เพลง เมื่อไหร่จะรู้สักที.docx

างแท้จริงได้อีก จึงหมด“ปัญหา”ในเรื่องนี้ จึงได้เริ่มกลับมาแต่งเพลงอีกใหม่ โดยเริ่มจากเพลง“ขันติต้องไม่จาง”หรือที่เปลี่ยนชื่อมาเป็น “แสงทองต้องทอบวร”เป็นเพลงแรกที่เป็นนักบวช เริ่มแต่ง เสร็จตั้งแต่ ๑ พ.ย.๒๕๒๗ ส่วนเพลง“เมื่อไหร่จะรู้สักที”นี้ แต่งเสร็จ ๓๑ มี.ค. ๒๕๒๙ เสร็จพร้อมกันทั้งเนื้อและทำนอง เพลงนี้เน้นถาม ว่า “เมื่อไหร่จะรู้สักที? ว่า ไอ้ที่“มี”กัน มากๆแล้วนั่นหนะ อะไร? “มี”เงินทอง-“มี”ความรู้-“มี”ความเก่ง “มี”โลกธรรม! แต่สิ่งที่“ขาดแคลน” หรือ“ไม่มี” หรือ“จน”ยิ่งๆนักนั้น คือ..ศีล คือ..ธรรม “จนศีล-จนธรรม”กันจริงๆ นี่ต่างหาก ที่“ขาดแคลน-ไม่มี-จน”กันมากๆ “จน”กันถึงขั้นโคมา อาการสาหัสสากรรจ์ทีเดียว แต่“รวย”เงินทอง-รวยความรู้-รวยความเก่ง-รวยความสวย-รวยความหรูหรา-รวยโลกธรรมกันไม่สิ้นสุด! และ“รวย”ความสนุกสนาน-รวยความเอร็ดอร่อย-รวยความรื่นเริงบันเทิงใจทั้งกีฬาเรื่องเล่นๆแข่งขัน..ทั้ง ละเม็งละครฟ้อนรำเต้นแร้ง สุดสนุกสุดสะใจสุดไพเราะ กรี๊ดกร๊าดบำเรออารมณ์ให้“กิเลส”ยิ่งมากยิ่งหนายิ่งหนักอัดแน่นเข้าไปในใจฝังอนุสัยกันด้วย“อวิชชา”ไม่หยุดหย่อนผ่อนเบากันเลย บทเพลง“เมื่อไหร่จะรู้สักที”นี้ จึงกระตุกสำนึกให้ “ฉุกคิด”กันบ้าง มัวแต่งมงายฆ่าแกงแย่งสมบัติ“วัตถุโลกีย์” กัน และหลงระเริงรสระริกระรี้อยู่แต่กับ“ความสนุก-ความอร่อย-ความไพเราะระรื่นใจ”ที่ชาวโลกคิดประดิษฐ์ตกแต่งปรุงสร้างกันมามอมเมา มายั่วย้อมกันไม่หยุดหย่อนไม่ลดผ่อนความจัดจ้านรุนแรงลงเลย มันจึงมีแต่รุนแรง-จัดจ้าน-หนักหนาสาหัสยิ่งๆขึ้น ไม่มีที่สิ้นที่สุด ไม่มีขีดจำกัดกันเลย และยิ่ง“ติด” ยิ่ง“ยึด” ยิ่งหลงงมงายกันสุดๆ สังคมมนุษยชาติจึงตกอยู่ใน“อาการเสพติดการแย่งอำนาจที่จะครอบครองสมบัติ“วัตถุโลกีย์”กัน และหลงระเริงรสระริกระรี้อยู่แต่กับ“ความสนุก-ความอร่อย-ความไพเราะระรื่นใจ”อยู่โลกที่ต้อง“วน”เกิด-แก่-เจ็บ-ตายนี้แล แล้วก็“วนเวียน”เสพติดงมจมอยู่กับกิเลสที่ติดยึดนี่แหละ ไม่ตื่นรู้ -ไม่หมดสิ้นความเป็น“ทาสกิเลส”อยู่ตลอด ตราบที่เกิด“ปัญญาธาตุ”ขึ้นในจิตใจ ก็จะจมอยู่กับความงมงายนี้ เพลงเมื่อไหร่จะรู้สักที”นี้อยู่ในอัลบั้มและแผ่นเสียง ลองเพล์ ชุด“ขวัญ” วางตลาด มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๒๙ ทุก วันนี้ก็ยังหาฟังจากยูทูปหรือกูเกิล ได้อยู่

ï ¡≥–‚æ∏‘√—°…Ï ï (๒๐ ส.ค. ๖๑) *[หลังปก“เราคิดอะไร”ฉบับ ๓๓๘ ก.ย. ๖๑ ครั้งที่ ๙๕]