590113_ทีมสมอ.มาสัมภาษณ์พ่อครูเรื่อง ว.บบบ. และสุรุ่ยสุร่าย_.docx
เนื้อหาในไฟล์
590113 ทีมสมอ.มาสัมภาษณ์พ่อครูเรื่อง ว.บบบ. และสุรุ่ยสุร่าย
สื่อธรรมะพ่อครู(การศึกษาบุญนิยม) ตอน พัฒนาการ ว.บบบ.ปี 4 วันพุธที่ 13 มกราคม 2559 ที่ บวรราชธานีอโศก บรรยากาศปีนี้ก้าวหน้าไปมาก ทั้งคุณภาพและปริมาณนะ ปีแรก แปดร้อยกว่า ปีนี้ครั้งที่สี่ก็เจ็ดร้อยกว่า ก็ไม่ได้น้อยลงเพราะเป็นการคัดเลือก แม้แต่เด็กเขาก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องลึกๆต้องเอาใจใส่ เห็นได้ว่าเด็กแม้ไม่ประสีประสาก็ขมีขมันเกินเด็ก เป็นแนวลึกของจิตวิญญาณมนุษย์ ที่อาตมาเห็นตามภูมิ สรุปแล้วโดยปริมาณแม้ดูลดลงแต่เจริญขึ้นซับซ้อนลึกซึ้ง ด้านคุณภาพเจริญแน่มีการเข้าใจเนื้อหาสาระอย่างสำคัญ เรื่องที่จะได้เข็มไม่ได้เข็ม เป็นการปล่อยวางไม่ยึดมั่นถือมั่น ไม่เพ่งมากนักแล้ว ตั้งใจมาทดสอบตนเอง บางคนก็เรียนมาทั้งปี บางคนเรียนบ้างไม่เรียนบ้าง บางคนก็ไม่ค่อยเรียนแล้วก็อ่านหนังสือมาสอบ มาเสียสละเดินทางเหน็ดเหนื่อย เราก็เพิ่มสภาพบำเพ็ญคุณบำเพ็ญธรรม ทำงานทำการหนัก เหนื่อย แดดร้อน แต่เขาเบิกบานร่าเริงดี สัมผัสได้ทั้งภายนอกภายใน มันเป็นพัฒนาการมีความก้าวหน้าที่น่าพอใจมาก สอบปีนี้ปีที่สี่แล้ว พ่อท่านเห็นวิวัฒนาการอย่างไรบ้าง ...ก็ของพวกเรานี่พัฒนาการ แต่ของคนข้างนอกก็เข้ามา มีวิวัฒนาการพัฒนาการลึกซึ้งซับซ้อน เช่นมีการคืนเข็มพระธรรม ลดความตระหนี่ถี่เหนี่ยว เข้าใจแก่นสารมากกว่า จะมองอย่างโลก ที่มองว่าทองคำน่าได้น่ามีน่าเป็น เขาก็ลดโลกีย์ลง เรามองว่าเราไม่ยึดเป็นเราเป็นของเราก็ได้ ทั้งโลกีย์และโลกุตระก็พัฒนาได้ มันเป็นการทดสอบ ว่าคนหลงราคาโลก โดยจิตเขาไม่ยึดมั่นเป็นตัวกูของกู เอาไปให้คนอื่นดีกว่าเป็นประโยชน์ มันมีความเข้าใจปล่อยวางได้ สละออกได้ แม้บางคนเหน็ดเหนื่อยหนักหนาก็รู้ว่ามีค่ามีประโยชน์มีความต้องการมากขึ้นก็ส่อแสดงถึงญาณ
อ่านต่อ
ปัญญาที่ดีขึ้น มีพวกสมทบเยอะขึ้น มาเดินทางเพื่อต้องการฝึกปฏิบัติแท้ๆ ยิ่งไม่ได้ต้องการทองคำอะไรก็ส่อชัดเจน เราเปิดกว้างเปิดทาง แม้คนป่วยคนพิการก็มาได้ เมื่อสนใจฝึกฝน เป็นเรื่องดีทั้งนั้น
_พ่อท่านเปรยว่า พ่อท่านยังสอนชาวอโศกไม่ได้เรื่องการไม่รักษาข้าวของ ไม่เก็บงำไม่ดูแล สุรุ่ยสุร่ายฟุ่มเฟือย คืออย่างไร? ตอบ...ลึกๆ จิตของคนที่ลดละไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ของเรามันเป็นจริง เมื่อไม่เป็นเราเป็นของเรา ในความหมายง่ายๆ คือไม่เอาถ่าน ทิ้งขว้างเลย แท้จริงมันซับซ้อน นี่ไม่ใช่ของเราแต่เป็นของส่วนรวมของเรา เราสมมุติว่าเป็นของเราแต่ปรมัตถ์เราก็ไม่ยึด เราก็อาศัยใช้สอย แต่คนอื่นที่เป็นญาติมิตรสหายเราจะได้ใช้งานก็ควรเก็บงำรักษา ไม่ปล่อยปละละเลยสุรุ่ยสุร่าย ก็น่าจะทำ มันเป็นความเจริญของปัญญาของคน แต่เมื่อปัญญาไม่เจริญก็ไม่ปฏิบัติ ทุกวันนี้แม้จะสุรุ่ยสุร่ายแต่ก็พอกินพอใช้ แต่มันไม่ควรจะบกพร่อง เป็นจุดไม่ดีงาม ทางโลกเขาถือว่าไม่เจริญเหมือนกัน การฟุ่มเฟือยไม่ดีแน่ ทั้งตื้นและลึกเลย
_ในหมู่พวกเราเขาทำอย่างนี้ พอเห็นคนสุรุ่ยสุร่ายก็เพ่งโทษขัดแย้ง ตอบ...ก็ดีที่เขารู้สึกเช่นนั้นจะได้ช่วยกันเตือน เราทำเป็นตัวอย่างนำพากัน ถ้าเขาไม่รู้สึกเลย ไม่รู้สึกว่าบกพร่องเป็นสิ่งไม่ดีงาม หากไม่รู้สึกเลยก็ไม่ถูก ก็ควรต้องมีภูมิปัญญาปฏิภาณบ้าง แล้วช่วยกันปรับปรุง
_ พ่อท่านจะหันมาเคี่ยวในพวกเรามากขึ้น อาตมาว่า... อันนี้เป็นการขันชะเนาะของอาตมา ก็ได้เท่าที่อุตสาหะพากเพียร ทั้งเทศนาและทำเป็นตัวอย่าง มีเวลาให้มากขึ้น ก็ขมีขมันเอาใจใส่พากเพียร