210405-201 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน201-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ015.txt

่อนั้นชื่อนี้ โยงใยกันมีสลับซับซ้อนอย่างละ 1 มีเหตุฟังบ้างเนี่ยก็ไม้ใจว่าจะให้เห็นความสำคัญของการบำเพ็ญของมนุษย์การกระทำอย่างสุดอุตสาหะวิริยะของมนุษย์อย่างพระพุทธเจ้าที่ได้เป็นมาไม่เช่นนั้นเราจะไม่เกิดประโยชน์อะไรจากอ่านพระธาตุต่างๆของพระพุทธเจ้าไม่เกิดประโยชน์ก็รู้เป็นนิทานเป็นเรื่องๆไปไม่มีสิ่งที่จะต้องดึงหรือว่ากระทำให้เราเองเกิดความศรัทธาเลื่อมใสเกิดสิ่งที่จะมาเร่งเร้าจิตของเราให้กระทำดีกระทำการเสียสละและกระทำการสร้างกรอบเหมือนอย่างพระพุทธเจ้าจะได้ ความสัมพันธ์คือว่าศรัทธาเลื่อมใสพระพุทธเจ้ามันจะไม่เกิดถ้าไม่รู้ถ้าไม่เข้าใจเพราะจะจำเป็นเหลือเกินที่จะต้องอธิบายสู่ฟังขยายให้เห็นให้รู้จุดเป้าหมายให้ยังถึงพระอุตสาหะวิริยะของมนุษย์โดยเฉพาะพระพุทธเจ้าที่เราเอาเรื่องราวเก่าๆแก่ๆมีมาพูดและแม้คำกิริยาหรืออะไรต่ออะไรต่างๆที่พระพุทธเจ้าท่านทำไม่ได้ว่าหมายความว่าพระพุทธเจ้าตรัสธรรมของท่านได้คนเดียวองค์เดียวเท่านั้นไม่ใช่เราก็สามารถที่จะทำความเข้าใจแล้วก็มาทำได้มากน้อยหรือนัยยะอย่างนั้นน่ะเขาทำได้เหมือนกันมากหรือน้อยต่างกันเท่านั้นเองในระยะอย่างนั้นไม่ใช่เรา แล้วรู้แล้วแล้วเราก็ไม่เกิดผลอะไรไม่ใช่มีผลที่เราจะกระทำได้ในนัยยะอย่างนั้นเยี่ยงนั้นได้เรื่องต่อมาเราฟังดูครั้งมีพระธาตุเป็นสังฆทานครั้งอื่นอีกเมื่อเราเป็นสามีนามว่าสังขะได้ไปที่ท่าเรือเพื่อเดินทางข้ามสมุทรณที่นั้นเราได้เห็นท่านผู้ชนะกิเลสได้โดยตนเองเป็นผู้อันกิเลสจะทำให้กลับแพ้อีกมิได้ท่านผู้นั้นเดินทางกันดารไปในท่ามกลางพื้นทรายอันร้อนจัดเราเห็นท่านผู้สยามผู้นั้นในขณะที่ท่านเดินทางอยู่เกิด คิดถึงภายในใจว่าน้าบุญนี้อันเราผู้แสวงบุญมาถึงเข้าแล้วโดยลำดับก็เมื่อเช้าน้าได้เนื้อนาอย่างดีแล้วยังไม่หายยังไม่หว่านพืชลงในนามนั้นก็แปลว่าเขาไม่ได้เป็นผู้มีความต้องการด้วยข้าวเปลือกนี่เป็นฉันใดเราก็จะเป็นฉันนั้นถ้าว่าเราเป็นผู้ต้องการบุญเห็นนาบุญอันสูงสุดแล้วก็หาลงมือประกอบกรรมนั้นไม่ต้องคิดดังนี้แล้วลงถอดรองเท้ากราบลงที่บาดของท่านผู้สยามภู่นั้นแล้วถวายร่มและรองเท้าของเราแต่ท่าน เพราะกรรมนั้นเราจึงได้เสวยสุขเป็นสุขุมาลชาติยิ่งกว่าตั้งร้อยเท่าและทั้งเป็นการทำทานบารมีของเราให้เต็มเราจึงให้ทานแด่ท่านผู้เช่นนั้นพี่ก็บอกชาติหนึ่งตั้งแต่สมัยบอกว่าท่านเองถ้าเป็นพราหมณ์มีนามว่าสังขารท่านก็ได้ทำกรรมอันนี้แล้วฟังแล้วถ้าเกิดว่าผู้ใดไม่เข้าใจเป็นสมาธิฐานไม่เข้าใจสิ่งแวดล้อมไม่เข้าใจความหมายที่หมายลงไปประกอบทุกๆคำกิริยาทุกๆสิ่งแวดล้อมมีทั้งบุคคลทั้งอะไรต่ออะไรด้วยถ้าเราไม่เข้าใจแล้วนะมันก็ฟังมาว่าพระพุทธเจ้าเคยให้ถามให้ทานต่อรองเท้าให้เอาร่มให้แก่พระสยามฟูผู้สยามพระครูสยาม เป็นพระปัจเจกพุทธะองค์หนึ่งไปพบพระสยามภูริภูสระยำหรือว่าท่านผู้ชนะกิเลสได้โดยตนเองเป็นผู้อันกิเลสจะไม่จะทำให้กลับแพ้อีกมิได้แต่สำนวนละเอียดก็แปลกันอย่างนั้นเพราะท่านผู้ชนะกิเลสได้โดยตนเองเป็นผู้อันกิเลสจะทำให้กลับแพ้อีกมิได้มันคือภูษามาลา เป็นปัจจัยกับพุทธะร้องขณะพระพุทธเจ้าเราก็เคยได้ยินได้ฟังมาแล้วว่าถ้าทำทานให้อาหารแก่พระโสดาเพื่อให้แก่พระสิทธิทางให้พระอนาคามีพระอรหันต์มันมีอานิสงส์สูงเป็นร้อยเท่าร้อยเท่าร้อยเท่าสูงขึ้นมาเป็นลำดับลำดับจนถึงปัจจัยทำกับปัจจัยกับพุทธก็ยิ่งมีอานิสงส์สูงสูงเป็นร้อยเท่ากระทำกับพระอรหันต์ครั้งเดียวทำกับพระปัจเจกพระพุทธเจ้าครั้งหนึ่งมีอานิสงส์เท่ากับร้อยเท่าเครดิตทำกระเพาะอาหารมีเป็นต้นมันมีอานิสงส์ทับทวีถ้าทำกับพระอรหันต์ 1 ครั้งเมียได้ 2 เท่ากับทำกับพระอนาคามีตั้ง 100 ครั้งมันทับทวีทำกับ สัมมาสัมพุทธเจ้า 1 ครั้งมีอานิสงส์เท่ากับธรรมกับพระปัจเจกพระร้อยครั้งแต่นี่ไม่มีพระพุทธเจ้าตอนนี้ยังไม่ใช่พระพุทธเจ้าเจอพระสยามเทวาธิราชขณะนี้ถือว่าสูงสุดยอดถือว่าพูดถึงยอดแล้วที่เราจะได้ทำทานด้วยความสำคัญนี่ในนี้บอกไว้เสร็จเดินทางมาที่ท่าเรือจะข้ามสมุทรมาเจอพระสยามฟูเนี่ยผู้เดินทางกันดารไปในท่ามกลางพื้นทรายอันร้อนจัดนี่มันบอกเราหมดเลยนะเดินทางในที่กันดารแต่พื้นทรายอันร้อนจัดท่ามกลางที่ถ้ำกลางพื้นทรายอันร้อนจากเดินทางคิดกันนาน อะไรเล่าจะไปประเสริฐเฒ่ารองเท้ากับร่มในขณะเดินทางอยู่กับที่ที่กันดารอย่างนั้นรองเท้าที่รองเท้าเท้าก็คงแย่ในที่ผิดกันบานในที่ที่ร้อนจัดอย่างนั้นในร่มกันบนกันล่างรองเท้าก็ร่มเป็นของที่คู่ควรในขณะนั้นเป็นของจำเป็นเป็นสิ่งที่จะช่วยเหลือชีวิตถ้ามันกันดารมันยุ่งมันแย่มันเจ็บมันร้อนมันสู้จนสุดทนแล้วล่ะก็ไอ้สิ่งนี้เป็นของจำเป็นเป็นของที่เหมาะกับการรักเหมาะกับสภาพถ้าเราไม่มีปฏิหารถ้าเราไม่มีความรู้เราก็ไม่รู้ไปมองยิ่งไปมองในเรื่องของ ศาสนาเป็นฟองในเรื่องของพระพุทธเจ้าศาสนาพุทธเราให้ผ่านศีลผ่านอะไรมาพระพุทธเจ้าไม่ให้วุ่นวายเรื่องรองเท้าไม่วุ่นวายเรื่องร่มถ้าเป็นพระแล้วถ้าเป็นนักบวชแล้วเอาร่มมาถวายพระเอารองเท้ามาถวายพระไม่เห็นจะมีค่าอะไรไม่เห็นจะมีค่าอะไรไม่เห็นเข้าท่าแล้วไม่เห็นมีค่าอะไรเลยแล้วก็ไปมองถึงวินัยไปมองถึงกฎระเบียบไปมองถึงเอามาวัดเขาก็จะเห็นว่าไม่เห็นเขาถามเราไม่ได้แพงไปที่การศึกษาของสภาพในขณะนั้นช่วงนั้นยุคนั้นไม่ใช่ยุคของพระพุทธเจ้าแล้วกดมีสีนี้ไปกดศีลที่พระพุทธเจ้า ไม่ติดร่มไม่ติดรองเท้าแสดงถึงความปราศจากอาจหาญแก้วกล้าปราศจากสิ่งที่คนต้องไปง้อวัตถุถึงปานฉะนี้การ์ดต้องหลงใส่รองเท้าการต้องฟุ้งเฟ้อด้วยรองเท้าฟุ้งเฟ้อด้วยลมมันยังไม่อาจหางเจ้ากล้ายังไม่ยิ่งใหญ่ยังไม่เป็นคนที่แข็งแรงอะไรยังไม่ควรอ่อนแอคนนี้ยังใช้ร่มยังใช้รองเท้ายังมีคนที่อ่อนแอมากพวกเปียกอ้อนแอ้นบางไม่ได้แข็งแกร่งไม่ได้แสดงว่าต้องเป็นผู้ที่อาจหาญทนทานบริบูรณ์อะไรเลยทุกข์แค่นี้ทนไม่ได้ทุกข์ก็ทนทุกข์ก็ได้โดยเฉพาะปกติสาม อยู่กับชีวิตมันไม่จำเป็นจะต้องกางร่มไม่จำเป็นที่จะต้องใส่รองเท้าปกติสามัญเนี่ยไปๆมาๆแดดก็ร้อนเท่านี้พื้นในโลกนี้มันก็ศากเท่านี้ไม่จำเป็นที่จะต้องมาใช้รองเท้าไม่จำเป็นที่จะต้องใช้ร่มมันแสดงออกได้มันเป็นไปได้ง่ายๆไม่ยากเพราะพระพุทธเจ้าถึงบอกว่าทำไมเป็นพระเป็นอริยะเป็นผู้ที่จะเป็นผู้นำผู้อื่นพ่ายแพ้ต่อวัตถุแค่นี้หรือวัตถุแค่นี้ยังสู้ไม่ได้จะเป็นจะต้องง้องอนแค่วัตถุแค่ร่มแค่รองเท้านี่แหละแต่สมาธิพระพุทธเจ้าจึงได้ว่าเป็นศีลไม่เอาไม่ต้องยุ่งยากมาก รองเท้าก็ดีวัดสุ่มร่มกระบือรองเท้าท่านก็ไม่ได้บอกไปแปรงขัดท่านก็บอกรองเท้าอันวิจิตรไม่หลงไหลอะไรถ้าจำเป็นที่สุดที่จะต้องใช้รองเท้าเธอก็ไม่ว่าอะไรแต่ถ้าได้ร่มแล้วก็แดดนั่นแหละมันจะเผาคนตายรองเท้ายังพอที่จะเออบางทีมันลำบากลำบนที่สุดจริงๆมันก็ยังพอเป็นไปว่ามันไปไม่ได้จริงๆแต่ทางด้านร่มไม่เห็นอะไรที่จะไปไม่ได้ทั้งด้านแบบทางด้านอารมณ์ที่จะกางที่จะใช้แล้วถ้าผู้ใดไม่รู้ความหมายลึกซึ้งซับซ้อนอย่างนี้มันก็จะ รูปเท่าที่เรามีปัญญารูปเหินขนาดนั้นขนาดนี้ไม่ได้แทงทะลุไปขนาดใดถ้าผู้ใดเกิดปัญญารู้แจ้งเห็นแล้วจะรู้สึกพระปัญญาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี้สุดยอดซับซ้อนและมีเหตุมีผลไม่ได้ตั้งศีลตั้งวินัยตั้งกฎตั้งหลักตั้งอะไรก็ได้และพระองค์ทรงพระพุทธเป็นตัวอย่างนำมนุษย์มานี่สุดยอดทีนี้แต่ในยุคกาและมีที่ท่านเล่าให้ท่านตัดไปเป็นยุคเป็นตอนนั้นเอาความจำเป็นความสำคัญของมนุษย์เปรียบเทียบยศอุทาหรณ์ประกอบว่าขณะนี้เขาเดินในทางธุรการจะเป็นผู้ที่เอาเถอะถึงขนาดไหนก็ตามเป็นทุกปัจจัยกับพุทธผู้ซึ่งจะต้องยิงจะต้องอาจหาญเจ้ากล้า ไม่เอารองเท้าไม่เอาร่มถึงขนาดนั้นพราหมณ์ผู้นี้ก็ยังสละสิ่งที่ตนเองเนี่ยถือว่าเป็นสมบัติก็เราจะไปเหมือนกันพราหมณ์นี้ก็จะไปที่นั่นเหมือนกันแต่ปลานั้นเสียสละของตนเสียเพราะเห็นว่าโอ๊ยนี่นาบุญนั้นสูงสุดเมื่อนาบุญอันสูงสุดที่เราจะได้ทำทานที่จะได้สงเคราะห์ท่านอนุเคราะห์ท่านเราเองเราไม่อนุเคราะห์ท่านแล้วใช้มันก็กลายเป็นชาวนาผู้ที่เจอเนื้อนาอย่างดีแล้วยังไม่หวาดพืชลงในนานั้นก็แปลว่าคนคนนี้ไม่ได้ต้องการไม่มีความต้องการข้าวเปลือกเป็นชาวนาที่ไม่ต้องการข้าวเปลือก หมายความว่าอะไรเป็นชาวนาที่ไม่ต้องการครับชาวนาทุกคนไม่ต้องการข้าวเปลือกชิบหายกันใหญ่ในโลกเป็นไปได้ยังไงชาวนาเป็นข้าวข้าวเปลือกก็ต้องคู่กันชาวนาก็ต้องต้องการข้าวเปลือกชาวนาก็ต้องสร้างข้าวเปลือกข้าวเปลือกจะเป็นสิ่งบอกถึงความเป็นชาวนาผู้มั่งคั่งด้วยความเป็นชาวนาแท้จริงเป็นผลที่เป็นรูปออกมาเห็นชัดง่ายที่สุดชาวนาผู้มีข้าวเปลือกถึงจะเป็นชาวนาที่แท้จริงถ้าชาวนาไม่มีข้าวเปลือกมันชาวนาเพราะเมื่อเราเป็นเราเป็นผู้ที่บำเพ็ญถือว่าเป็นพรา หรือว่าเป็นผู้ที่เป็นผู้ที่มีคุณธรรมมีวิธีทำถ้าผู้ที่มีธรรมแล้วไม่มีธรรมไม่รู้จักธรรมะอย่างนี้แหละเป็นธรรมะอย่างนี้แหละเป็นคุณธรรมถ้าเราไม่บำเพ็ญคุณธรรมวันนี้แล้วเราจะไปแล้วจะเป็นอะไรซับซ้อนวัดความนี้ก็ต้องรีบทำว่าแล้วก็ถอดรองเท้ากราบลงที่พระบาทสมเด็จพระครูแล้วก็ถวายร่มและรองเท้าแด่ท่านเพราะกรรมในกรรมนั้นเราจึงได้เสวยสุขเป็นสุขุมารชาติยิ่งกว่าตั้ง 100 เท่าและเป็นการทำบารมีของเราให้เต็มนี่เป็นการแถมในการแถมสิ่งที่เป็นบารมีถ้ารัศมีเป็นการทำบารมีให้เต็มและถ้าได้เกิด เป็นสุขุมาลชาติยิ่งกว่าตั้ง 100 เท่าสุขุมาลชาติหมายความว่าผู้ดีตีนแดงถ้าต่อสร้อยไปอีกก็ตะแคงตีนเดินผู้ดีตีนแดงตะแคงตีนเดินคือเกิดมานี่เกิดมาในที่สูงที่โลกก็ยกย่องกันด้วยชาติหรือตะกูลด้วยทรัพย์สมบัติด้วยอะไรก็แล้วแต่เหมือนว่าเป็นผู้ดีเป็นผู้ที่ประเสริฐที่ว่าตีนแดงก็คือเท้าไม่ได้แตะพื้นไปไหนก็หามไปหาไปแต่นั้นเขายกแบกไปเป็นผู้ยกยอดคนดีจีนแดงไม่ได้สัมผัสไอ้ความอยากพลาดอะไรของโลกที่เขามีในโลกนี้ไม่รู้โลกเขาอยากพลาดยังไงโลกเขาทุกข์ร้อนยังไงโลก มีความลำบากยังไงโลกก็ต้องหนักหนาเหน็ดเหนื่อยยังไงไม่ต้องทำพรุ่งนี้เกิดมาแล้วไม่ต้องแตะต้องสิ่งอย่างนั้นมีพรั่งพร้อมบริบูรณ์ด้วยทรัพย์ศฤงคารด้วยเกียรติยศมหาศาลเรียกว่าสุขุมาลแห่งชาติเป็นชาติที่ผู้ที่มีสิ่งที่ละเอียดบางเบาสุขุมได้รับความละเอียดประณีตแบบอย่างโล่งๆเขายกย่องถ้ายกตัวอย่างนี้ก็เกิดมาเป็นลูกจ้างลูกท่านหลานเธอหรือว่าลูกเศรษฐีมหาเศรษฐีผู้มีอำนาจผู้สร้างพร้อมภาพพร้อมเงินพร้อมทองออกมาว่างั้นเถอะยิ่งกว่าสุขุมอะไรชาติยิ่งกว่าตั้ง 100 เท่ากับหมายความว่าเป็นสมาชิกลูกเศรษฐีมหาเศรษฐีเพื่อลูกผู้ มีขนาดสุดยอดตั้ง 100 เท่าแต่สูงสุดที่โลกเขาต้องการกันโลกก็ต้องการรวยเกิดมาสบายเกิดมาไม่ต้องทำอะไรที่จริงการไม่ต้องทำอะไรไม่ใช่คนแล้วแต่เขาอย่างนี้เขาก็เป็นค่านิยมของชาวโลกคนในโลกก็ยกกันโอ๊ยเกิดมาตั้งแต่สบายจริงเกิดมาบนกองเงินกองทองเกิดมาบนกองราบกองยศไม่ต้องลงทุนลงแรงมีพรั่งพร้อมเลยเกิดมาชาตินี้ไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้มีอยู่มีกินมีอำนาจราชศักดิ์ท่านพร้อมบริบูรณ์ในโลกต้องการอย่างนี้โลกก็หมายเอาอย่างนี้เพราะต้องพูดได้เกิดมาไม่ต้องทำเลยได้ อันนี้มาเลยฟรีๆก็ถือว่าได้ไปฝึกกับมารยาทถือว่านั่นแหละเป็นยอดประเสริฐที่ต้องการปรารถนาอธิษฐานเมื่อใดก็สาธุขอให้เกิดมาร่ำมาเกิดมารวยสาธุขอให้เกิดมาใหญ่เกิดมาโตมันยิ่งใหญ่มันก็ยิ่งยากอ่ะที่มันยิ่งใหญ่ยิ่งไปไหนก็ลำบากนี่แหละเอาแง่ของธรรมะมาแย่งให้ฟังมาสอนตีสอนให้ฟังเรื่องเล่ายิ่งรวยมันก็ยิ่งหนักก็สิแต่เขาไม่หรอกทางโลกเขามีค่านิยมกันเลยศาสนาสุดนี้ดิวเลยมากเท่าไหร่ก็ต้องการเท่านั้นเยอะเท่าไหร่เขาต้องการเท่านั้นยิ่งใหญ่ยิ่งโตยิ่งมากยิ่งมีเท่าไหร่เป็นไปเพื่อความมั่นใจมากๆเขาต้องการกันมีทำ หรือว่าคุณลักษณะและจิตใจแรงโน้มแรงโน้มของมนุษย์มีความปรารถนาอยากได้เป็นไปในทางโลกอย่างนั้นพระพุทธเจ้าท่านทำอย่างนี้ท่านก็ได้อานิสงส์นี้เพราะถ้ามีจิตอย่างนี้แล้วก็ได้ที่จริงมันทรมานนะแต่เห็นโดยธรรมแล้วทรมานเราคิดดูที่ผู้ดีตีนแดงตะแคงตีนเดินอย่างนั้นจะมาปฏิบัติธรรมมันเข้มข้นอย่างนี้จะเป็นไปสุดท้ายจะเป็นอย่างพระพุทธเจ้าได้ถอดรองเท้าเลยพระเจ้าไม่ใช้ร่วมออกศีลออกกฎห้ามเลยห้ามสาวกด้วยท่านเองท่านก็เป็นสุขุมาลชาติคะแนนถ้าเป็นลูกของพระเจ้าแผ่นดินทั้งพร้อมไปไหนมีธนาคารทหารเท้าไม่แตะดินอบรมไม่ได้การลดกามคุณท่านพร้อมรูปรถติดแก๊สต่างๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นแต่ท่านก็มีอินทรีย์พละทางธรรมของท่านแต่อันนี้อธิบายถึงแค่แง่ของอินทรีย์ภาระของคนยังไม่ได้ข้ามมาหาทำถ้าเกิดมาเป็นสุขุมาลชาติได้รับผลได้รับประโยชน์จากอย่างนี้อย่างนี้ของชาวสิ่งที่เป็นบารมีหรือว่าผลทานสิ่งที่เป็นกรรมกิริยาที่เป็นกุศลกรรมได้รับผลส่งได้จริงๆเสียสละสุดยอดเพราะฉะนั้นเอาร่มเอารองเท้าให้พระถ้าเอาศีลพระพุทธเจ้ามาเทียบแล้วไม่ใช่ของไปได้ของไม่ดีถ้าเกิดเป็นธรรมชาติไม่ดีก็มีดีอะไรเราตีนแดงตะแคงตีนเดินโอ๊ยอะไรมีแต่น้อยๆไม่ได้เราไม่ทนหรอก ชั่วโมงทุกวันไม่ได้แต่มีอยู่มีกินมีอำนาจแต่ว่าไม่ได้สมบัติสมบัติอะไรได้เพราะกรรมกิริยาส่วนหนึ่งก็ให้ส่วนหนึ่งที่ทำสิ่งที่อันนี้จริงในสิ่งที่ต้องการบอกแล้วอธิบายว่าในที่ทุรกันดารที่พระปัจเจกพระพุทธองค์นั้นจะไปทางร้อนทุรกันดารด้วยทั้งร้อนจัดร่มกับรองเท้ามันก็มีประโยชน์สำหรับคนในขณะนั้นมันจะช่วยอนุเคราะห์ได้อย่างดีทีเดียวก็จริงเพราะฉะนั้นนี่เป็นประโยชน์ต่อถ้ามองไปอีกอันนึงเอาสีในพระพุทธเจ้ามาจากเขาแล้วมันก็ผ่านไม่เข้าทาง เพราะฉะนั้นจึงได้แค่ส่วนหนึ่งไม่ได้ข้ามมาเขตทำได้เป็นสุขคนมารยาทตั้งร้อยเท่าพร้อมไปด้วยสมบัติโลกถ้าเป็นชาวโลกปรารถนาจุดนี้เท่านี้ก็ทำมาสิสั่งสมบารมีสิ่งอะไรที่คนไหนขาดแคลนสิ่งอันไหนที่เป็นความจำเป็นของมนุษย์ที่จะให้ทานซ้ำซ้อนเมื่อวานนี้อธิบายให้ฟังแล้วว่าจุดทาน 1 จน 2 ต้องการ 3 จำเป็น 4 ได้ประโยชน์ให้สิ่งนั้นไปได้ประโยชน์แทนภาคผู้ที่ส่งคุณทรงวุฒิอันก่อนนี้อันที่แล้วเมื่อวานนี้ผู้ที่ทรงคุณทรงวุฒิอันนี้ให้เห็นถึงจุดจำเป็น ถูกเป้าหมายเป็นประโยชน์แท้เราไม่ว่าเราไม่อธิบายไปถึงขั้นจนหรือมีน้อยหรือไม่มีและท่านจะต้องการหรือไม่เราตัดตรงนั้นไว้พระปัจเจกพุทธเจ้าท่านจะต้องการหรือไม่เราไม่รู้เราตัดทิ้งไว้ก่อนถ้าน้อยท่านมีน้อยหรือท่านจะมีอยู่เราตัดทิ้งไว้แต่อันนี้สนับสนุนคุณลักษณะที่เราจะต้องประกอบด้วยการถามคุณส่งแล้วท่านไปถึงปัจเจกบุคคลและเห็นว่าเป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์แทนตรงนี้เป็นประโยชน์ก็ไปที่ร้อนไปที่ธุรการใครจะเดินทางอยู่ที่ตรงนี้มันจำเป็นสิ่งจำเป็นเหลือเกินเป็นประโยชน์เหลือเกิน ต้องทำสิ่งที่ตรงเป็นประโยชน์ถึงระบุลงไปตรงนี้ว่าท่านผู้นี้ก็ถอดรองเท้าที่จะเป็นประโยชน์แก่ตนไงให้ร่มที่มีของเราจะมีของเราก็จะไปแต่เราให้สิ่งที่เรามีนี่แหละให้แก่ท่านเสียสละสิ่งนี้ออกไปสุดที่เป็นอันนี้ทรงสูงคนเรากล้าให้กล้าเสียสละให้มันอธิบายถึงลักษณะการเสียสละไม่เห็นแก่ตัวถอดตนถอดตัวยอมผ้ายอมแพ้ยอมรับทุกข์รับทรมานยอมรับสิ่งที่มันหนักยิ่งกว่าเป็นการแสดงถึงคุณลักษณะประกอบด้วยวัตถุประกอบด้วยน้ำใจประกอบด้วยความกล้าหาญชาญชัยเพราะอานิสงส์ที่มันจะให้มาทางโลกมันจะเกิดชาตินี้ไปชาติหน้ามีอะไรออกมาที่ เป็นสิ่งที่ทับทวีมันไม่มีปัญหาอะไรมีปัญหาอะไรมันมีได้เป็นได้สิ่งใดที่มันดีสิ่งนั้นก็จะเกิดเกิดขึ้นมาสมค่าของสิ่งนั้นให้สิ่งนี้ก็จะได้สิ่งที่มันดีสมค่าเป็นนัยยะที่ตรงกันตรงกันตรงกันและอธิบายเป็นภาษาให้คุณฟังได้เท่านี้ที่จริงมันลึกซับมันลึกซับซ้อนมันลึกซึ้งมันมากอาตมารู้ว่าอาตมาเข้าใจในอันนี้มากยิ่งกว่าอธิบายนี้อีกเยอะอยากจะพูดเป็นภาษาออกมาให้คุณฟังเรียบเรียงคุณฟังไม่ได้เพราะถ้าเรียบเรียงอีกหลายอย่างออกมาอีกนะจะสับสนและคุณจะวุ่นคุณจะวนมากพยายามอธิบายออกมาขนาดนี้ไม่รู้ว่าคุณจะรับการขยาย ขยายการขยายกันได้ขนาดไหนจะรู้ลึกซึ้งถึงคุณธรรมขนาดไหนอันไหนที่อาตมาอธิบายแล้วอันนี้ตัดๆๆอันนี้ไม่ไม่ใช่ประกอบอันนี้ใช่ที่อาตมาอธิบายไปเมื่อกี้นี้จบก็ไม่รู้ว่าจะเข้าใจได้แค่ไหนก็ฟังดูอาตมาก็พยายามอาตมารู้อันใดก็ปรารถนาอยากให้คุณรู้กันไม่เข้าใจกันเพราะเป็นภูมิเท่าที่อาตมาเองรู้ก็จะเห็นในเรื่องของวัตถุในโลกนี้ก็เข้าใจเรื่องของกุศลกรรมต่างๆอะไรก็ได้มันเป็นเรื่องจริงมันเป็นเรื่องที่ดีมันเป็นเรื่องที่จะต้องกระทำท่านจะต้องเป็นไปใครทำได้มากใครทำได้แข็งแรงใครทำได้อาจหาญเด็ดเดี่ยวมันก็เป็นค่า สูงเท่านั้นเท่านั้นอย่างแท้จริงของท่านครั้งหนึ่งสูงสุดที่เป็นพราหมณ์สังขะท่านก็ได้ทำให้สูงสุดด้วยจิตใจทรามแต่ก่อนนี้ก็แค่วัตถุเท่านี้มีความรู้สึกนึกคิดมีภูมิรู้แค่นี้แหละพราหมณ์แล้วก็ได้ทำสิ่งที่รู้สูงสุดเสียสละสุดยอดแห่งจิตรู้ค่ามีปัญญารู้ค่าของของแล้วก็ได้รับผลอย่างนี้เป็นสุขของมาชาติอย่างนี้หากไม่กินศาสนาของชาวโลกแต่มาทางธรรมและก็จะไม่ได้แต่ถ้าพูดอธิบายแล้วนะมาตอนพระพุทธเจ้าจะเป็นพระพุทธเจ้าเนี่ยถ้าพระพุทธเจ้าเป็นธรรมชาติ 100 เท่าแบบที่กล่าวนี้นะ พระพุทธเจ้ามาเป็นพระพุทธเจ้าไม่ได้หรอกเพราะเลิกออกจากวังมาแล้วจะมาเป็นนักบวชทั้งหมด 3 วันถึงจะบำเพ็ญตบะทำขนาดที่ว่าใครที่จะมาปฏิบัติธรรมไม่มีทางสู้ท่านได้สอนไม่สำเร็จหรอกมาถอดรองเท้าแค่นั้นก็ร้องจ๊ากๆแล้วล่ะไม่ต้องไปทำอะไรที่จะบุกตะลุยป่าดงป่าป่าป่าอะไรทำอะไรทุกอย่างที่จะบำเพ็ญที่ท่านเคยอัดฐานะโยกมาทรมานตนมาทุกประเภทที่ท่านเคยเล่าให้บางสูตรที่เราท่านทำทุกอย่างจะเป็นแนวบ้านๆลมเป็นทรมานทำให้เจ็บตัวทำไอ้นั่นไอ้นี่แม้กระทั่งทุเรศทุรังกลายเป็นทนายกินแล้วก็ออกมาอีกเราก็จะกินกลับเข้าไปให้มันจนกระทั่งมันไม่มีจะกินจนไม่มีจะอึก ถ้าเกิดทรมานมาถึงปานนั้นอย่างนี้เป็นต้นถ้าจะไปทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกทำไมไม่อ่านอินทรีย์ภาระอย่างนั้นแต่นี่ก็เป็นเพียงช่วงหนึ่งของการบำเพ็ญในช่วงชาติหนึ่งถ้าได้ทำสะสมมาทุกระยะทุกระดับทุกอย่างอธิบายให้ฟังหน่อยยกตัวอย่างให้เห็นว่าทุกอย่างทุกมุมอย่างชาวโลกเขาเสียสละท่านก็เสียสละอย่างโลกมานักหนาอย่างชาวธรรมะที่ได้บำเพ็ญท่านก็บำเพ็ญมานักหนาจึงจะมาคบซ้อนอินทรีย์พละทนได้เป็นได้เป็นอะไรก็เป็นได้ง่ายๆๆเป็นอะไรเป็นได้ปุ๊บๆๆเราจะเห็นว่าบารมีนั้นมีจริงเหมือนอย่างกับอาตมาเนี่ยบำเพ็ญธรรมชาตินี้มันง่ายมันดูง่ายๆมันไม่เห็นยากอะไรคุณต้องสังเกตของตัวเองบางอันนู้นคุณเห็นง่ายอันนี้ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] เพลงง่ายในสิ่งที่มันยากอะไรอาตมาพระพุทธธรรมบอกว่าอาตมาประพฤติธรรมเพียงไม่ถึง 2 ปีก็ออกมาทำงานแล้วก็มาทำงานจนกระทั่งเดี๋ยวนี้งานที่อาตมาทำเป็นอาตมาแน่ใจว่าเป็นสัจธรรมที่เป็นเข้มข้นถึงปรมัตถ์เป็นสัจธรรมที่สูงเป็นธรรมะไม่ใช่ขั้นพื้นไม่ใช่การเติบๆๆทั้งหลายแหล่เท่าที่บรรดาเป็นกันได้ง่ายๆไม่ใช่ที่เป็นธรรมะสูงแต่ธรรมะที่ละเอียดลึกซึ้งเป็นธรรมะชั้นเนื้อชั้นแก่นเป็นปรมัตถธรรมเลยทีเดียวอาตมาแน่ใจแล้วอาตมาก็ทำอยู่พวกคุณมานี่พวกคุณก็รู้แล้วล่ะเข้าใจแล้วล่ะอะไรกันอาตมาบำเพ็ญอยู่ในโลกมายา ปีเท่านั้นแล้วก็ออกมาอาจารย์ครูบาอาจารย์อะไรก็ไม่มีออกมาเสร็จแล้วก็มาสอนๆๆพวกคุณเลยมาบรรยายเลยมาอะไรก็ได้อาตมาไปพบมาจากไหนก็บอกว่าจะได้ไปแอบเรียนอยู่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เขาเรียนกันมาแต่ไม่รู้กี่ปีกี่ปีก็ยังไม่สอนปรมาจหรือไม่สอนธรรมะท่านแก่นคั่นเนื้ออย่างนี้เลยพาๆๆโต้แย้งทำขวดดีอวดเด่นแข่งพิสูจน์ถึงธรรมะขั้นสูงขั้นชัดแม้แต่ขั้นตอนนี้ก็แจกแจงก็ยังไม่มีใครมาคัดค้านแต่ไม่มีใครมาเถียงกันเอาชนะอาคารคิดว่าล้มล้างสิ่งที่อาตมาแสดงออกไปบางทีแสดงออกไปขาหมูขาหมูพระผู้ใหญ่ผู้โตมาเรียนขั้นตอน นวดสูงขนาดไหนอะไรอยู่เดี๋ยวนี้อาจารย์ท่านผู้ใหญ่ขนาดนั้นขนาดนี้อาตมาก็ทำอยู่แสดงอยู่แล้วทำไมออกมาจากไหนอาตมาไปเรียนล่วงหน้าไปสะสมมาไปพบไปเก็บไปห่อซ่อนไว้แอบศึกษาไปแอบเอามาอะไรจากไหนมีเวลาไปทำมาเมื่อไหร่คุณก็ดูซิเวลาจะมาไปแอบทำที่ไหนเมื่อไหร่นี่ไม่ใช่ตัวนะที่พูดเนี่ยไม่ใช่อวดตัวอวดตนแต่ให้คุณได้สังเกตเป็นข้อสังเกตและสิ่งที่ให้คุณได้ลองนึกดูซินี่เป็นสินค้าจริงเป็นหลักฐานว่านี่เป็นของจริงอาตมาไปเอามาจากไหนคนอื่นก็พยายามสะสมก็พยายามกระทำพยายามเล่าเรียนพยายามกระทำให้มันสูงด้วย ใช้เวลามากอาจจะมามากมายมีโอกาสมากกว่าเยอะแยะจะทำมานานถ้ายังไม่ได้จะว่าเขาไม่ฉลาดจะว่าเขาไม่เก่งไม่จริงบางคนอยู่ในทางโลกแสดงว่าฉลาดอาตมาเยอะแยะอาตมาอยู่ทางโลกทำงานทำอะไรมามันไม่เห็นว่ามันจะฉลาดสักแค่ไหนมันไม่เห็นว่ามันจะเก่งกาจสักแค่ไหนมันก็ไอ้แค่นั้นแค่นั้นน่ะแค่ได้รักกันผมไม่เห็นว่ามันจะมันก็พอพออย่างนั้นน่ะพอไปพอมาอาตมาว่าไม่เด่นนะอาตมาในชีวิตทางฆราวาสไม่ได้เด่นเด่นจัดอะไรไม่เด่นก็เพราะพอเดินๆพอเห็นเห็นพอมีตัวมีตนต้องบอกว่าเป็นดาราก็พอดาราคนรู้จักชื่อหน่อยๆไม่ใช่ตัวเด่นตัวดังไม่ใช่ตัวยอดไม่ใช่ตัวเลิศอะไรเลย ไปไหนๆนี่อาตมาเป็นฆราวาสไม่มีคนวิ่งมาขอลายเซ็นยังนึกภูมิใจจะตายธรรมดาธรรมดาดาราไปขอลายเซ็นขอรูปขอให้มีโอกาสให้เรานี่โทรคนจะขอลูกก็หายากอย่างน้อยใจยังนึกๆอยู่เรายังมีอยู่ครั้งหนึ่งอย่างน้อยใจแต่เขาก็ไม่ได้เขาก็ช่วยแต่เขาก็ได้ทำไปแล้วคือแต่ก่อนนี้หนังสือโทรทัศน์เขาเอารูปดาราพิมพ์รูปดาราพิมพ์ลงในหนังสือเป็นแผ่นรูปโตเลยซ้อนในหนังสือไทยโทรทัศน์ใครจะโทรดารา เล่ม 1 สกัดมีรูปดาราเด่นคนนั้นคนนี้โชว์แถมให้ไปในเล่มด้วยเราก็ไม่เราก็ดังเหมือนกันนี่หว่าทำไมเขาไม่เอารูปเราดาราเหมือนกันร้องไห้บ้างเลยยังนึกๆน้อยใจน้อยใจไปก่อนพรุ่งนี้ไปจดบันทึกให้เราไม่เด่นไม่ดังนะสู้เขาไม่ได้แต่เราก็รู้ส่วนหนึ่งของใจมันก็รู้ว่าเราไม่ดังเท่าคนที่ดังที่เขาจะต้องเอารูปลงก่อนอะไรไปแต่บางคนสิเราก็ไปเทียบเคียงบางคนแหมไอ้คนนี้มันก็หน้าตาจะเท่ากับเรายังเอาลูกเขาลงได้เลยทำไมรูปเราไม่เอาลงบ้างอาจิงปัจจุบันก็เป็นมกๆไปเลยลำเอียงนะฉันก็ดาราเหมือนกันแม่ฉันก็ไม่ฉันดังไม่ฉันลงรูปโกโก้ในหนังสือมั้ง [ไม่สามารถถอดข้อความได้] ไม่เด่นไม่ดังไม่ใหญ่แต่ว่าฉลาดเฉลียวเรียนรู้ปัดโธ่เรียนอะไรปริญญาสักใบนึงก็เอาไม่ได้ทั้งๆที่เขาพร้อมบางคนก็ไม่มีทุนเลยเขายังเรียนได้เราเองจะถูไถยังไงมันก็ยังเรียนได้ก็สูญหายอะไรก็ได้ทำงานทำการหาเงินหาทองมาเรียนจะเรียนไปทางไหนก็ได้ถ้าจะว่าไปในเรื่องเรียนแล้วล่ะก็แต่มันก็ไม่ไปพยายามตั้งเข็มมาจะเข้ามาหาวิทยาลัยจะไปใหญ่ไปโตจะเรียนหมอเรียนอะไรต่ออะไรไปโน่นเพราะแม่นี่ต้องการหนักใจเรียนหมอประเด็นเตรียมจัดเรียนวิทยาศาสตร์ถือว่าแข็งนะเล่นเกมวิทยาศาสตร์สาขา เตรียมเงินไว้จะตกแล้วตกอีกตั้งหลายปีวิทยาศาสตร์เรียนแล้วศูนย์แล้วศูนย์อีกก็เรียนเตรียมวิทยาศาสตร์และวิทยาศาสตร์ศูนย์วิทยาศาสตร์มันคะแนนไม่ไปมันจะไปรอดอะไรสุดท้ายมันก็ไม่ไปก็ไม่ได้ฉลาดเฉลียวอะไรไม่ได้ปราบปรามทีนี้เป็นต้นไม่เอาอ้าวไม่ค่อยออกไม่เข้าใจไม่เข้าใจไม่ค่อยไม่ค่อยกระตือรือร้นแต่ก็จะว่าเกลียดว่าฉันก็ไม่เกลียดก็ไม่ได้เกลียดชังอะไรตอนนั้นเลยดูก็ไม่ได้เปลี่ยนได้จากวิชาวิทยาศาสตร์ของสมอง พอมาปฏิบัติธรรมก็ไม่เห็นช้าคนอื่นเขามีมันสมองหนูเลิศเลิศดูเฉลียวฉลาดดูปราดเปรียวปฏิภาณดีไอคิวสูงแต่เขาก็ไม่เห็นว่าเขาจะไปได้ไกลแค่ไหนในเรื่องธรรมะว่างั้นนะในเรื่องที่จะนำต้