สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน นิยามคนจนผู้ประเสริฐมีวรรณะ.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(เศรษฐศาสตร์บุญนิยม) ตอน นิยามคนจนผู้ประเสริฐมีวรรณะ _3867ศก.คนจนในโลกนี้ไม่มีใคร ทำได้นอกจากอาริยะชนคนใจพอ(เพียง)!
พ่อครูว่า..อาตมาคงต้องพูดแล้วพูดอีก ในเรื่องของความจนเพราะว่าเป็นเรื่องเดียวในโลกที่คนยัง งง หรือโง่อยู่ ยังงุ่มง่าม ยังเข้าใจไม่ได้ว่าความจนหรือคนจน มันเป็นเรื่องที่น่ากลัว น่าขยะแขยงเป็นเรื่องต่ำต้อย เป็นเรื่องเสื่อม ซึ่งมันไม่ใช่เลย คำว่าคนจน นิยามชัดๆ คือ คนจนคือคนไม่มีสมบัติมาก คนไม่มีสมบัติมากเขาเรียกว่าคนจน ไม่ได้หมายความว่าคนจนเป็นคนโง่ ที่จริงแล้วคนจนนั้นสุดฉลาด คนที่เขาอยากรวย แต่คนที่จนแล้วไม่อยากรวยจึงเรียกว่าคนจน ถ้าคนยังอยากรวยอยู่ ไม่ว่าจะมีเงินมากหรือน้อยถ้ายังอยากรวยอยู่ก็คือคนจนทั้งนั้น ถ้ามีเงินพันล้านหมื่นล้านแสนล้านก็ยังอยากรวยอยู่ก็คือ ยังอยากได้อีก ไม่รู้จักอิ่มจักเต็มจักพอ ตะกละยิ่งกว่าเปรต ยัดใส่เท่าไหร่ไม่รู้จักพอ เขาได้เขียนรูปเอาไว้ท้องโตปากเล็ก เป็นการแสดงออกจิตใจที่ขี้โลภมักได้มากๆ และคนอย่างนี้ จะไปแก้ไขได้อย่างไร เสร็จแล้วอะไรไม่อะไร รัฐบาลก็ดี ผู้บริหารประเทศ แม้แต่ผู้รู้นักวิชาการ ก็จะแก้ปัญหาให้คนไปรวยไปอีก สร้างคอนเซ็ป สร้างกระบวนทัศน์ในชีวิตของคน ให้ต้องรวยๆ สร้าง paradigm ให้รวยๆๆ ยัดเยียด ความเข้าใจความรู้แบบนี้ ยัดเยียดความต้องการความฉลาดแบบนี้ให้แก่คน มันไม่ใช่ฉลาด ที่แท้จริงมันเป็นความโง่ ไปยัดเยียดความอยากรวย มันต้องมาอธิบายว่าความจนคืออะไร และการเป็นคนจนอันประเสริฐ หรือเป็นคนเลวหรือคนชั่ว คนที่ตั้งตนเป็นคนรวยและได้พากเพียรปฏิบัติให้รวยนั้นเป็นคนเสื่อมทราม ไม่ใช่คนประเสริฐ เพราะว่าคนประเสริฐจริงๆแล้ว ต้องทำตนให้เป็นคนจนแต่เป็นคนฉลาดเป็นคนมีปัญญา เป็นคนรู้จักกินรู้จักใช้เป็นคนขยันหมั่นเพียรสร้า
อ่านต่อ
งสรรค์ เป็นคนที่ไม่เบียดเบียนใคร สร้างสรรค์ได้มากๆแล้วก็สละออก ลดตัวตนไม่มีทรัพย์ศฤงคารอะไรมากมาย เสร็จแล้วก็มีชีวิตสบาย เป็นคนจนมีชีวิตที่ประเสริฐ ได้เป็นประโยชน์แก่สังคม เป็นคนดีมีคุณค่า ที่อาตมาพูดอย่างภาษาธรรมดาและสอดคล้อง ไปเอาศัพท์ของพระพุทธเจ้ามาประกอบด้วยก็ยิ่งชัดเจน เช่นว่า คนที่เป็นคนชั้นสูงเป็นคนมีวรรณะเป็นคนประเสริฐ จะเป็นคนเลี้ยงง่ายบำรุงง่ายให้เป็นคนกล้าจน มักน้อย สันโดษ มีความพอใจพอ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว มีไม่มาก แล้วก็อยู่อย่างสงบ ปวิเวกะ พอ มีการขัดเกลาตนเอง ธูตะ ปฏิบัติศีลได้เคร่งขึ้น คำว่าธูตะหรือธุดงค์ไม่ได้แปลว่าเดินหรือออกป่า แต่เป็นคนมีศีลเคร่งขัดเกลา จนเป็นปกติเป็นคนที่น่าเลื่อมใสเป็นคนที่น่านับถือ ปาสาธิกะ ปฏิบัติประพฤติอย่างนี้ในสังคม เป็นคนที่น่านับถือ เป็นคนไม่สะสม อปจยะ จริงๆแล้วคนที่มีน้อยที่สุดนั่นคือคนที่เป็น 0 ไม่มีตัวมีตนไม่มีทรัพย์ศฤงคารบ้านช่องเรือนชาน เป็นอนาคาริกชน ไม่สะสม อปจยะ แต่มีวิริยารัมภะ ขยันเสมอปรารภความเพียร สร้างสรรค์ แล้วก็มีการสะพัดออก สร้างสรรค์อะไรได้เป็นผลผลิตมีเหลือ ให้มากๆแต่ไม่สะสมเอาไว้ สะสมเอาไว้จะกลายเป็นคนรวยไม่เป็นคนจน เราก็ต้องแจกจ่ายเจือจานคนอื่นไป คนที่จะไม่ควรได้มี 2 คนในโลกคือคนขี้เกียจกับคนขี้โกง พวกนี้ฉลาดแกมโกงเก่ง ไม่ควรจะได้แต่ก็ต้องได้ไป
การแก้ปัญหาเศรษฐกิจ อาตมาก็ว่าทำไมผู้บริหารประเทศไม่เข้าใจให้พูดตรงๆ การแก้ปัญหาอย่าพยายามไปพูดว่าให้ทุกคนไปรวย เพราะมันจะแย่งชิงกัน 601217_วิถีอาริยธรรม การแก้ปัญหาเศรษฐกิจแบบพุทธ ตามภูมิโพธิรักษ์คิด ตอน 3