231223-2-270 ทางเอกภาค2-ตอน270(หน้า521)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท055.txt

้นมาเห็นความพ้นทุกข์ที่จริงเป็นสัจจะหรือแม้คุณยังไม่ได้ลดยังไม่ได้เผาจนกระทั่งชัดเจนแต่จับถูกตัวรู้ในหลักเกณฑ์หลักการรู้ในสภาพทำสภาวธรรมโอ้นี่ทุกข์เป็นอย่างนี้ที่อารมณ์ที่จิตจิตจิตจิตจิตเองตัววิญญาณนี่เองเป็นตัวทุกข์ตัวสุขทั้งสิ้นอยู่ที่จิตวิญญาณนี่เองจับได้เป็นสัจธรรมเกิดสัจจะยานแล้วรู้วิธีการรู้หลักการในการที่จะทำให้มันลดละลงคุณก็ทำเรียกว่าจิตใจยานรู้ว่าอย่างนี้ทำอย่างนี้เป็นเป็นการกระทำให้มันลดเขาเรียกว่าการทำวิกฤตดังนั้นเมื่อคุณเห็นคุณรู้คุณเข้าใจคุณเกิด อ่านอังกฤษก็เป็นลักษณะที่ 2 เป็นกิจการทำจนกระทั่งเสร็จตั้งแล้วไม่มีตัวตนเป็นอนัตตามันนิโรธตอนนี้ถึงขั้นนิโรธเห็นนิโรธนิโรธทานอุปสรรคสีเข้าใจในนิโรธในการดับสนิทตัวทุกข์ตัวเหตุแห่งทุกข์ดับไปแล้วก็เป็นการแล้วก็ตามแต่วันแล้วที่ว่ากะเนี่ยจะแล้วก็ต้องแล้วกันอย่างซ้ำซ้อนตอนแรกมันแล้วก็ตรงที่มันหมดไปช่วงหนึ่งนะตอนแรกนี่เบาๆบางๆทนได้โดยไม่ยากหมดความอยากความใคร่ความที่จะผลักจะใสเป็นกามราคะเป็นปฏิกะ เป็นคู่แรกอาการของจิตนี่มันเกิดความอยากลดลงสบายมากควบคุมได้ไม่แสดงออกมาทางกายวจีอะไรไม่เราสามารถควบคุมได้อย่างง่ายแล้วก็ไม่เกิดปฏิกะขุ่นข้องหมองใจกระทบกระเทือนอะไรด้วยสบายเพราะฉะนั้นดูด้วยหลักแรกความโลภความโกรธลดเบาสบายข้างนอกไม่มีเหลือเศษของเราน้อยหรือมากก็ตามใจถ้ามันน้อยๆๆแล้วก็เราก็ไม่มียานรู้ความละเอียดละออแยกคลายของจิตของเราไม่รู้เราก็ไม่รู้มันไม่ได้เก็บกวาดแต่ถ้าเกิดว่าพูดใดเข้ายังถึงฐานนี้เป็นพระอนาคามีแท้มีกิเลส ต่างๆลดลงมันจะเก็บกวาดแล้วตอนนี้แต่ถ้ารู้เป็นขั้นตอนเราก็เก็บกวาดเป็นพลางตามที่อธิบายเนี่ยไม่ว่าเหตุใดปัจจัยไหนตั้งแต่อบายมุขตั้งแต่กามตั้งแต่ลาภยศสรรเสริญพระเก็บกวาดด้วยไปเป็นรูปราคะที่เหลือเศษอยู่ในจิตเป็นสังโยชน์ชั้นสูงเป็นกูทำภาคีสังโยชน์คือเป็นสังโยชน์ชั้นสูงอีก 5 ก็ทวนทวนสังโยชน์หน่อยสังโยชน์มันมีสิทธิ์อันแรกเขาเรียก skyy สังโยชน์เรารู้ตัวมันเองเห็นมีทิฐิเข้าใจ สัจจะตัวแรกสัจจะตัวแรกก็จับได้เห็นได้ว่าตัวนี้เองมีทิฐิเกิดสัมมาทิฏฐิเกิดเข้าใจล่ะเห็นรู้ได้ว่าจิตนี้ไม่เที่ยงจิตนี้แต่ก่อนนี้เราเคยติดเราเคยยึดเคยเป็นตัวเป็นตนตอนนี้เรามันไม่จริงบางทีมันก็ไม่จริงบางทีมันก็เอาบางทีมันก็ไม่เอาและเราสามารถลดมันได้ตัวนี้คือตัวอนิจจังที่แท้เกิดอนิจจาอุปสรรคสีหรือเกิดผลมิจฉาทิฐิเพราะเห็นเลยว่าเมื่อการประสานอย่างนี้ก็ไม่จริงไม่จังและเราสามารถไม่ให้มันอยู่คงที่คงเที่ยงเราสามารถทำให้มันรสชาติได้ แน่ๆเห็นเลยเกิดทิฐิเกิดความเข้าใจเชื่อมั่นศรัทธาว่าได้แน่จะได้มากได้น้อยก็ตามบารมีของเรานั่นเป็นจุดแรกพ้นเป็นเห็นอนิจจังพ้นมิจฉาทิฏฐิแล้วต่อมาก็ทำมีกิจทะยานทำมีกรรมวิธีทำมีหลักการทำมีกรรมฐานทำทำเป็นกิจที่แปลว่าการกระทํา เรื่อยๆจึงเรียกว่าทุกรสทำจิตไปก็ยิ่งเห็นทุกข์รถเหตุแห่งทุกข์กับรถนิโรธปรากฏเรื่อยไปแต่ว่ายังไม่นิโรธสนิทยังไม่ดับสนิทเกิดวิลาก็ทำเกิดวิชาลูกปัดสีมันเกิดเห็นความจางคลายลงด้วยเบาคลายลงง่ายลงสบายขึ้นเรื่อยๆผู้ใดมีปิติมากก็จะเกิดปิติให้ในตนมากตอนที่มันลดลงได้จริงมันเป็นจริงเห็นจริงเข้าใจจริงเนี่ยผู้ใดไม่มีมิติมากก็ก็ไม่ตื่นเต้นมากคือปิตินี่มันมีหลายระดับหลายจริตบางคนมีบุพเพฯปิติใหญ่ปิติโตปิติมาซาบซึ้งร้องห่มร้องไห้กระโดดขยะลอยตัวอะไรแล้วแต่อาการในร่างกายก็ได้ถ้าผู้ใดไม่มี มันมีอยู่ 2 อย่างลักษณะว่ามันมีเพลงขาดปิติกับโปรแกรมส่วนเบานั่นมันเรียกขุดพุทธกาลเป็นช่วงๆเป็นเรานับของปริญญาเรานับของคุณภาพมันมันเป็นลักษณะที่กระปรอกเป็นส่วน ขนิษฐาคณิตศาสตร์คณิตศาสตร์น้อยๆช่วงระยะเวลานั้นเวลานี้เราวัดด้วยเวลาเรียกว่าคันนี้ก็ปิติส่วนคุณต้องการวัดด้วยน้ำหนักแต่มันเบาแต่มันเป็นมันเป็นขยะๆอ่ะมันเป็นเศษมันเป็นขยะอยู่ส่วนพรรณนาปิติคืออาการของปิติที่มันแผ่ซ่านอยู่มันยังเบาๆลอยๆลางๆ มันมีแผลๆเป็นสั้นๆเป็นบางๆลางๆมีความดีใจเรื่อยๆอยู่อันนี้อันนี้เบากว่าเพื่อนอันนี้ดีกว่าเพื่อนพรรณนาปิติดีๆกับเพื่อนคือมันไม่แรงแล้วไม่จำเป็นจะต้องแรงถ้าผู้ใดเจอเหตุที่จะต้องมีปิติเลี้ยงก็ต้องให้มันแรงหน่อยก็มีหน่อยแต่จะมีไปถึงขั้นโอกันติกาปิติหรืออุทยานปิตินั้นไม่ควรมันปิติมันแรงนะมันก็เราก็ต้องมีเหยื่อล่อถือว่าเป็นอามิสชนิดหนึ่งถือว่าเป็นเครื่องหล่อใจถ้าไม่มีแม้แต่ปิติหล่อเราก็ไม่ชักจะไม่อยากจะทำงานหรือไม่อยากจะมีจิตไม่อยากจะเกิดบทปฏิบัติเกิดการขนขวายปรารภความเพียรอะไร มันก็ไม่ได้ผลต้องให้ปิติรออยู่เรื่อยถึงจะได้ผลแล้วก็เรียกว่าเราต้องมีเหยื่อล่ออยู่เรื่อยเราก็จะติดนิสัยอยู่รออยู่นั่นแหละเพราะเราไม่เอาเราเอาลดลงหรือเราไม่ต้องใช้ปิติรอเราก็รู้แม้ไม่มีมิติเราก็รู้สัจจะรู้ความจริงว่าเราทำได้หรือไม่ได้เรามีดีหรือไม่ดีเหลืออยู่เราทรงดีไว้ทรงธรรมไว้หรือว่าไม่ทรงทำแล้วเพี้ยนไปแล้วลดลงไปแล้วแปรปรวนไปแล้วเราก็จะต้องรู้ด้วยญาณด้วยปัญญาอันแน่แท้เพราะทีนี้ก็มาฟังสังโยชน์ติดต่อเพิ่มแม้แต่เศษรูปรูปราคะอรูปราคะที่เหลือเราก็เก็บละเอียดลงไปให้หมดเมื่อหมดแม้แต่อารมณ์ราคะใดๆก็ไม่เหลือแล้วหมดรัก ราคานี้มันเหนือกว่าโลภะโทสะโมหะราคาอะไรๆก็ราคะรากมาใช้ภาษาไทยว่ารากมันเป็นรากเป็นเขาเป็นเงื่อนเป็นตัวก่อเกิดที่เรามาใช้เป็นรากในภาษาไทยราคาหมดรากถอนรากถอนโคนถอนรากถอนโคนไม่มีรูปลาครับไม่มีอรูปราคะก็หมดกันก่อนนั้นแต่มันมีกิเลสใหม่ได้คือเราถอนได้แล้วเราดีแล้วมันกิเลสถือดีเป็นตัวตนใหม่จึงเป็นกิเลสหลักอันใหม่อีกเป็นเพราะว่าปัญหาได้ดีแล้วหลงดีได้ดีแล้วถือตัวว่าดี เสร็จแล้วก็ไปมีบทบาทใหม่ไปมีกิเลสใหม่ทำให้ตัวทุกข์เป็นเหตุแห่งทุกข์อีกแล้วก็เหลือตัวตนขึ้นอีกเป็นตัวตนขึ้นมาอีกเป็นมานะสังโยชน์บทบาทของมานะสังโยชน์นี่ไม่ใช่กิเลสตัวเก่าแต่เป็นกิเลสที่เกิดจากตัวเก่าเพราะเราลดกิเลสได้เพราะเราดีขึ้นได้แล้วเราเลยหลงดีเป็นตัวตนอันใหม่ดีเป็นสัตว์นรกชนิดอีกชนิดหนึ่งที่จริงมันไม่ใช่สัตว์นรกแบบหยาบหรอกมันเป็นเราเรียกว่าสัตว์ในโลกนี้ก็คำหนักผีซ้อนอีกตัวนึงหาที่จริงมันชั้นสูงกว่าการมันมีชั้นเชิงอยู่ฟังดีๆเป็นมาณสังโยชน์เกิด แต่เราถือตัวถือดีได้ดีแล้วก็หลงดีเอาดีไปตีไปข่มไปขว้างไปทำร้ายทำลายคนอื่นเขาลำบากเพราะงั้นเราก็จะต้องระมัดระวังพวกเรานี่ได้ชื่อว่าตัวถือดีอวดดีข่มขู่เรียกว่าตีคนอื่นได้ดีแล้วตีคนอื่นพระพุทธเจ้าแล้วก็อย่าเอาสีนั้นไปตีคนอื่นไปข่มคนอื่นนี่เป็นความเป็นอยู่ผาสุขข้อที่ 1 ข้อที่ 2 ให้มองตนมอง มองแต่ต้นรู้ตัวรู้ตนคำว่ามองตนด้วยรู้ตัวรู้ตนนี้ก็คือก่อนที่จะเอาไปอวดไปอ้างก่อนที่จะเอาไปข่มไปขี่หรือว่าเอาไปแสดงเอาไประนาบคนอื่นนี่ตัวเองมีฤทธิ์มีแรงพอแล้วหรือถ้าไม่มีฤทธิ์ไม่มีแรงพออย่าเอาไปขนาบเขาอย่าเอาไปอวดอ้างเขาจะเอาไปตีเขามันไร้ค่าเขาไม่ศรัทธาเขาไม่เชื่อถือและเราก็ไม่มีฤทธิ์พอที่จะเป็นขนาดเขาได้ดีไม่ดีเขาจะตีโต้เอาตายเปล่าเจ็บเปล่าไม่เป็นอยู่ผาสุขแต่ถ้าเรามีฤทธิ์พอแรงพอมีเหตุมีผลพอเพียงมีกาลเทศะฐานะพอที่จะทำได้ก็ดูตนวัดตนประมาณ ตนไม่สำคัญตนจะทำได้หรือไม่ได้ต้องดูนะไม่ดูไม่ได้นอนแม้เราจะมีศีลอันบริสุทธิ์บริบูรณ์เราได้มักได้ผลอะไรแล้วถือว่าศีลพระพุทธเจ้านับว่าเป็นศีลทำศีลให้บริสุทธิ์ได้หรือได้ศีลดีแล้วเป็นศีลยิ่งเป็นสีขาวก็เป็นศีลบริสุทธิ์หมดเลยหรือได้แก่การกลายพันธุ์วจีก็ระวังนะได้แก่กายว่าจิตใจยังไม่หมดเลยยังไม่บริสุทธิ์บริบูรณ์ยังไม่เป็นวิมุติแท้ด้วยก็อย่าเพิ่งไปอวดเก่งนักแต่ถ้าได้ทั้งวิมุตถึงจิตแล้วด้วยแล้วจะเอาไปแสดงอย่างที่กล่าวแล้วนี้จึงต้องดูต่อ 3 มันเป็นกิเลสสอนไม่มีชื่อเสียงก็อย่าอยากได้ชื่อเสียง อะไรนักไม่มีชื่อเสียงก็อย่าอยากได้ชื่อเสียงอะไรนะนี่ถ้าเผื่อว่าทางมหายานนะสูตรนี้มีอยู่ในมหายานก็จะมีโดเรอะไรมากนักเราก็เหมือนกันถึงได้ยกสูตรนี้ขึ้นมาไว้ให้พวกเราทั้งบอลให้มากความเป็นอยู่ผาสุกจะเกิดได้แม้เราปฏิบัติได้ผลได้ดีได้มักได้ผลจริงแล้วก็ต้องระมัดระวังเจียมตนดูตนให้มากและก็อย่าด่าได้ชื่อเสียงมันอยากได้อยากได้ชื่อเสียงก็คือตัวเดียวกันกับมานะด้วยมนัสสังโยชน์มันจะไปอวดดีมันต้องการสรรเสริญอยากให้คนชมอยากให้คนยกยอปอปั้นอยากให้คนรู้คนเห็นว่าฉันได้ฉันมี เป็นนะแล้วมันของดีด้วยแต่ก่อนเราได้เพชรเราก็อยากจะโชว์เพชรเรามีเงินหน่อยก็อยากจะอวดโชว์ด้วยลักษณะนั้นลักษณะนี้ซื้อเสื้อสวยมาใส่ซื้อบ้านหลังใหญ่ขึ้นซื้อรถเก๋งมาขี่ทำอะไรก็แล้วแต่ซึ่งเป็นการแสดงถึงฐานะจะอวดโชว์มันได้เงินได้ทองได้ยศก็จะติดยศเอาท่านั้นท่านี้ได้ยอดขึ้นมาไม่มีใครรู้ก็ประกาศเข้าไปเลี้ยงฉลองยศอะไรต่างๆนานามันเป็นเรื่องของการแสดงออกเพื่อที่จะอวดโอ้โชว์ตัวมันโรคเดียวกันกับคนโลกๆโรคเดียวกันเพราะมีทาง ทำมันได้ดีจริงๆเหมือนกันแล้วมันก็เอาโรคเก่ามาอีกโรคแบบคนโลกโลกมาอยากได้สรรเสริญอยากให้คนเขารู้เขาเห็นอะไรหาเลขหาเลขฉลาดลึกกว่าเก่าซะด้วยนะมีปัญญาลึกซ้อนเก่าๆที่จะอวดโชว์ตัวถือดิบที่ดีมันตัวเดียวกันน่ะก็ยังมีชื่อเสียงอยากได้ชื่อเสียงไม่มีก็ช่างมันเถอะมันจะมีเองตามทำการมีเองตามธรรมนั้นถาวรสถิตเสถียรยืนนานการมีโดยผิวแผ่วการมีโดยการโฆษณาทำอะไรต่ออะไรให้ตัวเองเฉยๆนั่นน่ะมันไม่นานหรอกมันไม่ยังยืนไม่คงทนไม่เป็นจริงตามสัจจะเพราะว่าการที่จะมีชื่อมีเสียงการที่จะเป็นจริงนั่นน่ะ ยอมรับโดยเขารู้เขาเห็นเองแล้วมันซาบซึ้งใจมันประทับใจมันอยู่นานแล้วมันก็เป็นไปด้วยดีมันต้องตามเหตุตามปัจจัยมันมันเป็นไปเองถ้ามันดีเองมันก็รับเขารับเองแล้วก็เชิดชูเองเขาก็สนับสนุนเองแม้ไม่รู้เมื่อนี้เมื่อหน้าต่อไปที่เราทำไปเป็นคนค้นขวายอยู่ค่อยๆไปเรื่อยๆตามเรื่องตามราวมันก็เป็นของมันเองส่วนข้อที่ 4 ข้อที่ 5 นั้นเป็นเรื่องของฐานแท้ของตัวเองในความเป็นอยู่ผาสุขข้อที่ 4 มีฌานได้โดยไม่ยากได้โดยไม่ลำบากในการทั้ง 4 ข้อที่ 5 เป็นผู้มีวิมุตอุปโภคคือวิมุตนายปัจจุบันถึงทำถึงวิชนั่นในปัจจุบัน นำเที่ยวอันนี้เป็นกำลังของตนเองอย่างน้อยที่สุดก็เป็นอยู่ผาสุขแท้ที่มีชานและมีวิมุติเป็นความเป็นอยู่ผาสุขแท้และเป็นกำลังจริงด้วยนี่เป็นอยู่ผาสุขธรรมอันเป็นอยู่ผาสุขแห่งหมู่คณะเพราะงั้นเราจะอยู่ในโลกที่เป็นคณะของมนุษย์ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ที่เป็นคณะใดๆอื่นๆก็ตามหรือยิ่งเป็นคณะเดียวกันแล้วเราก็อวดโอ้อยู่ในหมู่เองเอาศีลไปตีของเขาอยู่เรื่อยเสร็จแล้วเราก็ลำบากตำบลเดือดร้อนถึงแม้เราไม่เดือดร้อนมันก็เกิดการ ค่อยสนิทอยู่นั่นเองมันเป็นอยู่ไม่ผาสุกมันไม่สนิทหนักเท่ากับว่าเรายังมีอะไรคุณก็ต้องแตกต้องแยกแล้วก็วิวาทบาดหมางมันไม่สนิทเนียนแต่ธรรมะอันนี้พระพุทธเจ้าท่านก็ว่าไว้เพื่อที่จะให้เราใช้เขามาพิจารณาสังวรประกอบนั้นมานะสังโยชน์เป็นตัวที่สำคัญที่เราจะต้องไตร่ตรองเป็นฐานเพิ่มขึ้นเพื่อเราจะได้สนิทเนียนจะได้ทำกิจนี้เป็นกิจตนกิจท่านอันบริสุทธิ์บริบูรณ์ได้ถ้ารู้ตัวตัวนี้เป็นสักกายะของตัวเราคือมานะมานะเป็นสักกายะก็ให้รู้ว่านี่พูดสอนลงไปเป็นสภาพชั้นสูงแล้วเป็นคัมภีร์เราพาโซ่เป็นสภาพ หมุนรอบเชิงซ้อนซับซ้อนขึ้นมาอีกแล้วเราก็จะต้องทำให้ถูกตัวถูกตนถูกลักษณะเหมือนรถมานะได้ก็ทำได้อย่างสนิทเนียนแต่ทำได้ดีขึ้นเป็นคนเดิมเป็นคนเก่าเป็นคนดีขึ้นเรียบร้อยขึ้นแทนที่จะยิ่งปฏิบัติธรรมมีคุณธรรมได้มักได้ผลขึ้นแต่ก่อนเป็นคนอ่อนโยนพอเป็นนักปฏิบัติธรรมได้มักได้ผลเป็นคนกระด้างเป็นคนแข็งเป็นคนดื้อเป็นคนระรานเป็นคนว่ากล่าวแต่คนอื่นเสียดสีแต่คนอื่นทะเลาะเบาะแว้งหาเรื่องหาราวอยู่เรื่อยมันก็ไม่เรียบร้อยเพราะฉะนั้นจะต้องรู้ตัวนี้ตัว แต่ตอนนี้เป็นสักกายะใหญ่สำหรับเราคือมานะสังโยชน์มันเป็นตัวการใหญ่ตัวการกิเลสต่ำหมดไปละทีนี้สักการะตัวนี้ก็ต้องหาศีล 5 Plus เมื่อกี้นี้อธิบายตัดมาถึงอุดรทำภาคิยสังโยชน์สังโยชน์ไม่ได้พูดศักยะทิฐิวิจิกิจฉาสังโยชน์ศิลปะปรามาสสังโยชน์นั่นเป็น 3 หมู่แรกเป็น 3 สังโยชน์แรกซึ่งเป็นประโยชน์หลักเมื่อรู้จักกายะแล้วรถลงลดลงลดลงเราก็ได้ดีขึ้นได้ดีขึ้นผู้ที่รู้รู้ตัวเองว่าเรามีกิเลสอย่างนั้นอย่างนี้แต่ยังไม่แม่นแล้วก็ยังลังเลยังสงสัยยังจะทำก็ไม่ทำยังจะไม่ ศรัทธาในว่าเออนี่แล้วก็หลักการนี้จะพูดหลักการนี้แหละเขาพาทำเขาจะบอกว่าอย่างนี้เขาจะพาทำอย่างนี้เป็นอาจารย์เป็นผู้ที่ออกคำสอนเอาธรรมะมาสอนนี่หลักของพุทธเป็นอย่างนี้ไปเรียนกับเขาเราก็ถือดิบถือดีมีมานะมาถือตัวถือตนไม่ค่อยแน่ไม่ค่อยนอนไม่ค่อยเชื่อมั่นไม่ค่อยถือตามเขาก็ไม่ได้ยังหยิ่งยังผยองอะไรต่างๆนานาตัวเองเกิดวิกฤตอิจฉาอยู่เรื่อยๆไม่เด็ดขาดไม่ได้ปฏิบัติคนที่เข้ามาส่งเนี่ยซื้อตอนถือตัวเข้ามาเยอะเข้ามาแล้วก็มาดูก็สวัสดีแรงไปยังอ้วนบ้างอย่างนี้บ้างไอ้โน่นไอ้นี่ถามว่าดีไหมแต่ว่ามันเกินไปมันได้ มีอะไรต่างๆนานาวิจิกิจฉาลังเลสงสัยไม่เชื่อถือไม่เกิดศรัทธาที่แท้ไม่เห็นจริงว่าจะเป็นประโยชน์แทนประโยชน์จริงเขาก็เกิดวิกฤตอิจฉาอยู่นั่นแหละตัววิจิกิจฉาคือจิตใจไม่ได้หมดสงสัยลังเลและก็ศรัทธาถึงเชื่อมั่นเห็นว่าเอออันนี้เข้าท่าเข้าทางเป็นไปได้เขาไม่เห็นอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ลังเลสงสัยเมื่อไหร่ก็ไม่ได้เมื่อนั้นตัววิจิกิจฉาเนี่ยลังเลสงสัยอยู่ไม่เอามันไม่เต็มที่ถ้าแม้ว่ามันมีน้ำหนักในการโน้มเข้ามาปฏิบัติบ้างแต่เรายังมีลังเลสงสัยอยู่บ้างมันก็ยังดีนี่ไม่อ่ะลอยละล่องพอสัมผัสแล้วก็จนไป เผินหายไปไม่มาเข้ามาคลุกคลีไม่เข้ามาเกี่ยวข้องไม่มาทำกิจเพราะสัจจะยังไม่จำตัวสัตว์จะยานยังไม่เกิดแท้มีปัญญารู้รู้เหมือนกันว่าดีแต่โทรศัพท์จะยานยังไม่มั่นยังไม่คงยังไม่ปักก็ไม่เอาถ้าผู้ใดเห็นสัตว์จักรยานมีสัจจะยานเกิดปักเกิดมันแล้วอ้าวเพราะฉะนั้นวิจิกิจฉาตัวนั้นก็คือตัวเป็นคู่เทียบระหว่างวันเกิดสัจญาณมันวิจิกิจฉามันลดมันลดเลยมันไม่ลังเลมันไม่สงสัยแล้วมันเอาเลยเข้ามาคลุกเข้ามาเคลียร์เข้ามาปฏิบัติและก็ไม่ชั่งลังเลสงสัยเกินไปนะถ้าช่างลังเลสงสัยท่านเรียกว่าวิตกจริตเป็นจริตที่ แม่เห็ดมากเรื่องมากฝนมากลังเลพบไปพบมาพบไปพบมาฟุ้งซ่านอยู่นั่นแหละไม่สำเร็จสักทีก็ไม่เสร็จง่ายเหมือนกันเอาศีลอะไรเอาเพราะอะไรเข้ามาปฏิบัติเข้ามาประพฤติเอาหลักนั้นหลักนี้มาประพฤติมันก็ไม่ค่อยลงตัวแต่ก็ค่อยๆไปถ้าทำจริงมีอุตสาหกรรมวิริยะมันก็ค่อยได้แต่ถ้าผู้ใดที่มีใจไม่ลังเลสงสัยไม่ฟุ้งซ่านมากมายนักทำไปมีจิตแยกขายมีจิตละเอียดดูตรวจสอบผ่านทำดีแน่ใจไปเรื่อยๆมันก็จะเร็วภาษีก็จะมีผลสูงไม่สักแต่ว่าปฏิบัติไม่สักแต่ว่าไปอย่ามาอยู่ในนี้ก็ศีลถึงเพราะเท่านั้นน่ะพากินพาทำพาอยู่ ภาพปฏิบัติภาพประพฤติในวันที่ศีลมีพรตแล้วไม่ใช่ว่าพยายามที่จะให้แต่แค่ว่าถือศีลพระไปเฉยๆด้วยแนะนำมีปริยัติให้เช็คให้ตรวจช่องนั้นเชิงนี้อะไรที่บอกที่พร่องที่มันไม่รู้ก็แนะก็แย้งก็อย่าให้มันทะลวงให้มันทะลุอยู่เสมอทุกวันทุกวันวันนึงไม่ใช่น้อยกลางวันบ้างกลางคืนบ้างติวกันบ้างทบทวนกันบ้างโดยตรงบ้างเป็นแบบเนี่ยอย่างเงี้ยเราทำวัดนี้ก็โดยตรงหรือแม้แต่มันไม่ใช่ตอนทำวัดเวลากลางวันไม่เอาไปเปิดแทบชุดนั้นเปิดเทปชุดนี้หรือว่าพูดกันเองติวกันถามกันไถ่กันอะไรตลอดเวลากับคนนั้นบางคนนี้บ้างครูและครูใหญ่ครูน้อยครูกลางครูฉบับกระเป๋ามีทั้งนั้นน่ะอยู่ในนี้มีทุกขนาดมีทุกระดับเราก็ทำ ก็พยายามกันอยู่เพราะเมื่อปฏิบัติศีลปฏิบัติรถไม่สักแต่ว่าลูกๆคล้ำๆปฏิบัติถูกปฏิบัติตรงปฏิบัติมีปริยัติปฏิบัติปฏิเวธก็เกิดแทงทะลุรอบขึ้นได้ไม่เป็นศิลปะปรามาสไม่วิจิกิจฉาแต่ถ้าเผื่อว่ายังวิกฤตอิจฉาอยู่ก็เป็นสังโยชน์ศิลปะพม่าปฏิบัติศีลปฏิบัติพ้นหลักปฏิบัติศีลอย่างนี้แหละแต่ว่าไม่ซักถามใครไม่เช็คไม่อะไรกับใครหยิ่งอยู่อย่างนั้นน่ะไม่ตรวจไม่สอบเวลามาฟังธรรมเป็นกิจจะลักษณะก็ไม่เอาถ่านนั่งหลับนั่งฟุ้งซ่านอะไรไปตามหรือพยาบาทมันมีมากโทรศัพท์มันแรงมันไม่เอามันไม่อะไรมันก็ไม่ได้อยู่นั่นแหละกิเลสสังโยชน์พวกนี้มันทำให้เราเลวร้ายหมด ดูวอลเลย์บอลควบเคราะห์ครอบงำด้วยก็เลวร้ายหมดแต่ถ้าเราไม่มีนิวรณ์ไม่มีสังโยชน์อะไรปฏิบัติไปก็ได้เร็วไวจะทนเป็นไปได้ดีเพราะหลักเกณฑ์เขาสักกายะทิฐิวิจิกิจฉาศิลปะปรามาสสังโยชน์ 3 อันนี้เป็นหลักทั้งหมดเป็นพระโสดาหรือแปลว่าเป็นกิเลสข้อไหนปัจจัยไหนก็ใช้จับตัวมันให้ได้พอจับตัวได้เลยสักกายะพอจับได้แล้วก็มีวิธีการยังไงมีวิธีการอย่างนี้ทำเลยอย่าสงสัยทำให้แน่ๆทำให้ตรวจสอบพิจารณาใช้กินตามระยะปัญญาใช้ปัญญาตรวจสอบให้ชัดอย่างนี้ต้องทำอย่างนี้ทำทำแล้วก็ทำเป็นจิตวิญญาณมัวแต่ลังเลสงสัยอยู่ไม่สำเร็จเพราะ ไม่ต้องสงสัยทำให้แน่พิจารณาก่อนพระพุทธเจ้าท่านไม่สอนทำโดยไม่พิจารณาท่านสอนให้พิจารณาให้แน่นอนให้มั่นคงเป็นศรีเป็นเพราะอันที่ว่ามันไม่เปล่านะถูกนะไม่พาเสียนะเมื่อตรวจสอบได้แล้วทำไม่ต้องวิจิตรอิจฉาเมื่อศีลเพราะที่ทำจริงเอาจริงถูกตรงโทนสีแล้วก็ตัดปรามาสมันก็ได้พรวดๆๆเท่านั้นเองไม่ได้ไปในขั้นตอนหนึ่งก็เรียกว่าสบายละคนสบายพ้นอบายพ้นหยาบคายแล้วคนชั่วคนต่ำและสูงขึ้นมาก็เหลือเศษเป็นกามเรียกว่ายังมีการใครๆการอยากอยู่บางทีก็ระงับไม่ได้อดไม่ได้มันเป็นราคะเป็นกามในบางทีก็ผลักไสช่างแม่งแรงแล้วก็ต้องมาพยายามลด เราลดกรามลดกามราคะรถปฏิกะได้เบาทนได้ควบคุมได้อยู่เหนือมันได้ระดับหนึ่งไม่แสดงออกทางกายทางวจีหรือไม่แสดงออกทางทวารทวารทั้ง 5 ควบคุมได้ตาหูจมูกลิ้นกายควบคุมได้ก็พ้นกามราคะสังโยชน์ได้โดยไม่ยากได้โดยไม่ลำบากแล้วถือว่าเป็นชาญขั้นจิตเป็นชาตินี้แหละเป็นจิตพระอนาคามีหรือเป็นจิตที่เหลือรูปราคะอรูปราคะจึงเรียกว่าผู้ที่มีรูปเป็นรูปเป็นจิตเท่านั้นเรารู้ของเราคนเดียวจะยืนเดินนั่งนอนเราก็รู้นี่มันเกิดเป็นโอปปาติกะผุดเกิดโรคเกิดอยู่ที่เรา แต่เราไม่ได้แสดงออกไม่ให้มันมาละเมิดออกมาทางกายทางวจีหรือว่าทางทวาร 5 ทางทวาร 5 คนอื่นเหมือนเห็นเหมือนกับเราเป็นพระอรหันต์ได้นี่เรียกว่าธนาคารมีตัวเต็มเลยตัวแท้แล้วเราก็ควบคุมเราได้ไม่มีฤทธิ์แรงอย่างเด็ดขาดจึงเรียกว่าไม่เกิดธนาคารมียำไม่เกิดไม่เกิดแล้วโลกกามไม่เกิดแล้วไม่เกิดโลกข้างนอกที่คนรู้กันสัมผัสกันรักกันแต่โรคใจเรายังอยู่โลกทางจิตวิญญาณของเรายังเหลือแต่เราควบคุมได้เด็ดขาดไม่ออกมาก็เป็นธนาคารมีจริงๆแล้วเสี่ยดูราคารูปราคาหรือเหลือเศษรูป เอารูปประจิตเราเพ่งรู้อยู่ที่จิตเราเป็นรูปก็ดีก็แรงหน่อยถ้าเป็นอรูปก็เบาหน่อยแต่เราก็เพิ่งรู้อยู่ที่เราเรารู้ของเราแล้วเราก็เผาเราเองถ้าไม่เผาเราก็เหลืออยู่อย่างนั้นนิรันดรไปอย่างนั้นดีไม่ดีมันก็จะกลับคืนด้วยถ้ามันเป็นเศษกามมันก็ก่อตัวโตขึ้นโตขึ้นได้แต่เราก็ควบคุมมันได้แต่ก็ไม่แน่ยังไม่เที่ยงนะถ้าบอกว่ามันเที่ยงไม่เกิดก็คุณนั่นแหละเมื่อกี้บอกแล้วว่าธนาคารมีแล้วไม่ออกให้เกิดทางกามไม่ออกมาต่างหูจมูกลิ้นกายไม่ออกมาก็หยุดคิดนั่นแหละถ้าจิตมีเหตุมีปัจจัยเมื่อไหร่เราก็ระวังมันก็เกิดก็อะไรต่ออะไรของมันมันมักจะเป็นตอนผัดเมื่อผัสสะเป็นปัจจัยและก็เดี๋ยว เหยาะหน่อยเติมหน่อยถ้าเป็นตามันก็เติมเราจะประมาทไม่ได้แม้แต่เล็กเศษเล็กเศษน้อยถ้าพูดได้ลดรูปจิตเอารูปไปจิตหรือรูปราคะรูปอ่ะราคะเหล่านี้ได้จนไม่มีเห็นแล้วว่าไม่มีเป็นอกกินจรรยารู้ในอายตนะรู้ทวารในอายตนะรู้แล้วว่ากินจรรยากันนะไม่มีจริงๆไอ้กิเลสลูกนี้ลักษณะนี้เหตุปัจจัยนี้แม่เหลือน้อยก็เปรี้ยงสนิทไม่มีมันว่างมาแล้วตั้งแต่อากาศมันก็รู้สึกว่าเมามามันเป็นรูปราคะลดลงเป็นรูปเป็นรูปประชานรถพ้นรูป [ไม่สามารถถอดข้อความได้] อิจฉานิวรณ์จริงๆก็ถือว่ามีหมดล่ะเป็นวิชาหลักพลนิวรณ์ 5 เป็นวิชาไม่สงสัยไม่ฟูไม่ฟอกออกมาเป็นวัฏจักรไม่มีแล้วพ้นอุปสรรคไม่สงสัยหมดในอวัยวะสัญญาณน่ะสัญญาพ้นแล้วสัญญาหน้าสัญญารู้จริงๆไม่ใช่ไม่รู้รู้เห็นถูกแท้อากินเป็นยังไงไม่มีอนัตตาเป็นยังไงสอดคล้องหมดเหลือแต่วิญญาณเป็นยังไงสอดคล้องว่างเป็นยังไงอาสาเป็นยังไงสันตะวิหารพร้อมพระเอารูปประชาชนต่อวิหารคือเป็นสภาพที่ว่ามีวิญญาณนี่แหละไอ้ที่ไม่มีก็ไม่มีไอ้สิ่งที่ไม่รู้พ้น สัญญาเวทยิตนิโรธสัญญานาสัญญากับสัญญาเวทยิตนิโรธนี่มันเป็นคู่อธิบายเป็นคู่ความที่จะอธิบายเหมือนหลังมือหน้ามือที่เคยอธิบายให้ฟังผลได้เป็นสังโยชน์สุดท้ายแล้วอุทยานก็คือตรวจสภาพอากาศตัวมานะก็คือตัวรู้ดีแล้วไม่ถือดีได้ดีแล้วไม่ถือดีพระพุทธเจ้าก็คือทำเรียบร้อยเมื่อไม่มีมานะไม่มีความกระด้างไม่มีความแข็งไม่มีความไปที่ได้ระรานอะไรใครเรียบร้อยทุกอย่างก็เรียบร้อยนี่เป็นรูปนอกทำงานทำกิจกรรมเผยแพร่ทำงานช่วยเหลือผู้อื่นก็เรียบร้อยคนอื่นก็ไม่เดือดไม่ร้อนเราก็ไม่เดือดไม่ร้อนทำงานเรียบร้อยหมดทำอย่างไม่ ดูประดักประเดิดไม่สะทกสะท้านไม่อาจหาญแก้วกล้าไม่ยอมไม่ยอมแข็งแรงไม่สะดุดไปราบรื่นตามเบี้ยวตามแรงไม่ชะงักไม่สะดุดทีนี้ว่าถึงฝ่ายในใจก็คือไม่เก้อไม่เขินไม่สะทกสะท้านสะเทือนไม่ไหวไม่หวั่นเรียกว่าหมดพระพุทธเจ้าราบรื่นใจที่ไม่หวั่นไหวไม่แข็งเกินไปห้ามเกินไปไม่หวาดหวาดหวั่นๆอยู่ในใจเป็นอุปลักษณ์ไม่หาไม่เหิมเกินไปเป็นพิษละไม่ขยันเกินไปเป็นอาจารย์รัฐวิริยะไม่หย่อนเพี้ยนเกินไปเป็นอัจฉริยะวิริยะไม่มีอภิชาติป่าไม่มีการอยากจะ ล้ำหน้าเกินไปต้องการผลล้ำหน้าเกินไปแม้ผลเพื่อผู้อื่นหรือแม้ผลของตนก็ตามถ้าอุบัติเหตุของตนก็คือต้องการผลให้แก่ตนถ้าตนได้ดีแล้วบริสุทธิ์บริบูรณ์แล้วจะช่วยผู้อื่นก็ต้องการผลที่ผู้อื่นเร็วเกินไปแรงเกินไปมันก็ไม่ราบรื่นนานาศาสนาไม่ว่าจะสัญญากำหนดในอัตราของตนหรืออัตราของอะไรก็แล้วแต่อัตรานอกอัตราในตอนนี้จะขยายขอบเขตนอกขอบเขตในไม่ผิดใดๆนะนานนะอัตตะสัญญากำหนดอัตราใดๆได้ไม่สงสัยในอัตราจนหมดอัตราก็รู้ตนกำลังส่งอยู่ตามสมมติว่ามีอัตรามีตัวมีตนเราเป็นตัว Grand ในการจะสร้างศาสนาจากพระพุทธเจ้าเป็นตัวแกนเป็นตัวเชื้อใหญ่แก่นใหญ่แกนใหญ่ของศาสนาเป็นอัตราตัวใหญ่เป็นสัมมาสัมพุทธะอรหัตตาทีเดียวท่านก็รู้ว่าสมมุติเรียกกำหนดเรียกว่าอย่างนั้นแล้วท่านก็ปลูกฝังลงมาทำให้เกิดนะไอ้พุทธศาสนาเกิดให้พุทธชินเกิดพุทธชินราชไม่ใช่หมายความว่าเราติดจะภาษาแต่จริงๆมีของจริงนะพระพุทธชินเกิดท่านก็สร้างพุทธะชีวีมาได้จนป่านนี้เป็นอัตตาอย่างหนึ่งอัตราพุทธชินที่มีภาษาพูดแต่มันซ้อนมันไม่ได้เป็นอัตราของใครมันเป็นเครื่องอาศัยของมนุษยชาติมนุษย์ก็ได้อาศัยอัตรา ทีวีนี่มามันก็เบี้ยวไปเบี่ยงไปเพี้ยนไปเป็นอัตราปลอมไปไม่ถูกตรงนักผู้รู้ก็มาพยายามฟอกใหม่กระทำการให้มันดีขึ้นใหม่เรื่อยไปแม้แต่เราจะช่วยคนอื่นเราก็กำหนดให้ดีโดยเฉพาะนี่มันเรื่องของผมหรือเรื่องของพวกเราที่บางคนที่จะช่วยดูแลกันผมกำหนดอัตราของพุทธขนาดนั้นขนาดนี้แล้วก็สัญญากำหนดให้ดูพอเหมาะพอสมเดินดำเนินไปสัญญาทุกสัญญากำหนดทุกอย่างอย่างที่พูดที่ลาวต้องคอยดูสอดส่องทางโลกนอกโลกในทั้งภายนอกภายในหมู่กลุ่มของเราข้างนอกด้วยเดี๋ยวนี้ไปสัมผัสกับข้างนอกขนาดไหนจะขยายไปได้ต่อไหมไม่ขยายจะต้องหดจะต้องหยุดนโย มานนท์มีอะไรกำหนดหมดถ้าเรื่องส่วนตัวของเราก็กำหนดอัตรากิเลสของเราที่สำคัญต้องกำหนดให้พ้นอาณัติสัญญาไม่ว่าอัตราใดๆต้องสัญญากำหนดให้แม่นหมดก็ให้รู้หมดอย่ามีวัดสัญญานาสัญญา