230523-393 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ023.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันศุกร์ที่ 23 พฤษภาคมพุทธศักราช 2523 พ่อท่านพระโพธิรักษ์นำพิจารณาธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกเพื่อความละเอียดละออของจิตหรือของสภาวะธรรมที่เราจะต้องเรียนรู้ก็ใครจะอยากจะแนะนำให้พิจารณาให้มากก็คือเรื่องของกรรมฐานเรื่องขององค์ประกอบในการปฏิบัติและไปถึงขั้นระมัดคือขั้นที่เราให้เกิด ภาคปฏิบัติกับเกิดผลคือคนบางคนพระโยคาวจรบางองค์บางคนทั้งเป็นฆราวาสด้วยบางคนปฏิบัติเคร่งไปบางคนปฏิบัติหย่อนยานไปในเรื่องหย่อนยานไปเราจะไม่พูดเพราะว่าแน่นอนที่สุดการปฏิบัติหย่อนยานนั้นมันไม่ได้มรรคได้ผลอะไรกันก็เป็นเรื่องไม่ต้องพูดอะไรกันยาวยืดแต่เรื่องที่เคร่งไปหรือเคร่งไม่ถูกกรรมฐานจับสภาพธรรมไม่ถูกตัวและไปได้เอาระบบเป็นระบบของสมถะไม่ใช่ระบบของวิปัสสนา ที่มันจะเป็นสภาพซ้อนมีอยู่อันหนึ่งคือคบคิดผู้ที่ได้แต่ขบคิดๆแล้วก็เคร่งในการขบคิดขบคิดขบคิดขบคิดอยู่ตลอดเวลาหนักด้วยธรรมมากด้วยผู้นั้นกำลังปฏิบัติระบบสมรรถนะทางดีๆผู้นั้นกำลังปฏิบัติระบบสมถะคือได้แต่ขอคิดขอคิดคบคิดแล้วรู้สึกว่าตัวเองผิดอยู่กับสิ่งหนึ่งคือจิตผู้นั้นจะอยู่กับความคิดของตนเมื่อได้อยู่กับความคิดคิดอะไรไปมากมายเกิดปัญญาตรรกะบ้างเกิดปัญญาแทง ทำบ้านบางอย่างก็มีการแทงทะลุธรรมได้บางอย่างก็เป็นตรรกยะบางอย่างก็เป็นเรื่องฟุ้งซ่านแต่เรานึกว่าการปฏิบัติธรรมวิปัสสนาที่ทำให้เกิดปัญญานั้นคือการพิจารณาหรือวิตกวิจารหรือขบคิดทำให้เรืองปัญญาโดยเอาแต่คิดคิดวุ่นเคร่งอยู่แต่กับความคิดคิดตลอดเวลาแล้วก็เปลี่ยนเพลียเมื่อเปรียบเทียบแล้วไม่เบิกบานเคร่งเครียดในการขอคิดอยู่ตลอดนั่นแหละก็ไม่ค่อยแจ่มใสไม่คลี่คลายไม่เป็นการเบิกบานเป็นการเคร่งเกินการและช้าเราจะได้อะไรเราจะได้การจดจ้องจดจ่ออยู่กับการคิดนึกบอกแล้วว่าบางทีก็ได้รับผลมีบ้างคือเป็น อาการแทงทะลุธรรมก็
อ่านต่อ
มีบ้างบางอย่างก็เป็นการเกิดการรู้โดยไม่มีไม่ใช่เรื่องของธรรมะหรอกเป็นการรู้อะไรต่ออะไรเยอะแยะไปบางอย่างก็เป็นเรื่องฟุ้งซ่านวนเวียนเลอะเทอะมากมายพอได้ผลอยู่บ้างแต่ช้าน้อยส่วนสิ่งที่มันเป็นจริงนั้นก็คือว่าเราได้แต่แค่สมรรถนะเหมือนกับเราจดจ้องจดจ่อในกระสุนทั้งหลายแหล่และเราก็ทำให้จิตของเราหยุดอยู่เป็นเอกก็ตามอยู่แบบนักปฏิบัติงานสมถะแบบหลับตาแล้วก็ได้แต่การพักอยู่กับจุดนั้นอาจารย์พรรคของคนเหล่านั้นที่ปฏิบัติ สมถะหรือว่าฌานหลับตานั้นเขายังคบคิดน้อยเขาก็ไม่จ่ายพลังมากยังดูไม่เคร่งเครียดคร่ำเครียดและยังดูผ่องใสเป็นพุทธะยังรู้สึกเบิกบานยังรู้สึกแม้ไม่รู้แม้ไม่รู้แล้วไม่ค่อยตื่นขึ้นหลับแต่ก็ยังรู้สึกจะมีลักษณะสีของความเบิกบานความร่าเริงอยู่ส่วนพฤติกรรมแก่เด็กการคิดหนักมากไปแล้วก็จดจ่อจดจ้องอยู่แต่ความคิดนึกโดยเข้าใจผิดมันก็จะได้แต่ความแตกฉานในเรื่องของตรรกะในเรื่องของความคิดนึกมากมายกายกองและสิ่งที่บอกได้ชัดๆก็คือจะไม่มีรังสีแห่งความเบิกบาน มันจะบอกมันจะฟ้องมันจะเห็นได้เลยอีกอย่างหนึ่งก็คือเปรี้ยเพลียทำเคร่งเครียดเพลียมันไม่เหมือนกับพวกนั่งหลับตาสมถะด้วยถ้านั่งหลับตาสมถะไม่ค่อยเปรี้ยวเพลียแข็งแรงส่วนพวกที่เข้มแข็งในความคิดเปรียบเทียบเพียวไว้แล้วไม่แข็งแรงไม่แข็งแรงอันนี้เป็นความขาดทุนไปอย่างมากกว่าสายนั่งหลับตาเสียด้วยซ้ำและผลที่ได้ก็พอกันและการปฏิบัติธรรมในเหลี่ยมอย่างนี้อยากให้พวกเราเนี่ยรู้เท่าทันมันถ้าไม่รู้เท่าทันมันแล้วเราจะเสียเพลียง่วงง่วงหลับแก้อาการง่วงไม่ได้แก้อาการง่วงยากเพราะเราเอาแต่ขอบ ขีดขีดขีดขีดขีดขีดขีดมันก็เป็นบทจดจ่อหรือสะกดจิตหรือทำเอกัคคตาธรรมสมาธิแบบโดยผูกมัดไว้กับความนึกคิดแต่ผลของความนึกคิดนั้นเล่ามันเป็นวิปัสสนาญาณจริงๆหรือมันจับจิตอ่านใจและก็คลี่คลายปลดปล่อยจริงหรือว่าเอาแต่นึกคิดนึกคิดหรือว่าเราเองเรารู้เหตุผลธรรมะวิจัยต่อการสัมผัสเมื่อเกิดการสัมผัสและก็รู้ตัวตัวสภาพของกิเลสตัวสภาพของจิตและเราก็ทำให้มันอ่อนเบาทำให้จางคลายเห็นเหตุเห็นผลรู้ผลรู้จริงหรือแม้แต่โทษภัยแล้วก็วิเคราะห์วิจัยวิจารณ์ถึงโทษถึงภัยเป็นวิปัสสนาญาณเห็นพยายามเห็นอทิเอาไว้ยานเห็นโทษมันเห็นความอะไรต่ออะไรของมันมันถูกตัวด้วยหรือว่าเราเอาแต่คิดคิดคิดคิดคิด ฟังเพลงอยู่กับความคิดทั้งตัวภาษาหนังสือทั้งตัวความคำพูดทั้งตัวเนื้อหาสาระอะไรที่เราจะไปนึกเอามาไปเก็บเอามาแล้วก็ขบคิดขลิบนั้นมันเป็นวิปัสสนาจารย์ว่าเป็นวิปัสสนาธุระจริงแล้วหรืออันนี้เราผิดพลาดกันอยู่หลายผู้หลายคนชอบนั่งไปคบไปคิดแล้วก็อ่านแล้วก็ตีความตีความแล้วก็พยายามคิดๆจนเครียดเพลียจะไม่เจริญเพราะฉะนั้นความเบิกบานจึงเป็นไปไม่ได้ไม่ถูกอันนี้เห็นอยู่ชัดๆหลายคนขอให้แก้ไขขอให้ปรับปรุงทั้งหญิงและชายมลอยู่อย่างนี้ไม่เกิดประโยชน์อะไรสติปัฏฐานจริงๆนั้นมีการขบคิดมีการพิจารณาแต่เบิกบานคำ รังสีความเบิกบานด้วยว่าคำว่าเบิกบานนี้มันเห็นได้จริงๆแม้เราจะปฏิบัติธรรมเราก็มีที่จะทำสุขขะวิหารมีความเบิกบานแจ่มใสแม้เราจะเคร่งการงานหรือทำการงานในการปฏิบัติก็ดีในการประพฤติธรรมก็ดีจะมีมีสัมมารามองค์ 8 หรือมีสัมมารีมรรคองค์ 7 ซึ่งจะสั่งสมลงไปเป็นสัมมาสมาธิของพระอริยะจริงๆมีสมาธิองค์ 7 มีคิดมีพูดมีทำงานมีอาชีพมีอะไรต่ออะไรอยู่อย่างเห็นด้วยความพยายามมีสติสัมปชัญญะเบิกบานร่าเริงและเป็นผู้รู้ผู้ตื่นมีกิจกรรมมีกิจในการงานมีวิปัสสนาธุระมีการปฏิบัติธุระแม้แต่ครับคำถามธุระที่จะศึกษานั้นซื้อเนื้อหาความรู้อะไรต่ออะไรต่างๆ เราก็จะเห็นเห็นได้มันจะเป็นผู้รับอย่างร่าเริงเบิกบานร่าเริงในธรรมอยู่อันนี้ขอให้ทุกๆคนรับไปคิดพิจารณาตรวจตนเองทุกคนเราจะได้แก้ปมที่มันเพี้ยนเพี้ยนอยู่นี้ให้เข้าสู่สัมมาทิฏฐิให้เข้าสู่จุดที่ถูกตรงโฟกัสให้เข้าเป้าในการประพฤติเราจะได้เจริญรวดเร็ว