230630-413 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt

ะพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ในสังคมอเมริกาหมดหนึ่งว่าการนอนก็ดีมีทุนก็ดีการเสพสิ่งมึนเมาที่มันยั่วย้อมให้เราเมาหลงก็ดี สามสิ่งนี้ไม่มีความอิ่มความเต็มถ้าเราไม่รู้ด้วยสัจธรรมไม่มีความเห็นความเต็มถ้าเราไม่รู้โดยสัจธรรมเราหยุดมันไม่ได้เสพติดนอนก็จะนอนมากๆและไม่มีความเห็นความเต็มและหยุดมันไม่ได้กำหนดมันไม่ได้เสพสิ่งที่ไม่ยั่วย้อมมอมเมาเราถ้าเราไม่รู้เท่าทันมันก็หยุดไม่ได้หยุดไม่ได้แล้วก็ยิ่งจะมากขึ้นมากขึ้นมีทุนก็เหมือนกันถ้าไม่รู้เท่าทันมันเป็นสัจธรรมเราก็หยุดไม่ได้เดี๋ยวมันไม่ได้พระพุทธเจ้าที่แก่แล้วเขาหยุดนะคนมีทุนแต่พระพุทธเจ้าท่านตรัสกลับกันถ้าจัดว่ามีทุนเนี่ยมันๆๆมันไม่มีความอิ่ม หน้ากากอย่างนี้เลยเหมือนกันเวลาเราไม่พูดถึงเรื่องแง่เมถุนและเรื่องของความเมามึนเมาหลงไหลยั่วย้อม 70 เราจะพูดในแง่ของการนอนเพราะการนอนถ้าเราเข้าใจในสัจธรรมของมันไม่ได้เราก็จะหลงเป็นรถอร่อยเพราะการนอนจึงขอให้ทุกคนนี่พิจารณาดังนี้ 1 กำหนดเวลาที่เราจะนอนให้พอดีๆต้องรอให้สำคัญที่เราจะทำได้ซึ่งไม่เท่ากันบางคนไม่ต้องนอนมากเพราะว่าไม่หลงไหลแล้วก็ทำได้มีพละเพียงพอก็ไม่ต้องนอนมากแต่อยากทำให้มันทรมานตนเอง บางคนทำไมฉันจะนอนวันละ 3 ชั่วโมง 2 ชั่วโมง 4 ชั่วโมงเท่ากับพระพุทธเจ้าหรือว่าจะนอนวันละ 5 ชั่วโมงก็ไม่พอก็ยังอุตส่าห์ฝืนจนการอะไรงี้เราอย่าอย่างนั้นขอให้กำหนดค่อยๆจริงใจจริงจังซื่อสัตย์กับตนถ้ามันยังพอเป็นไปได้ว่าโอ้นี่ก็ไม่ใช่อะไรนี่ก็ลดลงไปอีกมันพอเป็นไปได้ก็ลดลงไปอีกลดลงไปจนกระทั่งถึงขนาดนอนวันนึง 5 ชั่วโมงนี้ก็ดีแล้ว 6 ชั่วโมงถ้าเราบางคนทำงานไม่มากก็นอนวันละ 5 ชั่วโมงก็ได้ 4 ชั่วโมงก็ได้ 24 ชั่วโมงเร่งจัดพระพุทธเจ้าเป็นเขตการทำงานเต็มวันแล้วท่านก็ทำได้นอนกี่ชั่วโมงถ้าเราทำงานเต็มวันทำงานหนักพอสมควรทีเดียวนอน ชั่วโมงก็น้อยไปมันควรจะ 5 6 ควรจะ 6 ชั่วโมงบางทีทำงานหนักมากๆก็ต้อง 7 ชั่วโมงอะไรเนี่ยถ้า 8 ชั่วโมงก็เรียกว่าคนธรรมดาเขานอน 8 ชั่วโมงถ้าจะไปกล้าไป 10 ชั่วโมงแล้วก็อึดๆเลยอย่างนั้นก็ไม่ไหวแล้วในวันนึงนอนตั้ง 9 ชั่วโมง 10 ชั่วโมงไม่ไหวอันนี้ต้องหัดประมาณแล้วเราก็มักน้อยลงไปจริงๆฝึกกำหนดให้ดีเรากำหนดวันเวลาเมื่อเรากำหนดเอาพอเหมาะพอสมแล้วก็ยืดหยุ่นตามวันเวลาด้วยบางวันมันงานเยอะแต่ยังเข้าข้างตัวเองให้มากแม้การงานเยอะมันก็ไม่ใช่ว่าเราจะต้องไปนอนแถมนอนเพิ่มอยู่ไม่ใช่หรอกเอากันมันกำหนดนั่นแหละอย่าไปยืดหยุ่นกันแล้วพูดอย่างนี้มันก็จะเป็นช่องเป็นโพรงอีกแล้วตำรวจได้พบหมอแล้ว เอาล่ะนอนเราจะนอนวันนึง 5 ชั่วโมงหรือ 6 ชมรถเอาขอกำหนดให้ไว้ประมาณนี้นอนนึง 5-6 ชั่วโมงนี่ฝึกแม้มันจะต้องขุดดินปั้นหยาตามไอ้นั่นก็ 6 ชั่วโมงเอาให้มันได้แล้วตื่นที่จะบอกให้ฉันจะให้นอกจากกำหนดเวลาแล้วให้สังเกตที่อะไรให้สังเกตอารมณ์ให้อ่านตัวรถอร่อยให้ออกเราไม่ใช่ว่าเราจะเป็นนอนเอารถอร่อยนะถ้าเราไม่เห็นรสอร่อยของการนอนแล้วเราจะล้างกิเลสตัวนี้ไม่ออกเพราะให้จับไม่ได้เจอเลยทีเดียวว่ามันสมมุติว่าเราตื่นเช้าขึ้นมาเนี่ยมันจะมีการติดมันจะมีเชื้ออะไรเนี่ยมันติดๆๆที่เราพอแล้วนะนอนพอตามกำหนดเวลาแล้ว ห่านจับตัวรถอร่อยนั้นให้ได้บี้หัวมันออกนี่หัวมันออกไม่เอารถอร่อยนี่แหละมันหลอกให้เราต้องแต่งต้องแต่งติดยึดมันไม่ใช่อื่นนะค่ารถอร่อยไม่ได้คุณตัดนอนไม่ได้กิเลสเรื่องนอนไม่หมดค่ารถอร่อยจริงๆแล้วพยายามสู้มันด้วยใจกับใจแข็งแล้วก็พิจารณาเห็นๆเห็นผลทุกวันบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญมันไม่ใช่เรื่องที่เราจะไปออเซาะพอมันออเซาะออกอ้อนนิดหน่อยก็ให้มันให้มันทุกทีทุกทีมันก็อ้วนหนีพีมันทุกวันทุกวันแล้วมันจะไปฆ่ามันตายเมื่อไหร่ถ้ามันไม่ตายจะฆ่ามันตายเราจะต้องไม่ให้อาหารแล้วเราจะต้องอ่านออกด้วยปัญญาว่าอ๋อถ้าเราไม่มีมันก็ไม่เป็นไรตื่นขึ้นมาก็สดชื่นตื่นขึ้นมาก็สดชื่นถึง ลาแล้วถึงคราวที่แล้วพักผ่อนพอสมควรได้ไม่ได้เปลี่ยนได้เพลียจนกินแรงเกินแรงอะไรแล้วไม่ได้ทรมานกายทรมานตนอะไรแล้วนับตื่นขึ้นมาก็แจ่มใสถ้าเราไม่มีกิเลสตัวนี้ก็แจ่มใสตลอดเวลาตื่นขึ้นมาก็แจ่มใสแม้มันจะนอนไม่ครบไม่พอก็แจ่มใสได้อาการของตัวรถอร่อยหรือรสที่เป็นกิเลสที่มาออกมาอ้อนเราจะไม่มีไม่มีแม้เราจะนอนไม่พอตามเวลาคือใช้แรงงานไปมากแล้วเราก็นอนไม่ครบเราก็จะเรียบเรียงไปเองแต่ไม่ใช่จะโหยหาอาวรณ์เรื่องนอนจะไม่ไม่สังเกตอ่านมันมันมันมันอ่านยากอยู่ตรงที่ว่าเปรียบเทียบกับพวกม่วงอย่านอนเนี่ย อยากนอนหรือหิวนอนจะใช้ภาษาเรียกกับเพลี้ยเพลียไม่เหมือนกันนะขนาดนอนมาแล้ววันละ 10 ชั่วโมงมันยังขยาดนอนหิวนอนเนี่ยมันไม่ใช่เปรี้ยวเพียงนะมันไม่ใช่นะอาหารดีๆภาษานี่ชี้ให้ชัดชี้ให้ฟังไม่ใช่นะไม่ใช่ตัวเดียวกันนะเพราะถ้าเราเองเราไม่แก้ไขโดยการทำให้มีรสชาติทางด้านการงานเราเอาการงานนี่มีรสชาติก่อนก็ได้เพื่อแก้ก็ไปติดนอนมีรสชาติซะนี่มันก็เลยไม่ทำงานเอาการงานมีรสชาติมันจะได้เลิกการนอนมันจะได้เลิกการนอนให้มีรสชาติทางการงานก่อนทำไม่งั้นดึงทิ้งกันไปไม่ได้แก้ไม่หลับแก้ไม่ตกก็ขอให้พยายามจับจับให้เห็นชัดเลยตัวรสชาติก็อร่อย เป็นอย่างนี้เป็นอย่างนี้แล้วคุณมีหัวมันทุกทีสลัดให้หลุดหยุดอย่าให้มีตัวนี้อย่าให้มีอารมณ์นี้ต้องจับให้ชัดนะถ้าจำไม่ชัดคุณพี่ไม่ขาดใครจับได้คนนั้นก็จะเห็นผลพอพี่ปั๊บถอยไปเลยนะมันไม่มีปัญหามันสว่างลงเลยให้ตัวเองออนซอนอยู่นั่นน่ะมันอยู่มันก็ง่ายอย่างนั้นน่ะเหงาไม่เป็นท่าแต่ถ้าพี่ปั๊บสว่างลงมันก็สว่างสบายแล้วก็เราก็อย่าให้ช่องอย่าให้โอกาสมันตื่นมาแล้วก็หางานหาอะไรที่มันชี้ชวนงานที่มันจะเป็นประโยชน์งานที่เราเห็นเราชอบอะไรต่ออะไรไปก็แล้วแต่มันก็จะแก้ไขไปได้ทันทีเพราะงั้นก็ขอสรุปในเรื่องการนอน เราได้กำหนดกฎเกณฑ์กับเราให้นอนตามเวลาที่เราเห็นพอเหมาะพอเจาะของเรา 1 ด้วยเวลาพอเหมาะสมแล้วแล้วให้ตื่นให้ได้ตามเวลานั้น 2 การจับกิเลสจับให้เจอตัวอารมณ์จริงๆว่าเราไม่ได้เอารถอร่อยนะรสอร่อยเป็นกิเลสนอนไม่ใช่ความอร่อยนอนเป็นความพักในการพักพักเหมือนกับรถเนี่ยเราวิ่งมันมากๆเครื่องมันร้อนแล้วเราก็ให้มันพักพอพักมันเย็นหน่อยแล้วเราก็ให้มันวิ่งต่อมันก็จะอยู่นานมันก็จะเป็นรถที่ได้ประสิทธิภาพเท่านั้นเองเหมือนกันเราก็เหมือนกันคนก็เหมือนกันก็มีพรรคมีเพียงเพราะฉะนั้นคำว่าไม่เราไม่พักเราไม่เพียงของพระพุทธเจ้า มันก็จะถูกตรงตามคำสั่งของพระพุทธเจ้าว่าเราไม่พักเราไม่เพียรนี่แหละเราถึงที่สุดหรือเราข้ามอกเขาสงสารได้แล้วขอให้พวกเราอ่านจับแล้วก็ทำฝึกปรือดูดังที่ได้แนะนำแล้วและเราก็จะเห็นผลตัวเราก็จะเบิกบานแจ่มใสไม่สะลึมสะลือไม่เฉื่อยไม่เหนื่อยไม่เจ็บไม่ค้านเป็นมนุษย์พัฒนาและเราได้ตัดกิเลสอย่างแท้จริงด้วย