230527-395 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt

อว่าท่านฮอร์โมนหรือว่าท่านประถมขั้นต้นขั้นหนึ่งและสูงขึ้นมาเมื่อเป็นผู้ที่รู้สติปัฏฐานดีปฏิบัติถูกมีการเข้าใจในสัมผัสต่างๆเก่งขึ้นจิตใจแข็งกล้าขึ้นกล้าสัมผัสได้ปัญญารู้รวดเร็วรอบรัฐมาในระดับที่ 2 ก็จะเป็นผู้ที่มีประโยชน์ ตนและประโยชน์ท่านได้มากขึ้นประโยชน์ท่านมากขึ้นประโยชน์ตนก็มากขึ้นพร้อมๆกันหรือผู้ที่อ่อนแอหน่อยหรือว่ายังไม่เก่งนับเพื่อนขึ้นมามีประโยชน์ท่านมากประโยชน์ตนอาจจะลดน้อยลงไปบ้างก็ได้เพราะว่าเราเองเมื่อเวลามาคลุกคลีมาสัมผัสมามีบทบาททำประโยชน์สร้างสรรค์มีนู่นมีนี่พกพาทุกทีเข้าแล้วมันก็ยากขึ้นหน่อยนึงประโยชน์ต้นอาจจะลดลงบ้างแต่ก็มีประโยชน์ท่านขึ้นมานี่เป็นความก้าวหน้าเป็นความดีงามที่จะสามารถกระทำได้ส่วนลำดับที่ 3 เป็นลำดับที่สูงขึ้นสูงขึ้นไปจนถึง ยอดเงินเป็นการแข็งกล้ากันเก่งอินทรีย์พละเก่งปัญญาเก่งมีประโยชน์ตนมากขึ้นมากขึ้นจนลดลงประโยชน์จนลดลงไปเรื่อยๆคือมันเต็มนั่นเองไม่ใช่ลดลงเพราะมันไม่ได้แต่ประโยชน์ตนเริ่มเต็มเริ่มพอเริ่มสูงเหลือเรื่องที่จะต้องเป็นจิตเป็นการแก่ตนเป็นจิตเป็นจิตตนน้อยลงน้อยลงตัวเองจะว่างจะเบาภาระจะหมดจิตส่วนตนเราจะเห็นได้พิสูจน์ได้เมื่อยามเหยียบเข้าในฐานนี้เราจะไม่มีปัญหาอะไรสำหรับชีวิตชีวิตเรามันแสนง่ายมันจะง่ายขึ้นง่ายขึ้นเรื่องที่จะยุ่งยากวุ่นวายคิดอะไรอาวรณ์คิดฟุ้งเฟ้อเป็นเรื่องนั้นเรื่องนี้มาให้แก่ตนน้อยลงน้อยลงน้อย จริงๆแล้วเราจะมีเวลามีกำลังมีความนึกคิดแม้ได้สิ่งที่เป็นทุนร้อนมาประกอบก็จะเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นการเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นได้มากๆนี่เป็นค่าเป็นคุณเป็นความประเสริฐหรือเป็นเรื่องไม่มีตัวตนหรือเรื่องการเสียสละที่แท้จริงขึ้นไม่ใช่ปากพูดกับเราแต่มันเป็นของจริงเป็นเรื่องจริงมันจะเกิดขึ้นเกิดขึ้นจนที่สุดเมื่อถึงขั้นจิตผู้นั้นบรรลุสุดยอดเห็นจริงเห็นจังเข้าใจอย่างสุดที่แล้วและตัวเองก็ไม่มีปัญหาจะไม่เวียนวนจะไม่กลับไปเป็นอย่างที่โลกเขาเป็นวนเวียนอีกแล้วก็จะไปวุ่นวายวัตถุสมบัติหรือแม้จะเป็นเศษส่วนก็ไม่มีเราก็รู้ว่าชีวิตมันจบอยู่แค่นี้อยู่ในระบบ แล้วอยู่แค่นี้กินแค่นี้ใช้แค่นี้มันบริบูรณ์แล้วสุขภาพร่างกายกับบริบูรณ์สุขภาพใจก็เต็มเป็นผู้เบิกบานร่าเริงแจ่มใสเป็นผู้รู้ผู้ตื่นอยู่จริงๆมาครบถ้วนเป็นพระอรหันต์หรืออนาคตมีชั้นสูงสูงยิ่งขึ้นไปเราจะยิ่งเห็นว่ามันง่ายชีวิตเรามันสบายมันง่ายแล้วมันก็สร้างสรรค์ให้มีความขยันหมั่นเพียรมีความพยายามก็เพื่อผู้อื่นวันหนึ่งคืนหนึ่งก็ไม่มีอะไรมีแต่กรรมใช้กรรมนั้นตามความสามารถตามความเก่งตามความรู้มีความสามารถเป็นเรื่องที่สร้างไปซ้ำไปมีความจริงใจไม่ได้ต้องการอะไรกลับเข้ามาไม่มีอาการแลกเปลี่ยนแม้แต่อารมณ์สุขไม่ต้องการแม้จะอารมณ์ จบเข้ามาแลกเปลี่ยนเลยจะรู้ว่าไอ้นี่จะต้องทำก็ทำร้อนก็ร้อนหนาวก็หนาวหนักก็หนักเหนื่อยก็เหนื่อยอะไรก็รู้กันจริงๆมันเหนื่อยนักก็พักหน่อยมันพอทำได้ก็ทำขึ้นไปก็เห็นสมควรที่จะกระทำอย่างยิ่งว่าเป็นความดีงามแล้วมีเป็นต้นไม่จบสิ้นเป็นพระอรหันต์แล้วจึงไม่มีอะไรเลยนอกจากว่าตัวเองก็ยังชีพไปบริการตนเองเท่าที่มันพอเป็นไปแม้จะกระเบียดกระเสียนแม้แต่จะมีน้อยมีเล็กท่านก็ไม่เดือดไม่ร้อนอะไรเพราะว่าการน้อยการเล็กมากขาดบ้างไม่พอบ้างท่านก็อยู่ได้อยู่รอดมันไม่ถึงกับตายง่ายๆแล้วก็จะสร้างสรรค์ทำประโยชน์แก่โลกไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่สมมาตรองค์ 8 จะ เป็นสัมมารีมักองค์ 8 อยู่อย่างเดิมไม่มีสมาธิสัมมาสัมพุทธะปะจะมีการริเริ่มคิดอ่านจะมีการพูดการจามีการงานมีสิ่งที่เป็นอาชีพยืนยันได้ว่าเป็นอาชีพเป็นแสนประเสริฐสิ่งใดย้ำให้ฟังแล้วเป็นอาชีพซึ่งขนาดขั้นบริสุทธิ์บริบูรณ์พ้นมิจฉาชีพ 5 ประการนั้นอย่างดีจริงๆถ้าเป็นผู้ที่มีความพยายามก็เพื่อผู้อื่นในสัมมาวายามะมีสติอยู่อย่างเต็มเนี่ยมีสัมมาสติมีสติอันบริบูรณ์ช่องพร้อมรวมโรงแรมสมัยมรรคองค์ 7 นี้คือสัมมาสมาธิแท้สมาธิมันจะสั่งสมขึ้นเรื่อยๆๆๆๆด้วยการฝึกปรือด้วย จะทำไปอย่างนั้นเข้าใจดีๆเห็นดีๆว่าจิตใจของเรามันสบายขึ้นสบายขึ้นว่างขึ้นกิเลสลดลงนิวรณ์น้อยลงน้อยลงน้อยลงแล้วเราก็แข็งแรงขึ้นเป็นผู้ที่ปราดเปรียวคล่องแคล่วไม่อาพาธไม่บกพร่องแพ็กคล่องแคล่วปราดเปรียวมีพลังเป็นตัวจับตัวพลังจริงๆมีความเป็นอยู่ผาสุขซึ่งไม่ใช่สุขอย่างโลกๆเลยเป็นปรมังสุขังคือมันยิ่งกว่าสุขที่โลกเค้าเสพสมแต่เรานี่เป็นไปด้วยคำกิริยามีฐานะอยู่เหนือเนื้อทำกิริยาต่างๆอยู่เหนือการงานอยู่เหนือสิ่งใดๆที่เรารู้เห็นอยู่ทุจริตสุจริตอยู่เหนือมันหมดแล้วเราก็ทำเป็นส่วน สุจริตเป็นกุศลยังกุศลให้ถึงพร้อมยังประโยชน์ให้ถึงพร้อมเป็นประโยชน์ท่านสูงสุดส่วนประโยชน์ตนนั้นก็เกิดอีกคือจะเกิดจะเกิดความชำนาญเกิดความแคล่วคล่องเกิดความเก่งด้วยความสามารถมันเตือนแล้วแต่เป็นเรื่องที่จะทำให้เราดีขึ้นโดยประตูเดียวไม่เป็นริษยาใครไม่จำเป็นทะเลาะเบาะแว้งกับใครพยายามประสานทุกสิ่งทุกอย่างทำอะไรก็สำเร็จได้โดยอย่างง่ายดายเพราะมันไม่ขัดแย้งมันไม่ทะเลาะเบาะแว้งมันพลาดเสียอะไรก็เอาสุดท้ายเป็นไปไม่ได้แล้วก็ยอมกรมธรรม์กับเรื่องแล้วแต่กรรมของใครกรรมของมันเมื่อเราคัดค้านฝ่ายที่เป็นอกุศลแล้วฝ่ายอกุศลก็ยังรุนแรงจนขอบเขตใดขอบเขต 1 ขณะนี้เราถือว่ารุนแรงมากจัดแล้วเราไม่ทำในฐานะของเราไม่ทำเรามีอื่นที่จะทำมากมายไปผู้ที่รู้อยู่อย่างนี้ก็เป็นผู้กำหนดเอาเองแรงขนาดที่จะต้องเก่งถ้าเราจะทำแรงได้เราก็ต้องมีฤทธิ์มีเดชที่จะทำแปลงโดยที่เรียกว่าไม่ไม่มีใครมารอนรานหรือว่าสิ่งนั้นไม่เกิดการที่ว่าบาปหมายนี้เรียกว่าเป็นความสามารถอย่างยิ่งการเป็นอยู่โดยทางธรรมด้วยการฝึกทำเป็นตัวอย่างอันนี้เป็นการกระทำเพื่อสร้างสังคมสร้างกลุ่มมนุษยชาติที่เป็นมนุษย์พิเศษให้เราจะสร้างเราจะกระทำโดยเฉพาะพวกเราเองเข้าใจให้เป็นสัมมาทิฏฐิและฝึกฝนเราจะได้ทั้งประโยชน์ตนที่เป็นความยิ่งกว่าสุขแล้วเราจะได้ทั้ง ท่านที่เป็นความดีงามอันแท้จริงที่ทุกคนไม่มีใครขัดข้องไม่มีใครปฏิเสธเลย