230521-391 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt
เนื้อหาในไฟล์
หากว่าเราได้เข้าใจว่าเรามันมีชีวิตอยู่อย่างนักศึกษาที่วิสูจน์ความจริงเอาแก่นสารของชีวิตว่าเราจะอยู่อย่างเป็นผู้ที่สบายด้วยมีค่าด้วยนั่นหมายความว่าอย่างไรเราได้รู้ถึงความจริงว่าจิตนี่เป็นตัวทุกข์เป็นตัวสุขอยู่ในตัวแม้เราเองเราจะพ้นทุกข์แต่เราเองเราจะรู้สึกว่ามันจะสุขมันก็อยู่ที่จิตของเราเราจะเป็นผู้ที่ทำงานทำการมีอิริยาบถอย่างนั้นอย่างนี้แล้วก็พอใจมันก็เป็นได้ แม่จะไปกรีดกรายทำแขนทำขาท่าทางอย่างโน้นอย่างนี้แล้วเขาก็รู้สึกว่าเขาได้ออกท่าออกทางอย่างนั้นเขาเป็นสุขมันก็เป็นได้เราจะได้แตะได้สัมผัสสิ่งอย่างนั้นสิ่งอย่างนี้ตามที่ใจของเราเนี่ยไปหลงสมมุติกับเขาและเราก็ได้เป็นสุขเพราะแตะสัมผัสอย่างนั้นมันก็เป็นได้เมื่อเรามาปล่อยมาวางแล้วจริงมันก็จะเห็นชัดเจนว่าไอ้ความสุขที่เราไปหลงอย่างนั้นมันเป็นแต่เพียงความสมมุติเป็นแต่เพียงที่เรารับรู้แล้วเราก็ไปยึดถ้าเราปล่อยคลายแล้วไม่ต้องยึดมันก็เป็นเรื่องอย่างนั้นอย่างนั้นแหละตามปฏิกิริยาของสิ่งที่มันเกิดความรู้สึกเย็นรู้สึก ร้อนรู้สึกอ่อนรู้สึกแข็งรู้สึกเผ็ดรู้สึกเปรี้ยวรู้สึกหวานรู้สึกอะไรๆมันก็เป็นแต่เฉพาะความรู้สึกที่มันจะรับรู้ตามความเป็นจริงเอามาเรามารู้ว่าเราไม่เข้าใจและปลดปล่อยไม่ไปหลงไปติดไปยึดไอ้สิ่งที่มันโลกเขานับถือเรียกว่าชาตรารูปหลอกเขายกข้าสมมุติข้าแล้วก็นิยมกันเราไม่ไปลงตามโลกที่เขานิยมไม่ไปหลงตามโลกที่เขาสมมติค่าเรารู้แก่นสารสาระของมันของอะไรก็ตามที่แต่ต้องสัมผัสและก็หมุนเวียนกันอยู่ในโลกนี้เราก็จะเป็นผู้ที่ไม่ต้องไปที่ดินเสาะแสวงหาหรือว่าดิ้นรนอะไรยากเพราะทุกอย่างมันจะหมุนจะเวียนกันไปแล้วเราก็จะได้พบจะได้ประสบจะได้ สิ่งอย่างนั้นอย่างนั้นเวียนมาแล้วก็รักก็รับเอามาสังเคราะห์กับชีวิตอยู่ไปขอเป็นพอไปเมื่อเราเป็นผู้ที่ไม่เปลืองไม่โลภ
อ่านต่อ
มากไม่หลงมากอะไรนิดๆหน่อยๆเราก็พอเลี้ยงชีพเลี้ยงชีวิตแล้วก็ยังมีชีวิตไปให้ประเสริฐเพราะมีการงานมีคุณค่ารู้จักสภาพของความนิยมของโลกด้วยสมมุติของโลกว่าอย่างนี้สะอาดอย่างนี้สะอาดอย่างนี้ดีอย่างนี้พอเหมาะพอสมอย่างนี้ดีแล้วแล้วเราก็ปรับปรุงกันไปเป็นอยู่ทั้งภายในอยู่ในกลุ่มในหมู่ทั้งภายนอกที่จะเป็นตัวอย่างให้แก่เขาแล้วก็ทั้งสะพานในเป็นตัวอย่างให้แก่กันและกันมันจะซับซ้อนเข้าซับซ้อนเข้า ที่เราเป็นเรามีอยู่นี้เราเป็นผู้ที่มักน้อยก็จริงทำให้สะอาดสะอ้านก็ทำเป็นแม้สิ่งที่จะสะอาดกว่านี้เราก็มีอยู่ความสะอาดเกินไปมันก็มีแต่ว่าความสะอาดที่สอดคล้องที่ดูแล้วสมส่วนดูแล้วมันเป็นสิ่งที่ไม่ประดิษฐ์ประดอยจนเกินการแต่ว่ารู้จักระเบียบรู้จักความเรียบร้อยรู้จักความอยู่กับที่กับทางอยู่กับความเหมาะสมอะไรของมันเนี่ยเราจะต้องช่วยกันดูช่วยกันเก็บช่วยกันจัดแล้วมันจะดูดีมันไม่ใช่เรื่องประดิษฐ์ทีเดียวแต่มันเป็นเรื่องที่ความเห็นถึงความเป็นผู้ที่รู้จักระเบียบรู้จักสิ่งที่มัน จะกระทำไม่ใช่คนไม่เอาใจใส่อะไรดูได้เจริญสกปรกจะเป็นอะไรต่ออะไรที่มันไม่เป็นคนอริยะเลยหรือว่าเป็นคนอารยะเลยเป็นคนที่หมักหมมเหมือนกับสัตว์เดรัจฉานอะไรอย่างเงี้ยเราก็จะไม่เป็นถึงปานนั้นเราจะรู้ความหมายของสังคมความหมายของสิ่งที่แม้เราเองเราก็เรียบร้อยไม่เจ็บไม่กะไม่เลอะไม่เถอะไอ้สิ่งเหล่านี้เราจะต้องเข้าใจซับซ้อนลงไปว่ามันไม่ใช่ว่าการประดับประดับประดาตกแต่งอะไรเกินการแต่เป็นการจัดสรรให้มันเป็นไปได้ดีสิ่งอย่างนี้เรามีกันเพราะฉะนั้นในส่วนรวมเราก็ช่วยกันส่วนตัวแล้วก็พอดูพอทำให้เป็นไปอันใดที่มันมากเรื่องมากเรามันเป็นเรื่องประดับตกแต่งมันเป็นเรื่องที่โดยเฉพาะส่วนตัว มันเป็นเรื่องที่ภูฟ้าหรูหราอะไรขึ้นแล้วต้องระวังตนอย่าให้มันเอิกเกริกหรูหราปูปลาอะไรได้เกินการให้ดูเรียบร้อยว่างๆเบาๆง่ายๆอะไรจำเป็นก็พอเอาไว้ก็ไว้อันนั้นไม่จำเป็นเอาออกมาอย่าให้มันรกคำว่ารกคำว่าเลอะคำว่าประดับประดาเป็นนิ่วมันอันเดียวกันคำว่ารกเนี่ยคำว่าประดับประดาเป็นนิ่วฟังภาษาดูดีๆมันอันเดียวกันเหมือนคนทุกวันนี้ไม่รู้ว่ารกจนกระทั่งเป็นงิ้วประดับประดากันจนเป็นนิ้วเขาไม่เข้าใจมันก็เรื่องเลอะเทอะเหมือนเราไม่ประดับประดายิ่งพอเหมาะพอสมและรู้เห็นได้ง่ายว่าเป็นเรื่องมักน้อยเป็นเรื่องที่ง่ายเป็นเรื่องที่เบาเป็นเรื่องที่ไม่เปลือง ยิ่งไม่กินที่กินทางยังไม่ต้องรักษาไม่ต้องแบกไม่ต้องเป็นภาระสะอาดสะอ้านง่ายความจำเป็นของเราก็ต้องใช้ให้มันจำเป็นอะไรต่ออะไรน้อยลงมันก็ยิ่งจะดีนะผู้ใดที่ยังไม่มีผู้ใดที่มีจิตที่ไม่โลภไม่ติดไม่ยึดมากแล้วมันจะสอดคล้องมันจะเห็นได้ว่าเราไม่ต้องการอะไรมาลบมันเลอะอะไรมากมายหรอกอะไรจำเป็นก็พอไปถ้าใครจะเอาอะไรมาทับมาถมมายัดมาเยี่ยมมายื่นมามอบให้มากมายแล้วก็เอาเข้ากองกลางหรือว่าจัดสรรไอ้ที่มันพอเป็นไปอะไรที่บอกว่าคือก็ไปเถอะไม่ให้เข้ากองกลางก็ไม่รู้เรื่องเพราะว่ามันมากไปมันเลอะไปมันเยอะไปให้เขาเอาไปแจกจ่ายไปเป็นประโยชน์กับคนอื่นเราก็จะมอบเราก็จะคืน เป็นสัจธรรมที่เป็นความจริงออกมาจากจิตจิตผู้ใดไม่ติดไม่ยึดไม่โลภโมโทสันอยู่ไม่อยากได้อยากหอบมันก็จะไม่เอาจริงหรือแม้แต่เรารู้ด้วยปัญญาแล้วว่าสิ่งนี้มันน่ารักน่าเอาออกนะแม้จะฝืนใจผู้มีหิริโอตัปปะแท้ก็จะเอาออกจะพยายามปลดไปจะพยายามปล่อยไปจะพยายามทำง่ายๆว่างเบาสะอาดสะอ้านเรียบร้อยอย่างนี้เป็นคุณลักษณะที่ต้องทำความเข้าใจดีๆแล้วก็จัดสรรให้มันถูกเมื่อทำถูกแล้วเราก็ยืนยันเราก็เป็นไปทุกคนทำตรงกันเป็นอันเดียวกันมันจะถูกสัดส่วนเป็นหมู่เป็นกลุ่มนะบางอย่างมันจะดูเกินการลงไปบ้างจนกระทั่งคล้ายๆกับสิ่งที่มันมันมันมันแหละมันมัน ตรงไปในกรณีอย่างพวกศาสนานิคมที่มันน้อยเกินการที่มันไม่ไหวมันเบียดๆก็เบียดก็เสียเยอะเกินการจะกลายเป็นเบียดเบียนตนอย่างนั้นก็ต้องพยายามทำปัญญาให้ดีเข้าใจให้แจ้งเป็นขอบเขตที่มันจะสุดโต่งไปในฝั่งที่น้อยเกินไปเราจะต้องทำให้อยู่จุดพอดีที่เหมาะสมแต่ก็เป็นเชิงน้อยเอาไว้แต่ก็ไม่ขาดแคลนทุกอย่างเป็นความสมบูรณ์ของชีวิตพอเป็นไปตามขอบเขตขอบเขตเพราะถ้าเราสงสัยกันเราก็เอาตามทำคล้ายๆกันกับหมู่เราก็ไม่ต้องไปให้มันนอกเกินกว่านี้ก็เรียกว่าใช้ได้อยู่ผู้ใหญ่ผู้นำหรือหมู่ 2 กลุ่มส่วนใหญ่ที่จะช่วยการวิเคราะห์วิจัยตัดเอามาเอาเรากันขนาดนี้นะอันนี้เอาขนาดนี้ขนาดนี้นะจะมีการประชุมจะมีการตกลงว่าสิ่งเหล่านี้เป็นการกำหนดเพื่อที่เราจะเป็นอยู่อย่างเป็นตัวอย่างที่น้อยก็เหมาะสมกับชีวิตที่พอดีแล้วอะไรต่างๆพวกนี้เราก็จะต้องพยายามช่วยกันแต่ละคนที่เกินไปมากไปเฟ้อไปอะไรต้องพยายามเดินทางปฏิบัติตนให้เข้ามาหาจุดที่เป็นผู้มักน้อยสันโดษปฏิเวธหรือสงบระงับไม่หลงอะไรอย่าไปเสพสุขอยู่อสังสัพพะจะต้องไม่ติดสวรรค์ไม่ติดหลงดูจิตของเรามันสังฆทานหรือมันให้มันสักพักมันสังฆทานด้วยมันสังฆทานเรายังติดเป็นความผิดหรือเป็นความที่หลง มันจะเป็นความสุขแต่จะต้องมีสิ่งนี้มาผสมมาสังขารมาเป็นมามีคนอื่นเขาลาออกได้เราทำไมยังรักออกไม่ได้เราทำไมยังหอบอยู่เราทำไมยังติดอยู่ตรงนี้เราก็ต้องพยายามทำเพราะฝ่ายที่เป็นนักบวชแล้วซึ่งจะต้องน้อยที่สุดเป็นตัวอย่างเป็นหลักเป็นแม่พิมพ์ส่วนผู้ที่เขายังจะต้องเป็นฆราวาสเขาก็ต้องเป็นบ้างมีบ้างซึ่งมันก็ต่างฐานะกันอย่างแท้จริงนั้นแม้แต่ผู้ที่ไม่ได้เป็นของสัดส่วนของตนแต่เป็นของกลางเราก็อย่าพึ่งเอาไปให้คนอื่นเขาเห็นอย่าเพิ่งเอาไปสะสมไว้อย่าเพิ่งเอาไปใกล้ชิดจนคนอื่นเขามองไม่ออกเขาดูไม่ได้ว่าเราสะสมไว้เป็นของเราหรือหรือว่าเราเพียงแต่เอามาทำ เอามหาลัยอะไรต่างๆหรือว่าเอามาไว้ในแบบที่เรียกว่าใจเราเราก็ไม่รู้ใจเราแท้จริงเรายังหวงจะแท้จริงเรายังรักแท้จริงเราก็ยังเอามันแนบมาคิดเอามาใกล้เอามารักษาไว้ติดไว้ยึดไว้เราไม่รู้เราก็ต้องอ่านใจของเราให้ดีดูคนอื่นแต่เขาไม่เป็นไม่มีแม้เราจะมีหน้าที่เราก็รู้ว่าเราทำเพียงหน้าที่และก็เอาออกให้ห่างอย่าให้ถูกดูถูกว่ามันก็ดียิ่งสิ่งเหล่านี้เป็นความละเอียดเป็นความสุขของที่เราจะต้องประมาณนั้นก็จัดแจงแล้วมันจะดูได้ชัดเจนชัดเจนชัดเจนเป็นหลักฐานมันถึงจะมีฤทธิ์มีแรงที่จะจูงดึงศาสนาจะนำพาคนให้รู้จักมักน้อยและกล้าเพราะมีคนกล้านำมีคนกล้าทำมีคนยืนยันว่าท่านไม่มี เป็นสุขทำไมทุกข์ร้อนท่านสบายเป็นตัวอย่างยืนหยัดอยู่ให้คู่โลกให้นิรันดรไปทีเดียวถ้าเป็นไปได้เราก็จะทำตามทิศทางนี้เราก็ไม่ได้ทุกข์เพราะมันมีความไม่ติดไม่ยึดอย่างแท้จริงและเราก็จะนำพาให้คนอื่นลดละจานคลายและจะเป็นไปอยู่ด้วยความเพียงพอไม่ทะเบียนจะเสียไม่แก่งแย่งไม่ทารุณโหดร้ายเพราะว่าเราได้ช่วยเศรษฐกิจช่วยนำพาทำให้สังคมนี้เป็นไปได้ด้วยความสันติสุขอยู่รอดไปได้นานกาล