201217-173 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ011.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันเสาร์ที่ 17 ธันวาคมพุทธศักราช 2520 วันนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์แนะนำหมู่พิจารณาธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกหากการกำหนดรู้ทุกระยะทุกอันแล้วก็การกำหนดจบทุกระยะทุกอันที่เรารู้อยู่เป็นปัจจุบันนั่นคือสิ่งที่เป็นจริงมีอยู่เห็นอยู่อะไรเกิดอะไรเป็นอะไรมีในปัจจุบันเราก็จะรู้ชัดและต้องพยายามรู้ให้ละเอียดให้ลึกซึ้งต่อผัสสะ อารมณ์จิตแล้วก็คำนวณออกมาถึงสิ่งแวดล้อมข้างนอกด้วยว่าเราสำคัญเกี่ยวกับกรรมกิริยาสิ่งที่กำลังจะกรอบกว่ามีอะไรจะเป็นส่วนกุศลหรือเป็นอกุศลเราจะต้องรู้โดยเฉพาะนักปฏิบัตินั้นจะต้องพยายามเน้นข้อที่จิตใจเป็นเอกไม่รู้ภาษาและรู้อารมณ์ของจิตที่มันยังมีเศษเหลือมันยังมีอารมณ์ที่เป็นตัวร้ายสิ่งที่ยังไม่พอสบายหรือแม้แต่จิตใจของเราไม่มีสติอยู่เหนือความรู้ทั้งมวลเราไม่รู้เท่าทันสิ่งใดอยู่บ้างเราก็จะต้องพยายามเข้าใจตนเองให้ชัดเจนถ้าเรามีจิตใจ ดูเนื้อรู้มีสติสัมปชัญญะเข้าใจสภาวะที่เรากำลังกำหนดอยู่แล้วเราก็เป็นอยู่ได้อย่างพอเหมาะสมมีทิศทางที่เราปรับปล่อยไม่ยึดติดเป็นแต่เพียงวิหารธรรมหรือเป็นเครื่องอาศัยพอสบายชีวิตโน้มไปในทางที่เรียกว่าเป็นอารมณ์ที่มีปัญหาความเฉยในด้านของอารมณ์จิตในด้านสร้างด้านกอจะสร้างจะก่อมากเท่าใดก็ได้ส่วนในด้านยึดด้านหวงจะหวงให้น้อยที่สุดหรือไม่หวงเลยจนเป็นที่สุดไม่ติดไม่หลงว่าเป็นของของเราอย่างแท้จริงนั้นเราก็จะต้องปฏิบัติให้ตรงไม่ถูก เพื่อนแท้ปัจจุบันใดในขณะใดที่เราสามารถมีวิหารธรรมอันเป็นสุขที่เรียกว่าทิฏฐธัมสุขวิหารอยู่ทีเดียวแต่เราก็ได้พยายามปฏิบัติการงานที่เราประกอบอยู่ในกิจกรรมทางกายทางวจีอะไรก็ตามที่เป็นสิ่งรังสรรค์เป็นสิ่งจรรโลงเป็นสิ่งก่อสร้างอยู่หรือแม้ในกาลที่เราควรจะพักผ่อนบ้างทำบ้างเป็นการเพลาหรือแม้จะพักหยุดพักก็มีสาระที่เรารู้แท้เรารู้
อ่านต่อ
จักการดำรงชีวิตหมุนเวียนมีวงเวียนที่เรามีชีวิตดำเนินไปได้ทั้งสุขภาพกายก็เป็นไปอยู่ดีโดยเฉพาะสุขภาพ เรามีแต่เจริญถ่ายเดียวถ้าเราขี้เกียจเราก็ขยันขึ้นเป็นคนที่รู้มีปัญญาชัดแจ้งมีปัญญารู้การกุศลรู้สร้างรู้ก็รู้การควรไม่ควรนิสัยที่เคยเลวนิสัยที่เคยหลบเลี่ยงนิสัยที่เคยติดยึดจากโลกยังจะสนุกสนานเพลิดเพลินร่าเริงจ่ายกำลังงานไปกับของเพลินอย่างลูกโลกเราก็ไม่ได้เป็นไม่ได้มีแล้วจะมีอารมณ์เบิกบานแจ่มใสจะบอกว่าเพลิดเพลินได้ยินดีก็เพลิดเพลินยินดีกับสิ่งที่เป็นสาระเพิ่มเพลินยินดีกับสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ในโลกไม่ได้เป็นไปเพื่อความเผาผลาญหรือเป็นไป ความถูกหลอกล่อเป็นรสชาติอย่างชาวโลกเราก็เข้าใจอยู่ชัดเราเข้าใจกรรมกิริยาและเข้าใจการพักเข้าใจการเพียรอย่างแท้จริงชีวิตก็รู้ที่จบชีวิตก็รู้ที่เป็นจริงคือปัจจุบันเท่านั้นเป็นตัวเป็นจริงจบอยู่ที่ทิฏฐธัมสุขาภิบาลที่อยู่ที่คิดจะทำให้ประโยชน์มีอุดฐานะมีอนุรักษ์ธนามีกัลยาณมิตตตามีสัมมาชีวิตตาจะมีชีวิตที่เป็นอยู่ในชีวิตที่เป็นอยู่ให้หมุนเวียนอยู่ได้ด้วยความรักความเพียรหรือเราไม่พักเราไม่เพี้ยนนั่นแหละเป็นสภาพที่พระพุทธเจ้ายืนยันเป็นที่จบชีวิตผู้ใดเหลือเศษ บ้าก็รู้อยู่ว่าเราทนได้อยู่โดยไม่ยากโดยไม่ลำบากแต่ส่วนใดที่มันยังจะต้องกำจัดโดยไม่ประมาทเราก็รู้อยู่แล้วเราก็ต้องพยายามกระทำจริงอย่าประมาทในเศษเหลือแม้จะเป็นเศษของทางอารมณ์อยากได้แค่อบายมุขก็อย่าให้มีเหลือถ้าผู้ใดไม่เหลือแล้วก็เป็นผู้ที่บริสุทธิ์บริบูรณ์เป็นโสดาบันบริบูรณ์เป็นสังฆทานมีที่สูงยิ่งสูงยิ่งขึ้นแม้จะอารมณ์ทั้งรูปและกลิ่นเสียงสัมผัสต่างๆหรือลาภยศสรรเสริญไล่ไปจนกระทั่งหมดเรื่องของทางทวาร 5 ข้างหน้าเราอยู่เหนืออย่างไม่มีปัญหาเด็ดเดี่ยวแน่ใจเป็นสมุดเขตเรืองแสงอัตราที่ โลกของจิตหรือโรคของธาตุน้ำมันแท้ๆเราก็จะรู้จำพวกนี้ยังชัดเจนก็เป็นผู้อยู่สบายสบายแล้วแต่ก็ประมาทไม่ได้เรายังจะต้องทำนิสัยอาสวะหรือสิ่งที่เป็นอาตมาเหล่านั้นให้สูญสิ้นให้หมดอาจจะมาให้หมดเชื้อทางโลกนั้นสบายแล้วกามราคะปกติถ้าไม่มีชื่อว่าเป็นผู้อนาคามีเป็นผู้ไม่เวียนกลับมาเกิดแต่การไม่เวียนกลับมาเกิดนั้นประมาทไม่ได้กามก็เกิดจากจิตที่มันยังเวียนเกิดเวียนตายนั่นเองการทำมันโรงเรียนเกิดเดือนตายมันก็อยากมาได้เพราะทุกอย่างไม่เที่ยงยังไม่บริสุทธิ์บริบูรณ์ยังไม่เที่ยงถึงเที่ยง ก็เป็นเพื่อนที่เราเองเด็ดเดี่ยวของเราจริงๆเท่านั้นเองเพราะฉะนั้นถ้าอยู่ประเทศผู้ใดเป็นผู้อนาคามีก็เป็นผู้อยู่สบายรู้แต่ฐานะของจิตที่มันจะขยันกับฤดูขึ้นมาเป็นมานะเป็นตัวเล่นหางหรือเชื้อก็รูปราคะอรูปราคะที่ยังไม่สิ้นสนิทเท่านั้นเองผู้อยู่สบายแล้วมีกรรมกิริยามีการงานทั้งทางเศษเหลือที่เราจัดการกับมันอยู่อย่างไม่ประมาทจนมีปริมาณที่เราแน่ใจถึงขนาดแน่ใจสุดท้ายที่สุดพระพุทธเจ้าท่านก็ย้ำให้เราว่าทุกสิ่งเสื่อมไปเป็นธรรมดาเรายังกุศลให้ถึงพร้อมด้วยความไม่ประมาทนั่นแหละเป็นโศกสุดท้ายเป็นสิ่งสุดท้ายเป็นคำสอนสุดท้ายเป็น โอวาทที่เราจะซาบซึ้งและครองใจอยู่ด้วยชีวิตเพื่อประโยชน์นี้ยังไม่มีถ่ายถอนไม่มีถอนแคลนและจะอยู่ได้ด้วยเป็นทิฏฐธรรมสุดของวิหารด้วยประโยคสุดท้ายคำสั่งสุดท้ายคำสอนสุดท้ายนี้อย่างจริงจังและก็ออกมาด้วยจริงๆทางใจไม่แพ้