัจจะความจริงว่าใจของเรานี่เป็นตัวเอกที่รู้แล้วเรายินดีที่จะเป็นอย่างนี้โดยไม่น้อยหน้าน้อยตาโดยรู้ความจริงไม่หลงตัวหลงตนด้วยว่ามันเป็นสิ่งเป็นคุณค่าเป็นประโยชน์แก่มนุษยชาติที่แท้จริงเราก็ไม่ทุกข์ไม่ร้อนเราก็ได้อาศัยแม้ทำงานทำการเราก็ไม่ได้เห็นว่าเราเป็นคนขาดทุนครับ เป็นการกำไรที่เราทำงานสร้างสรรค์ให้แก่ผู้อื่นเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นได้เราเป็นคนที่มีประโยชน์แก่ผู้อื่นได้มากเท่าใดๆเราก็เป็นคนมีค่ามีคุณอยู่ในโลกมากเท่านั้นเท่านั้นถ้าเราเป็นคนที่ได้แต่พึ่งคนอื่นได้แต่เบียดเบียนคนอื่นมากเท่าใดๆเราก็เป็นคนไร้ค่าเท่านั้นเท่านั้นนี่ก็เป็นความหมายที่เป็นสัจจะเอาไปทำความเข้าใจดีๆแล้วเราจะเดินทางไปสู่สัจจะทั้งความเข้าใจก็มีอยู่พร้อมทั้งความเป็นจริงก็เป็นได้พร้อมเพราะในเรื่องของสัจจะศรัทธาธรรมะต่างๆเหล่านี้เราจะเน้นและจะชี้แนะเพื่อยืนยันให้เรามั่นใจในสิ่งที่เราเป็นได้ดีมาส่วน ขั้นตอนหนึ่งแล้วและยังมีดียิ่งกว่านี้ที่เราจะดีไปได้อีกและเป็นประโยชน์คุณค่าได้อีกแล้วเราจะมั่นใจในความสบายและจะมั่นใจในแม้จะเหนื่อยแต่เป็นคุณค่าเป็นประโยชน์เป็นความประเสริฐของมนุษย์ต่อต่อไปอีกให้ยิ่งยิ่งขึ้นเท่าที่เราจะมีความสามารถพัฒนาความสูงยิ่งความเจริญหรือความประเสริฐยิ่งให้แก่กันและกันต่อไปได้จนกว่าเราจะตายจากกัน [ไม่สามารถถอดข้อความได้]