240621-3-084 ทางเอกภาค3-ตอน084(หน้า291มหาจัตตารีสกสูตร)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท057.txt

่าเราทุกวันนี้เราปฏิบัติธรรมะด้วยสัมมาอะระหังองค์ 8 แล้วปฏิบัติยืนเดินนั่งนอนทำจิตทำการทำงานอะไรเราปฏิบัติอยู่เสมอมีความเห็นที่ถูกต้องมีปัญญาเข้าใจดีแล้วแล้วเราก็คอยระมัดระวังมีความพยายามพยายามมีสติมีธรรมะวิจัยมีวิริยะพยายามเสมอพยายามให้พยายามอะไรพยายามมีสติมีสัมมาสติสติที่จะต้องมีปัญญาตรวจสอบไม่มีใจเสมอตรงกับหลักเกณฑ์ที่เราตั้งไว้ไหมต้องเกษียณไหม สีของเราอันนี้มันจะไปเกี่ยวข้องกับโน่นไอ้นี่อะไรก็โยงใยไปไหมตรวจตราของเราอยู่วิริยะอุตสาหะอยู่มันก็จะได้ดีขึ้นไปปิติสมโภชชงจิตก็จะสงบระงับลงปัสสัทธิแม้มันจะยากจะหนักมันก็จะจางคลายระงับสบายขึ้นเรื่อยๆก็สั่งสมลงเป็นสมาธิสมโภชนในสมาธิสั้นก็จะละเอียดขึ้นละเอียดขึ้นไปจนถึงขั้นอุเบกขาเป็นชานที่ 4 ในสมาธินี่แหละเป็นอุเบกขาสัมโพชฌงค์มันจะเป็นไปจริงๆอุเบกขาลักษณะอย่างไรก็อธิบายให้ฟังแล้วลักษณะปิติก็อยู่ในนั้นลักษณะสุขวิตกวิจารณ์ก็คืออธิบายให้ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเราวิตกวิจารณ์ดูทั้งนั้น มาดูจิตของเราจริงๆระมัดระวังคอยควบคุมมันจริงๆทำไปมันได้ดีขึ้นเรื่อยๆจริงๆเป็นปิติเป็นสุขเบาว่างง่ายขึ้นมาสบายไม่ใช่สุขแบบรสชาติแต่สุขปลูกมากสุขสุขแบบระงับสุขแบบสงบสุขแบบพิเศษไม่ใช่สุขแบบเป็นชาวหรือว่าเป็นรถเป็นโลกียรสสมใจเสพสมสุขสมไม่ใช่เนี่ยมันสุขจริงๆเอ้าเบาๆด้วยต้องมาจนกระทั่งแข็งแรงมั่นคงอุเบกขาวางเฉยทนได้ไม่หวั่นไหวต่างๆนานาพวกนี้มันเข้าเป็นจริงๆนะที่พูดเนี่ยคุณมีสภาวะทำรองรับคุณได้ปฏิบัติมาคุณก็จะรู้ว่าโอ้มีมีมีมีมีมีมีมีมีความจริงมี ถูกต้องเอาธรรมะแบบนี้มาหลักเกณฑ์ต่างๆมาเทียบเคียงเข้ายืนยันเห็นต้องเห็นรอยเลยว่าจากต้นมาเป็นกลางมาเป็นปลายร่ายเรียงลงมาเข้าใจแล้วปฏิบัติสัมมารีมรรคองค์ 8 นั้นศีลสมาธิปัญญาก็อยู่ในนั้นอยู่ในนั้นเสร็จนาจะไปแบ่งอย่างที่เขาแบ่งกันสัมมาทิฏฐิเป็นปัญญาสัมมาสังกัปปะเป็นปัญญาและสัมมาวาจาสัมมากัมมันตะสัมมาอาชีวะอะไรเป็นศีลแล้วก็จะเป็นสมาชิกขึ้นเป็นสัมมาสมาธิก็คือสมาธิอะไรก็เขาจะแบ่งอย่างนั้นก็ตามใจเขาแต่เราแบ่ง ไม่รู้ว่าของเราที่จริงสัมมาทิฐิตั้งแต่ศีลอยู่ในนั้นน่ะศีลพล็อตก็อยู่ในนั้นแหละเป็นศรัตรู้กันอยู่ในนั้นตั้งสีมาปฏิบัติจริงๆเคยเกิดปัญญาไม่วิจิกิจฉาเป็นสมาธิเข้าใจอย่างรอบถ้วนเลยแล้วเราก็ปฏิบัติจริงๆไหล่เรียงสมาชิกดูมันจะดำริเริ่มมันจะปรารภทำยังไงมันจะปรารภไปจนก่อกรรมยังไงมันจะพูดแล้วมันจะเป็นยังไงแล้วเราจะระมัดระวังมันได้ไหมเรารู้จักหรือรู้จักจัดแจงปรับปรุงแม้จะวาจาไหมรู้จักมาจับแจ้งปรับปรุงตั้งแต่กายกรรมหรือการกระทำใหญ่ๆ ทั้งหมดแล้วก็ทำให้มากเป็นอาชีวะเราได้ทำไหมเราได้ทำอะไรอยู่มากวันหนึ่งคืนหนึ่งทำส่วนที่มันเป็นประโยชน์เป็นคุณค่ามันได้ปรับปรุงไปเลยตั้งแต่เมื่อปฏิบัติธรรมศีล 5 นี้อบายมุขมันก็จะเปลี่ยนเราจะเลิกจากคุณนาเคยค้าฝิ่นก็เลิกค้าเคยค้าขายเคยเป็นคนทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ที่มันไปเกี่ยวข้องกับไอ้ทุจริตอะไรบาปกรรมอะไรยากๆเราก็จะเปลี่ยนกลุ่มนาอาชีพระดับต้นเราจะเปลี่ยนจริงๆรับประทานแม้แต่ทุจริตทางวาจายังจะต้องเกี่ยวข้องกับการพูดสับ ป๊าพูดก็ไม่จริงตลกแสดงออกไม่ใช่คำตลกๆด้วยซ้ำครับแปลว่าคันตลกๆขั้นที่ 2 นี่มันพูดโกหกหลอกลวงพูดทุจริตวาจาคือมันหยาบอย่างทุจริตกับกูอ่ะนะอาชีพที่มันต่ำอย่างจริงๆเป็นมิจฉาชีพระดับหยาบระดับต้นรับปัญหาก็เป็นมิจฉาชีพระดับหลอกลวงปลิ้นปล้อนเขายังไม่จริงไม่จังก็จะปรับปรุงตนเป็นอาชีพที่สูงขึ้นเราจะกล้าที่จะเสียสละรายได้เสียสละสิ่งที่เราได้ลาภได้ยศมาโดยทุจริตเราก็จะไม่อยากเสี่ยงไม่กล้าเสี่ยงไม่ทำเพราะอะไรเพราะเราปฏิบัติไปเรามีศีลและสีรถยิ่ง ถือศีล 8 ขึ้นมีวิธีโฆษณามีการลดการเครื่องใช้เครื่องกินมีการละกามละนับจากคีตะท่าทางของเฟอร์อะไรอีกคำพูดคำจาสุ่มเสียงอะไรรูปรถเป็นเสียงสัมผัสเครื่องประดับประดาตกแต่งอะไรรถลงไปของใหญ่ของเล็กอะไรลดลงไปตั้งแต่ของใหญ่ๆลดลงมาน้อยๆลงน้อยลงน้อยลงเป็นผู้มักน้อยลงไปจริงเรากินน้อยใช้น้อยเป็นเราก็ยิ่งจะไม่กลัวรายได้มันจะรายได้น้อยลงก็ไม่เป็นไรขอให้มันสุจริตขอให้เป็นกุศลค้อนเป็นดีมันก็พอใจมันก็ทนได้เพราะเราจัดแจงมันระบบรู้จักทฤษฎีพระพุทธเจ้าท่านหวานล้อมไว้ รัดกุมไม่ดีทีเดียวมันทำให้ตัวเราเองนี่เจริญขึ้นแม้จะเป็นคฤหัสถ์ก็ปฏิบัติได้ตามหลักเกณฑ์ศีลสมาธิปัญญาขัดเกลาจิตศีลพระพุทธเจ้าไม่ใช่ปฏิบัติอยู่ที่แค่กายกับวจีแน่นอนเราปฏิบัติสีตามหลักนี้แล้วกลายเป็นจีนเราต้องไม่ให้มันละเมิดก่อนนะมันก็แน่ๆละไอ้เหี้ยไอ้ปล่อยปละละเลยให้มันละเมิดตั้งแต่กายว่าจีได้ยังไงแล้วตั้งศีลขึ้นมาแล้วเราจะปฏิบัติตามหลักนี้แล้วมันก็ได้กลายเป็นปีก่อนแล้วมันก็ขัดเกลาจิตของเราจริงๆจึงจะเข้าไปหานิพพานสีเลนะสุคะติงยันติศีลจะพาไปดีสีเลนะพ่อก็สัมปทาศีลทำให้เราร่ำรวยแม้เราจะทิ้งอาชีพ มันเคยให้เงินดีลดลงมาเราก็รวยต้องรู้ว่าเรารวยอะไรแล้วรวยอริยทรัพย์หาเรากล้าทิ้งสิ่งที่เลวกล้าทิ้งก็เป็นกระบี่เลยแหมอาชีพนี้มันทำเงินให้เราเดือนนึง 20,000 บาทนี่เราทิ้งมันไปมาเอาเงินเดือนละ 4,000 5,000 บาทนี่มันมันได้สูงขึ้นอริยทรัพย์คุณสูงเลยคุณสละออกตั้งเท่าไหร่น่ะจาคะสัมปทาได้เดี๋ยวนี้เลยไม่ต้องไปรอชาติหน้าเดี๋ยวนี้เราทิ้งเดี๋ยวนี้ใจเราทิ้งได้นะใจเรายังอะไรอาวรณ์ก็ยังมีเศษส่วนไม่อะไรเอาวอแล้วทิ้งไปได้แล้วใจเฉยสบายไม่เสียดายไม่โหยหาราคะหรือโลภะคุณก็ลดลงจริงๆ นโยบายความอธิบายภาษาให้คุณฟังว่าอาการของคุณตรงไหมตรงตามที่พูดมากตรงมันก็เป็นจริงนั่นน่ะมันปฏิบัติเข้าถึงจิตเป็นโพธิ์คือสัมปทาเป็นนิพพานถ้ามันถึงสุญญตาถึงจิตว่างวางปล่อยไม่รู้หาไม่หวงไม่หล่อพระไม่โทสะไม่โมหะอีกแล้วเห็นจริงเห็นจังชัดแจ้งจิตของเราเห็นอยู่ไม่หลงผิดเลยเราก็รู้ของเราเองนี่แหละสมาธิหรือวิปัสสนาวิปัสสนาก็อ่านสิรู้รูปรู้นามของจิตดูอาการของจิตอาการของจิตของเรานี่อาจารย์ว่างเป็นอย่างนี้แล้ว เป็นทหารอาการเป็นวางใช้โล่งโปร่งอาการสาว่างและปราศจากอาการกิเลสปราศจากกิเลสตัณหาอุปาทานปราศจากแม้แต่อุปกิเลสมันได้ดีแล้วเราก็ไม่ลงดีอะไรไม่ลงปิติอะไรไม่หลงสุขไม่หลงสบายไม่หลงว่าแม้จะมีปัญญารู้เห็นเท่าทันและเป็นญาณเป็นอุทานนะเป็นอุเบกขาอุปกิเลสไหล่ลงไปจนจิตของเรามีเศษมีส่วนที่เหลืออะไรอีกไหมเราก็ดูแล้วมันไม่ได้เหลืออะไรเลยที่เป็นส่วนเศษส่วนเป็นสิ่งที่ยังติดยังยึดเหนี่ยวนั้นมุมนี้เราก็รู้ใจของเราอ่านก็เป็นวิปัสสนาเห็นรูปเห็นนามนามก็คืออารมณ์ของจิตโรคก็คือสิ่งที่ถูกรู้ Porn สูงเข้าแล้วมันอันเดียวกันอาการของจิตไม่มีสิ่งที่รู้ก็คือจิตของเรารู้รู้อาการของจิตของเราจิตของเรานั่นแหละดูตัวเองดูจิตตัวเองส่องลงไปโอ้ยจิตของเราว่างๆจิตก็เอาปราศจากกิเลสอุปกิเลสเห็นชัดๆการเห็นปรมัตถ์การเห็นจิตเจตสิกลดละลงไปอย่างนี้เรารู้ตัวเราเองว่าได้จริงๆไม่ใช่เรื่องเล่นๆอันเหล่านี้เราเรียกว่าอุตริมนุษยธรรมเป็นคุณวิเศษมีญาณทัศนะในอภินิหารปัญจเวทข้อที่ 10 ท่านเรียกว่าอมรินทร์ระยะยาวทัศนะวิเศษสุขอนามัยอาญาทัศนวิสัยหมายความว่า ญาณทัศนะวิเศษที่จะเห็นจิตเห็นใจของเราอย่างนี้หรือไม่เห็นหรือไม่เราสอดส่องแล้วตรวจตราเกิดศีลศีลเรามีจริงนะกายกรรมวจีกรรมแม่มโนกรรมก็ถูกขัดเกลาลงไปเป็นปกติแล้วจิตของเราไม่ต้องฝืนต้องฝืนไม่ต้องอดต้องคมสบายเป็นปกติทำได้เป็นอัตโนมัติใช้เข้าไปนั่นแหละศีลมันเป็นแล้วศีลตอนแรกเป็นหลักการตอนหลังจิตเป็นคำว่าปกตินี่จิตเป็นเลยจิตมันเป็นปกติจิตไม่ต้องอดต้องทนต้องฝืนต่อหลักการนี้หลักการนี้ทำได้ตรงตามหลักการและแถมจิตก็ไม่ต้องฝืนต้องฝืนจิตไม่ต้องลำบากจิตเป็นปกติเป็นเองเป็นอัตโนมัติด้วยตามหลักเกณฑ์นี้ไม่ยาก แต่ก่อนนี้ต้องหัดต้องฝึกมันต้องทนต้องฝืนเผลอไม่ได้ฝืนเธอไปเป็นตัวอย่างที่มันเคยเป็นอย่างสวยๆอย่างเร็วๆเอาสิงโตจับเอาสีก็บังคับก็ค่อยๆฟังตัวมาตั้งใจตั้งใจตั้งวจีมาตั้งมาได้จนกระทั่งตั้งมั่นจนกระทั่งเป็นเองเป็นปกติสบายๆนั่นเรียกว่าได้ศีลเป็นด้ายสีเป็นตัวเป็นตนเป็นเรื่องเป็นราวตามหลักตามเกณฑ์นั้นจิตใจก็ง่ายสบายได้อย่างนี้เป็นความหมายฟังดีๆไม่ใช่ไปอธิบายโมเมนต์อยู่เฉยๆอยู่ปกติเนี่ยไม่ต้องไปมีอะไรหรอกนี่เป็นปกตินี่เป็นมีศีลแล้วหนี้สินอะไรความหมายของข้อนึงก็ไม่บอกความหมายและปกติอะไรถ้าจะเอาอะไรคำว่าปกติมาอธิบาย เฉยๆมันก็โมเมกันเต็มทีนี่ปกติแล้วปกติที่ฉันซัดเหล้าเช้าค่ำยันเป็นปกติถ้าจะแปลความอย่างนี้ก็ฉันก็ซัดเลยเราเป็นปกติปกติฉันดื่มเหล้านะทำไมเดินไม่ปกติอ่ะปกติฉันหล่อเช้ากลางวันเย็นเลยเหล้าอย่างนี้เป็นต้นหรือว่าฆ่าสัตว์เป็นปกติอะไรกันน่ะมันต้องเอาหลักการความหมายของศีลมาจับจับแล้วแล้วเราทำได้ยากหรือทำได้สบายเราทำได้สบายดีกว่าปกติเราทำได้ไม่ฝืนทำได้เป็นอัตโนมัติมันเป็นของเราอยู่แล้วถ้าอะไรยังไม่เป็นก็ต้องปฏิบัติให้มันได้ปฏิบัติให้ลงตามความหมายของศีลนั้นหมายอย่างนี้ไม่ให้ทำอย่าทำอย่างนี้สิจงทำอย่างนี้ ปฏิบัติก็ไปเพราะเดี๋ยวนี้นี่พวกนักปรัชญาหรือนักธรรมะแบบอธิบายโมเมโมเมโมเมเนี่ยมันตีกินไปหมดแล้วบอกว่าง่ายมันก็ง่ายที่ปฏิบัติพูดเอาง่ายๆแต่ว่าปฏิบัติจริงๆมันง่ายที่ไหนยิ่งหนีมีแต่เป็นร้อยแปดพันประการต้องไม่รู้ต้องทำอะไร 84,000 พระธรรมขันธ์หลักเกณฑ์ที่พระพุทธเจ้าเสด็จเป็นละเอียดไปสูงขนาดไหนก็ตั้งเยอะตั้งแยะเราต้องให้แล้วเมียทำไมนายเป็นอธิษฐานให้เป็นขั้นละเอียดสูงเป็นขั้นๆปลายมีกิเลสขั้นระดับนั้นแล้วก็อุปกิเลสละเอียดละออขึ้นไปอีกเนียนสุดคุ้มพันนี้จนหมดเกลี้ยงไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่ไหน มันเรื่องยากอยู่นะแต่ถึงยากเราก็ปฏิบัติเข้าไปแล้วเราก็จะรู้ว่ามันเป็นไปได้ได้แล้วเราก็จะรู้ว่าดีภาคภูมิใจดีสบายใจดีเรามีคุณวิเศษเห็นของเราว่ามันได้จริงนะเรารักเราแล้วเรานายเราใครเราว่างเป็นสุภาพสุญญตาเป็นอนัตตาไม่มีตัวตนของกิเลสแล้วจิตของเราเป็นจิตประภัสสรเป็นวิญญาณอันสะอาดเป็นสจิตฺตปริโยทปบันนังเป็นจุดขาวรอบในเรื่องนี้เอาเหตุปัจจัยต้องมีเหตุเหตุอุบัติเหตุไม่ใช่ว่าเป็นมั่วพิจารณาไม่รู้เลยสะอาดก็จะเอาสะอาดทีเดียวเพราะๆไปได้ยังไงมันไม่ได้หรอกมันต้องสะอาดต่อเหตุปัจจัยเหตุปัจจัยนี้กระทบสัมผัสเราอยู่มีสัมผัสเป็น เป็นปัจจัยมีสัมผัสเป็นส่วนเกี่ยวข้องปัจจัยในหมายความว่ามันเกี่ยวข้องกันอยู่มีสัมผัสเกี่ยวข้องอยู่ด้วยมีสัมผัสเป็นเรื่องราวเชื่อมต่ออยู่แล้วเราก็เห็นว่ามันสะอาดแม้เหตุปัจจัยนี้มาสัมผัสเราอยู่เรื่องนี้เรื่องนี้สิ่งวัตถุกามนี้สัมผัสเราเราก็เห็นจิตว่างของเราเห็นจิตของเราทนได้สบายไม่มีญาติมีเย็นอะไรที่จริงไม่ต้องทนด้วยซ้ำอยู่เหนือมันแท้ๆทั้งรู้รู้ไม่ใช่ว่าไปหลับตาหนีมันอยู่เหนือมันจะผ่านมันรู้เท่าทันมันจะหยิบจับมันใช้ด้วยมันเป็น เราด้วยเราอยู่เหนือมันจริงๆมันจะมายิ่งใหญ่กับเราเราจะต้องไปหลงใหลมันไม่ได้ไม่มีเนี่ยมันเป็นของจริงที่พิสูจน์ได้อย่างนั้นแต่ว่าบางสิ่งบางอันมันเลวมันหยาบไม่จำเป็นต้องไปหามาพิสูจน์จะต้องไปหาแสวงหาสิ่งนั้นมากที่สุดไม่ต้องอยู่กันตามปกติธรรมอยู่กันตามธรรมดานี่มันจะไปพบไปผ่านไปพาเองตามวิบากของแต่ละบุคคลบางอย่างก็ขาดลอยก็ไปหายไปเลยไม่ต้องไม่ต้องมาพบมาผ่านกันอีกเลยห่างกันร้อยยอดไม่ต้องไปตามภิกษุไม่ต้องไปตามเอามาอะไรอย่างเงี้ยเมื่อเรามีอุตสาหกรรมต่างๆมีคุณธรรมที่เราได้เป็นชั้นเป็นตอนขึ้นมาโสดาบันบริสุทธิ์ผุดผ่องศีล 5 อบายมุขต่างๆ สกิทาคามีกับบริสุทธิ์ศีล 8 ขึ้นรัชกาลมีก็บริสุทธิ์ศีล 8 ขึ้นมาเอาศีลจับได้เลยหลักการต่างๆเราละเอียดลออขึ้นจิตใจเราดีขึ้นปราศจากกิเลสขึ้นอย่างแท้จริงเลยเพราะสัจธรรมมีนี่ก็จะเป็นผู้มักน้อยสันโดษลงไปแยกกล้าที่จะจ่ายพระโสดาบันนี้จะมีส่วนมากส่วนเหลือส่วนรวยรวยเพราะว่าจัดแจงกับชีวิตได้ลดละไอ้สิ่งที่มันพังไปได้พอเป็นว่าสกิทาคามีก็จะหัดแจกลงไปอีกด้วยวัตถุจะจนลงแต่จะรวยอริยทรัพย์คือตัวเราเองจะลดรอพระรถโทรศัพท์อะไรลงไปได้อีกมากเลยท่านอธิบายอยู่ว่าฐานของพระสกิทาคามีเป็นอย่างไร หลวงพ่อโทรศัพท์โมหะลงไปอีกเรื่อยๆอีกหลวงพ่อโทรศัพท์โมหะจะลดลงลดลงก็จริงฐานภาษีธนาคารมีลดลงไปจริงๆด้วยเหตุด้วยปัจจัยอย่างว่านั่นด้วยสีด้วยหลักเกณฑ์ในเครื่องประกอบกับชีวิตของกินของใช้เรื่องนั้นเรื่องนี้เครื่องประดับประดาเครื่องเป็นกามรูปรถเป็นเสียงสัมผัสเพิ่มลดลงไปได้เรื่อยๆปฏิบัติไปปฏิบัติไปเราทำจริงเราก็มีสิ่งที่ได้มากจริงวันหนึ่งคืนหนึ่งเราได้ขนาดไหนการปฏิบัติธรรมตามสมาธิรักองค์ 8 ของพระพุทธเจ้านั้นมีการงานเพราะฉะนั้นการงานก็จะเปลี่ยนแปลงเป็นอาชีพเปลี่ยนแปลงไปปรับปรุงขึ้นเรื่อยๆๆขยันหมั่นเพียรเป็นสาธารณะแก่นสาร เพราะเราเวลาไปที่ได้ทำทิ้งทำขว้างอย่างคนโลกโลกนี้ทำงานส่วนหนึ่งแล้วเอาเวลาไปเล่นอีกส่วนหนึ่งไปทำเสพเอาไปทำไอ้โน่นไอ้นี่ท่าทางนู้นไปจ่ายแรงงานไปจ่ายไปจ่ายกิริยาฟังไม่ออกนะไปจ่ายกิริยาเพื่อเสพสมเพื่อพอใจไปจ่ายกิริยาอย่างนี้อย่างนี้แล้วก็มันดีทำอย่างนู้นอย่างนี้พอเรารู้ธรรมะเราปฏิบัติธรรมะแล้วเราก็ไม่เอาไปจ่ายเล่นเราเลิกเป็นผู้ใหญ่กิริยาอาการพฤติกรรมที่เราจะทำจะมีงานการอะไรเราจะทำอะไรก็คิดสิ่งที่เราจะทำมันจะเป็นงานเป็นสารัตถะแทนที่จะได้ไปเหมือนกัน มีเด็กๆวิ่งเล่นไม่ได้โหลดได้พายอะไรเลยเอาเด็กมันก็วิ่งเล่นอย่างนั้นแล้วก็เห็นแล้วมันไม่ได้ถ้าเอาเวลามาแบกมาขนมาหยิบมาจับมาถือมาหามมาเช็ดมาถูมาทำอะไรยังเป็นโลกเป็นพายเป็นเรื่องเป็นราวมันก็ไม่ค่อยธรรมดาโตขึ้นมาก็ทำบ้างทำงานที่เป็นโรคเป็นภัยบ้างเสร็จแล้วก็เอาเวลาไปทำในสิ่งที่ตัวหลงยกตัวอย่างเห็นชัดๆอย่างเอาไปเต้นดิสโก้อย่างเงี้ยเอาไปเต้นทำไมพอโตมาแล้วนะก็ไปเต้นเอาไปตีกอล์ฟเอาไปนั่งเล่นนอนเล่นอะไรแล้วแต่เอาไปออกกิริยาท่าทางทำดีเขาสมมุติขึ้นมาไม่รู้อะไรต่ออะไรต่างๆนานาสมมุติมาให้เราไปทำอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นไม่ได้เรื่องอะไรนอกจากไม่ได้เรื่องแล้วยังไปทำท่าทางอย่างนั้นแล้ว มอมเมาคนอื่นอีกกิริยาอย่างนั้นไปทำแล้วก็ไปมอมเมาคนอื่นเขาไม่ต้องเอาอะไรมากหรอกเอาแต่ไปเดินกรีดกรายใส่แหวนเพชรโชว์เดินอย่างเงี้ยก็ว่าเราไปทำกิริยาที่เราสบายใจโอ๊ยได้อวดโชว์ใส่เสื้อผ้าสวยๆแล้วก็ไปเดินโชว์ตลาดนั่นตลาดนี่เป็นการทำให้กิเลสของเราโตแล้วเราก็ไปเดินโชว์อวดด้วยไปกิริยาจ่ายแรงนะจ่ายเวลานะแต่ถ้าเรารู้ตัวแล้วเราก็เอาคืนมาไม่เอาไม่ทำทำไมเสียเวลาไม่ได้เรื่องทั้งนั้นเลิกแล้วเราก็เอาเวลาที่ไม่ต้องไปเดินกรีดกรายให้มาทำประโยชน์ไม่ทำก็ยังได้นั่งพักแรงถ้าเราทำงานมากเวลานั้นแทนที่จะได้พักไปเดินกรีดกรายก็เอาเวลา พฤศจิกายนมาพักมันก็ซ้อนเข้าไปเราก็จะมีเวลาพักมีเวลาเพียรเพิ่มขึ้นเวลาที่เราจะเอามาทำงานเปลี่ยนเป็นประโยชน์ก็เพิ่มขึ้นเวลาได้พักก็เพิ่มขึ้นไม่ต้องไปเอาไปกรีดกายเสียท่าเอาเวลาที่ไปนั่งกินเหล้าเอามันนั่งทำเอามานั่งพักหรือเอามานั่งทำงานเอาเวลาไปนั่งเล่นไพ่นี่พูดแต่อยากมาเอาเวลาไปที่นี่จีบกันไปสัมผัสตานี้ต้องไปดูไอ้นั่นหน่อยเดี๋ยวต้องไปฟังเสียงไอ้นี่สิเอาเวลาไปฟังเสียงไอ้นี่ฟังแล้วเสียงนี้เพราะดีเสียงนี่เพลินดีตั้งแต่เสียงเพลงเสียงการเสียงอะไรมันรอยั่วยวนจนกระทั่งเสียงคนฟังคนนี้มันพูดเพราะดีฟังคนนี้มันพูดตลกดีสนุกดีไม่ต้องหรอกหรือไม่ก็พอใจ ฟังเสียงของเธอได้ยินเสียงของเธอเธอจะด่าก็ยังฟังเพราะๆก็พยายามไปฟังเอาเวลาไปฟังในรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสก็ตามหรือต้องเอาเวลาไปออกกิริยาที่จะต้องไปแสวงหารากไปแสวงหายศไปแสวงหาทำอะไรก็ตามที่เขาจะสรรเสริญเยินยอมันก็ใช้กิริยาใช้ตัวเราไปกระทำทั้งนั้นใช้เวลาไปเมื่อเราไม่เปลืองเปล่าสิ่งเหล่านี้แล้วอบายมุขเราก็ไม่ไปเสียเวลาจะต้องเอาเวลาไปแสวงหาลาภแสวงหายศแสวงหาสรรเสริญก็ไม่ต้องแล้วไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ากันอีกเวลาก็ไม่ต้องเปลืองเอาเวลาไปสัมผัสรูปรถติดเสียง สัมผัสสิ่งที่เราเองเราบอกว่าเราต้องเอามันไปสัมพันธ์ไม่สัมผัสและไม่มันนี่มันไม่สุขนี่มันขาดชีวิตมันไม่ชีวิตชีวามันไม่เต็มมันไม่อร่อยแต่ถ้าเราเลิกได้แล้วเราก็ไม่ต้องเอาชีวิตไปสัมผัสไม่ต้องไปอะไรอย่างนั้นน่ะเลิกอร่อยนะมันได้เราก็ได้เวลาคืนมาได้เรี่ยวแรงของเราเอามาทำกิริยาอื่นมาทำกิริยาที่เป็นเพียรอื่นหรือพรรคเราจะได้เวลามาพักเราจะได้เวลามาเพียรเอามาจัดแจงคนก็มีคุณค่าขึ้นน่ะสิมีคุณค่าขึ้นอีกเยอะแยะเลยเราจะเห็นคุณวิเศษของเราเราเป็นคนมีคุณเอาวิเศษทีนี้พวกคุณก็ปฏิบัติเลิกมาจริงเลิกอบายมุขมา มาอยู่ในวัดมาอยู่ในสันติอโศกมาเหมือนกันไม่ไปแสวงหารากไม่ไปไม่แสวงหายอดไม่ไปไม่ไปแสวงหากามไม่ไปถึงแม้มันจะมีกามมีรูปรสกลิ่นเสียงอยู่ในนี้บ้างอะไรก็หัดตัดๆๆๆไปในนี้ก็ไม่ชี้ไม่จาไม่เด่นไม่ใหญ่ให้คนเขาจับได้มันมีเล็กมีน้อยกำจัดแจงรู้ตัวเองรักรถอยู่ในนี้ไม่แล้วไม่ไปแถวนั้นแต่เวลาให้มาทำงานให้มาเพียรให้รู้จักใช้งานใช้การรู้จักสัมมากัมมันตะรู้จักการกระทำงานอะไรให้มันเป็นสัมมาอาชีวะวันหนึ่งคือหนึ่งมีอาชีพอะไรนอกจากก็ไม่ทำงานที่โลกไม่ต้องไปแสวงหาอย่างราบอย่างยศแล้วมันมีอาชีพลอยชายอย่างเงี้ยดูเฉยๆนั่งๆไปนอนๆไป ยืนไปเรามีกฎห้ามนอนกลางวันก็มาเมื่อไหร่ถึงเวลานอนเว้ยรอเวลาจะนอนเวลานั่งก็ลอยชายไปลอยชายมาคุณก็มีอาชีพลอยชายหรือไม่ก็อาลีฟอาชีพหลบหลบหลบดีๆเขาทำโน่นทำนี่กันไม่เอาทั้งๆที่มันก็สมควรนะมันก็น่าจะทำนะช่วยกันวันหนึ่งคืนหนึ่งมันก็ไอ้เท่านั้นทำการทำงานอะไรเราไม่มีกะจิตกะใจไม่มีฉันทะไม่มีวิริยะไม่มีความเพียรไม่มีจิตจะไม่มีกะจิตกะใจแทนที่จะเอาใจไปใส่บ้างดูซิมีอะไรที่น่าแต่เราจะทำได้กายกรรมวจีกรรมอะไรที่ดีกว่านี้ยังมีอีกมีเวลาก็ผ่านไปผ่านไป นี่เรากำลังทำอะไรอยู่ไม่ได้ปัจจะเวกไม่ได้รู้ตัวรู้ตนว่าจะทำอะไรว่าจะเป็นอะไรที่ดีขึ้นไม่ได้คิดไม่ได้อ่านอะไรเราจะทำอะไรขึ้นมาบ้างมันก็จะต้องทำเมื่อเราเข้าใจแล้วว่าศาสนาพระพุทธเจ้านั้นปฏิบัติธรรมแล้วเราจะเป็นคนขยันตามหลักท่านที่บอกว่าทำได้วินัยใดเป็นไปเพื่อความขี้เกียจขี้คร้านทำนั้นวินัยนั้นไม่ใช่ของเราตถาคตและพิจารณาตนเองถ้าเราไม่ทำงานทางโลกแล้วมาแย่งชิงไม่ชิงอะไรเขาแล้วแล้วเราก็จะมาเป็นคนลอยๆชายๆอย่างนี้ขี้เกียจขี้คร้านหลบๆปีนี้มันจะไม่ชื่อว่าเราขี้เกียจหรือมันก็ชื่อว่าเราขี้เกียจแน่ทำไมเราไม่ทำบางอันก็ทำได้ถึงทำไม่ได้หัดก็ได้ฝึกก็ได้ มาฝึกกันได้มันไม่ใช่ของญาติของเย็นอะไรหลายอย่างง่ายๆถ้าเอาทฤษฎีของพุทธเจ้ามาจับเข้าไปอย่างนี้แล้วเราต้องเป็นคนดีแน่ๆเราต้องฝึกต้องเพี้ยนแน่ๆฝึกเปลี่ยนไปแล้วมีสัมผัสเราก็จะรู้ว่าจิตใจของเราเป็นยังไงขณะนั้นแหละจิตใจของเรามีกิเลสเราก็จะรู้ว่าโอ้นี่เป็นตันที่กิเลสนี่เป็นโกษาธิบดีความไม่เอาถ่านความขี้เกียจขี้คร้านภาษาบาลีเรียกหลายตัวเขาก็รู้ตัวรู้ลักษณะของมันอยู่แล้วจิตของเรานั่นแหละยิ่งรู้ลักษณะอาการของจิตที่อาการอย่างนี้เขาเรียกว่าอาการขี้เกียจนะเนี่ยใช่ไหม อาการอาการของรูปนามอาการของจิตน่ะมันขี้เกียจน่ะอาการขี้เกียจของจิตมาจิตตัวนี้มันขี้เกียจเพราะออกมองออกของตัวเองบ้างไหมเอาออกมั้ยเจอหน้ามันไหมหนวดเฟิ้มหรือเปล่าตัวอ้วนหรือเปล่าเห็นตัวมันใหญ่หรือเปล่าไม่อยากจะหลายองค์นี้พูดซื่อๆแสดงว่าไม่ค่อยขี้เกียจเท่าไหร่เพราะตัวขี้เกียจมันไม่ค่อยใหญ่มันผอมลงหรือยังผอมลงเรื่อยๆเออเขาคันผอมก็ดีนะตัวขี้เกียจผอมลงผอมลงก็ดี กลัวตัวขี้เกียจมันจะตัวอ้วนนั่นน่ะแหมแล้วหนวดเฟิ้มด้วยเหรอหางงอกอีกโอ้โหเกล็ดออกด้วยขึ้นขนเลยมีคำพิการขึ้นขนเลยบิดขี้เกียจเลยบิดออกมาได้เป็นน้ำเลยโพรงโพรงเลยนะกลัวมันจะเป็นอย่างนั้นน่ะสิอ้วนตุ้ยอยู่เลยบิดออกมาเป็นขี้เกียจเปล่าๆเลยเนี่ยพี่ชายๆจะแปลว่าแปลว่าบิดขี้เกียจหรือแปลว่าขึ้นขนก็ตามแต่คือไอ้ตัวขี้เกียจนี่มันใหญ่มันอ้วนเหลือเกินไอ้ตัววิชาเนี่ยมันเป็นชีวิตชีวาโดยพยัญชนะมันแปลว่าตัวเป็นตัวชีวิตชีวาที่เจริญอย่างยิ่งและตัวอะไรเจริญก็คือพระพุทธเจ้าท่านบอกแล้วความง่วงเหงาความขี้เกียจความซึมเศร้าเนี่ยไอ้พวกนี้มันจะทำให้เราอ้วนมันจะงอกงาม ไพบูลย์ตามสำนวนเดิมไอ้ที่มันไม่งอกงามไพบูลย์มันก็ไอ้ที่มันเป็นอยู่มันก็จะงอกงามไพบูลย์ก็ชี้นะมีตัวหลับดีนิ่งเฉยเฉยชานี่แหละมันก็เป็นแน่ๆมันก็เกิดขึ้นขนแน่ๆเพราะงั้นเราอ่านให้ออกของจริงแล้วเราก็ล้างรถได้จริงเราก็มีคุณธรรมมีคุณวิเศษเกิดจิตที่เป็นสมาธิก็คือจิตมันถูกกิเลสครอบงำก็ล้างออกได้ราคะโลภะที่ติดที่ยึดที่ชอบใจก็เลิกได้จนกระทั่งจะเกิดปฏิกะปฏิทิน จริงๆเห็นจิตของเราสะอาดขึ้นเรียกว่าสมาธิจิตของเราเป็นอันที่จิตจิตจิตจิตจิตดียิ่งขึ้นยิ่งขึ้นจนจิตสะอาดหมดเป็นสุญญตาเป็นอนัตตาไม่มีแล้วกิเลสอย่างนี้ก็เห็นจริงปัญญาที่ตัวที่เห็นน่ะเรียกว่าปัญญาอธิปัญญาอยู่ในนี้เสร็จอธิษฐานจิตอธิปัญญาเห็นตรวจไปตรวจไปใครจะถามเราเพื่อนที่จะมาปฏิบัติธรรมแล้วก็สระพรหมจรรย์สระผมอาจารย์ผู้ประพฤติพรหมจรรย์ร่วมด้วยกันสะสมประจำผู้ร่วมมาประพฤติพรหมจรรย์ในการมาร่วมปฏิบัติธรรมในการเข้าถามเราบ้างเมื่อไรก็ตามในการภายหลังภายหน้าอะไรก็ตามเป็นไงมาปฏิบัติธรรมได้อะไรบ้างไหมล่ะถ้าเขา เออไปวิปัสสนาแล้วเห็นอะไรบ้างจะตอบว่าไงแล้วก็ตอบเขาได้บอกเห็นกินเลยของเราแล้วก็เห็นจิตของเรารดกิเลสลงได้แล้วตอบตรงๆน่ะตอบอย่างเนี่ยบอกเห็นอะไรเห็นกิเลสของเราแล้วเราก็ละกิเลสของเราปฏิบัติตามศีลสมาธิปัญญาเราก็เห็นกิเลสของเราลดละลงไปได้จริงๆโหได้มากมายตายเป็นขั้นเป็นตอนเลยเป็นขั้นโสดานี่ศีล 5 ในสะอาดได้เราตอบได้ไม่เกินไม่เขินตอบถูกหลักถูกทำตอบถูกตอบถูกทฤษฎีตอบถูกมักถูกวิธีตอบถูกเรื่องจริงไม่ใช่ตอบเผลอๆเขาถามเขาเข้าใจผิดมานึกว่าเราจะมองเห็น เห็นเทวดาเห็นอะไรต่างๆที่เขาบอกว่านั่งแล้วเห็นแสงเห็นสีเห็นเทวดาเทวดาได้ไหมเราพูดของจริงนี่เห็นจริงยิ่งมหาเทวดาเพราะอะไรเพราะจิตของเรามีกิเลสมันเป็นผีพอจิตแล้วล้างกิเลสออกจิตเราก็เป็นพระจิตเป็นเทวดาจิตดีขึ้นเพราะจิตของเราสูงขึ้นจริงเลยกิเลสตายไปตายไปตัวเป็นเทวดายิ่งขึ้นยิ่งขึ้นเห็นจิตเป็นจิตเทวดาแท้อย่างนี้สิยิ่งแจ๋วยิ่งเป็นของจริงเลยตอบถูกเป๊ะๆเลยแล้วก็ถามเราก็จะถามคุณอภิเษกก็จะถามว่าได้มักได้ผลอะไรยังไงบอกนี่แหละมักผลการปฏิบัติและจิตมันละลดลงไปเป็นสภาพจิตใจปัญหาอุปทานแท้ๆโลภะโทสะโมหะเบาบาง เดี๋ยวเราก็อยู่สบายสบายขึ้นสะอาดขึ้นมีศีลมีธรรมเป็นปกติธรรมดาขึ้นเลยแม้แต่ที่สุดมาอยู่กันอย่างที่รู้จักค่าสมมติของโลกคุณมาปฏิบัติธรรมเป็นอารัมเป็นอารามิกตามเป็นอารามิกก็ตามคนวัดเขามาเนี่ยเรามาปฏิบัติอยู่ในอยู่ในขอบข่ายลดละศีล 10 ด้วยนะศีลข้อ 10 เพราะว่าเรามานี่เราไม่มีรายได้ที่นี่ไม่มีเงินเดือนให้คุณเราไม่ได้ไปหลงค่าสมมติในโลกค่าสมมติที่เขาสมมุติกันโดยเฉพาะต้องได้เงินได้ทองใช้เงินใช้ทองจ่ายเงินจ่ายทองมาที่นี่ใช้น้อยหัดน้อยลงมามันเดินทางเข้ามาสู่ศีล 10 เดินทางเข้ามาสู่ศีล 10 เข้ามาอยู่ในกรอบขายนี้อบรม ผมนิสัยพากเพียรนี้ไม่ต้องไปฉีดยาอยู่กับสิ่งเหล่านั้นคุณก็เห็นเป็นของธรรมดาเรื่อยขึ้นเฉยๆเราไม่ค่อยได้ใช้เงินใช้ทองเขาจะมีเงินมีทองมาจ่ายไปผ่านไปผ่านมาเราก็จะเห็นแล้วก็ไม่ได้อยากได้อะไรหรอกทำงานทำการไม่ได้หลงว่าเราทำงานแล้วเธอต้อง