230708-417 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt

ม่ระลึกถึงมาเป็นบุญเป็นคนที่เราได้ทำไม่ยกยอปอปั้นไม่ชมเชยสรรเสริญกับเตียนก็จะเกิดกิเลสให้เราทุกข์เราสุขได้อยู่ไม่มีจบสิ้นแล้วพวกนี้ก็เป็นเรื่องของสิ่งที่จะต้องเรียนรู้ทั้งสิ้นแล้วเราก็จะต้องมาค่อยๆปล่อยค่อยๆวางการกินก็เป็นสิ่งจำเป็นของชีวิตการนอนก็เป็นสิ่งจำเป็นของชีวิตการจะมีอะไรมาเป็นเครื่องใช้เครื่องใช้ในชีวิตโดยการประมาณให้หัดรถรู้ สาระที่แท้และน้อยลงน้อยลงก็เป็นเรื่องที่จะต้องฝึกหัดในชีวิตจนเรามามีน้อยมันมีไม่มากไม่มายไม่ต้องเป็นภาระวุ่นวายมากมายได้แล้วก็เป็นคนสบายคนเมาคนง่ายไม่เปลืองไม่เฟ้อแล้วทำการทำงานก็เป็นเรื่องจำเป็นของชีวิตเมื่อเราทำงานแล้วถ้าเราไม่เรียนรู้ดังที่กล่าวไว้แล้วเมื่อกี้นี้ที่อาจอธิบายไปก่อนแล้วเมื่อกี้ว่าเราทำงานก็เป็นคุณงามความดีที่คนอื่นเขาจะตั้งค่าให้เราเองแม้เขาจะตั้งค่าตั้งราคาให้เราว่าเราทำงานเราสูงเราดีเรามีประโยชน์เราก็ยังจะต้องเป็นลางติดตัวที่เราเป็นหลงๆลอยนอกจากไม่ยึดติดเองแล้วเราไม่ได้จำใส่ใจไม่ได้ พันไว้แล้วเรายังหลงลอยต่อคำชมคำเชยอะไรยังฟูเฟื่องยังจะเป็นกิเลสชั้นละเอียดลงไปอีกที่เราจะต้องฟังและรู้ไม่ลืมไม่ลอยไม่ลงถูกใจเข้าไปไว้ในใจอีกมันเป็นสิ่งที่ฝังใจเป็นอารมณ์ที่ชื่นอกชื่นใจนะเป็นเรื่องของกิเลสราคาเหมือนกันในการที่จะดีใจในสิ่งที่เขามาชมมาเฉยมาพูดอะไรก็ได้ขึ้นถ้าเราไม่รู้เท่าทันเราก็จะฝังใจนานเท่านานเข้าแต่เราไม่ได้รับการชมเชยอย่างนี้ซะบ้างมันก็จะแห้งเหี่ยวโหยหาไม่เคยรู้สึกว่าเราขาดไปกินเหล็กอย่างนั้นน่ะมันหมุนซับซ้อนอยู่เรื่อยหนักเข้าต้องการมากๆเข้ามาเกี่ยวข้องมากๆ โหยหาแรงๆเข้าก็กลายเป็นการแสดงออกซึ่งกิเลสอย่างแรงขึ้นมาก็ได้มันซับซ้อนอยู่อย่างนี้เสมอมันไม่มีตัวตนหรอกแต่ว่ามันมีบทบาทมันมีการสั่งสมมันมีการเพาะปูนได้แล้วเราก็ไม่รู้ตัวไม่รู้ตนถ้าไม่เข้าใจจริงๆไม่ปลดปล่อยเป็นไม่วางเป็นเรานึกว่าเราปล่อยเรานึกว่าเราลืมเรานึกว่าเราวางนะแต่เปล่าหรอกนะโดยจริงแล้วเราก็ยังเอามาเป็นเหตุเป็นปัจจัยเราก็ยังจะได้กอบโกยกวาดเอามาไม่ใช่ว่าวางว่าปล่อยว่าลืมหรือว่าไม่ยึดไม่ถือว่าเป็นเหตุเป็นปัจจัยในความนึกคิดในความที่จะต้องเอามาทวงอะไรต่างๆนานาอยู่ ถ้าสิ่งเหล่านี้เราก็จะต้องพยายามเรียนรู้แล้วก็กดปลงปลดปล่อยจริงๆไม่เช่นนั้นมันไม่ขาดมันไม่สูญมันก็ยังเป็นตัวเราของเราอะไรอยู่อย่างนั้นแหละแล้วมันก็เป็นเหตุเป็นสมุทัยในการที่จะกอดทุกข์ก่อสุขแก่เราเองและผู้อื่นด้วยแล้วการที่จะฝึกหัดปฏิบัติธรรมนี่คือสิ่งอย่างนี้แหละที่เราอยู่กันสังคมอยู่กับมนุษย์ตัวเราเองตั้งอยู่ในการกินการหลับการนอนอะไรการใช้การสอยและตัวเราเองก็จะต้องทำงานเกี่ยวข้องกับผู้อื่นการทำงานที่เรานอกจากจะรู้ว่ามันเป็นงานอย่างนี้เป็นงานดีงานอย่างนี้เป็นงานไม่ดีแล้วก็เลือกทำแต่งานดีงานที่ดีที่สุดที่เราจะทำคืออะไรเราก็เลือกทำงานที่ดีที่สุดแล้วก็ตาม ยังมีกิเลสที่เราจะวิจัยทางที่กล่าวแล้วที่ยกตัวอย่างขอให้พวกเราได้ศึกษาและวางในปลดปล่อยและกระทำความลึกซึ้งความสุขุมเราจึงจะเป็นผู้รอดหรือเป็นผู้ดับสนิทเป็นผู้ที่ไม่ต้องทุกข์ต้องร้อนต้องมีการจัดการปวดต้องมีการอย่างนู้นอย่างนี้อีกได้อย่างแท้จริงไม่ใช่เราเอาแต่ว่าเราจะรู้เหตุรู้ผลเท่านั้นแต่เราต้องรู้จิตรู้ใจของเราเองจริงๆว่าเราเกี่ยวเกาะอยู่เท่าไหร่จริงแล้วเราได้ปลงวัน มันก็ยังเจ็บมันก็ยังยึดมันก็ยังถือมันก็ยังช่วยเอาอยู่จริงๆแล้วก็ขอให้เราจะเป็นไปเพียงรู้แต่ต้องทำให้จริงลงตัวลงตนจริงเราจึงจะหมดโศกหมดเศร้าหมดทุกข์หมดร้อนหมดกระทบกระเทือนกับเรื่องนี้ได้อย่างแท้จริงเรื่องอื่นๆมีอีกในการปฏิบัติธรรมไม่ใช่มีแต่เรื่องทำงานในเรื่องเกี่ยวกับตัวตนเท่านี้มีเรื่องที่ลึกซึ้งละเอียดสูงขึ้นไปแม้จะเป็นการอยู่ด้วยกันเรายังมีรายละเอียดที่เราหวังดีต่อกันกระทบกระเทือนกันที่จริงก็เป็นการหวังดีแต่เราเข้าใจกันไม่ได้โดยเฉพาะตัวผู้ที่วางลงยังไม่ได้ผู้ที่วางลงได้แม้แต่เขาไม่หวังดีเขาจะด่าเราตรงๆเขาจะว่าเรา เราก็เฉยได้อย่างนั้นไปพูดที่มั่นคงเป็นผู้ที่แข็งแรงแล้วก็เป็นได้ส่วนผู้ที่เป็นไม่ได้อย่าว่าแต่เขาด่าเราตรงๆเขาว่าสัตว์เสียใจเสียตรงๆเลยแม้แต่เขาหวังดีกับเราเรายังเข้าใจเขาไม่ได้และเราก็ถือสาแล้วเราก็โกรธเคืองเจ็บปวดอะไรพวกนี้เราก็จะต้องพยายามหัดมองไปในแง่ดีแล้วก็พยายามรู้เหตุรู้เจตนารู้เรื่องของเขาเขาเจตนาดีแท้ๆเราเองเราก็ยังไปถือสายนี้มันก็หมดกันเสร็จแล้วเราก็ช่วยกันไม่ได้ดังนั้นที่คุณนั้นเจตนาอย่างตรงๆแก่กันช่วยกันไม่ได้คนที่จะช่วยจะแก้กลับต้องได้รับการโกรธแค้นโกรธเคืองแล้วใครจะ เราเองไม่พูดตัดประโยชน์ของตัวเองเราก็ไม่มีใครช่วยเราเราก็ได้ไปช่วยตัวเองซึ่งก็แสนช้าอยู่แล้วคนอื่นเป็นมิตรเป็นสหายที่จะช่วยกันก็ไปตัดรอนเขาเสียโดยเราเองเป็นคนตัดรอนนี่ก็เป็นการขาดทุนอย่างโง่เราเองเราโง่ว่าเราจะต้องทำไม่ได้แม้แต่ว่าอย่าพูดที่เจตนาดีเขาไม่เจตนาก็ตามเราก็จะเป็นต้องคิดถึงความจริงให้ได้อาการถือสาหรือว่าการเก็บมาแล้วก็มาทำน้อยใจเสียใจดีใจแม้แต่ดีใจก็ตามเสียใจก็ตามเราเองทำเองทั้งสิ้นเพราะเราจะต้องหยั่งรู้ถึงจิตอันแท้จริงว่าเราจะปูใจได้ว่าดีใจหรือเราจะกลับใจเขาเรียกว่าเหี่ยวใจอดใจอะไรเราเองเป็นคนที่มันบังคับจิตไม่ มันไม่สามารถที่จะรู้เท่าทันถึงจิตไม่ต้องให้มันปูมันแซ่บอะไรกันไม่ต้องให้มันเริงใจดีใจภูมิใจมากหรือว่าเหี่ยวใจอดใจเข้าไปมากอะไรนักหนาเราก็จะเป็นผู้ที่อยู่สบายความทุกข์ความสุขก็อยู่ที่เดียวใจห่อใจหรือว่ากูใจแฟบใจนี่แหละมันไม่อยู่ที่อื่นเราจับยึดมั่นปฏิบัติถูกจิตตัวนี้ได้ไม่ให้มันปูมันแซ่บอะไรเกินไปนักรู้ดีไม่ดีก็ดีรู้จักแต่ว่าดีแล้วก็ปล่อยก็วางรู้ว่ามันไม่ดีมันไม่ดีก็รู้ว่าไม่ดีนะมีลูกนี้ไม่ดีเราจะแก้ไขปรับปรุงได้ไหมแก้ไขปรับปรุงไม่ได้ก็วางไปก็รู้แล้วว่ามันเป็นอย่างนี้เราไม่ต้องเชื่อใจพอใจไม่ต้องแปลกใจปู่ใจอะไรแม้เราจะโดนตรงๆเลยก็ตาม อย่างนี้ก็เป็นกูมั่นคงเป็นผู้วางใช้ได้ในหวั่นไหวดังกล่าวแล้วงูที่อยู่ด้วยกันเนี่ยยังพยายามหวังดีต่อกันในขณะนี้แม้แต่อาคันตุกะพยายามประชุมกันพยายามที่จะคุยกันพยายามที่จะกระทำเพื่อให้เกิดผลเกิดประโยชน์กันเสร็จแล้วก็รู้สึกว่ากิเลสมานะมันจะมีบทบาทขึ้นมามันจะชัดแล้วคนนั้นจะมาทำใหญ่กว่านี้จะมาทำแบ่งคนที่จะมาทำอย่างโน้นอย่างนี้ซึ่งเป็นเจตนาดีแท้ๆแต่เราก็ไม่รู้กันไม่พยายามเข้าใจกันเสร็จแล้วก็เกิดการไม่ทนไม่สู้แพ้ภัยตัวต้องการปฏิบัติธรรมมันก็ไม่สูงขึ้นแน่แต่ถ้าที่เราเจตนาที่ปรึกษาหารือกันหลายหัวและผู้ที่ประชุมกันก็ด้วยผู้ที่ไม่รู้ตัวไม่รู้ตน ตัวเองจะเบ่งตัวเองจะใหญ่อะไรก็ระมัดระวังอย่าให้มันเกิดแม่มันเกิดมันก็จะโดนโดนมันจะมีการแก้กันอยู่ในตัวอยู่เสมอนั่นแหละแต่มันก็เป็นเจตนาดีกันจะมารับรู้รับฟังรับเห็นอยู่ด้วยอันใดไม่ชอบมาพาคนก็จะเตือนจะห้ามอันใดที่พอเป็นไปก็จะให้เป็นไปที่เป็นไปอยู่ขณะนี้ก็ดีแล้วแต่ขอเตือนพวกเราคอยรู้ตัวรู้ตนว่าเรากำลังช่วยกันให้ดีไม่ใช่ราคาก็จะช่วยกันให้เสียหายการจะมาช่วยกันนั้นน่ะมันดีแล้วคนที่ลงทุนลงแรงทำอย่าให้เสียน้ำใจจนเกินไปก่อนคนเราช่วยช่วยรู้ตัวแล้วเราก็จะได้ปรับปรุงตัวเพื่อที่จะเป็นโรงกันและกันให้ดียิ่งยิ่งขึ้น [ไม่สามารถถอดข้อความได้]