260516-651 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ031.txt

่เหน็ดเหนื่อยเหยาะแหยะเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อเป็นไปอยู่อย่างนั้นแล้วก็รับรองมันก็อยู่อย่างนั้นอินทรีย์พละของเราจะแก่กล้าจะแข็งแรงจะมีน้ำหนักมีน้ำมีเนื้อมีบทมีบาตรมีการอยู่ได้อย่างแข็งแรงมันชัดเจนคนเราถ้ามีตาดูแล้วมันก็จะเห็นถ้ามีปฏ ปลามีความรู้ดูมันก็จะเข้าใจมันไม่มีมันไม่ใช่เรื่องยากเรื่องเย็นอะไรไม่ใช่เรื่องลึกลับมันเห็นได้กลายเป็น No ถ้ามันสอดคล้องแล้วมันไม่มีปัญหาอะไรก็เบิกบานแจ่มใสไปวันคืนวันคืนก็ผ่านไปใจใครใจมันใครจะรู้เองว่าเราเบิกบานแจ่มใสเราไม่มีอะไรแล้วเราหมดยึดหมดถือเราสร้างสรรค์เราเป็นไปวันหนึ่งคืนหนึ่งจิตใจเราง่ายเราคล่องเอาสะมาเรียมากง 8 มาเทียบมาเคียงแล้วชีวิตมนุษย์ก็พัฒนาไปอยู่อย่างนี้กินอย่างนี้ไม่ได้สงสัยมันจะเข้าใจด้วยปัญญาอันยิ่งเลยว่าชีวิตเราเท่านั้นเท่านี้แล้วเราก็อยู่ไปเป็นไปขอให้พวกเราได้พยายามระลึกถึงสัจจะทมะจาคะขันติระลึกถึงความจริงเอาจริงเอา ความข่มความฝืนอย่าปล่อยปละละเลยอย่าโอ๋มันนักอย่าเอาใจมันนะนิคมไม่มีพยายามที่จะให้จิตใจของเราได้ถูกกำราบไปตั้งตนอยู่ในความลำบากให้มันเป็นไปบ้างไม่ใช่ลองแล้งๆนะมันง่ายลองแรงๆตามอำเภอใจของเราน่ะเมื่อไหร่มันก็ทำเป็นมนุษย์ไม่ต้องหาหรอกเก่งทุกคนน่ะเชื่อด้วยว่าเก่งทุกคนแล้วมันจะเจริญอะไรเพราะเขาให้ทำขอให้ฝึกขอให้หัดขอให้กล้าเข้าตัวอย่างก็มีคนเขาทำได้เขาก็ไม่ตายเราก็ไม่ตายที่จริงเจ็บที่เจ็บหน่อยปวดนิดปวดหน่อยหนักนิดหนักหน่อยลำบากนิดลำบากหน่อยก็ไม่ได้แล้วมันจะไปได้อะไรลำบากมากๆเขาด้วยซ้ำดีเพราะการที่จะวางตัววางตนนั้นไม่ใช่ การดำเนินธุรกิจคิดมันยังติดที่ลัทธิบันเทิงอาจารย์บางระจันโอ๊ยวางปล่อยวางปล่อยวางมันจบตั้งแต่ปีมะโว้แล้วให้ลืมปล่อยวางไอ้เรื่องพูดเอาใครมันก็รู้ใครมันก็เข้าใจภาษาความหมายเป็นตัดกับวิทยาลัยมันจบตั้งแต่ปีมะโว้ใครก็รู้ใครก็ศึกษาแล้วก็เอาแค่นั้นเขาจะให้มารถมาล้างมาปลดมาปล่อยมาวางมันน้อยใช่มั้ยกินน้อยใช้น้อยให้มันเป็นน้อยใครจะไปเอาไม่ศรัทธาเลื่อมใสเลยดังที่มีบางคนก็บอกว่าแต่ก่อนก็ศรัทธาดีพอไม่ได้ยินมาว่าถ้าคนที่รักพาปฏิบัติเนี่ยจะให้ทำยังไงวิธีการก็ลดวันละจนไปกระทั่งจำนวนหนึ่งจนได้จนกระทั่งรถละอะไรใช้จ่ายน้อยกินน้อยใช้น้อยอย่างนี้จนได้เขาบอกก็หมดศรัทธาเลยเพราะเขาได้ รับคำสอนมาไม่ต้องไปทิ้งไม่ต้องไปขว้างไม่ต้องเป็นหนีไปไหนหรอกเราก็ไม่ได้หนีไปไหนนะแต่ว่าเราเองเราไม่รับไม่ดูดไม่ซึมไม่หอบไม่หักไม่หามไม่หอบไม่หวงให้พ่อแม่ไม่ไปเติมไม่มีมากเราก็อยู่แต่มันต่างกันนะมันน่าจะสอนพวกนี้ถ้าเกิดว่าไม่มีความรู้ไม่มีปัญญารู้จริงแล้วเราจะเห็นว่ามันมันดูเหมือนๆแต่มันไม่เหมือนหรอกเพราะงั้นอันนี้ยิ่งนานวันถ้าเรายิ่งมีบุคคลผู้เป็นไปได้แล้วจะช่วยเป็นยืนหยัดยืนยันทุกวันนี้เขาก็ไม่เชื่อแล้วมันก็จริงๆด้วยมันไม่ใช้ง่ายไม่ใช่ง่ายปากพูดแล้วมันง่ายคิดนึกเอามันง่ายแต่ทำก็จริงๆมันไม่ใช่ง่ายเพราะเวลาเราทำแล้วเราจะรู้ว่าโถเราเองก็บารมีแค่นี้เองทำมันก็ยังอุตส่าห์ทนฝืนกันจะแย่ก็ทนก็ฝืน ช่างมันค่อยยังชั่วมันง่ายมันคลายมันสบายแล้วเราก็จะรู้เลยว่าเราก้าวหน้าเพราะฉะนั้นถ้าเราสู้ไม่ถอยอาตมาว่าขันติได้แปลว่าสู้ไม่ถอยเนี่ยถูกต้องกว่าคำว่าอดทนคือมันอดทนอดทนจริงๆสู้ไม่ถอยนี่มันต้องทนนะไม่ทนไม่ได้หรอกสู้ไม่ถอยต้องทนอดทนไปอดทนหนึ่งชีวิตนี่คือขันติสู้ไม่ถอยอดทนแล้วก็มีข่มฝืนมีสภาพที่จะต้องอดต้องคมต้องฝืนบังคับตัวเองอยู่ตลอดเวลาให้คนไม่ฝืนเพราะมันมีหลักใหญ่ว่าเราสู้ไม่ถอยเราจะสู้ตลอดชีวิตกับมีตัวปฏิบัติไปด้วยว่ามีคอมไม่ซื้อมีคมไม่ฟื้นไปแล้วก็เราจะเห็นบทบาทของการข่มฟื้นน้อยลงของน้อยลงกระทั่งไม่ต้องข่ม ไม่ต้องทนยากเป็นไปได้ง่ายขึ้นง่ายขึ้นง่ายขึ้นก็จะก้าวหน้าพัฒนาไปขึ้นเพราะจะให้ใจมันวางง่ายๆมันไม่วางง่ายมันก็เอาใจลอยๆแรงๆไปตามสบายของตัวเองอารมณ์ตัวเองง่ายๆเบาๆอย่างที่ว่านั้นแล้วเราก็ไร้คนไร้ค่าเรามีเวลาว่างเรามีเวลาพักเรามีการงานเรามีเวลาเพียงเรามีอะไรตายอยู่ในนี้ของมันเองวันหนึ่งคืนหนึ่งหมุนเวียนไปตะวันขึ้นตะวันตกวันเวลานับเป็นเวลา 12 24 ชั่วโมงอะไรเราก็มีพฤติกรรมบัดนี้เวลาผ่านไปเราทำอะไรที่เป็นคุณเป็นค่าเหนื่อยพักเหนื่อยๆก็เพี้ยนสร้างสรรค์ไปถึงเวลามันก็เป็นไปแล้วอาตมาว่าตัวสรุปจบตัวนี้พูดซ้ำซากจะต้องพูดอีกกี่ล้านครั้งก็ไม่รู้มันก็จะ ซ้ำซากแต่ว่าไอ้ตัวอื่นที่ได้เน้นในพยายามที่จะบอกกันว่าเราจะต้องให้มีบทปฏิบัติให้มีการกระทำลงมือกันให้ได้ลอยๆแรงๆก็ผ่านไปตายวันตายคืนไปทางนั้นพระผู้ใดฟังความนี้ออกฟังที่ยามนี้เข้าใจก็ต้องดูตัวเองว่ามันตรงตามที่อาตมาว่านี้หรือไม่ถ้ามันไม่ตรงก็พยายามเข็นพยายามขันพยายามที่จะเร่งรัดตัวเองขึ้นเพราะบอกแล้วว่าตัวใครตัวมันใครเองจะไปช่วยใครได้มากกว่าที่ตัวเองเราจะต้องไปบังคับตัวเองไม่ได้อาตมาก็ไม่นิยมที่จะไปบังคับใครเพราะถ้าเราไม่บังคับตัวเองก็แล้วแต่แต่ละบุคคลถ้าใครบังคับตัวเองได้พยายามหาทิศทางหาอะไรต่ออะไรให้มันก้าวหน้าพัฒนาของตัวเองได้ความเจริญความก้าวหน้า ก็จะเป็นมันก็จะมีได้อย่างแท้จริงเพราะมันอยู่ที่หรือว่าเราจะต้องทำไม่ใช่ว่าเราได้จะฟังฟังฟังไปอีกกี่ปีกี่ชาติมันก็มีหลักใหญ่อย่างนี้มีรายย่อยมีรายละเอียดคนละความที่จะขยายไปมากขึ้นบ้างก็ได้และได้ทุกทีแหละนิดหน่อยๆก็ย้ายขึ้นไปก็ได้แต่หลักใหญ่หลักแกนแล้วก็ไม่น่าจะสงสัยอะไรเพราะถ้าเกิดว่าได้ล่ะแล้วก็ได้คนละความได้รายละเอียดอะไรเพิ่มเติมขึ้นมันก็ช่วยให้เรามั่นใจในทั้งปัญญาและมีกำลังใจเสริมหนุนขึ้นเหมือนกันเราจึงจำเป็นต้องอธิบายซ้ำก็ตามขยายความก็ตามเพิ่มเติมก็อยู่ตลอดไปเรื่อยๆก็เพื่อที่จะดึงจูงแนะนำพากันไปอยู่นั่นเองสรุปก็คือมันยังเหลืออยู่ที่เราต้องลงมือทำ เราต้องมีความฟื้นคอมเป็นเวลาก็จะต้องสู้จริงๆอุตสาหะอัจฉริยะตั้งตนไว้ด้วยความลำบากเถิดแล้วกุศลธรรมจะเจริญยิ่งๆขึ้นไปขึ้นไป