230508-382 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt

วเราก็สามารถแน่ใจว่าเราจะอยู่ได้ทั้งสภาพขณะนี้ที่มีสิ่งที่ยั่วยวนนี้และทั้งในสภาพที่เราอดอยากลงไปกว่านั้นหรือว่าน้อยรูปน้อยและน้อยกลิ่นน้อย เสียงน้อยสัมผัสต่างๆลงไปกว่านั้นเราก็ไม่ทุกข์ร้อนเราก็สามารถที่จะทนต่อสภาวะภาพที่มันน้อยกระเบียดกระเสียรเราก็จะสามารถทนได้อย่างแท้จริงเมื่อผู้ใดรู้แน่มั่นคงในจิตในใจของเราแล้วก็ย่อมตัดสินได้ว่าเรื่องนี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับเราเราก็ไม่ต้องพิจารณาอะไรมากนักนานก็พิจารณาทีหรือพิจารณามีสติสัมปชัญญะไปด้วยแต่การตัดสินของเราก็มีแล้วเราย่อมสบายก็เป็นท่านอาศัยที่เป็นฐานอาศัยแก่เราไปเพราะเรื่องอื่นที่เราจะพิจารณาแม้เราจะพิจารณาท่าทางว่าเป็นเกี่ยวกับเรื่องกินแต่เราไม่ได้พูดเรื่องอื่นๆให้พิจารณารอบด้าน อยู่มากมายหลายอันเราก็ย่อมพิจารณาได้แล้วก็เป็นจริงสำหรับผู้ที่ไม่ต้องยุ่งไม่ต้องยากไม่ต้องลำบากแล้วสำหรับเรื่องกินเราก็พิจารณาเรื่องอื่นต่อไปให้มากทุกครั้งเราจะพิจารณาทุกเวลาที่มีบทบาทที่เราไม่มีเรื่องอะไรมากมายเราก็จะพิจารณาอะไรเรื่องอะไรเราก็คิดกลับขึ้นมาคิดตั้งขึ้นมาเพื่อที่จะเรียนรู้ไม่ใช่ตามสไตล์ปล่อยเวลาไปปล่อยเวลาไปเราก็เป็นนักศึกษาหรือเป็นบุคคลที่มีประโยชน์น้อยเป็นนักศึกษาที่ปล่อยสารละลายบทสวดบทเรียนก็น้อยเมื่อบทฝึกบทเรียนน้อยเราก็ช้าประโยชน์หรือผลที่จะได้ก็ต้องช้าเพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่ายิ่งผู้ อาศัยได้ฐานอาศัยแล้วอยู่ในบทบาทการกินแล้วก็สบายแล้วเราก็เลยกินสบายๆไปเฉยๆแม้จะทำท่าทีพิจารณาแล้วก็ผ่านไปแล้วก็ว่าเราสบายแล้วเราจะไม่ได้พิจารณาเรื่องอื่นเลยไม่มีประโยชน์ในเรื่องอื่นเลยแม้ในขณะนี้เราไม่มีประโยชน์ในเรื่องการเรียนรู้อะไรเพิ่มเติมอีกปล่อยเวลากินไปชั่วโมงนึงชั่วโมงกว่าเราก็ไม่ได้ประโยชน์ในชั่วโมงนี้ชั่วโมงกว่ามีมันก็น่าจะได้เพราะฉะนั้นจึงขอให้ทำในสิ่งที่เรายังไม่แล้วก็พิจารณาเรื่องอาหารโดยตรงลงไปให้ได้ประโยชน์หรือแม้ว่าเราสบายบ้างแล้วในการพิจารณาอาหารก็ไม่กังวลเราก็ให้ได้พิจารณาอื่นให้ โยนไปอีกด้วยเราจึงจะเป็นผู้ที่เป็นเพราะเจ๊เขาเป็นคนที่มีความเพียรที่พยายามทำทุกขณะให้เป็นขณะที่เป็นประโยชน์สูงขึ้นสูงขึ้นอย่างแท้จริง