240620-3-083 ทางเอกภาค3-ตอน083(หน้า291มหาจัตตารีสกสูตร)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

หนังสือนั้นเป็นของคนใส่ใจจะให้เกิดก็เกิดการเรียนหนังสือการฝึกฝนการกระทํา สถานะของเด็กที่โตขึ้นก็เป็นชิ้นเป็นอันเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นแต่ก็ยังทิ้งการเล่นไม่ได้ยังไปเล่นตุ๊กตายังไปเล่นโยนห่วงอย่าไปเล่นโยนนั่นโยนนี่ยังไปเล่นวิ่งเตยวิ่งตีอะไรเป็นเล่นอะไรก็ได้อยู่เพราะมันจะต้องเอาแรงเกิดอยู่โตขึ้นมาก็ลดลงลดลงไอ้ที่เล่นก็ลดลงไอ้ที่เป็นแก่นสารก็มากขึ้นไอ้ที่นอนก็รู้ว่าเพียงพักเพื่อพักก็กำหนดการนอนกำหนดการตื่นจนกระทั่งต่อเป็นการงานชีวิตก็คือการงานกับหยุดพักทีนี้เขาก็หลอกกันอีกในโตๆก็หลอกกันเป็นดิ้นเป็นเล่นไปเต้นเล่นไปรำเล่นไปดูของ ไปติดการละเล่นจะเป็นเล่นกีฬากรีฑาเล่นเกมเล่นอะไรก็แล้วแต่จนกระทั่งเป็นเล่นไอ้ที่มันเล่นๆเยอะแยะนะเย็ดเล่นมากคนก็เลยมาเป็นความเล่นอีกเอาไปเกิดเกิดเล่นจ่ายเล่นเสียเล่นเล่นจนกระทั่งเป็นอบายมุขหมดเล่นเซฟเล่นติดเล่นคิดติดนั่นกินนี่สูบนั่นติดนี่จนกระทั่งเป็นเล่นการพนันเล่นไอ้สิ่งบันเทิงเริงลมอะไรลามกไปเล่นไม้กระทั่งเรื่องเกี่ยวกับเรื่องกามเรื่องผู้หญิงเรื่องแม่ทุนเล่นเปรอะเล่นเลอะไปเยอะแยะไปหมดเล่นทั้งกลางวันเล่นทั้งกลางคืนเที่ยวกลางวันเที่ยวกลางคืนไปครบแต่เม็ดเล่นๆ มีแต่ไม่มีแก่นสารมิติไม่เป็นสัตบุรุษมิตรที่ไม่พาไปหาเนื้อหาสาระอะไรไม่เป็นประโยชน์อะไรเสร็จแล้วพอเล่นไปมากๆมันก็เมื่อยเมื่อยก็ขี้เกียจงานก็ลดลงเอาแต่เล่นเป็นการจ่ายพลังงานตื่นขึ้นมาก็เอาแต่เรื่องเล่นๆการงานหรือหลักไอ้ที่เป็นจิตเป็นกรรมที่มันเป็นประโยชน์เป็นหลักฐานไม่ทำแล้วขี้เกียจถ้าเป็นการงานแล้วก็กลับขี้เกียจถ้าเป็นเล่นแล้วก็กลับเอาเหนื่อยก็เอาลงทุนลงแรงยังไงก็เอาแต่ถ้าเป็นการเป็นงานเป็นสารัตถะเป็นประโยชน์ไม่เอานี่เป็นความเสื่อมที่เลวสุดของมนุษย์แล้วความสุขของมนุษย์เร็วสุดแล้วขี้เกียจสันหลังยาวไม่เอาเรื่องอะไร การงานไม่ทำเลยเอาแต่ทำเหมือนกันแต่ทำเล่นทำในเรื่องเล่นๆทำแต่เรื่องเลอะๆอบายมุขเรื่องกรรมเรื่องไปแย่งไปชิงตีหัวกันแกล้งชิงลาบชิงยศกันอะไรต่อกันเอาเป็นอย่างนั้นน่ะถ้าจะเลือกแย่งลาบอย่างยศแย่งสรรเสริญแล้วก็เป็นดิ้นเต้นเป็นเศษโลกียสุขเอาก็เลยกลายเป็นจ่ายแรงแต่ไอ้สิ่งที่เป็นความเลวเละเทะเพราะเมื่อยแล้วก็เอาแต่หยุดอยู่แรงงานที่จะไปเป็นประโยชน์เป็นผลงานเป็นสิ่งที่เป็นแก่นสารสาระอะไรไม่เอาแล้วอย่างนี้ก็อธิบายเกลี่ยออกไปให้เห็นเด่นชัดบางคนเรามันหลงขนาดไหนมันหลงขนาดไหนฟังดีๆที่แจกแจงพิสดารให้ฟัง ร้องให้เบอร์เรารู้ตัวแล้วเรารู้ว่าชีวิตของเรานี่มันถูกหลอกหลอกอย่างนั้นหรอกอย่างนี้แล้วแต่เด็กมาโตมาเอาล่ะต้องมาตามภาวะการมาปรับเอาตอนโตนี่แหละโตแล้วเราก็ไปถูกพาไปในเรื่องเล่นๆเนี่ยเราก็เลิกเลิกเรื่องเล่นๆที่เป็นอย่างต่ำมาเสียเอาชีวิตมาเป็นกรรมที่เป็นประโยชน์เป็นการงานที่เป็นคุณค่าเมื่อเราเลิกอบายมุขได้เวลาเราก็จะเหลือถ้าจะเอาเวลาเหลือนั้นไปแต่นอนนอนพักก็จะแย่อีกเหมือนกันติดนอนติดอยู่เราต้องพักพอสมควรแล้วก็มาจ่ายพลังงานที่นี่เมื่อเราไม่รู้จักจ่ายเราจะเกิดกลายเป็นคนว่างๆเป็นคนลอยชายเมื่อ 100 ไปแล้วมันก็ยังรอช้าแล้วมันก็ยังเบื่อมันก็ไปหาที่หลบพักหลบนอนไอ้ตอนหลบพักหลบนอนมันไม่รู้ตัวว่าเราทำอะไรเวลามันก็ผ่านไปผ่านไปถ้ามีสติสัมปชัญญะถ้ามีความระลึกรู้มันก็จะรู้ว่ามันเบื่อๆเซ็งๆมันอะไรก็ไม่เป็นท่าเป็นทางมันจึงเอานอนมากกว่าเมื่อคนไม่รู้จักการใช้กายกรรมวจีกรรมผลักดันใช้กายกรรมวจีกรรมไปเป็นโลกเป็นพายไปเป็นแก่นไปเป็นศาลไม่มีจิตรู้ไม่มีสติสัมปชัญญะปัญญารู้ว่านี่ดีนะนี่เป็นกุศลกรรมนี่เป็นการกระทำที่เป็นคุณค่าเป็นกุศลเป็นความดีงามเป็นความฉลาดกุศลแปลว่าความฉลาดกุศลแปลว่าความฉลาดนี่เป็นความฉลาดของมนุษย์นะ นี่เป็นสิ่งที่ดีแล้วไม่รู้ไอ้นี่สิ่งที่ไม่ดีก็ไม่รู้แล้วเมื่อไม่รู้ดีไม่รู้ชั่วแล้วก็ลอยชายไปเฉยไปเฉยมาไม่งั้นก็เผลอๆจะมีนับตังเพราะไม่มีอะไรว่างๆก็ลบมันก็พักมันก็หยุดมันก็หลับหลับดีหรือแล้วก็ไปฟุ้งซ่านหรือไม่ก็ไม่หลับก็นั่งฟุ้งซ่านไปเผลอตัวไม่รู้ตัวกี่ชั่วโมงกินอะไรก็เพลินไปกับกิเลสที่มันพับลงเพ้อฟุ้งซ่านไปไม่รู้ตัวสังเกตดูพวกเราเนี่ยเมื่อเราไม่ทำงานทางโลกซึ่งจะต้องเป็นการันตีกับเขาไปสัญญากับเขาว่าเราจะต้องทำงานแล้วเราก็จะต้องได้ของแลกเปลี่ยนถ้าไม่ทำคนที่เขาจ่ายของแลกเปลี่ยนให้เงินเดือนให้ค่าเขาก็ไม่ยอม เราก็จำเป็นต้องทำงานทำแล้วเขาก็มีการล่อทำแล้วก็ขึ้นเงินเดือนให้ทำแล้วก็มียศและทำแล้วก็มีเหรียญตรามีการสรรเสริญยกยอปอปั้นอะไรก็แล้วแต่ทำไปแล้วก็ถูกยุบถูกยั่วให้ติดเป็นสุขเป็นอะไรเป็นสนุกเพลิดเพลินอะไรก็ตามใจเขาก็โยกอายุไปเราก็ไปทำงานเพราะอามิสเหล่านั้นจนเรารู้เท่าทันแล้วว่าโอ้ไม่ต้องหรอกเราไม่ต้องไปแย่งไม่ต้องไปเอาอะไรแลกเวลาเราก็จะเหลือทีนี้การงานเราไม่การันตีแล้วเราก็มาดูว่าเราควรทำการงานไหมพระพุทธเจ้าท่านสอนเราว่าควรทำการงานเรื่องย่อลงไปที่สุดและศาสนาพุทธนั้นรู้จักกรรมกรรมเป็นที่สุดเป็นศาสนาแห่งกรรมมันนิยมการงาน นิยมกิจนิยมแปลจากไทยๆก็ได้นิยมหมายความว่าเราชอบเราเราเห็นด้วยนิยมเห็นด้วยชอบเอานิยมแปลว่าอย่างนั้นก็ได้ที่ยืนยงนิยมมารแปลว่าเที่ยงแปลว่าเป็นอยู่อย่างนั้นแหละอยู่อย่างนั้นเที่ยงลงตัวอย่างนั้นลงตัวอะไรลงตัวกรรมไม่นิยมก็แปลว่าก็ลงตัวกับการงานลงตัวกับการงานสุดท้ายลงมาก็ชีวิตก็คือจุดสูงยอดก็คือกรรมกรรมมันนิยมเที่ยงอยู่กับการงานเมื่อเรารู้การงานแล้วเราก็เข้าใจแล้วอ๋อนี่เป็นการงานเราก็ควรจะทำการงานทีนี้เมื่อเรามาเป็นนักบวชหรือ [ไม่สามารถถอดข้อความได้] ทำตามอำเภอใจอยากไม่ใช่ใจเราอยากไม่เอาเราเอาที่ว่าการงานนี้ดีหรือชั่วเรามาถึงขั้นขณะนี้เราที่จริงเราพูดไปถึงขั้นเอาปัญหาปัจจะเวกข้อที่ 7 แล้วกรรมเป็นของของตนกรรมดีใครทำดีดีใครทำชั่วชั่วแล้วพิจารณานะวันดีๆชั่วๆเราไม่ทำเลยชั่วเรายับยั้งได้หยุดได้กรรมชั่วทำกรรมใดต้องพิจารณาเสมอมีปัญญามีสติสัมปชัญญะรู้ตัวทั่วพร้อมเราจึงทำให้เหมือนกับชาวโลกเราผิดกับคฤหัสถ์เขาแล้วนอกจากทำโดยกรรมที่เลือกว่าเป็นกรรมดีแล้วเรายังไม่ได้ทำเพราะเป็นทาสทำเพราะเครื่องล่อเราไม่ทำเพราะถูกบังคับอยู่ใต้อำนาจนั้นอำนาจนี้อย่างน้อยอำนาจเจ้าของเงิน เจ้าของลาบเจ้าของยศเจ้าของสรรเสริญเจ้าของสิ่งที่แลกเปลี่ยนอะไรไม่ได้เป็นทาสไม่ได้มีอามิสเราทำเพราะว่ามีอะไรหรอกทำแล้วเราจะได้หลาบแหลกยศแลกสรรเสริญแรกเปล่าแม้ที่สุดทำเพราะเราจะได้สัมผัสรู้ถ้าเราได้ทำนี่เราสมบัติสัมผัสอร่อยเราจึงมันๆเป็นโลกียสุขที่ทำให้เพราะมันอร่อยมันได้แตะต้องมีทั้งตาเห็นเขาก็หูยสนุกเพลิดเพลินทั้งหูได้ยินเสียงก็สนุกเพลิดเพลินพอเดินเครื่องดังจริงจังจริงจังสนุกดีโว้ยโดนเครื่องพิมพ์ทำเพราะมันสนุกเพราะได้เดินเครื่องดังฉึกฉักๆสนุกทำเพราะว่าได้สัมผัส ทำเพราะว่าได้สัมผัสเสียงสัมผัสรูปนี้ไหมมันดีได้เขียนรูปนี้มันดีอร่อยดีโอ้โหสวยดีชื่นใจโอ้ยงามชื่นติดไม่ได้ทำเพราะอย่างนั้นเลยไม่ได้มีอะไรมารับเรื่องใจเราไม่ได้มีอะไรมาหล่อใจเราเราเป็นผู้รู้กำหนดโลกสมมุติตามโลกโลกก็กำหนดไว้ในนี้สวยอย่างนี้ตามนี้ตามเขาเท่านั้นให้พอประมาณสวยมากเราก็รู้ไม่ต้องเอาสวยมากกว่านี้เอาแค่นี้สวยมากเกินไปไปเป็นเหยื่อล่อเขาเขาติดใจเกินไปแล้วเขาก็หลงเหยื่อไม่เอาอันนี้เอาแค่นี้ก็พอแล้วคนนี้พอเป็นรูปร่างแค่นี้ก็พอแล้วพอเป็นสื่อความหมายเรากำหนดทั้งสิ้นไม่ใช่เราไปทำเพราะเราหลง สระลงสวยหลงงามหลงแหมเด็ดขาดแจ๋วแล้วก็ทำให้ชื่นชมบันเทิงหลงตัวว่าตัวเก่งนอกจากติดตามแล้วก็ติดตัวเก่งอีกติดมานะหลงเก่งของตัวหลวงชื่นชมเราไม่มีอ่ามีไม่มีเครื่องล่อไม่มีเครื่องเสพไม่มีเครื่องติดไปจนถึงปานนั้นแต่เรารู้ว่าทำดีให้เป็นหนี้ที่สุดคุ้มไม่ละเอียดหรอกสมครั้งสงครามครั้งนี้ทำอย่างนี้แค่นี้นะครั้งนี้ทำให้จัดไปให้ดีเยี่ยมไปขนาดนี้ถ้าทำสาธารณะกลางๆก็ให้ดีที่สุดแล้วก็ขณะนี้นโยบายกลางนโยบายใหญ่เอาแค่นี้ก็พอเพราะฉะนั้นบางทีนี่ศิลปินใหญ่ที่มีฝี สูงสุดมาอยู่ที่เราขณะนี้ก็ไม่สมควรเพราะมาทำศิลปะชั้นสูงเป๊ะเลยนะออกไปนิ่งๆเลยเหนือใครแล้วก็ให้คนเขาหลงติดศิลปะนั้นด้วยก็ไม่เข้าทางไม่เข้าทางเพราะเราไปมองเขาซะแล้วแต่มอมเมาเขาเสียแล้วยานั้นผสมสีมากไปยาน้ำผสมน้ำตาลหนาเกินไปเยอะเกินไปเพราะเราก็ค่อยก็ทำไปแล้วพวกเรานี่จะรู้ตัวเราหวังว่าเวลาเราทำไปทำไปเนี่ยไม่เคยกินแล้วก็ผสมกับคนปรุงเราเก่งขึ้นทำสีได้เก่งขึ้นทำศิลปะได้สูงขึ้นมากขึ้นมองมองเขาได้ฉาบด้วยสีด้วยรถมากขึ้นแล้วเราก็จะทำลูกหน้าลูกหน้าไปเลยต่อไปในอนาคตเลยทำแต่ของที่มีรสจัดรถก่อนรถเบารถจางไม่เป็นแล้วไม่ใช่เราจะ ในอนาคตเราก็จะทำนิสัยเสียนิดหน่อยเท่านั้นน่ะที่จริงเราทำฝีมือเราผสมสีผสมน้ำตาลนี้ได้มากกว่านี้เราทำด้วยรสจัดกว่านี้เราจะทำทำมาขี่ต่างๆยิ่งกว่านี้แต่ไม่เราทำแค่ลูกๆแค่นี้ใส่นิดเดียวอันนี้ไม่ต้องไปมากคนนี้ฐานะนี้อย่างนี้เราทำให้เขาได้ทุกระดับนี่ผสมนิดหน่อยทำทุกๆไม่ต้องไปปรุงให้อร่อยๆมากมายคนนี้แหละคนที่อ่อนมากต้องปรุงอร่อยหน่อยไม่อร่อยไม่ติดเลยไม่ไหวไม่รับแล้วก็ค่อยปลูกให้เขาเราปรุงทุกขนาดตามที่เรากำหนดไม่ใช่เราเผลอด้วยจะทำทีไรต้องทำให้สุดฝีมือต้องปลงเด็ดขาดในชั้นนี่แหละฝีมือปรุงชั้นยอดปรุงรสจัดปรุงรสนิ้งที่สุด ไม่โชว์ฝีมือเต็มที่อย่างนี้ไม่ได้อันนี้เราติดของเราแล้วลงตัวแล้วจะอวดจะโชว์แต่ถ้าเราไม่ติดเราไม่มีเราเราทำไม่ได้อวดโชว์ทำไปนี่เขาดูถูกฝีมือไม่เป็นไรเพราะเราให้เขาแค่นี้เรากำหนดตัวผู้นั้นเหมาะสมหรือไม่กำหนดตัวที่จะให้ฐานะผู้จะให้ไม่ใช่เราหลงฝีมือของเราจะต้องอวดต้องโชว์ของเรานิ่งเสมอไม่ใช่จะฟังดีๆกรรมมันตัดแล้วเราจะอาชีวะเราจะทำงานเนี่ยเราจะทำเป็นส่วนมากเป็นงานที่เรามีสติสัมปชัญญะปัญญาผู้กำหนดเราเป็นพระผู้สร้างเราเป็นพระเจ้าเราเป็นผู้บันดาลเป็นผู้สร้างสร้างสิ่งนั้นสิ่งนี้ไปให้แก่โลกนี้ไม่ใช่ไปมอมเมาเขาเป็นเครื่องใช้เป็นเครื่อง ไปที่จะขัดเกลาขัดเกลาสร้างด้วยสิ่งขัดเกลาออกไปเป็นผู้ให้ที่มีกำหนดให้พระผู้สร้างไม่ใช่เป็นพระผู้มอมเมาไม่เป็นพระคุณหมอเมาไม่มีมีแต่ซาตานผู้มอมเมาหรือมีแต่ผีหลอกเขาผีนั้นหลอกเขาอยู่เรื่อยแต่เราไม่หล่อเราชำระเพราะการกำหนดอยู่เหนืออย่างนี้ต้องมีปัญญาที่แท้ถ้าไม่มีปัญญาที่คุณไม่มีปัญญาที่รู้มีสัตบุรุษกำหนดประมาณอย่างเก่งก็ไม่ถูกต้องไม่รอดเพราะฉะนั้นกรรมดีกรรมชั่วยังมีรายละเอียดพวกนี้อีกเยอะที่เราจะเป็นผู้กำหนดกรรมบอกแล้วว่าพระเจ้าคือผู้กำหนดกรรมอยู่เหนือกรรมเป็นเจ้ากรรมเจ้าเวร บอกไปแล้วอยากให้คนตกต่ำเราเป็นผู้สร้างมนุษย์เราเป็นพระเจ้าเราเป็นผู้สร้างมนุษย์นะไม่ใช่เราไปมอมเมามนุษย์ไม่ใช่เราไปทำให้มนุษย์หลงใหลเลอะเทอะเออเสพติดมัวเมาไม่ใช่เราทำให้มนุษย์มีสติสัมปชัญญะขึ้นมารู้ตัวรู้ตนแล้วก็รักก็เลิกก็มาจนกลายมาเป็นเหมือนอย่างเราเราจะเนรมิตให้คนขึ้นมาคนจะต้องมาเป็นคนอย่างเราเนรมิตพระเนรมิตคนมาเป็นพระเจ้ามาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระเจ้ามาเป็นเหมือนอย่างเราเป็นเราจะสร้างเขาขึ้นมาให้มันเป็นอย่างนี้เพราะคุณต้องทำกำไรคุณทำถ้าทำถูกกรรมนั้นเป็นสิ่งดีคุณจะเป็นทายาทของกรรมนั้นแหละมันก็จะ ทอดตกทอดไปคนเลี้ยงไม่พ้นดีเป็นดีชั่วเป็นชั่วคนเลี้ยงไม่พ้นกรรมเป็นของการเป็นของเกิดเป็นสิ่งเกิดมันเกิดได้ทั้งจิตนึกมันก็เป็นแล้วมาเป็นวาจาก็เป็นต่อไปอีกใหญ่ไปอีกไปเป็นกายกรรมเป็นออกไปอีกย้ายไปอีกกรรมเป็นกำเนิดกรรมเป็นเผ่าพันธุ์เป็นทั้งเผ่าพันธุ์จากเรานี่แหละเป็นต้นกำเนิดถ้าเราเป็นผีเราก็จะออกลูกผีถ้าเราเป็นพระเราจะออกลูกพระเราจะเนรมิตพระเกิดถ้าเราเป็นพระกรรมเป็นเผ่าพันธุ์พันธุ์ที่จะเกิดตามเรานี้จะต้องเป็นของจริงเราทำกรรมเป็นชั่วคนที่รับช่วงต่อออกไปไปทำให้เขาเกิดกันเองเป็นพันก็เป็นชั่ว ถ้าเราทำเป็นดีคนที่รับต่อช่วงไปก็เป็นดีเราต้องรับทั้งกรรมที่เราทำเราต้องต่อทั้งพันธุ์ที่ออกไปเพราะฉะนั้นโลกนี้จะมีที่พึ่งหรือโลกนี้จะมีสงครามสรณะนี่เคยแยกศัพท์ให้ฟังแล้วแปลว่ามันประกอบไปด้วยสงครามถ้าสงครามที่มันเรียบร้อยไปสงครามเย็นเป็นสงครามสงบก็ต่อสู้กันอย่างสงบถ้าเป็นสงครามมนุษย์เราก็เป็นสงครามลูกเราต้องไปสงครามมันเอามาหยิบเราจะเป็นคนกำหนดสงครามในโลกสงครามเทวะและอสูรถ้าศูนย์เป็นตัวรองบทบาทเท่านั้นเองเราก็เป็นเทวะครองเมืองถ้าศูนย์เป็นบทบาทใหญ่เราเป็นเทว แพ้แล้วพ่ายแพ้อีกเราก็โลกนี้ก็อสูรครองเมืองผีซาตานคลองเมืองเพราะเราจะต้องไตร่ตรองการกระทำทุกเวลาเป็นอาหารปัจจะเวกข้อที่ 8 เวลาผ่านไปผ่านไปบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่แม้นี้ซึ้งที่สุดถ้าคนใดที่เข้าใจถึงสติสัมปชัญญะปัญญาและขณะที่พระสารีบุตรท่านย้ำขณะกำลังล่วงไปล่วงไปเธอจนทำขนาดให้เต็มคณะกำลังร่วมไปร่วมไปเธอจงทำขนาดให้เต็มคำว่าคำว่าทำขนาดให้เต็มนั่นน่ะต้องให้เต็มที่เป็นสิ่งที่เป็นส่วนลดกรรมกุศลธรรม เราส่งไว้แต่พฤติกรรมที่เป็นธรรมเป็นกุศลเป็นความดีเป็นสุจริตเป็นความดีงามทั้งหมดเป็นกัลยาณธรรมเป็นท่านกุศลธรรมเป็นทั้งกัลยาณธรรมมันทำให้เต็มทุกขณะบัดนี้เราทำอะไรอยู่ทั้งกายก็ดีไม่ดีก็ดีมโนโดยเฉพาะถึงมโนแล้วทำอะไรเรากำลังคิดฟุ้งซ่านเรากำลังเสพติดความสงบมันไม่น่าจะทำอสัญญีไม่น่าจะพักแล้วล่ะก็ยังไม่เสพอร่อยอยู่หรือว่าคุณม่วยจริงๆพิจารณาโดยความจริงที่สุดจะเข้าข้างตัวต้องมากน้อยต้องรู้จักสกัดสรรค์ถ้าเราจะต้องเป็นผู้ที่กระทำเมื่อเป็นผู้ที่รู้จักการกระท อย่างดีจริงแล้วเราทำขนาดทุกขณะให้เต็มได้จัดแจงวันนี้เราทำอะไรไม่สมควรนะก็ทำเสียมันก็จะเพ่งทางการงานในข้อที่ 8 ในข้อที่ 9 พอก็อภินิหารปัจจะเวกข้อที่ 9 ท่านก็เตือนเราเป็นที่สุดข้อที่ 9 เราเป็นผู้ยินดีในความสงบหรือไม่คำว่ายินดีในความสงบแต่คนมาลีออกมาแล้วว่าเป็นสุญญากาศในภารกิจสมาคมเลยแยกศัพท์ให้ฟังแล้ว เอาคำเป็นปลุกเวลาที่ผ่านมาเป็นสุริยาคานอยู่ที่อาศัยอยู่ในศูนย์ถ้าเป็นบุคลิกฐานก็เป็นบ้านเป็นเรือนเป็นธรรมเป็นครูหานั่นเป็นอุปราชที่ฐานทีนี้เป็นธรรมาธิษฐานแล้วมันไม่ใช่ทำคูหาไม่ใช่บ้านใช่เรือนเราจะยินดีในบ้านในเรือนหรือบ้านเรือนอันสงบหรือไอ้แค่นั้นมันจะไปยากอะไรทีนี้เมื่อถึงนามธรรมเหมือนจิตใจจะเสร็จแล้วจิตใจจะติดรูปเราก็ต้องมีคูหาสักอย่างที่ใจอาศัยเขาอยู่เราเรายินดีในที่พักที่สงบแล้วหรือเรายินดีแล้วและคุณมีหรือยังครูหาสิ่งอย่างที่สงบทำได้หรือยัง คำสัญญาคาเรให้คุณได้หรือยังคุณทำได้แล้วเมื่อทำได้แล้วก็ปฏิเสธค่ะสลัดคืนอย่าหลงว่าเป็นของของตนอย่าหลงว่าครูหาสยองนั้นเป็นของของตนอย่าหลงก็ทำอย่าหลงว่าที่อาศัยอย่าหลงว่าที่พักกันนั้นเป็นของตนเราไม่ติดที่พักเราไม่ใช้ที่พักก็ได้ถึงเวลาเราเข้าที่พักเหมือนเรานี่กลางวันกลางคืนถึงเวลาพักนอนแล้วค่อยนอนที่พักที่พักเราเล็กที่สุดน้อยที่สุดฉันโดดที่สุดสงบที่สุดแล้วก็พอแล้วเพราะฉะนั้นเราได้ที่พักเป็นสันตะวิหารพระแปลว่าที่พักที่อาศัยอันเดียวกันเรามีที่พักเป็นอาหาร อายตนะเรารู้แล้วว่านี่เป็นอาสาอากาสะอายตนะแปลว่าธาตุรู้อายตนะแปลว่าทวารรู้อายตนะแปลว่าสิ่งที่รู้คือนามธรรมจิตของเราเรารู้แล้วว่าการรักษาเป็นอย่างนี้แล้วเราก็อาศัยสิ่งนี้วิญญาณเราก็รู้อยู่กับอากาศอากาศก็เป็นสิ่งที่วิญญาณอาศัยเมื่อใดเมื่อนั้นอันนั้นโตวิญญาณอันติอันนั้นโตมากอนันตังวิญญาณอันติอันนั้นตัวอนันตังไม่มีที่สิ้นไม่มีที่สุดเมื่อใดก็เมื่อนั้นอากาศก็มีอย่างนั้นวิญญาณแล้วก็เป็นวิญญาณสะอาดอาศัยอากาศนั้นได้อยู่อย่างนั้นแหละแล้วทำได้ไหมได้ก็เป็นที่อาศัยเป็นเครื่องอาศัยเป็นทานเป็นปฏิปักษ์ มีอยู่ในตัวเรานี่เป็นรูปประชันอยู่ไม่หายไปไหนระลึกเมื่อใดจะได้เมื่อใดมันคว้ายิ่งกว่าลมยิ่งกว่าแรงไม่ต้องคว้าปุ๊บปั๊บถึงเลยเข้าถึงได้โดยง่ายเข้าถึงได้โดยไม่ยากเข้าถึงได้โดยไม่ลำบากเข้าถึงได้ทันทีคุณยินดีคุณรู้ดียินดีเราไม่แหนงหน่ายหรอกแต่เราก็ไม่ติดปฏินิสสัคโค ทำได้เป็นปกติจิตขึ้นวิถีไปทำแต่หลับตาแล้วค่อยไปว่างมีหลับตาแล้วพอออกมาทำไม่เป็นไม่รู้เรื่องจับจิตก็ไม่ติดอย่างนี้ก็ไม่ได้เรื่องแต่ทำลืมตาโพลงๆนี่ทำได้ไม่ต้องไปนั่งหลับตาทำนั่งหลับตาทำง่ายถ้าลืมตาทำได้แล้วไม่ต้องไปนั่งหลับตาทำก็ได้สบายมากเพราะวันอาทิตย์พาฝึกเจโตสมานพยายามฝึกเปโตรสมถะให้เข้าไปสู่จุดสภาพมีสติสัมปชัญญะและรู้จักอาสารู้จักความว่ารู้จักการปลอดนิวรณ์เมื่อปล่อยนิวรณ์แล้วเป็นอุเบกขาเฉยแล้วก็เข้าไปหาตัวเฉยอุเบกขาฐานแล้วก็เข้าไปหาอากาสะก็จะเห็นคำว่าจนกระทั่งแม้แต่ครั้งใดครั้งหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวเองไม่เหลือตัวไม่เหลือตนไม่กำหนดตัว [ไม่สามารถถอดข้อความได้] มันว่าอังกฤษของเราเห็นจิตของเราว่างเฉยนิ่งก็สว่างไสวอยู่โปร่งโล่งเป็นอาสาแม้จะมีอะไรชนตามันก็เรื่องธรรมดาของชนตายเฉยๆเราไม่ได้ไปกำหนดอะไรมีแต่เวทนาสัมผัสรู้รู้ก็รู้บางทีรู้จำไม่ได้ซ้ำไปอะไรถ้ากำหนดสัญญาทำงานขึ้นไปก็จะจำได้ก็จะอ๋ออันนี้อันนี้ถ้ามีการเทียบเคียงอีกหมออันนี้มีผู้ชายนี่ผู้หญิงนี่รูปร่างนี้มันก็เทียบเคียงเข้าไปเรายังไม่ได้สังขารอะไรเราก็ไม่ทุกข์ไม่สุขอะไรสบายๆเพราะฉะนั้นเราจะรู้กำหนดสังขารไม่มีเราก็สบายหรือสุดท้ายแม้แต่จะสังขารก็ปรุงด้วยเลยแต่เราไม่ได้เสพไม่ได้ติดอะไรเป็นการงานเป็นความพยายามเป็นบุญคุณของเรานะเราทำคุณเราทำบุญเราดูอันนี้ดีอันนี้ไม่ดีตาม การสร้างอันนี้ไปให้แก่โลกดีขณะนี้คนที่ทำให้แค่นี้ดีแล้วคนนี้คนนี้ทำได้แค่นี้ดีแล้วเราก็เป็นพระเจ้าจ่ายจ่ายรายงานจากของสั่งวันหนึ่งคือหนึ่งเราสร้างอะไรได้แค่ไหนสร้างแต่เราไม่ติดงานไม่มีกรรมมาลามาตาเพราะฉะนั้นข้อที่ 8 เวลากำลังผ่านไปผ่านไปเวลาล่วงไปบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ท่านเน้นให้เราทำเน้นให้เกิดกรรมแต่เมื่อเกิดกรรมแล้วประเดี๋ยวจะเกิดกิเลสอารามอะตาเกิดกิเลสก็โตเกิดกิเลสติดการติดงานข้อที่ 8 แล้วนะไม่ใช่ข้อตื้นๆนะอาทิตย์หน้าก็จะเวทข้อยิ่งลึกยิ่งสูงก็ยิ่งสูงขึ้น พิจารณาเราทำงานแต่อย่าติดงานและพื้นติดงานเสื่อมแต่เราก็จะยินดีในความสงบลงแล้วก็คือยินดีในความสันติยินดีในความเรียบร้อยยินดีในความที่ไม่แตกร้าวยินดีในความที่ไม่วิวาทบาดหมางยินดีในความที่จะผสมกลมกลืนสมานสามัคคีอย่างนั้นเรียกว่าความสงบทั้งสิ้นสันติเรียบร้อยราบรื่นง่ายงามสุขุมประณีตอ่อนโยนเบิกบานสุดท้ายเนติบัณฑิตยาวยืดเลยว่าสงบคืออะไรคำว่าสงบเรายินดีเรายินดีในความเรียบร้อยทุกอย่างทำอะไรก็เรียบร้อยไม่ต้องมีการแย่งกันไม่ต้องทะเลาะกัน จะมีวิเคราะห์วิจัยก็มีเป็นหลักของโลกคนนั้นคนนี้มีความเห็นต่างกันวิเคราะห์วิจัยวิเคราะห์วิจัยและก็ลงตัดสินกันเป็นสมรรถนะเป็นการสงบระงับลงเป็นกิจการที่สุดท้ายก็สมรรถนะได้จิตนั้นก็สงบลงได้ทุกทีไปเป็นอาทิตย์กฤษณะสมถะเป็นอาทิตย์ละครั้งคือจิตอะไรก็ตามแต่ทำไม่สมถะลงยิ่งทำให้สงบสงบลงได้ยิ่งเมื่อสงบระงับลงก็คือเรียบร้อยราบรื่นไปเรียบร้อยราบรื่นไปไม่ใช่ไปอยู่ตายเด็กตายเด็กก็งานคืออะไรงานทำนิ่งแล้วมันก็เลยเป็นอยู่เฉยๆนั่นแตกต่าง มันกลับศาสนาพุทธตรงนี้ถ้าจะเอาความมาตีว่าฉันทำงานหยุดทำงานนิ่งเขาก็เป็นตัวหยุดเจ้านั้นมีทั้งหยุดมีทั้งการงานเราหยุดทำชั่วเราหยุดแล้วแต่เธอสิไม่หยุดแต่การหยุดของพระพุทธเจ้านั้นหมายความว่ามันต้องงงถ้าคุณยังเป็นโจรลงมาอยู่คุณเป็นโจรตอนแรกนะคุณก็งงแต่คุณเป็นองคุลีมาลตอนหลังซะแล้วเป็นพระองค์คุริมานที่เป็นอรหันต์ทางดีๆคนเป็นพระองค์กรตอนไหนถ้าคุณเป็นพระองค์คุณมาตอนแรกคุณเราหยุดแล้วแต่เธอที่ไม่หยุดอะไรวะหยุดอะไรวะเดินอยู่เลยวิ่งอยู่ด้วยซ้ำอะไรว่าไม่ได้หยุด ตายแล้วบอกว่าวิ่งโกหกพระองค์นี้พระพุทธเจ้าไม่ได้โกหกท่านหมายอะไรท่านหมายสิ่งที่เป็นธรรมาธิการไม้สิ่งที่ละเอียดสูงส่งพระองค์คุริมานก็ต้องถามเราหยุดแล้วทำชั่วแต่เธอที่ยังฆ่ามนุษย์อยู่เธอยังมอมเมามนุษย์อยู่เธอยังทำให้มนุษย์เสพติดอยู่เธอเองนั่นแหละยังติดอยู่เลยเป็นพระองคุลิมาลเป็นอรหันต์เลยแล้วหยุดได้จริงด้วยนะถ้าหยุดไม่จริงก็ไม่ได้เป็นอรหันต์ไม่มีวิมุตจริงไม่มีเจโตวิมุตติกายกรรมวจีกรรมหมดทุจริตเป็นกุศลแท้เพราะหยุดแล้วไม่ทำแล้วชั่วเด็ดขาดแม้แต่ใจก็ไม่นึกไม่คิดชั่วเลยไม่เกิดชั่วขึ้นในใจเลยมีแต่เกิด ปีเกิดองคุลีมาลก็รู้ว่าอ๋อหยุดชั่วทำดีใจสะอาดบริสุทธิ์ขาวผ่องหยุดชั่วทำดีเป็นพระเจ้าเป็นใจพระเจ้าเป็นใจบริสุทธิ์เป็นใจสะอาดเป็นใจซื่อสัตย์ซ่าและให้พอใจสะอาดนั่นเป็นใจของพระเจ้าแล้วสร้างก็เป็นใจของพระเจ้าที่เป็นพุทธแท้ๆสร้างแล้วไม่เอาไว้เป็นของตนสร้างแล้วให้จบเลยหมดตัวหมดตนหมดตัวหมดตนเป็นพระเจ้าที่หมดตัวหมดตนสร้างแล้วก็ให้หมดแล้วบริสุทธิ์ไม่ได้มีกิเลส ตะไคร่เอาเห็นแก่ตัวแก่ตนอะไรทั้งสิ้นไม่ได้ทำเพราะอำนาจอะไรบังคับมีแต่เรารู้ว่าควรทำอันนี้แก่อย่างนั้นแก่ขนาดนั้นประมาณการมีมัสยิดตามีการันต์ยุตามีปริมาณที่ตามีการประมาณตลอดเวลาได้ยินดีในความเรียบร้อยยินดีในความราบรื่นยินดีในความที่มันเป็นไปโดยง่ายไม่ต้องเป็นไปโดยยากแต่ก็ไม่ใช่เป็นคนมักง่ายเป็นคนทำสิ่งที่ยากนั่นแหละให้มันราบรื่นไปด้วยงานไม่มีอะไรที่จะต่อต้านไม่มีอะไรที่จะขัดแย้งไม่มีอะไรที่จะคล่องขาราบรื่นเรียบและก็งามมีผลสูง เหตุผลโฉมงามกิจการทั้งหลายแหล่เมื่อมันจะเกิดผลมากมันจะต้องเป็นไปโดยราบรื่นไปโดยถ้างานก็เกิดผลไวเกิดผลเร็วทั้งงานแต่เราทำดูเหมือนมันทำช้าถ้าเราทำเหมือนมันช้าไม่ต้องลุกๆๆๆเราจะทำอย่างไรให้เกิดช้าได้จะเกิดช้าได้ก็เพราะว่าโลกนี้ไม่เร่งร้อนแล้วโลกนี้ไม่มีคนตะกละโลกนี้มีแต่คนสร้างสร้างสร้างสร้างมาของก็พอของพอทุกคนก็ทำพอประมาณไม่ต้องทำมากทำมากเฟ้อเกินสังคมก็ช้าลงได้เพราะว่าผลิตออกมามากเกินไปก็เกินทุกคนร่วมกันผลิตเมื่อทุกคนร่วมกันผลิตทุกคนไม่มีการ พ่อทุกคนทำกินของตัวเองทุกคนทำกินของตัวเองทุกคนทำกินก๋วยเตี๋ยวทุกคนทำๆๆหมดนะทุกคนก็ทำนิดเดียวก็ทำช้าๆก็พอแล้วทันไม่ต้องเผื่อใครถ้าทำมามากๆก็เหลือเน่าทิ้งขว้างสูญเสียผลงานวัตถุดิบก็ไม่ต้องไปเอามาทำมากพอแต่ถ้าเผื่อว่าสิ่งใดที่มันเกิดในโลกมันไม่พอก็ต้องทำเผื่อเขาเราถึงต้องทำเร็วแล้วทำให้ได้มากๆเพราะเมื่อมันจะเกิดการค้าเกิดการไม่ต้องทำเร็วนี้สังคมนั้นจะต้องเป็นคนขยันหมดสังคมนั้นเป็นคนรับผิดชอบทั้งคนนั้นเป็นคนรู้ค่าของงานแล้วไม่มีใครถ่วงงานไม่มีใครทวงงานผลิตเกิดแรงผลิตเกิด แรงงานเกิดผลผลิตเกิดทุกคนทำเผื่อตัวเองแล้วเผื่อผู้อื่นสักนิดหน่อยเท่านั้นเหลือเหลือเหลือตรงไหนเหลือเพราะว่าไอ้เผื่อนิดหน่อยน่ะมันจะไปช่วยคนพิการไปช่วยคนโง่ที่ทำไม่เก่งทำไม่เป็นเพราะในโลกนี้เราห้ามคนไม่ให้โง่ไม่ได้มันต้องมีคนโง่เกิดตามวิบากมันต้องมีคนพิการเกิดตามวิบากมันต้องมีคนที่ตกต่ำคนที่ช่วยตนไม่พออยู่ในโลกเราจึงเป็นผู้ที่ต้องเผื่อเขาแต่โลกอย่างนั้นยังไม่ถึงหรอกเราทำเผื่อเขามากๆเหอะทำเผื่อเขามากๆยังไม่เหมาะไม่พอเลยเพราะเราจึงอยู่ในฐานะนักเศรษฐกิจสร้างสรรค์ไปเถอะสิ่งที่เป็นกุศลอันใดจำเป็นสูงสุดยิ่งธรรมะนี่เป็นของสูงยังไม่พอเลย ในตลาดโลกธรรมมะทำเข้าไปเขาเอาเข้าไปทำข้าวเขาผลิตข้าวเอาข้าวไปทำเหล้าเอาข้าวไปทำไอ้ของไม่เข้าเรื่องเราเปลี่ยนมาอย่าเอาข้าวไปทำเหล้าอย่าเอาข้าวไปทำสิ่งที่เป็น