231211-2-262 ทางเอกภาค2-ตอน262(หน้า519)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท055.txt

นไปของเรามันก็จะเกิดหลวงปู่รู้ก็ว่ากันชนกันทำไปโดยที่เรียกว่าไม่รู้เหตุผลบ้างแต่ว่าทำแล้วอยู่เย็นเป็นสุขสร้างสรรค์ด้วยแล้วก็ชวนกันทำงานยิ่งหน้าหนายิ่งทำงานดีเพราะว่ามันทำแล้วมันไม่ค่อยเมื่อยมันมีเหมือนกับเรารถเย็นอยู่ในตัวมันก็ไม่ร้อนเครื่องมันก็ไม่สลายเร็วอะไรต่างๆนานามันดีอันนี้เป็นเรื่องของธรรมชาติเป็นเรื่องของเหตุปัจจัยถ้าเราไม่รู้เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมีอย่างนั้นทำไมต้องมีอย่างนี้ ถ้าพูดไม่รู้ไม่ได้เข้าใจเหตุปัจจัยก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรมันเกิดอะไรขึ้นมันมีอะไรขึ้นแท้จริงก็ดังที่ไล่เรียงให้ฟังเรื่องที่เป็นไปอย่างนี้ถ้าเมื่อเป็นก็เป็นเอกลักษณ์ของไทยหรือว่าเป็นความฉลาดของมนุษยชาติมนุษยชาติก็นำพากันจูงกันพากันเป็นไปก็ดีก็ได้ผลอยู่มันก็เป็นเอกลักษณ์เรื่องมันก็เป็นสัญลักษณ์ก็ทำไปมีงานหน้าหนาวก็มีสังคมนั้นสังคมนี้ประเทศโน้นประเทศนี้เขาก็มีแต่ของเขามันหนาวมากมันหนาวเยอะอย่างนี้บางประเทศก็มีหน้าหนาวเยอะก็จะมีงานกระทั่งกระทั่งปีมันก็ไม่ได้คนไทยเรา มันมีช่วงนี้มามีแล้วก็ไม่มีงานตอนนี้มันก็ตื่นเต้นสนุกสนานเพลิดเพลินมันก็เกิดรถเกิดชาติที่ชวนให้ชีวิตเป็นชีวิตชีวาคำว่าชีวิตชีวาและก็ประกอบไปด้วยกรรมวิธีประกอบไปด้วยกิจกรรมที่มันเกิดผลเกิดประโยชน์มันก็เป็นการรังสรรค์ไม่เปลืองเปล่าไม่สลายทีนี้งานที่มันยุ่งๆอยากๆงานที่มันเฟ้อมันเกินมันก็แซมขึ้นมาได้เพราะว่ากิเลสคนมันมีงานหน้าหนาวจึงมีทั้งงานที่งานลงแขกงานสังสรรค์ฉลองข้าวขึ้นยุ้งฉลองเป็นอะไรมีอะไรที่มันเป็นงานที่ผนวกไปกับภาวะที่เป็นแนวโน้ม ชี้นำให้เกิดการยินดีปรีดานะที่เราทำงานกันลงแขกกันต่างคนต่างขยันมานาคนนั้นนางคนนี้ได้ข่าวมาข่าวก็ขึ้นยุงขึ้นช้างนี่เป็นผลพลอยได้ของพวกเราแล้วเป็นสิ่งที่เป็นเนื้อหาสาระของชีวิตอะไรต่างๆนานามันดีมันก็เกื้อหนุนกันมันก็เป็นการชี้ชวนเร่งเราไปติดให้ปิติให้ยินดีในเนื้อหาสาระต่างๆซึ่งก็เป็นเรื่องของสัญลักษณ์หรือว่าเป็นเรื่องของเครื่องหมายนิมิตจูงทำให้คนนี้มีภาวะตื่นเต้นกับกระเป๋า จูงนำแม้จะเป็นเชิงของกิเลสก็เป็นอุปกิเลสที่แสงลึกสำหรับคนที่จะต้องใช้พวกนี้เป็นสื่อนำก็ต้องใช้บ้างแต่ถ้าเรารู้แล้วมันก็ไม่มีปัญหาอะไรมันก็เป็นของดีของอาศัยลูกของที่จะพอเป็นไปพอดีก็อาศัยก็เป็นไปได้เราก็นำเราก็สืบต่อหรือว่ารับทำให้มันเป็นจารีตเป็นประเพณีกันไปมันกิจกรรมเหล่านี้จึงเกิดขึ้นมีขึ้นอยู่ในประเทศอยู่ในสังคมพนักงานหน้าหนาวที่มีสารัตถะมันก็มีอยู่เยอะแล้ว มาต่อมาพวกที่ถือโอกาสเห็นรูปแบบว่าให้คนมารวมกันเอะอะเฮฮาได้เขาก็พยายามดัดแปลงสังขารหรือปรุงแต่งเอาไปเป็นงานนั่นงานนี่ซึ่งเป็นงานที่เฟ้อเป็นงานมหรสพเป็นงานรื่นเริงบันเทิงมอมเมาก็แซมเข้ามาเยอะแยะเพราะงานหน้าหนาวจึงมีงานสารพัดพอมาถึงยุคนี้วันนี้งานหน้าหนาวมีงานมอมเมาซัดกันเยอะงานที่เป็นงานเนื้อหาสาระเป็นงานลงแขกรวมกันเกี่ยวข้าวเป็นงานได้ข้าวก็มาฉลองกัน ใครได้เท่านั้นตอนนี้อะไรต่ออะไรก็พอรู้พออะไรน่าดีใจอะไรไปซึ่งเป็นแนวโน้มเป็นแนวชี้นำสื่อนำที่จะทำให้คนรู้จักคุณค่าของแรงงานคุณค่าของกิจกรรมอะไรต่างๆนานาดังที่กล่าวแล้วกลับกลายเป็นงานเหลวไหลเป็นงานฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยเป็นงานไม่เข้าท่าแม้แต่งานจะเป็นงานที่จะน้อมนำให้เกิดผลทางจิตวิญญาณความรู้ทางจิตวิญญาณเช่นว่าวัดก็จัดงานฉลองขึ้นมารู้จักงานอะไรขึ้นมาประจำปีขึ้นมาในหน้าหนาวเพื่อที่จะให้คนมารวมกันมีไออุ่นมีการสามัคคีกันมีการก็เพิ่งจะรวมกันมาหยอกๆได้แล้วก็มาทำอะไรต่ออะไรก็มีกิเลสซะกับกลายเป็นว่าดีแล้ว หนาวหลังจากเกี่ยวข้าวเดือน 12 เดือน 13 อะไรมันจะมีเมื่อเดือน 13 ไม่มีเดิน 12 เดือนอ้ายอะไรขึ้นมาเกี่ยวข้าวกันได้ข้าวขายข้าวได้อะไรกันมาวัดก็ถือโอกาสฉวยโอกาสดีแล้วมีเงินจะได้เอาเงินมาทำบุญถวายวัดก็หาเรื่องหาราวมหรสพการเล่นอะไรมาหลอกมาหลอกแกถ่ายกระเป๋าก็กลายเป็นงานเหมือนกันเป็นงานนั่นหนาวหรือเป็นงานหลังเกี่ยวข้าวอะไรเนี่ยเสร็จแล้วก็เป็นงานมอมเมามหรสพการละเล่นบันเทิงดีไม่ดีมีการพนงพนันอะไรเพื่อที่จะขายกระเป๋าเข้าไปด้วยงานอย่างนี้ก็เกิดขึ้นทุกวันนี้มากหลายเป็นงานที่เลอะเทอะ ผานพร่ามอมเมาสูญเสียเราก็จะต้องอยู่กับสัญลักษณ์เอกลักษณ์และอยู่กับรูปแบบอยู่กับสิ่งที่คนจะต้องใช้ทั้งรูปใช้ทั้งนามที่เป็นประโยชน์ต่อชีวิตเอกลักษณ์ดีๆรูปดีๆกิจกรรมดีๆมีแก่นสารเนื้อหามีอยู่แต่มันก็ไม่รู้ด้วยอวิชชาด้วยความไม่เข้าใจถึงเนื้อหาแก่นสารมาจึงกลายเป็นเปลือกเป็นกับพี่เป็นกลายเป็นสิ่งเสียไปเลยเป็นของมอมเมาเป็นเรื่องเลอะเทอะเปรอะเปื้อนสิ่งเหล่านี้เราต้องแก้กลับไปสู่แก่นสารเราก็จะมีงาน หน้าหนาวจนไปถ้ำถึงหน้าร้อนอะไรของเราก็มีที่จริงเราก็เป็นงานไปตามกาลเวลาชนิดที่นี่เราก็ทำขึ้นงานเราก็ใช้อาศัยระบบอาศัยยาเมื่อเกิดตามความเป็นพอเป็นไปช่วยกันคิดช่วยกันอ่านเจอกันดูคุณแลต่างคนต่างมีความรู้ภายในความรู้ภายนอกอะไรก็มาช่วยกันผสมกระแสผมก็ดูผมก็พยายามทำด้วยไอ้พวกคุณใช้ความคิดมากๆเสนอมาอันนู้นอันนี้เอาอันนี้ไม่เอาอันนู้นอันนี้ในคลองอันนั้นไม่เอาก็อย่าไปเสียใจอะไรเพราะว่าที่ทำนี่ทำโดยซื่อๆด้วยทำด้วยความจริงใจว่านี้มันสมเหมาะสมควรอันนั้นน่าจะเป็นไปก็อ้าวอัน เนื้อมาดีอันนี้ไม่อันนี้เสนอมาไม่ดีส่วนที่จะเสนอมาแล้วไม่เอาหลายๆอย่างนี้ก็อย่าเพิ่งไปเสียใจอะไรเพราะว่ามันประกอบไปด้วยองค์ประกอบอีกเยอะเราต้องดูหลายๆอย่างถึงความพร้อมทั้งตัวเราทั้งหมู่กลุ่มทั้งโอกาสเวลาทั้งมวลประชาชนทั้งบรรยากาศทั้งทางวิญญาณที่เขายอมรับหรือยังรับกันได้และเราจะทำได้ไหมอะไรต่างๆนานามีหลายข้อมูลหลายเหตุปัจจัยมากที่เราจะต้องพิจารณาที่ตัวเองใช้อยู่นี่เยอะซึ่งบอกกันก็ไม่ไหวก็บอกกันไปพลางเพราะคุณก็รับฟังรับรู้ไปด้วยเพราะคุณไปศึกษาแล้วก็จะได้ใช้ ไปไม่ได้อำพรางอะไรถึงกาลเวลาก็เปิดเผยก็บอกเขาชี้เข้าใจกันอยู่แล้วเราก็ได้ช่วยกันทำนี่เราจะมีงานสันติอโศก 24 ที่จริงความพร้อมของเราในสถานที่บ้างในอะไรต่ออะไรบ้างก็ยังไม่พร้อมนักแต่ก็ดูผสมผสานเอาล่ะมันมีไฟมันมีกะจิตกะใจมันมีแรงมันมีอะไรต่ออะไรกับคนนั้นคนนี้ก็ดึงขึ้นมาคนนั้นคนนี้ก็ช่วยกันออกมาอันนู้นอันนี้ก็เอ่อสะสมขึ้นมามันก็พอเป็นไปเราก็จะได้ทำงานหน้าหนาวงานที่จะรวมหมู่รวมกลุ่มคนขึ้นมาเพื่อที่จะสร้างสรรค์เราไม่ได้ต้องการความใหญ่โตเอิกเกริกเฮฮาเราไม่ใช่งานเฮฮาโห่ฮิ้วไม่ใช่แต่งงานโรงงาน เริงเบิกบานเหมือนกันงานที่มีความสดชื่นชีวิตชีวาเบิกบานเหมือนกันแต่ไม่ใช่โห่หิ้วหีเฮฮาอย่างที่กล่าวแล้วไม่ใช่งานงานที่จะมาก็เลยร้องลั่นเฮฮาจุดประทัดจุดพลุร้องโหวกเหวกโวยวายอะไรเมาร่ำสุรายาเมากันทำอะไรก็ได้หรือไม่ก็เกินการหัวเราะกับเอิกเกริกเฮฮาเกินไปสนุกสนานก็ตีฆ้องร้องป่าวๆๆแก่อะไรถูกๆใช้อะไรเราไม่ไม่ไม่ไม่นิยมแล้วก็ไม่สนับสนุนอย่างนั้นมันมากไปนะเป็นลักษณะมากไปนะความมีชีวิตชีวาอัน ดีที่จะเบิกบานสดชื่นที่จะร่าเริงมีชีวิตอยู่นั้นมันไม่จำเป็นจะต้องไปจ่ายพลังงานให้มันโอเวอร์ให้มันเลยเถิดไปอย่างนั้นไม่ต้องหรอกอย่างนั้นกรรมการผลาญเผาผลาญสูญเสียแล้วสูญเสียมันมากไปมันล้นเขาไม่รู้หรอกมันทำให้เกิด pollution มันทำให้เกิดส่วนเกินมันทำให้เกิดเศษกากและเป็นเศษเป็นกากทิ้งมันเป็นของที่เฟ้อดังนั้นความอาศัยหรือสิ่งอาศัยความเบิกบานร่าเริงสดชื่นเป็นได้เพียงแค่ก็เบิกบานขนาดนี้ก็พอแล้วที่จริงผู้รู้หรือผู้ที่บรรลุธรรมหรือผู้ที่ดีแล้วนั้นน่ะ ท่านมีความเบิกบานร่าเริงอยู่เป็นนิจมีความเบิกบานร่าเริงในค่าขนาดนี้หรือในรูปร่างในเนื้อหาขนาดนี้เป็นความเบิกบานร่าเริงสดชื่นไม่มากมายจีจ๋าซ่าไม่ซ่าไม่จริงใจมากมายจัดจ้านแต่ขนาดนี้ขนาดนี้สมมุติวัดค่าเป็นหน่วยมีความเบิกบานร่าเริงในอัตราสมมุติว่าถ้าอย่างที่เขามีกันนี่เราให้ค่าสูงสุดเป็น 10 หน่วยเบิกบานแบบหัวเราะกันขากรรไกรค้างแล้วชักตายหรือว่าโอ๋อะไรกัน เฮฮากันจุดระเบิดจุดประทัดอะไรกันปุ้งป้างอะไรก็ไม่สนุกสนานเต็มที่อะไรของเขาเนี่ยเราให้ค่าเต็มเหนี่ยว 10 หน่วยสมมุติว่าเราให้ข้า 10 หน่วยไอ้ความดังความโกรธความโป้งป้างหวือหวาศาสนาอะไรอย่างนี้มากมายขนาดนี้มันเกินขอบเขต 10 หน่วยมันแรงจัดจนขีดเรียกว่าเต็มแก่เต็มแก่คนเราไม่ต้องใช้ถึงปานนั้นเราใช้แค่ 3 หน่วย 5 หน่วยนี่ก็สบายมากแล้ว 5 หน่วยนี่ก็แรงสุดแล้วครึ่งแก่ล่ะ 5 หน่วยซึ่งแก่แล้วแรงเพราะฉะนั้นนานเราจะ 5 หน่วยที่นี่เรียกว่าพอครับพอดีแหละของคนไอ้อย่างนั้นเราไม่เอาเลยเกินการเพราะ ปีศาจซ่าซาบซ่าเป็นกัมมันตภาพรังสีเป็นเศษกากเป็นขยะไม่เอามันมากไปแรงไปมันหรอกแค่เครื่องอาศัยหรือว่าสิ่งอาศัยหรือว่าแรงอาศัยสภาพรูปอาศัยเราแค่ 2 3 4 5 สูงสุด 5 ก็พอแล้วดังกล่าวนี้เพราะเราพูดที่มีความรู้เราก็ทำให้ประมาณให้พอดีเบิกบานร่าเริงเป็นพุทธะไม่ใช่อยู่อย่างเฉยเมยหรือเหี่ยวห่อเหี่ยวนี่เราต้องรู้ค่าสมมติของโลกเป็นสมมติที่จะสังคมอยู่ได้โดยสิ่งอย่างนี้เราก็ไม่ได้ติดใจอะไร เอาเฉยๆไม่เมยก็สบายดีเราจะปรุงด้วยสังขารมีปัญญาที่สังขารอยู่กันอย่างเบิกบานร่าเริงมี 50 ตกกว่าบาทมี 50 กว่าบาทก็คือมีอารมณ์มีอาการของความยิ้มแย้มมีอาการของความสนุกสนานทางการหัวเราะชื่นบานสดชื่นอะไรทำของเราเป็นอารมณ์เบิกบาน 50 กว่าบาทมีบทบาทของการเบิกบานร่าเริงเพราะถ้าหากเศรษฐกิจประมาทถึงขนาด 10 นี่เขาก็แบ่งไว้เป็นภาษาแล้วเป็นทางอุเทศเรามีอยู่ 6 ระดับมีอัตราส่วน 6 ระดับมีแบ่งเป็นหน่วยเป็นตัวเลขให้ฟังง่ายๆว่า 10 หน่วยในพระอภิธรรมก็แบ่งเป็น 6 หน่วย 2 หน่วยปลายอาตมาก็ไม่ได้จำชื่อภาษาบาลีมาสักทีเขามีชื่อในหนังสือมีแนวทางเอกมีไม่รู้อยู่เล่มไหน 50 กว่าบาท 6 ชื่อนิสัยไม่หมดละ 2 หน่วยปลายนั่นน่ะเขาไม่เอาหรอกมันเป็นความบ้าดีเดือดหัวเราะกันจนกระทั่งเยี่ยวราดอย่างที่ว่านี้พบไม้ปรบมือหูหิ้วอะไรกันนี้เป็นอาการที่ 50 กว่าบาทที่เหลวไหลเกินมนุษย์มนาไม่ทำพระอริยะหรือผู้รู้ไม่ทำลักษณะอย่างนั้นไม่เอาหรือแม้แต่รถน้อยลงมาหัวเราะกันจนเสียงดังเอื้ออาทรอะไรต่ออะไรต่างๆนานาในระบบที่ 5 ข้อที่ 5 เราก็ยังไม่เอาแต่พระอริยะจะสำรวมสังวรไม่ให้ถึงนั้นทีนี้ในระบบที่ 4 ที่ 3 นี้ถือว่าเป็นของพระเสขบุคคลสาธิตสุภาบาทในระบบที่ 4 คนที่ 3 เป็นการหัวเราะอย่างมีเสียงดังอยู่มากพอสมควรในระบบที่ 4 เป็นการแสดงความชื่นสดชื่นร่าเริงชอบใจลีลาดีใจที่ยังออกแรงจัดการอยู่เพราะงั้นเอาแต่เสียงเอาแต่เสียงหัวเราะเป็นเครื่องวัดเราก็ต้องระลึกถึงอาการกิริยากายอาการกิริยาอื่นที่แสดงถึงความชื่นใจพอใจอะไรมากแรงด้วยไม่ต้องให้มันถึงขนาดนั้นงบประมาณระดับที่ 4 ก็ยังแรงเสียค่าบุคคลต้องระมัดระวังถ้าเกิดมันไปออก 5 ออก 6 นะแล้วก็เลยขีดเลยเกย์ของอัตราส่วนที่เราจะใช้ เพื่อที่จะวัดหรือเพื่อที่จะเทียบเคียงเพื่อที่จะได้สังวรสำรวมให้อยู่ในขอบเขตวันแม่เสียกับบุคคลก็พยายามจะลดลงมาหาอเสขบุคคลซึ่งเป็นพระอรหันต์หรือพระพุทธเจ้าจะใช้เพียงความร่าเริงเบิกบาน 2 เขตคือเขต 1 กับเขต 2 ในระดับประสิทธิภาพ 1 กับ 2 ส่วน 3 4 นั้นมันก็แรงอยู่สำหรับพระเสขะนานๆพระอรหันต์บางองค์จะใช้เลยเขตมาจากเป็น 3 เป็น 50 บาทในระดับ 3 คือมันแสดงอาการร่าเริงเบิกบานออกมาบ้างเกินกว่า 12 อ่าเป็น 3 ขึ้นมาบ้างดังนั้นมันมีพิเศษขึ้นไป 4 อะไรนี้ก็ พระอรหันต์เองก็พยายามที่สุดไม่เป็นของน่าอายของพระอรหันต์มากแม้แต่ใช้เป็น 3 กับรู้สึกว่ามันไปล่วงล้ำใช้ของคนอื่นเขาแล้วนะของพระเสขะแล้วอย่างนี้ก็จะต้องประมาณและรถและดูไม่ให้เกิดเพราะฉะนั้นจริงๆแล้วก็จะใช้แค่ 1 กับ 2 1 คือขนาดหน้าตาเบิกบานร่าเริงยิ้มแย้มในหน้านะหน้าตาเบิกบานร่าเริงยิ้มแย้มนายหน้ามียิ้มแย้มไม่ยิ้มถ้าซื้อตัวบ้านนี้แสดงอาการร่าเริงเบิกบานสดชื่นแล้วยิ้มแย้มถ้าฉันโดนปกติก็จะอยู่อย่างมันมีราศีเองสำหรับคนมีเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดรู้กาย นาฬิกาลูกไก่นอกกายรู้แม้กระทั่งสีหน้าตนอารมณ์ตนว่าเราอยู่อย่างไรมันมาถ้าเกิดว่าอารมณ์ข้างในของเราดีหน้าตาของเราก็จะดีถ้าอารมณ์ของเราปล่อยปละละเลยไม่มีสำนึกเป็นคนหมดชีวิตชีวาปล่อยให้แห้งๆไม่รู้ว่าเฉยมากไปมันก็จะช่วยเหลือปล่อยเฉยเพราะเราจะต้องรู้ว่าเรามีสติสัมปชัญญะมีปัญญามีความรู้สึกตัวมีปฏิสังขาโยในกาละอย่างนี้เทศะอย่างนี้ฐานะอย่างเราเป็นตัวอย่างฐานะอย่างเราเป็นครูหรือสถานการณ์ของเราเป็นผู้ที่จะต้องมีภาษาที่ มีอาการที่น่าเลื่อมใสเราก็สังวรที่เราสังวรเพราะเรามีปัญญารู้ว่าการสังวรน่ะดีเป็นคุณสมบัติของผู้ดีการสังวรการสำรวมการระมัดระวังมีสติสัมปชัญญะรู้ตัวทั่วพร้อมอยู่ควบคุมกายควบคุมวจีควบคุมมโนด้วยความเป็นผู้รู้เป็นผู้ตื่นไม่ใช่เป็นผู้ที่หลงละเมอเพ้อพกไม่รู้ตัวสติไม่มีสตางค์อะไรก็ไม่รู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวตัวเองจะเป็นยังไงก็ไม่รู้กายไม่รู้ว่ากายกรรมของตัวอยู่ในรูปไหนวจีกรรมของตัวโผล่ไปแพลมออกไปแรงออกไปมากแค่ไหนสมควรไม่สมควรเราไม่รู้อย่างนี้เลยว่าเป็นผู้ที่ไร้สติสัมปชัญญะปัญญาเป็นผู้ที่ไม่รู้ไม่ตื่นเป็นผู้ล้นมั่งน้อยไปมั่ง ล้นไปมากน้อยไปมั่งไม่ใช่มัชฌิมาปฏิปทามัชฌิมาปฏิปทาเป็นผู้ที่รู้ไม่มากไปไม่น้อยไปกาลนี้ควรเท่านี้กาละนี้ควรปรุงขึ้นมาอีกนิดบรรยากาศชักจะเคร่งเครียดแห้งแล้งเล็กน้อยแล้วก็เติมวันนี้เอาบรรยากาศนี้มากแล้วอย่าไปเติมลดลงมาเสียโดยดุษณีบ้างโดยเงียบเสียบ้างเพราะคนอื่นเขาก็มีมากพอแล้วอย่าไปผสมเพิ่มขึ้นไปเดี๋ยวจะมากบรรยายเราจะเป็นผู้ที่ควบคุมมันจะขาดควบคุมสังคมควบคุมพฤติกรรมควบคุมทั้งแม้แต่ความยินดีมากไปด้วยความยินดีน้อยไปความเบิกบานสดชื่นมากไปความเบิกบานสดชื่นน้อยไปและรู้ขีดที่ผมบอกไม่มากเลย 26 นี้เป็นรายละเอียดที่อธิบายสู่คุณฟังเป็นพิสดารให้เข้าใจว่าสังคมนี้อยู่ได้ด้วยความรู้อยู่ได้ด้วยความเข้าใจมีสติสัมปชัญญะปัญญาและเราก็สร้างไว้ดูแลควบคุมสังวรไว้เป็นฝ่ายไว้ถ้าเรามีแต่ผู้รู้ผู้ตื่นมีแต่ผู้เข้าใจดีทุกอย่างก็เป็นไปได้รูปรอยที่ดีบรรยากาศที่เลวร้ายมีการทะเลาะเบาะแว้งโทสะโมหะอะไรกันอยู่เราไม่เอาบรรยากาศอย่างนั้นเราทำลายและสังคมใดที่รู้ถึงความดีปานฉะนี้รู้ถึงสิ่งที่ควรจะเป็นควรจะมีแล้วเราก็สร้างสรรค์กันเกิดมาแต่คนเกิดมาแต่ผู้เป็นผู้ได้ผู้ที่รู้ กูจะมีจริงจึงทำได้จริงเราทำไปตั้งแต่สังคมน้อยๆนี่แหละมันจะจูงนำจูงพาแม้แต่เด็กๆเล็กๆแต่ก็จะคอยรับรู้รับตามแกเชื่อศรัทธาเลื่อมใสแกก็เอาตามผู้ใหญ่แกก็จะฝึกปรือตามเด็กมีอารมณ์ไหวมีมีมีมีมีมีไหวพริบมีอะไรต่ออะไรละเอียดนะรับทราบตามขอให้แก่ศรัทธาแกก็ฝึกตามแกจะไม่รู้เหตุผลแกจะไม่เข้าใจด้วยปัญญาอันลึกซึ้งแต่แกก็ตามสิ่งที่ดีเราสร้างรูปแบบเราทำแม่พิมพ์เราทำแบบอย่างเราทำลักษณะลีลาเราทำอะไรก็ขนาดนั้นขนาดนี้ขนาดไหนไม่ดีมากไปเกินไปเราปรามไปด้วยเหตุผลไปด้วยภาษาด้วยโวหารด้วยสื่อให้รู้แกก็จะรู้แกก็จะลด เถ้าแก่ศรัทธาแกก็เชื่อถือแกไม่ศรัทธาแกก็ไม่เชื่อเธอล้วนแล้วแต่เราถ่ายทอดสืบสานกันเป็นธรรมทายาทกันอยู่เสมอว่าเราจะต้องเข้าใจให้ลึกซึ้งเข้าใจดีว่าเราทำนี่เราไม่ใช่ไม่มีเหตุผลไม่มีความหมายเราทำมีความหมายมีเหตุผลเพราะงั้นเราเบิกบานร่าเริงอยู่ศาสนาพุทธขอยืนยันนะไม่ใช่ศาสนาแห้งแล้งอ้างว่างเปล่าเปลี่ยวไม่ใช่ศาสนาที่เป็นไปด้วยความโดดเดี่ยวเดียวดายไม่ใช่ศาสนาพุทธรู้จักธรรมชาติศาสนาพุทธรู้จักเอกลักษณ์รู้จักวัฒนธรรมรู้จักศิลปะรู้จักจารีตประเพณีและมีจารีตประเพณี มีที่สำคัญของสังคมเป็นศาสนาที่จะสืบสานสังคมไปด้วยอยู่เย็นเป็นสุขเป็นสันติภาพภราดรภาพมีความเป็นพี่เป็นน้องเป็นญาติกันไม่นับแม้แต่แค่แคบๆเป็นญาติอันกว้างไกลมีเลือดอันเดียวกันมีสายเลือดอันเดียวกันไม่เป็นแบ่งกลุ่มๆมันแบ่งเลือดเป็นกรุ๊ปโอกรุ๊ปอะไรแล้วแต่มันก็ยังแบ่งแต่ของวัฒนธรรมทางจิตวิญญาณนี้แม้แต่จะคนละชาติคนละเชื้อคนละผิวคนละพันผู้หญิงผู้ชายทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่สายเลือดอันเดียวกันนี่เราใช้สำนวนโวหารมันเข้ากันได้มันใช้ร่วมกันได้หมด มันรวมกันได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอันนี้เป็นความต้องการของสังคมเข้ากันอย่างสนิทเณรไม่มีปฏิกิริยาไม่มีการขัดแย้งไม่มีการทะเลาะเบาะแว้งอุปสรรคไม่ว่าอะไรกันเป็นไปด้วยดีลงกันสอดคล้องกันประสานสร้างสรรค์กันอยู่อย่างนี้เป็นความต้องการของสังคมทุกผู้ทุกถิ่นทุกที่ทุกวันนี้ก็ร่ำร้องต้องการสิ่งอย่างนี้เมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็ร่ำร้องต้องการสิ่งอย่างนี้เราก็จะทำจะยากเย็นแสนเข็ญละเอียดสุขุมประณีตอย่างไรเราก็จะสร้างสรรค์เราก็จะตามทำตั้งแต่รูปน้อยเป็นโมเดลไปก่อนทำตั้งแต่สังคมรูปร่างและเป็นตัวอย่างไปก่อนทำได้แล้วก็ไม่ต้องเห่อเหิมอะไรเราก็ทำ รักษาอันนี้ไปให้ยืนนานให้เป็นไปเป็นแบบอย่างเราแทรกเข้าไปหาสังคมเสมอตั้งแต่เราเองเรามีความเป็นอยู่อย่างสุขเย็นเป็นภราดรภาพเป็นสันติภาพเป็นอิสรภาพเราอิสระความอิสระนั้นไม่ได้หมายความว่าทำอะไรก็ตามใจต้องการไม่ใช่อิสลามนั้นคือความมักน้อยและสันโดษพอแล้วอิสระอย่างน้อยๆนี้ก็พอแล้วไม่ใช่ว่าอยากได้อยากมีอยากเป็นกอบโกยเท่าไหร่เท่าไหร่ก็ไม่รู้จักพอฉันต้องการได้สมใจนั่นคือความอิสระสมใจเสรีภาพฉันต้องการอย่างนี้ก็ได้ฉันอยากจะฆ่าคนแล้วก็ฆ่าได้ตามใจฉันแม้จะมีอิสรภาพมากฉันอยากร้องรำทำ ฉันอยากทำโป๊ๆเปลือยๆฉันอยากจะทำอะไรอยู่ในสังคมเดี๋ยวก็ทำไม่มีกฎไม่มีระเบียบไม่มีสมมติสัจจะไม่รู้จักสัจจะส่วนสำคัญเรียกว่าสัจธรรมต่างๆซึ่งเป็นกฎเป็นหลักของสังคมเป็นตัวอย่างเป็นจารีตเป็นประเพณีเป็นวัฒนธรรมเป็นอะไรก็แล้วแต่ที่เราจะควรจะเรียกเข้ามารวมรวมกันไว้เป็นชื่อเป็นภาษาเป็นลักษณะมันมีสัญลักษณ์ของมันเท่านั้นอธิบายก็อธิบายได้อย่างเยอะแยะเนี่ยไม่เข้าใจไม่รับรู้แล้วเราก็เลอะๆเลอะเทอะอย่างพวกฮิปปี้เนี่ยเขาอยากได้อิสระแต่เขาเองเขาไม่เข้าใจอิสระที่สมบูรณ์ไม่เข้าใจอิสระอันสูงสุดอิสระจึงเป็นกิเลสแสดงตัวแล้วเราอยากจะทำตามใจตัวเท่านั้นเองโดยไม่ลดกิเลส มันก็เป็นเรื่องที่ขวางดีๆอยู่ในโลกแต่ถ้าผู้ใดลดแล้วแล้วเราก็มาเป็นผู้มักน้อยเป็นผู้พอและเป็นผู้ที่จะทำอะไรก็ทำอย่างที่เรารู้ว่าอันนี้ควรทำอันนี้ไม่สมควรทำเราตัดทิ้งเลยเราไม่ทำไม่แสดงไม่มีศูนย์สูญสิ่งที่ไม่สมควรสังคมเขาก็ไม่ต้องการสังคมเขาก็เห็นว่ามันไร้ค่าไร้คุณเราไม่ต้องให้มีมันเป็นเรื่องแซวมันเป็นเรื่อง New Sand มันเป็นเรื่องที่ความดีขวางลำอยู่ในสังคมเราไม่เอาแต่ถ้าขวางโดยสันเลขขวางเพื่อขัดเกลามันมีอีกลักษณะหนึ่งเป็นลักษณะขวางขัด เพลาเรียกว่าฉันเลยก็ทำธรรมะที่เป็นสัจธรรมและมีฉันเลยกระทำมีการขัดเกลาขวางเขาอยู่เหมือนกันแหละแต่เรารู้เหตุผลเข้าใจว่าสิ่งที่นี้ชิดขวานี้มันขวางตาขวางหูขวางอารมณ์ขวางของชอบเป็นกิเลสของเขามันขวางกิเลสเขาเหมือนกันแต่มันเป็นคุณค่ามันเป็นประโยชน์ยกตัวอย่างเช่นเราเองเราเข้าไปในสังคมผู้ใดที่อาจหาญชาญชัยอยู่ที่เดียว แต่เราก็รู้เหตุผลว่าเราทำอย่างนี้หนึ่งเราก็สบายเบาไม่ได้ลำบากลำบนไม่ฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยประหยัดซึ่งตอนนี้ค่านิยมของสังคมพูดกันโดยปัญญาก็รู้อยู่ว่าเราต้องการประหยัดเราต้องการลดสิ่งฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยแต่เขาก็ยังยับยั้งกันไม่ได้ไม่มีมาตรการที่จะลดเขาก็ไม่มีใครจูงนำจูงพากันแล้วเขาก็นึกว่าเป็นแฟชั่นไปอย่างโล่งๆยิงอะไรใหม่มาอะไรหวือหวาเขาก็ยังเป็นไปอยู่คนผิดเปลืองเปล่าทำลายศูนย์แรงงานศูนย์วัสดุศูนย์อยู่เขาก็ยังไม่รู้ว่าเขาผ่านกันเราก็จะมาจูงนำให้ลดลงมาแค่นี้ก็เรียกว่างามแล้วงามเนื้องามในงามแก่นอันนั้นมันงามฟาร์มงามฟุ้งงามเฟ้อมันงามเกิน มันเป็น pollution แล้วมันเป็นกัมมันตภาพรังสีแล้วมันเป็นเศษกากที่มันมีฤทธิ์แรงเกินไปแล้วมันแรงจนกระทั่งมันไปชักชวนมอมเมาคนจนคนไม่รู้เขางมงายตามนะเราก็ดึงกลับมาเราอาจหาฉันกล้าเราแต่งตัวอย่างนี้ไปในสังคมมันดูขวางๆขัดๆตาขัดๆใจเขาอยู่จริงมันเรียบง่ายลงมาด้วยซ้ำเช่นตัวอย่างอย่างคุณศิริรักษ์ไปแสดงตัวในวงสังคมที่เขาจัดเป็นงานกันขึ้นมาเพื่อที่จะเป็นงานในการเผยแพร่รูปแบบการเผยแพร่ชนิดหนึ่งไปเอาที่ปลายเอาหมู่กลุ่มก็มาแล้วก็ทำในสถานที่อะไรต่อต่างๆนู้นแล้วจะเป็นองค์ประกอบของการกระทำเป็นวิธี แล้วเขาก็ทำกันได้ผลกันมานี่ก็เป็นผลมาเกิดขึ้นพอไปแสดงตัวจริงๆไม่ได้เจตนาไปแสดงตัวไม่ใช่ต้องการไปโอแต่เป็นอยู่แล้วเราก็อยู่อย่างสงบสังวรสำรวมเตรียมตัวเราเป็นผู้รู้เป็นผู้เข้าใจเราก็เป็นอย่างนั้นเราก็ให้เกียรติเขาอยู่เหมือนกันเราก็ว่าเป็นสถานที่ที่เขาว่าจะต้องแต่งตัวแสดงถึงภูมิฐานว่ามีเงินมีทองมีไม่ใช่สิ่งใดไม่ต่ออะไรแล้วก็มีอยู่แล้วก็เรียบร้อยพอประมาณแต่ผ้าถุงเรียบธรรมดาก็ค่อนข้างจะสวยด้วยซ้ำท่านจะตกแต่งปรับปรุงประดับประดานิดๆด้วยซ้ำเสื้อก็เรียบง่ายเสื้อขาวผ้าถุงธรรมดามีลายเล็กน้อยบางๆจังๆไม่หวือหวาอะไรหน้าตาไม่ได้แต่งตัดผมสั้น ซื้อตะกร้าใบก็ไม่ถึงขนาดไม่ใส่รองเท้าก็ใส่รองเท้าง่ายๆธรรมดาพอคุณจำลองไปแสดงปาฐกถาก็บอกว่าพวกเรานี่จะต้องลดลงนานี่เราร้องบอกว่าประเทศได้ประหยัดไอ้โน่นประหยัดไอ้นี่แต่ประหยัดไม่เข้าเรื่องทุกคนรับผิดชอบส่วนตนประหยัดลงมาลดผู้มีเกินนั่นน่ะไม่ต้องไปทำอะไรก็ไม่ผ่านของตัวเองเท่านั้นไม่จำเป็นที่จะต้องไปเอาค่านิยมที่เป็นอุปทานหรือเป็นวิมานโลกๆเป็น Concept รอบๆเป็นความรู้สึกโลกๆฉันจะต้องงามเที่ยวงี้เลยแล้วก็โชว์กันผู้หญิงก็อวดอ้างกันตีกันข่มกันไปด้วยฉันมีเงินทองซื้อเพื่อที่จะสั่งของนอกของนาของ ราคาสูงราคาแพงอะไรมาอวดอ้างอะไรกันไม่ต้องหรอกลดลงมาให้จืดๆง่ายๆของไทยๆไม่ต้องไปเอาของฝรั่งอะไรไม่ต้องไปวุ่นวายอะไรมากมายมันยังแจ๋วก็มาปรับทุกข์เมื่อวานนี้นิดๆหน่อยๆเต้ยสู่กันฟังเช่นว่าในวงการบริษัทของการบินไปสั่งผ้าเช็ดมือผ้าเช็ดอะไรๆไปสั่งของพวกนุ่นต่างประเทศทำไมไม่ใช้ผ้าไทยผ้าไทยก็มีคุณภาพพอกันจะดีกว่าเดิมบางส่วนด้วยซ้ำถูกใช้ถูกและน่าจะภาคภูมิใจกลับไม่ใช้ไฟฉายภาพของต่างประเทศมาเป็นผ้าที่ซื้อที่ใช้อยู่ เครื่องบินราคาแพงมันไม่ได้มีชาตินิยมมันไม่ได้มีสัญลักษณ์เอกลักษณ์อะไรที่จึงนำจึงพาแต่มันมีเหตุที่เขาไม่ซื้อของไทยเพราะของไทยมันสอบได้ง่ายเขาก็ซื้อราคาแพงไม่ได้เมื่อซื้อราคาแพงไม่ได้ก็คอรัปชั่นกันไม่ได้นี่มันเป็นอย่างนี้มันความเร็วมันอยู่ตรงนี้เหตุปัจจัยสืบสาวลงไปหาสมุทัยนิพพานเรื่องแล้วคือจึงต้องไปสั่งในประเทศที่ตามไปสืบเนื่องจากไม่ต้องมีเสียงหรือว่าอะไรมาแล้วปรากฏว่าผ้าที่ควรซื้อนี่ไปซื้อผ้ามาในราคาตีราคาแล้วนี่นาเขาซื้อมาให้แก่ทางบริษัทใช้บริษัทจ่ายเงินไปซื้อพื้นด้วย 7 บาทที่จริงพวกนี้ไปซื้อไม่ใช่เหมาอย่างนั้นด้วยซ้ำไปซื้อมา เป็นหมื่นๆแพะพื้นไปซื้อทีละผืน 2 ผืนผืนละ 3 บาทเท่านั้นตกราคาประมาณนั้นพวกนี้ซื้อได้ซื้อดีผืนละ 7 บาทมันกินกันขนาดไหนในเรื่องคอรัปชั่นนี่พูดก็พูดในนี้พูดออกไปข้างนอกเขาก็จะมาฟันเราดีไม่ดีเขาเอาปืนมายิงพวกนี้มีอำนาจแรงซะด้วยเพราะทุจริตไม่พอมีสตางค์ตุนซื้อปืนไว้หลายกระบอกแล้วพอโกรธขึ้นมาก็เอาปืนมายิงตายฆ่ามาเปิดเผยสิ่งชั่วของตัวเองแล้วทำไมต้องทำชั่วให้คนอื่นเปิดเผยแล้วตัวเองต้องทำชั่วต่อต้องมาฆ่าเขาอีกเป็นบาปเป็นเวรไปอีกเราทำทุจริตเราก็บาปแล้วแล้วก็ต้องมาฆ่าคนที่เขาเปิดเผย