000000-E อภิณหปัจจเวกขณ์ ตอน5-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ002.txt

ละก็ลื่นไหลให้คนอื่นก็ได้ใช้ไปแต่เป็นประโยชน์คุณค่าด้วยชีวิตเราก็มีค่าเกิดมาไม่เสียชาติเกิดไม่หนักแผ่นดินเป็นประโยชน์ที่ได้ยามได้ซ้ำสิ่งเหล่านี้เห็นชัดเจนก็คิด มันเป็นความสำคัญที่คนเราเนี่ยกลัวเหนื่อยไอ้เนยมันก็หายเป็นมันไม่เที่ยงถ้าเหนื่อยแล้วมันได้สร้างสรรค์มันก็ไม่เห็นจะเป็นปัญหาอะไรตัวตนความเห็นแก่ตัวของเราอยากจะเสวยอยู่เฉยๆลองๆแรงๆหรือเศษเศษสภาพเสพอาการเสพอารมณ์ที่เราชอบเราก็เสพมันแล้วมันก็เดินไปหาตายเราไม่ต้องเสพเราไม่ต้องลิ้มอะไรเราไม่ต้องไปเสวยอะไรเลยในโลกอะไรมันเป็นความดีงามมันจะเหน็ดจะเหนื่อยจะเหนื่อยจะล้าแต่พอเป็นไปได้หมายถึงก็ทรมานตัวทรมานตนจะเกิดการอุตสาหกรรมวิริยะแล้วก็เป็นไปแล้วเราก็จะตายเพราะฉะนั้นถ้าเราเข้าใจไตรลักษณ์ที่ว่าจะเป็นอนิจจัง อนัตตามันไม่ใช่ตัวมันไม่ใช่ตัวมันเป็นสิ่งที่เลื่อนไหลไปมันไม่ใช่ของใครมันไม่เที่ยงแล้วมันก็เป็นตัวที่ตั้งอยู่ไม่ได้เรียกว่าทุกข์มันตั้งอยู่ไม่ได้ถาวรหรอกมันก็ส่งค่าถ้ามันเป็นของมีค่ามันก็ส่งค่าส่งคุณแล้วก็ให้เขาอาศัยได้ที่สุดเท่านั้นเองแล้วมันต้องมีเหตุปัจจัยที่จะช่วยอย่างศาสนาพุทธพระพุทธเจ้าสร้างไว้เป็นของที่มีค่าเลิศลอยนักหนามันก็ยังไม่เที่ยงอาศัยเหตุปัจจัยอาศัยลูกศิษย์อาศัยผู้รู้อาศัยผู้ที่กตัญญูกตเวทีได้ซ่อมแซมอาราธนาบูรณะรักษาให้ศาสนานี้มีไว้สำหรับเพื่อประโยชน์มนุษย์ต่อไปมนุษย์ได้รับศาสนานี้ต่อทอดกันไปเราก็ได้อาศัยความรู้ ศาสนานี้เพื่อเป็นคนดีคนประเสริฐเพื่อความอยู่เป็นอยู่สุขสำราญของเราสร้างสรรค์ไปสุขสำราญไปได้เท่านี้ความจบพยายามสรุปให้ชีวิตให้ได้และเราจะรู้ความจริงว่าเรารู้แสนรู้แต่กิเลสที่มันมีตัวจริงมันมีตัวจริงที่ดึงถ่วงเราเอาไว้ให้ตกต่ำให้อึดอัดเชื่องช้าไม่พัฒนาไปไม่เจริญไปเนี่ยกิเลสทั้งสิ้นเราเถียงไม่ได้ต่อเหตุผลที่ชัดเจนและเราก็อยากได้ถ้าเราไม่ทำมันก็ไม่ได้ถ้าเราทำไม่อยากได้มันก็ได้เมื่อเรารู้ว่าดีเราควรได้เราก็ทำเข้าพัฒนาข้าวเป็นไปเข้ามันก็ดีมันก็เดินไปสู่สภาพที่มันดีขึ้น โรงงานอะไรเอ่ยที่จะพาเราไปสู่สิ่งสูงสุดไม่มีเลยนอกจากความเพียรนอกจากความข่มขืนเราจะมีธรรมะเราจะมีความข่มความฝืนฝืนไปสู่ดีไม่ใช่ดีนี่มันไม่ฝืนมันฝืนฝืนจนกระทั่งสุดท้ายเราได้ชำนาญเราได้สามารถและมันก็ไม่ฝืนมันได้โดยไม่ยากได้โดยไม่ลำบากและสุดท้ายก็ได้เป็นอัตโนมัติมันก็มีรูปรอยอย่างนี้พิสูจน์เถิดไม่ว่าจะเป็นความดีย่อยความดีกลางความดีใหญ่ความดีที่สุดอะไรก็ตามแต่เราจะต้องเป็นผู้ที่เข้าใจด้วยปัญญาแล้วก็สู้ไม่ถอยเป็นผู้ที่เอาจริงเป็นผู้ที่จะไม่ถดถอยถอยหลังเลยที่เราจะเดินหน้าด้วยไปเพราะฉะนั้นก่อนอื่นแม้ จะต้องผมต้องฝืนแม้เราจะต้องอดต้องทนต้องสู้เราก็ทำใจเบิกบานเข้าไว้ทำใจให้ปลอดโปร่งอย่าอับเฉาอย่าเศร้าหมองทำปัญญาให้แจ้งจริงๆวันนี้ดีแน่ดีจริงเถียงไม่ได้หมดทางที่จะเถียงเด็ดขาดแล้วเรื่องอะไรเราจะไม่เดินไปในทางดีนี้เราจะมีวาสนาเท่าไหร่มีบารมีเท่าไหร่เราจะต่ำต้อยแค่ไหนถ้าเราได้เดินเข้ามาเห็นเข้ามาพบเข้ามามีทิศทางที่พานำกันไปได้จนป่านนี้แล้วไม่มีทางอื่นที่จะดีไปกว่าเราที่เราจะเดินหน้าพยายามไปสาหัสวิริยะไปตัวเราก็เท่านี้หนอแล้วก็ภาคเรียนไปมันก็จะได้มันก็จะเดินวันคืนก็ผ่านไปพระอาทิตย์ พระอาทิตย์ตกแล้วก็เดินทางไปสวนลุมฝังศพเรื่อยไปเรื่อยไปถ้าเกิดว่าเราอุตสาหะวิริยะมากเราก็พึ่งได้มากอุตสาหะวิริยะน้อยเราก็พึ่งได้น้อยก็เป็นความเชื่องช้าเหมือนผู้ใดได้รับผลอยู่แม้จะได้มากได้น้อยก็สะสมเดินทางไปเมื่อใจเรารู้ว่าเราเองเราทำใจเราให้เบิกบานร่าเริงเป็นอยู่สุขไม่อับเฉาไม่หม่นหมองมันก็ร่าเริงเบิกบานไปเก็บกิจการงานเบิกบานร่าเริงไปกับกรรมทั้งกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมผ่านวันผ่านคืนไปไปส่วนดีหรือไม่ดีเราไม่ใช่เป็นคนให้ค่าโลกเขาจะให้ค่าเองดังเราเคยเห็นประวัติศาสตร์ผ่านมามากผู้ที่ทำดีแล้วคน ในเวลาเป็นๆคนก็ไม่ยกย่องสรรเสริญเชิดชูเท่าไหร่แต่เวลาตายไปแล้วก็ต้องทำอนุสาวรีย์ให้ก็ต้องยกย่องฉันสรรเสริญเชิดชูก็ไม่รู้จะทำยังไงมันดีกว่านั้นเพราะฉะนั้นประวัติศาสตร์หรือว่าสิ่งที่มีอย่างนี้มันเป็นตัวอย่างให้แก่เรามากแล้วถ้าเราก็พยายามระลึกถึงคนเราก็เท่านั้นเองถ้าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดถ้าจะกินอยู่หลับนอนลองๆแรงๆไปในชีวิตมันไม่ยากหรอกทำเอาง่ายๆเมื่อไหร่มันก็เสร็จแต่ว่าจะเป็นคนที่เกิดมาไม่เสียชาติเกิดไม่โมฆะบุรุษรังสรรค์ไปสร้างสรรค์ไปมีอะไรที่ดีแม้ใจเราเองเราก็ทำใจเราเป็นเพราะใจเราก็เบิกบานร่าเริงแม้มันจะต้องขัดเกลาตนเองที่เหลืออยู่บารมีเราน้อยอยู่ เราไม่ได้ชื่อว่าเรามีฐานอาศัยมีสิ่งที่เราได้พักพิงและเราก็จะพัฒนาตัวเองไปตามบารมีของของแต่ละคนแต่ละคนทุกคนเราก็จะได้ผลได้ภาวะปัจจัยและฉลาดที่มีฐานอาศัยโดยไม่อึดอัดขัดเคืองไม่อับเฉาสิ่งใดบกพร่องแก้ไขภาพแล้วก็แก้ปรับปรุงสิ่งใดดีและเจริญขึ้นเจริญขึ้นเราก็ได้ชื่อว่าเกิดมาเป็นคนได้เดินทางไปด้วยความเจริญและได้อาศัยสิ่งที่เรียกว่าเป็นอยู่สุขด้วยความสบายใจไปตลอดเพราะชีวิตของเราจะต้องการอะไรอีกนอกจากการพัฒนาตัวเองให้เจริญและได้ฐานอาศัยสิ่งอาศัยที่สบาย ชีวิตของเราไปจนกระทั่งตราบตายนับวันการปฏิบัติธรรมของเราก็มีลักษณะธรรมที่ชัดเจนขึ้นมาเสมอๆลักษณะสำคัญของธรรมะที่เรียกว่าพุทธศาสนานั้นเคยเน้นเคย ขอสรุปให้ฟังว่าพุทธศาสนาสอนคนให้คนประพฤติปฏิบัติบำเพ็ญแล้วบรรลุธรรมมีความเจริญมีความถึงธรรมได้แล้วจะเกิดสมานัตตตาโตสมานัตตาหรือจะเกิดความสมานฉันท์จะเกิดสามัคคีธรรมจะเกิดสันติของมนุษยชาติขยายความอีกจะเกิดพหูชนะให้ตายะจะเกิดผลชนะสุขายะเกิดอนุกรรมฟังอนุกรรมอายะคือสามารถจะเกิดการเป็นประโยชน์แก่มนุษยชาติส่วนรวมได้อย่างจริงจะเกิดความเป็น ตกในมนุษย์ส่วนรวมชนะแล้วก็จะเกื้อกูลเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แก่โลกเขาเรียกว่าโลกกำปังอนุกรรมปายะผลที่มันแสดงออกซึ่งเกิดจากพฤติกรรมเกิดจากสิ่งที่เห็นได้เป็นจริงของมนุษย์เราสามารถอ่านออกได้แม้จะไม่ต้องฉลาดเฉลียวจนเกินการแล้วก็สามารถดูความสามัคคีความสมานฉันท์ความเบิกบานร่าเริงเป็นสุขความมีคุณค่าประโยชน์ซึ่งเสียสละเกื้อกูลให้แก่ผู้อื่นตัวเองนั้นได้น้อยหรือเป็นแต่เพียงอาศัย ส่วนการสร้างสรรค์เห็นได้ดูได้มีพฤติกรรมได้และความจริงที่จะเกิดจริงนั้นก็อยู่ที่เวลาจะเป็นเครื่องยืนยันเวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าผู้ที่ทำนั้นเป็นจริงได้โดยการบรรลุโดยการเป็นจริงได้ก็เพราะว่ามันไม่ต้องอดมันไม่ต้องทนมันไม่ต้องฝืนมันไม่ต้องสกัดกั้นการสะกดสกัดกั้นนั้นคนจะมีความสามารถสะกดสกัดกั้นได้ประมาณ 1 เมื่อพ้นการกดสะกดสกัดกั้นแล้วสุดทนสุดกลั้นมันก็จะคลายเปลี่ยนสภาพกลับไปสู่ความที่เป็นอย่างอย่าง ตัวเองแท้ๆเพราะฉะนั้นผู้มาปฏิบัติธรรมหรือถึงขั้นมาบวชก็ดีถ้ามีแต่ตัวสะกดสกัดกั้นมันก็จะสะกดสกัดกั้นไปได้เท่าที่เรามีความสามารถในการสะกดสกัดกลั่นเอาไว้ในระยะหนึ่งเวลาหนึ่งช่วงหนึ่งมันเลยเลยเวลาเลยระยะนั้นแล้วมันก็จะสะกดสกัดกั้นไปไม่ไหวแล้วมันก็จะกลับเปลี่ยนผู้ที่ทำได้ไม่ต้องสะกดไม่ต้องสกัดไม่ต้องกลั้นมันเป็นของธรรมดาหรือเป็นของง่ายเป็นของพอใจยินดีเห็นจริงเวลาต่อให้อีกนานเท่านานเท่าไหร่เท่าไหร่มันก็ไม่มีปัญหามันก็จะยอมยังทรงอยู่อย่างนั้นเป็นอย่างนั้นยิ่งเป็นวิมุตหลุดพ้นแล้วด้วย ไม่ต้องเปลี่ยนไม่ต้องแปลงไม่ต้องแปลงไม่ต้องกลัวจะเป็นคนขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์จะเป็นคนเสียสละจะเป็นคนเป็นประโยชน์ต่อมนุษยชาติจะเป็นคนรักษาสามัคคีจะเป็นคนสมานประสานกันอยู่อย่างสงบสันติถ้อยทีถ้อยเกื้อกูหน้าใสกันหนักนิดเบาหน่อยอะไรแม้ว่าเราเองเราไม่เป็นตัวเหตุเราก็เป็นตัวที่จะต้องพยายามประสานให้เหตุนั้นๆที่คนอื่นเขาเป็นเหตุคนอื่นเขามีอะไรขึ้นๆลงๆยังไม่แน่นิ่งยังไม่สงบอย่างดีมันยังมีบทบาทหวั่นไหวมันจะมีปฏิกิริยาก็จะคอยคอยประสานด้วยความสามารถและความฉลาดความรู้และก็คอยประสานกันจะเข้าไปสม แล้วก็จะเกิดสามัคคีธรรมอยู่ได้เราจะให้ทุกคนมีความเรียบร้อยเรียบราบไม่มีปฏิกิริยาไม่มีอะไรหวั่นอะไรไหวนั้นเราทำไม่ได้ไม่ว่าในสังคมหมู่ไหนนอกจากจะเป็นคนน้อยคนแล้วก็อยู่กันเป็นชุมกระจิ๋ม 2-3 คน 5 คนคัดเลือกมาได้อยู่แค่นั้นแล้วไม่ค่อยย้ายออกไปเลยมันก็อาจจะทำได้แต่มันไม่เป็นประโยชน์อะไรในสังคมมนุษย์โลกมันควรจะขยายออกให้ได้มามากยิ่งขึ้นและให้มีคนชนิดนี้สอดประสานสอดร้อยเข้ามาถูกขัดกล่าวถูกปรับปรุงกลายเป็นเหมือนเดิมที่ผู้ที่ได้นั่นแหละเป็นตัวหลักที่จะยึดยืนแก่นแกนนั้นแล้วก็ค่อยๆแบ่งเพิ่มให้คนอื่นหรือให้คนอื่นเกิดเป็นอย่างเราเป็นเราได้แล้วมัน ขยายตัวแพนแพนออกไปกูจะให้แก่นแกนของศาสนานั้นจึงอยู่ที่สามัคคีธรรมหรือความสมานประสานกันเป็นกัลยาณมิตรเป็นภราดรภาพเป็นหมู่มิตรสหายที่สันติสร้างสรรค์กันเป็นไปอย่างจริงและสุดท้ายก็ลงตัวกันอยู่ที่สังคหวัตถุซึ่งแปลว่าเป็นเรื่องวัตถุดิบแปลว่าเรื่องเป็นเรื่องของการสังเคราะห์ในโลกนี้จะอยู่ด้วยกันสังเคราะห์เมื่อมีชีวิตหรือมีบทบาทหรือมีการยังไม่ตายความยังไม่ตายในโลกนี้ต้องมีการสังเคราะห์เพราะฉะนั้นการสังเคราะห์ที่ราบรื่นมีทานเป็นปลาย มีสมานัตตตาเป็นตัวปลายมีตัวประสานสมานเป็นตัวปลายก็ตามแต่ขอยืนยันว่าตัวทานเป็นตัวปลายเพราะเริ่มต้นด้วยทานแล้วก็จะต้องเก่งไปจนกระทั่งสามารถสมานกันได้ประสานกันได้ก็จะอยู่อย่างผู้มีความสร้างสรรค์แล้วก็ทานแล้วก็เกื้อกูลแจกจ่ายเอื้อเฟื้อผู้อื่นเป็นต้นและเป็นปลายอยู่ในตัวเป็นอนุโลมปฏิโลมขึ้นต้นแล้วก็จะตั้งเราสามารถประสานกันได้มีหมู่มีกลุ่มมีสมานัตตามีการมีผู้ที่เป็นอย่างเดียวกันสมานัตตาเพราะว่ามีตนอันเสมอหรือมันเสมือนมีสิ่งสภาพที่เหมือนกันเป็นเอกกระทำเป็นอันหนึ่ง เดียวกันถ้าจะแปลเอาความชัดๆกับสมานัตตตาก็คือเรามีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมีตัวมีตนเป็นความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันก็เด่นเน้นได้ขยายได้อธิบายมามากแล้วเสมอๆคือความที่ไม่มีกิเลสหมดความชื้นตัวหมดความยึดติดหมดความเห็นแก่ตัวเป็นคนเสียสละเจือจางหรือทานนั่นเองเป็นส่วนสำคัญจึงอยู่ที่สามัคคีและทานเป็นตัวหลักส่วนองค์ประกอบนั้นได้แก่ปิยวาจาหรือปิยวัชจริยาอัตถจริยาที่เรียกว่าพฤติกรรมก็เป็นพฤติกรรมที่มีลักษณะของทานและการสมานวาจาก็เป็นวาจาที่จะต้องมีลักษณะของ การพูดให้พูดสละไม่ใช่พูดเอาพูดเพื่อให้พูดเพื่อสละและพูดเพื่อสมานพูดเพื่อประสานรวมความแล้วแก่นจันทร์ของศาสนาที่เราประพฤติปฏิบัตินี้ก็คือเป็นไปเพื่อความสามัคคีสันติอุดมสมบูรณ์เรียบร้อยสร้างสรรค์กันอยู่พวกเราได้พยายามพากเพียรประพฤติเป็นไปได้อย่างสามัคคีธรรมมีการมีงานสร้างสรรค์มีความสงบระงับเห็นแก่ตัวก็ลดลงของเราล้างของเราเรารักของเราแต่ละคนแต่ละคนควบคุมดูแลและเราก็สร้างสรรค์เป็นไปกันอยู่คนละนิดคนละหน่อยที่มีไอ้นุ่นมันทำออกมาไอ้นี่มันกระดกออกมาเราก็ปราบ พราหมณ์ของเราจัดการของเรากันการประสานการสมานจึงอยู่ได้อย่างเห็นได้แม้จะมีจำนวนไม่มากนักแต่เป็นแก่นเป็นแกนดังนี้ขอให้รักษาให้เป็นไปด้วยดีและเราก็ระลึกตรวจสอบของตัวเองดูว่าเราเองสบายไหมเราเห็นความจริงดังกล่าวนี้ไหมว่าคนเราเกิดมาเพื่ออะไรถ้าเราเกิดมาเพื่อการเป็นอยู่ในสังคมหมู่กลุ่มนี้มันประสานได้สมานได้มันทานได้สร้างสรรค์ได้ไม่ต้องเห็นแก่ตัวเสียสละได้ดังนี้แล้วเราก็อยู่กับหมู่กลุ่มนี้สร้างสรรค์กันไปก่อความเจริญงอกงามแม้จะแผ่ขึ้นจะขยายขึ้นจะมีผู้ที่เป็นไปอย่างนี้เพิ่มขึ้นมีอันหนึ่งอันเดียวกันมีความเห็นเหมือนกันและก็สร้างสรรค์กัน วันนี้เพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นมันเป็นความผิดหรือว่ามันเป็นความถูกต้องแล้วถ้าถูกต้องแล้วทุกคนก็คงไม่มีปัญหาก็คงจะมั่นใจยังเหลือแต่ว่าเราเองเท่านั้นเองที่เราเองยังมีเศษเสี้ยวมีสิ่งที่มันสะดุดมันมีสิ่งที่ยังขัดแย้งคว้ายังต้านยังทานยังฝืนยังไม่ราบรื่นยังไม่เรียบร้อยยังไม่เก่งในการประสานจะมีไอ้นั่นดูกระดูกกระเดกยังมีสะดุดกันจะมีกระทบกระทั่งและยังมีจะต้องหลบต้องเลี้ยงกันบ้างอะไรพวกนี้อยู่เราก็จะต้องมาปรับเมื่อปรับได้มากๆนะคือความเจริญคือความเป็นไปศาสนามีความมุ่งหมายอย่างนี้เราก็ได้ประโยชน์โลกนี้ก็ได้ประโยชน์จากที่เราเป็นอย่างนี้กันได้นะสภาพที่เป็น ของพวกเรามีขึ้นมาเป็นรูปเป็นร่างขอให้สังเกตขอให้อ่านและขอให้เห็นดียินดีชื่นชมในเป้าหมายที่ว่านี้และเราเองจะอยู่ได้นานไม่ใช่นานเพราะเราอดข่มขืนหรือว่าฝืนทนแต่เราจะอยู่ได้นานเพราะเราเข้าใจจริงด้วยปัญญาศรัทธามั่นในความจริงที่กล่าวนี้ที่พูดนี้ไม่ได้ล้างสมองหรือไม่ได้บังคับให้เห็นว่าจริงๆแต่ขอให้ใช้ปัญญาของทุกคนฟังแล้วก็พิจารณาตัดสินไม่เห็นแท้แล้วเราก็ดำเนินไปได้บอกแล้วว่าเราเหลือแต่ที่เราเท่านั้นเองที่เราจะทำส่วนการดำเนินไปนั้นก็ดำเนินไปพัฒนาตนเองไปสังคมกลุ่มมันก็จะโตขึ้นขยายขึ้นความสมานความประสานที่แนบเนียนสง เป็นภราดรภาพอันวิเศษสันติภาพอันวิเศษสมรรถภาพอันวิเศษจะเกิดขึ้นเกิดขึ้นได้ด้วยการเข้าใจความจริงและเราก็ได้พากเพียรกระทำสิ่งจริงอันนี้ให้มันลงตัวให้มันเป็นไปได้อย่างจริงจังเราจึงจะประกาศความจริงนี้และนำความจริงนี้ไปได้ชั่วกาลนาน ถ้าพวกเรานักปฏิบัติธรรมให้ได้รับการชี้แนะให้สังเกตให้ทำความรู้ในเรื่องของสามัคคีธรรมซึ่งเป็นเรื่องที่โลกทั้งโลกมนุษย์ทั่วโลกกำลังปรารถนาอย่างมากมายสามัคคีธรรมจะเกิดขึ้นได้ก็เพราะว่าความโลภความเห็นแก่ตัวความไม่เอารัดเอาเปรียบยิ่งกว่านั้นต้องเป็นคนที่มีความสร้างสรรค์มีการรังสรรค์สามารถที่จะสร้างสรรค์เป็นคนที่จะทำอะไรต่ออะไรเกิดขึ้น โลกแล้วก็แจกจ่ายอยู่จะเจออาจารย์เผื่อแผ่สัมพันธ์กันไปเป็นผู้ที่ประสานมิตรสมานมิตรมีสมาธิกัลยาณมิตตตาซึ่งเป็นสภาพที่สำคัญยิ่งเป็นผู้ชนะให้ตายนะครับเป็นหลักการใหญ่ถ้าเผื่อว่าไม่เกิดความจริงไม่มีคนที่ทำได้ไม่มีคนที่บรรลุถึงจริงสภาพเหล่านี้เกิดไม่ได้ก็จะเกิดอย่างซ้อนแฝงโดยปกติสามัญมนุษย์รู้มนุษย์ทุกคนรู้ว่าการสามัคคีเป็นความดีงามไม่มีใครกล้าเถียงแต่ว่า ทำกันไม่ได้เพราะว่าสภาพจริงมันไม่มีเพราะเมื่อสภาพจริงเกิดขึ้นแล้วยิ่งเป็นสิ่งที่ประทับใจเป็นสิ่งที่น่าดูยิ่งเกิดในระหว่างโลกที่เป็นโรคอันร้อนแรงเป็นโรคที่ระแหงแตกแยกตัวใครตัวมันเอาเปรียบเอารัฐเห็นแก่ตัวจัดการอย่างทุกวันนี้สภาพอย่างนี้ยิ่งน่าซาบซึ้งยิ่งเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามีราคาแพงเพราะว่าเป็นสิ่งที่หายากเป็นสิ่งที่เกิดได้ยากจะทำให้เกิดในสังคมมนุษย์ยิ่งเป็นความเกิดที่แท้จริงและก็จริงใจกันยิ่งยากมากในสังคมเล็กๆ น้อยน้อยของเราชาวอโศกเนี่ยมันมีสิ่งนี้ได้เกิดขึ้นแล้วได้มีขึ้นแล้วแม่น้อยอย่างนี้คุณนึกดีๆเถอะมันยิ่งกว่าเม็ดน้ำใสในกลุ่มโคลนตมที่เหม็นเน่าหาเม็ดน้ำใสสักเม็ดหนึ่งที่จะอยู่ในกลุ่มโคลนตมที่เหม็นเน่าได้ยากขนาดใดพวกเราเนี่ยก็เหมือนอย่างนั้นยิ่งอยู่ถ้ำกลางเมืองกรุงท่ามกลางสังคมคนกรุงคนเมืองซึ่งมีสารพัดเล่ห์เหลี่ยมสารพัดที่จะมอมเมาจูงดึงกันยุ่งยากมากมายเอาเปรียบเอารัฐและนำการสอนการมีวิธีการกันมีอะไรต่ออะไรกัน น่าจะมีเชิงที่จะเอาเปรียบเอารัดให้แก่ตัวเองอยู่ทั้งสิ้นแต่เขาสอนกันเขาก็มีคำสอนเหมือนกันว่าอย่าเอาเปรียบนะเกื้อกูลกันนะเห็นแก่กันนะพูดสอนนั้นเองแม้จะเป็นภิกษุกล่าวได้ชัดๆอย่างนี้เลยก็สอนโดยคำสอนอย่างนี้ซึ่งสามัญมนุษย์มันรู้ทั้งสิ้นพูดก็โกหกเรารู้มันพูดได้ทุกคนรู้ทุกคนแต่ว่าพฤติกรรมจริงหรือความเป็นจริงแล้วความเห็นแก่ตัวนั้นมันยังสูงกว่าพฤติกรรมข้างนอกอยู่อย่างมากคนปริมาณมากมายจะหาส่วนเนื้อหาบุคคลที่จะมีคุณธรรมมีส่วนที่เห็น ตัวน้อยมีความเกื้อกูลผู้อื่นมากนับจำนวนปริมาณบุคคลแล้วมันไม่เป็นไปได้เลยที่จะเป็นอยู่สุขแม้เมืองไทยที่เป็นเมืองอุดมสมบูรณ์ให้กับเด็กเกษตรจะเกิดการมีคุณธรรมมีศาสนาย้อมใจมานานหลายพันปีเป็นศาสนาที่พิเศษที่สุดปานฉะนี้ทุกวันนี้มันก็จะแย่กันลงไปแล้วมันกำลังถูกดึงถูกทิ้งให้ตกต่ำลงไปสู่ทิศทางที่แตกและแห้งไม่สามัคคีเห็นแก่ตัวเอาไปรับตั้งโต๊ะตั้งเราเพื่อที่จะให้เกิดอำนาจดึงดูดและจะเอาไปรับมาให้แก่หมู่กลุ่มและตั้งปลุกตั้งราวกันอีกซ้อนซ่อนอยู่ในที่นี้ดูท่าทีมึงก็ตัวตั้งปกตั้งเราเพื่อจะเสียสละ จะโดยสัจจะนั้นตั้งโต๊ะตั้งเหล่าผู้ชายมีอำนาจดึงดูดได้เปรียบแล้วก็เอามาให้แก่หมู่ตนมันซ้อนอยู่อย่างนี้พอสามัคคีธรรมหรือความที่เป็นไปด้วยดีของพวกหมู่เราแม้จะมีถึงป่านฉะนี้เราจะรู้ของตัวเราเองทุกคนว่าเราพยายามพากเพียรศึกษาและรถแม้มันจะมีกิเลสที่เห็นแก่ตัวเอาเปรียบเรารักอยู่หาเสพความสบายความได้ความมีอะไรที่แม้มันจะน้อยมันก็ยังมีส่วนอยู่อะไรพวกนี้ต่างๆนานาเราจะรู้ของเราอยู่ว่าเรายังมีจุดที่บกพร่องที่จะละจะล้างอยู่จริงขนาดนี้ท่านดูโดยส่วนรวมทั่วไปแล้วที่พวกเราเป็นเรามีและเทียบเคียงกับหมู่ใหญ่กลุ่มอื่นหมู่อื่นอะไรจะเห็นได้เป็นชั้นตอน มันมีหมู่ที่สร้างดีทำดีกันอยู่เป็นระดับๆกันอยู่หลายหมู่หลายกลุ่มก็เปรียบเทียบได้ยิ่งไปเปรียบเทียบกับหมู่ที่ชัดเจนจะจ๋าเราจะเห็นได้เลยว่าเขาไม่แคร์แล้วเขาก็มีความเห็นตรงเลยว่าเขาจะต้องเอาไปรับเขาจะสร้างสามัคคีด้วยอะไรต่ออะไรที่มันบังคับขู่เข็ญกันไปเท่านั้นเองเสร็จแล้วก็จะต้องมีเจ้ามีนายมีผู้ได้เปรียบเป็นระดับรองลองไล่ๆกันลงไปอย่างที่เป็นกันอยู่เพราะฉะนั้นพวกเราได้สิ่งหนึ่งขึ้นมาแล้วเป็นสามัคคีธรรมพอประมาณขอให้ส่องขอให้ดูแลดีๆเป็นของที่มีค่าควรเมืองในของที่เป็น ยิ่งใหญ่สำหรับสังคมมนุษย์ยิ่งจะยิ่งใหญ่ยิ่งจะมีค่าสูงตราบเท่าที่โลกมันใกล้กลียุคเข้าไปอย่างทุกวันนี้ทุกทีทุกทีมันยิ่งจะเป็นอย่างนั้นเพราะงั้นเรามาเดินสวนทางเรามาสร้างสิ่งที่ให้แน่นหนาให้มีค่ายิ่งให้มันเป็นจริงเมื่อผู้ใดเกิดที่จิตที่ใจแล้วมันก็จะไม่มีปัญหาอะไรมากมายมีแต่มันจะล้าล้างสิ่งที่เหลืออยู่ของเรานั้นให้ลดความเห็นแก่ตัวลงๆๆแล้วก็ประสานสมานสามัคคีสร้างสายไปวันคืนสร้างสรรค์นู่นนี่ทำเป็นไปอะไรก็ได้อยู่กันอย่างพี่อย่างน้องเพราะเรามีมาตรการมากมีทฤษฎีดีของพระพุทธเจ้าได้ว่าหัดละลดความเห็นแก่ตัวออกไปตั้งแต่เราเองเสวยว่าเป็นเป็นสุขเป็นรสอร่อยนานๆต่างๆและๆลดลงมาเราจึงจะเป็นผู้ที่ ลดความเห็นแก่ตัวได้จริงยืนรอรถได้มาเรายิ่งจะเห็นความจริงในความจริงแท้ๆนี้ว่าเราสามารถที่จะอยู่อย่างไม่ใช่โมฆบุรุษแล้วลดความเห็นแก่ตัวได้และเราก็เป็นความเห็นแก่ตัวที่ซ้อนในอีกว่าเราลดความเห็นแก่ตัวแล้วเรายังจะมาเสียสละสร้างสรรค์เกื้อกูลกรอบๆให้แก่ผู้อื่นเขาอีกตัวเราก็เท่านั้นแหละเรากินเราใช้เราไม่เปลืองไม่ผ่านไม่พลาดอะไรหรอกแต่เรายังมีคุณค่ามีประโยชน์สร้างสรรค์มีเนื้อหาแก่นสารมีอะไรดีๆให้แก่มนุษย์โลกที่เขาเห็นแก่ตัวกันเหลือเกินแล้วก็ผลาญพลาดทำลายกักตุนเสียหายช่างมันเป็นอยู่อย่างนี้ถ้าเราไม่มีบุคคลอย่างนี้แล้วก็ยืนหยัด ประกาศให้ก้องโลกไปให้เห็นสิ่งเห็นจังว่าชีวิตมนุษย์เราก็เท่านั้นเกิดมาก็เดินทางไปสู่หลุมฝังศพถ้าเราไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้แล้วเขาจะตะโกนโหวกเหวกโหวกเหวกพูดกันยังไงยังไงก็เชื่อก็ถือก็เห็นก็เข้าใจว่าสามัคคีธรรมเป็นสิ่งดีเป็นผู้ที่ไม่เห็นแก่ตัวเสียสละเพื่อคุณผู้อื่นเป็นสิ่งดีรู้แสนรู้แต่ก็เป็นแต่เพียงความรู้ที่มันเหมือนกับสิ่งปาฏิหาริย์มันเป็นไปไม่ได้ยิ่งขึ้นทุกวันทุกวันมันขอให้พวกเราเมื่อมันได้แล้วก็ขอให้ทำให้เห็นจริงให้ทวีความจริงอันนี้ยิ่งยิ่งขึ้นสอดส่องคุณจะทราบซึ้งความซาบซึ้งความมีฉันทะความเห็นจริงพวกนี้มันเป็นสิ่งที่ ทำให้เราเองเนี่ยรู้ว่าความจริงมันมีอยู่แม้น้อยเราก็ทวีขึ้นเมื่อทวีขึ้นมันก็ยิ่งจะเป็นตัวจริงขึ้นมามากมากมากมากมากมากมากมากแล้วมันจะไปไหนเสียคู่กับคนที่โง่ๆเขาก็รู้แม่เขาก็ต้องการแต่เขาทำไม่ได้และเราเองเรารู้แล้วเราทำได้ด้วยทำไมเราไม่รักษาทำไมเราไม่ทำให้มันดียิ่งขึ้นชีวิตคุณจะเอาอะไรคุณจะสร้างอะไรคุณจะอยู่เพื่ออะไรถ้าจะเผื่อเสพรถโลกโลกีย์ก็ไม่มีปัญหาอะไรที่นี่ก็ไม่มีปัญหาก็ไปได้เพราะจะอยู่อย่างเสพรถโลกที่อื่นก็มีกันมากมายเขาก็เป็นอยู่กันอย่างนั้นซะส่วนใหญ่ด้วยซ้ำเพราะฉะนั้นขอให้พวกเราได้ทราบซึ้งและได้รังสรรค์สิ่งที่ดีงามที่เราแม้จะได้ดียังไม่มากไม่โตยังไม่ ไม่ใหญ่ก็ตามช่วยกันบูรณะช่วยการรังสรรค์ช่วยกันปกป้องและก็กรอบๆกันมันไม่ใช่ความจริงหรือที่กำลังพูดนี้ถ้ามันเป็นความจริงแล้วเราพากเพียรแต่ละคนนั่นแหละของตัวเองของตัวเองแล้วก็เกื้อกูลกันบ้างสิ่งที่เราคิดว่ามันควรจะดีนี้มันก็จะดีต่อต่อไปก็คือจุดชี้แนะที่พยายามชี้แนะหนักขึ้นให้เห็นขึ้นว่าเราเองเรามีทั้งความสงบระงับมีทั้งความสุขเย็นแล้วก็มีทั้งการออกเที่ยวออกแรงมีทั้งการสร้างสรรค์จะเห็นได้ว่าความเหนื่อยมันแต่ถ้าเป็นแต่ก่อนเราเหนื่อยนานแล้วเราอู้นานแล้ว นี้นานแล้วแต่เดี๋ยวนี้เรารู้สึกว่าเออเราเป็นคนดีขึ้นไม่อู้ไม่เหนื่อยเร็วเหนื่อยแรงมันมีกิเลสเบาๆเราก็พยายามปลดเป่าไม่มีวิธีการมันสามารถทำได้คุณจะเข้าใจคุณจะเห็นจริงเหล่านี้แหละเป็นสิ่งที่เรียกว่าศาสนาหรือเรียกว่าธรรมะที่อยู่ในลัทธิมักองค์ 8 ลัทธิของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่อาตมาขอยืนยันว่าอาตมาได้ตรวจสอบเสมอว่าอาตมาหลงผิดหรือไม่อาตมาก็ไม่ได้ลงผิดนอกจากตัวไม่ได้หลงผิดตัวได้พิสูจน์แล้วเอามาให้พวกคุณพิสูจน์เพราะคุณก็ตรวจสอบต่อต่อกันไปอีกว่าอาตมาภาพผิดหรือแล้วคนที่อยู่อย่างนี้มันเป็นความผิด มันเป็นความถูกต้องเมื่อมันเป็นความถูกต้องที่มันไม่มีวิธีติดช้าไม่มีความสงสัยลังเลที่แท้จริงแล้วมีหน้าที่เดียวก็คือเราพยายามรังสรรค์ไปให้เป็นสุขาปฏิปทาขิปปาภิญญาทุกสิ่งทุกอย่างจะสำเร็จได้ด้วยความเพียรมีการเอาจริงสู้ไม่มีการถอยมีธรรมะมีขันติตัวขันติในกำลังอธิบายกำลังพยายามจะชี้ให้เห็นแนวลึกแนวสำคัญก็ไม่รู้มันต่างกันจากธรรมะธรรมะเป็นตัวที่ประสบผลประสบการที่เราจะต้องฝืนทนสู้แข็งแรงใช้วิธีการคิดวิธีเรียนรู้ศึกษาเพื่อให้มันผ่านไปได้แต่รับรอง ส่วนการปักหลักใหญ่เป็นขันตินั้นเราทนได้จริงๆแล้วเราจะทนเราจะไม่ถอยเราจะสู้เพราะเราแน่ใจมั่นใจแล้วว่านี่มันเป็นทิศทางที่ดีเดินทางที่ดีแล้วจะถอยไปไหนมันเป็นขันติมันเป็นความสู้ไม่ถอยมันเป็นความเอาจริงมันเป็นความทนให้ได้แม้จะตายก็ตายได้ทนนี่แหละถ้าเผื่อว่าแน่ใจแล้วว่ามันเป็นของดีเนี่ยคุณก็ลองคิดนึกแล้วก็ลองฟังดูถ้าเผื่อว่าฟังแล้วเกิดเข้าใจเกิดซาบซึ้งอาตมาคิดว่ามีผลดีแต่พวกเราพวกเราและยิ่งคุณเองคุณเข้าใจแล้วก็ทบทวนทำตนให้มั่นคงทำตนให้จริงจังเกิดมาเป็นมนุษย์ทั้งทีเอาดีไม่ได้อาตมาเคยพูดแล้วมันก็ดูง่ายๆแต่มันลึกซึ้ง เกิดมาเป็นคนสักทีเอาดีไม่ได้ตายซะดีกว่ามันง่ายๆพูดง่ายๆคล่องๆแต่มันจริงนะเกิดมาทั้งทีเอาดีไม่ได้ตายซะดีกว่าเพราะว่าเราจะเอาดีอะไรดียังโลกหรือดีอย่างโลกุตระหรือดีอย่างนี้ไม่ได้ปิดบังไม่ได้ปกป้องคุณจะศึกษาได้คุณจะเอาดีอย่างไรคุณก็เอาดีอย่างนั้นให้ได้ดีให้ได้ชัดๆดีอย่างโล่อาตมาไม่สงสัยหรอกที่จะไปมีลาภยศสรรเสริญอวดอ้างของคนอื่นแล้วก็มีหรูหราผู้ว่าอาตมาไม่สงสัยอาตมาไม่เอาแล้วอาตมาจะเอาดีอย่างนี้อาตมาเราคิดว่าผู้ที่จะมาศึกษาที่นี่ก็จะต้องรู้จุดเป้าหมายของที่นี่ดีไหมเราจะเอาดีอย่างนี้อย