230709-418 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt

ามันก็จำได้ส่วนหนึ่งเสี้ยว ถ้าเราจำได้ภาษาด้วยแล้วก็มีสภาวะรองรับด้วยเราจะจำแม่นขึ้นจะได้สูงขึ้นเราได้แต่เพียงเนื้อเนื้อนั้นมันจะอยู่นานหรือสภาวะนั้นมันจะอยู่นานส่วนภาษานี่มันหลุดได้ง่ายร่อนได้ง่ายเรามีความหมายทางภาษาเรามีความช่วยไอ้สิ่งที่เป็นความหมายที่เป็นภาษาก็ดีเป็นบัญญัติก็ดีไม่เป็นความช่วยที่มันช่วยให้เราเองเราได้เข้าใจละเอียดคลี่คลายออกเพราะฉะนั้นการฟังธรรมที่จะต้องได้รับการขยายคลี่คลายออกไปเรื่อยๆๆจึงเป็นประโยชน์แก่การรู้ลึกซึ้งการเข้าใจลึกซึ้งและทำให้เราเองเรามีศรัทธามีความเลื่อมใสมีความเห็นดีด้วยเห็นจริงด้วย อยู่เรื่อยๆเราก็มีกะจิตกะใจที่จะดำเนินการปฏิบัติธรรมนั้นไปด้วยดีการฟังธรรมบ่อยๆจึงมีผลประโยชน์อย่างนี้นั่นหนึ่งอีกอย่างหนึ่งก็คือเราฟังธรรมไปมากๆมากๆเนี่ยบางอันบางอย่างยังไม่อยู่ในฐานไม่อยู่ในสิ่งที่เรากำลังกระทำประพฤติแต่เป็นความรู้รอบตัวเป็นเกร็ดความรู้ที่มากขึ้นยิ่งขึ้นสูงขึ้นอะไรต่างๆนานาเราก็ให้รู้ว่าสิ่งที่เป็นความรู้รอบตัวเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ฐานของเรามันมากขึ้นมันเยอะขึ้นอะไรก็ตามเหล่านั้นเราก็ให้รู้ว่ามันเป็นสิ่งรองไม่ใช่สิ่งตรงสิ่งตรงที่เรากำลังเอาประพฤติตามฐานะของเรานั้น ไม่มั่นเข้าใจให้ดีแล้วก็ทำให้ลงตัวก็ทำให้จบจบแล้วเราถึงจะได้ต่ายขึ้นไปหาฐานใหม่แล้วเราก็ถึงจะดึงเอาความรู้ที่เราได้เคยได้ยินได้ฟังได้รู้มาบ้างจะรู้ได้เร็วเมื่อเรามีความรู้เป็นเกร็ดความรู้ที่รู้นำไปก่อนเสมอๆมันก็จะเป็นกำไรไม่ช้าเราจะมีไหวพริบเราจะรู้ฐานที่ต่อเห็นต่อไปเลยทันทีมันจึงจำเป็นต้องเรียนต่อด้วยการเรียนต่อเราก็ต้องเข้าใจว่ามันเป็นความสำคัญชั้นรองส่วนการที่จะรู้เป้าหมายฐานของเราให้ชัดนั้นเป็นความสำคัญอันเป็นฐานใหญ่เป็นตัวตัวต้นไม่ใช่ตัวรองเป็นตัวแท้ เราจะต้องรู้ตัวเราเองให้สำคัญมันฐานรองก็ดีหรือฐานใหญ่ก็ดีเราจะต้องเข้าใจเดียวฐานใหญ่นั่นแหละจะต้องฟังเสมอซ้ำเสมอย้ำเสมอเตือนตนเสมอเราเองเรายังไม่บรรลุเรายังไม่ขาดนะไอ้เนี่ยเรายังไม่หลุดพ้นหน้าเนี่ยเราก็จะต้องรู้ว่านี่เป็นศักดิ์กายะเป็นฐานใหญ่ของเราที่เราจะต้องย้ำต้องซ้ำเตือนต้องฟังต้องใส่ใจต้องยินดีต้องพอใจต้องเข้าใจดีๆอย่างนี้ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วเรารู้ว่าเนี่ยเป็นฐานใหญ่ของเราเหตุผลต่างๆเนื้อหาต่างๆเราก็รู้แล้วเข้าใจแล้วแต่เราพอได้ยินได้ฟังอีกเราก็เบื่อหน่ายแล้วก็หลงตัวหลงตนเป็นมานะว่าฉันเข้าใจแล้วได้ยินแล้วฟังแล้วฟังบ่อยๆไม่เอา แล้วก็ประมาทฟุ้งซ่านไปอื่นไม่จดจ่อไม่โยนิโสมนสิการไม่ใส่ใจฟังไม่ใส่ใจจำไม่ใส่ใจรับมันจึงกลายเป็นผิดธรรมพลอยขอให้เข้าใจให้ดีว่าเราจะต้องทำให้ใหม่ทำใหม่ทำให้กลับเข้าอันนี้เป็นฐานแท้เป็นฐานใหญ่เป็นตัวสำคัญของเราเราจะต้องใส่ใจเสมอย้ำเสมอซ้ำเสมอไม่ใช่ยิ่งซ้ำยิ่งเบื่อต้องซ้ำบ่อยๆส่วนอันอื่นที่จะรู้เพิ่มรู้เติมขยายความมีอันที่สูงขึ้นมีอันพิสดารขึ้นมีเรื่องละเอียดเป็นชั้นเชิงมากมายขึ้นเป็นสิ่งใหม่น่ารู้แล้วเราก็จะไปติดใจยินดีในสิ่งใหม่เหล่านั้นจนกลายเป็นยึดถือเอาเป็นเอก ไปหลงก็เป็นแท้เป็นเอกเป็นความรู้ใหม่เป็นความรู้ของตนเป็นสิ่งดีสิ่งจริงของตนมันยังหาใช่ไม่มันยังไม่ใช่สิ่งจริงของตนหรอกมันเป็นไปความรู้ก็ต้องพิจารณาให้ดีเข้าใจให้ได้แล้วเราจะได้ไม่หลงผิดในสิ่งแท้ไม่หลงผิดในสิ่งรองและจะไม่ได้เบื่อสิ่งแท้ที่เราต้องย้ำต้องซ้ำต้องตอกต้องตอบมันเข้าไปมันก็ไปต้องทำมันก็ไปให้ซ้ำให้แซะให้แตกให้หลุดให้พ้นหรือให้รู้เหลี่ยมเพิ่มขึ้นให้หนักแน่นขึ้นให้เห็นจริงเห็นจังขึ้นเราจึงจะแก้ไขตนเองได้ถ้าเกิดว่าเราเข้าใจผิดอย่างที่พูดให้ฟังนี้เรา ถ้าเราไม่ทำตามที่จะพูดให้ฟังนี้ไม่ทำตามนัยยะอย่างนี้เราจะช้าเราจะไม่ได้ผลสูงคอยทำความเข้าใจดีๆเพราะงั้นเพื่อผู้ใดเข้าใจดีแล้วก็จงปรับปรุงให้เข้ากับลูกกับพลอยนี้และเจ้าเจ้าจึงจะเป็นผู้ที่ปฏิบัติได้ผลไวได้ผลเป็นเนื้อแท้มากๆเข้าเราก็จะเป็นผู้บรรลุที่รวดเร็ว