580624_พ่อครูเยือนแก่นอโศก (บ้านสวนและโรงสีขอนแก่น).doc.docx

้ก็ใหญ่ ต้นไผ่ก็มี เก็บหน่อไม้ไม่หมด หน้าเห็ดก็เห็ดมีให้เก็บ พวกเรานี่อะไรก็พร้อม เหลือแต่ให้มากัน เราก็บังคับกันไม่ได้ เกิดมาชาตินี้เอาดีไม่ได้ตายเสียดีกว่า ชีวิตถ้าเอาจริงก็ไม่น่ามีปัญหา เรามีร่องรอยต่างๆที่ทำกันมาแล้ว หากทำไม่เป็นก็ไปดูงานที่ชุมชนอื่นของชาวอโศกนะ ค่อยๆทำไป...

ที่ดินของโรงสียังไม่ได้ทำการมอบให้เป็นส่วนกลางทั้งหมดสมบูรณ์ (ตั้งแต่ปี พศ.๒๕๓๒) ...วันนี้จะทำการมอบให้ส่วนกลางโดยสมบูรณ์ พ่อครูบอกว่าเป็นเรื่องที่สำคัญมาก หากเป็นที่ดินส่วนกลางคนก็อยากจะมาช่วยทำ ช่วยอยู่ แต่หากเป็นของส่วนตัวคนอื่นก็จะไม่ค่อยอยากเข้ามาช่วย

๑๔.๔๐ น. พ่อครูและคณะมาเยือน โรงสีสมาคมผู้ปฏิบัติธรรม ขอนแก่นอโศก ที่อยู่ห่างจากบ้านสวนประมาณ ๑ กม. แต่ตอนนี้ไม่ได้สีข้าวแล้ว เลิกทำกิจการโรงสี แต่หันมาขายปุ๋ยงอกงามแทน โดยที่นี่รับปุ๋ยงอกงามมาจากบ้านราชฯจำนวน ๓๙๒ ตัน จำหน่ายไปแล้ว ๒๐๙.๗ ตัน (เฉลี่ยขายได้วันละ ๑๐ ตัน) ขายในราคาที่บ้านราชฯกำหนด ๒๔๐ บาทต่อกระสอบ โอนเงินไปบ้านราชฯ ทั้งหมด ประมาณ ๖ แสนบาท ต่อมาได้รับการติดต่อจากส่วนกลางว่า ปุ๋ยที่เหลือให้ขายกระสอบละ ๒๐๐บาท ส่วนกลางจะคิดเงิน ๑๘๐ บาท เป็นการลดราคาลงอีกให้ช่วยเหลือเกษตรกร

พ่อครูให้โอวาทหน้าร้านแก่นบุญ....ว่า...พวกอโศกเราจะมีนโยบาย ของดี ราคาถูก ซื่อสัตย์ มีน้ำใจ ขายสด งดเชื่อ อันนี้เป็นเจตนาอาตมาแต่ไหนแต่ไรเลยว่า เงินเชื่อเป็นอาวุธร้ายแรงของทุนนิยม นายทุนเป็นเจ้าของเงินใช้เงินเป็นอำนาจ เป็นวิธีการซับซ้อนหลายอย่าง ซื้อของเราให้ของไปจ่ายเงินสดก็จบ การใช้เงินสดนี่ทำให้รู้หลายอย่าง เช่นร้านค้านี้อยู่ย่านนี้ จะเป็นการตรวจสอบว่าจะขายของให้ลูกค้าย่านนี้ได้เท่าไหร่ แต่ว่าถ้าเชื่อนี้ไม่ต้องคิด คือเชื่อมาขายไม่หมดก็คืน มันไม่มีกำหนด เราจะรู้พลังซื้อ เราจะไม่ค้างไปถึงต้นทางการผลิตจะรู้ยอดการผลิตยอดทั้งหมดได้ ไม่อย่างนั้นจะทำเกินหรือทำฟรี ของทิ้งไว้มากไปขายไม่หมดก็เน่า เน่าไปถึงต้นทางเลย เงินเชื่อนี่บรรลัยจักร แต่ถ้าเงินสดนี่ประหยัดประโยชน์มากมายเร็วด้วย แต่เพราะนายทุนต้องหาทางเอาเปรียบและมีอำนาจ ก็ใช้เงินเชื่อมันเป็นนายทุน เป็นเจ้าหนี้ก็มีลูกหนี้เป็นใต้อำนาจ

การทำการค้าอาตมาพากเพียรทำงานให้เป็นเงินสดให้ได้ เราทำได้มากแล้ว เดี๋ยวนี้อโศกเราประสพผลสำเร็จที่แต่ละชุมชนไม่มีหนี้ข้างนอกแล้ว อย่างมากก็เงินเกื้อเงินหนุนในหมู่ชุมชนพวกเราเอง บางแห่งหลายสำนัก อย่างปฐมอโศก สันติอโศกไม่ได้เป็นหนี้ไม่หนุนใคร มีแต่เกื้อกูลน้องๆรุ่นหลังเป็นแบบอย่างไป

เรามีเงินสดเราก็จัดสรรเท่าที่มี จะไม่ประมาท รู้กำหนด เราซื้อมาเท่านี้เราก็จ่ายเท่านี้ ต้องขายให้หมดมันบังคับเราให้ประมาณอย่างพอดี ไม่ใช่ว่าขายไม่หมดก็คืนได้ดีไม่ดีก็โกงกัน เพราะขายไม่หมดบางทีก็ไม่มีเงินคืนด้วยเพราะเงินเอาไปหมุนอื่นๆ ก็ยุ่งไปหมด อาตมาเห็นว่าปัญหานี้เป็นหลักการเลยว่า ๑.ไม่เป็นหนี้ ๒.พึ่งตนรอด ๓.ทำให้มากให้เหลือ ๔.แบ่งแจกผู้อื่น ก็อย่าช้า แก่นอโศกเกิดแน่....

จากนั้นพ่อครูจึงเดินทางต่อไปยังชุมชนดินหนองแดนเหนือ จ.อุดรธานี ในเวลา ๑๕.๑๐ น.