เพลง คนหยาม-ฟ้าไม่หยาม.docx

เพลง คนหยาม-ฟ้าไม่หยาม

คนดี คนหยาม ฟ้าไม่หยาม ไม่เคยประณามว่าชั่ว คนดุ คนกลัว ฟ้าไม่กลัว ยืนหยัดควมเป็นฟ้าจริง สังคมมีปราชญ์ที่หลงวิปริต บิดเบือน รอนริด สิทธิ์แท้ถูกชิง เพี้ยนจนกลมกลิ้ง กวาดความจริงทิ้งไม่อาย หยาบคายไหมช่วยดู คนจริง คนไม่รัก ฟ้าสิรัก สุดรักไม่มีใครสู้ คนถูก คนไม่รู้ ฟ้าสิรู้ คนตู่ คือใคร แท้จริง หรือใครว่าปราชญ์พลาดพลั้งไม่เป็น น่าจะมองเห็น เล่ห์แฝงแอบอิง หลงตน จมดิ่ง (๑) บาป สาปใจสิงไม่คลาย อัตตาหมายไม่แพ้ (๒) บาป สาปใจสิงไม่คลาย อัตตาเขาไม่แพ้. เพลงนี้แต่งเนื้อร้องและทำนองไปพร้อมกัน ตั้งแต่ ๒๕ พ.ค. ๒๕๓๒ เสร็จเมื่อ ๒ มิ.ย. ๒๕๓๒ ซึ่งความรู้สึกมัน เกิดเพราะเหตุการณ์ที่ปรากฏในช่วงนั้น(กรณีสันติอโศกปี ๒๕๓๒) เท่าที่เถรสมาคมก็ดี รัฐบาลขณะนั้นก็ดี ท่านใช้อำนาจ ของท่านกับนักบวชอโศก อาตมาก็รู้สึกอย่างที่เขียนเป็น เพลงออกมานี้แหละ ว่า “คน”แม้จะเป็น“คนดี”จริงๆ ปุถุชนทั่วไปก็สามารถเหยียดหยามดูถูก“คนดี”ได้เป็น ธรรมดาของ“คน”ที่มีความรู้ระดับปุถุชน ปุถุชนเขาก็จริงใจ แต่“ฟ้า”ซึ่งหมายถึง สัจธรรมแท้ หรือความจริงที่ จริง ย่อมรู้จักรู้แจ้งรู้จริงว่า “ใครเป็นคนดี-ใครเป็นคนไม่ดี” อย่างเป็นสัจจะที่แท้ที่จริงแน่นอน “ฟ้า”ย่อมไม่เหยียดหยาม “คนดี” ไม่เคยประณาม“คนดี”ที่แท้ ว่า“ชั่ว”เป็นเด็ดขาด และ“คนดุ”หรือ..คนผู้แสดงอาการรุนแรงมุ่งมั่นเอาจริงเอาจัง เสียงดัง หน้าเคร่งขณะพูดสัจธรรมนั้น คน..ได้ยินได้ฟัง ถ้าคนใดที่ขวัญอ่อนหรือไม่ค่อยเข้าใจในสัจจะดังว่านี้ ก็ย่อม“กลัว” ย่อม“ไม่รัก” แต่ฟ้า“ไม่กลัว” แต่“รัก”คนดี ที่จริงอย่างแท้แน่นอน “ฟ้า”จะยืนหยัดความเป็น“ฟ้า”จริง แตกต่างจากความเป็น“คน”หรือ“สังคม”ที่มีปราชญ์ผู้หลงวิปริตอยู่ ก็ต้องบิดเบือน ต้องรอ