240314-2-322 ทางเอกภาค2-ตอน322(หน้า633)-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ท056.txt

งอยู่ในอะไรอะไรก็แล้วแต่ที่เราเองเรายังไม่รู้เท่าทันเราจำไม่รู้เท่าทันแล้วเรายังแถมเป็นหลงมันซะอีกฮัลโหลผลักหรือหลงดูดมันบางอย่างก็หลงรักซึ่งไม่ต้องผลักมันก็อยู่อย่างนั้นแหละก็เรื่องของมันน่ะไม่เคยเห็นที่จะมีอะไรก็ว่าไปเรื่อยๆถ้าเห็นว่าเป็นคุณเป็นข้าเป็นประโยชน์เป็นของควรทำกายกรรมวจีกรรมวันนี้ควรทำมันดีก็ทำไปเมื่อยก็พักไม่เมื่อยทำเห็นแล้วว่ามันดีมันก็ไม่มีไม่มีเรื่องอะไรให้มันเกิดอยู่ก็ได้มันเป็น ไม่ต้องฝากต้องสายมันก็ได้เราไม่เสพแต่มันก็ควรเกิดมันควรเป็นมันควรมีบทบาทมันควรมีอะไรจะใดเป็นไปถ้าไม่เราไม่ผลักไม่สายเราไม่ไปสร้างไปศาลเราไม่ไปทำอะไรมันก็ไม่เกิดถ้าเราได้แรงจากเราไปบ้างมันก็จะเกิดมันก็จะสร้างมันก็จะสานขึ้นมาว่าจะเป็นประโยชน์ต่อโลกต่อมนุษยชาติแล้วก็เห็นว่าก็ดีไม่งั้นเราก็อยู่เปล่าๆแบบนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ถ้าเรามีอื่นที่ดีกว่าอยู่เราไม่ต้องทำสิ่งนั้นก็ไม่เป็นไรแต่ถ้าผมว่าเรามีสิ่งนั้นมันดีกว่าอยู่แล้วเราก็ไม่ทำไม่ทำเราก็นั่นแหละก็มีรหัสอันนึงมีอะไรอันนึงที่เราเสพเราเสพเราติดประยุทธ์ แรงๆมันก็เป็นอะไรก็ได้อยู่ไปข้าศึกอย่างนึงเป็นล้านๆรเรือณเณรเรียกว่าข้าศึกหรือศัตรูหรือสงครามเป็นข้าศึกชนิดหนึ่งถ้าเราเห็นมันเป็นข้าศึกเราก็จะต้องรีบปราบติดต่อสู้ลืมเอาชนะในสิ่งนั้นแม้ยังไม่รู้มันยังละมันยังลึกลับอยู่ก็ต้องค้นหาให้เจอค้นหาเจอแล้วก็ต้องจัดการปราบปรามมันให้ไม่ให้มันมีฤทธิ์มันให้มันมีบทครองมันจะมีบทครองครองกายครองใจเรามันทำให้เราเป็นในสภาพที่มันไม่ค่อยเจริญไม่ค่อยสมบูรณ์ไม่ค่อยเป็นไปได้ดีนั่นแหละเอออันนี้ก็พวกเราที่อยู่ที่นี่ จะเห็นจะเห็นได้จะศึกษาแล้วจะเรียนรู้คนเรามันเป็นไปได้ง่ายๆมันเป็นอย่างนั้นเป็นไปได้ง่ายๆและจุดนี้เป็นจุดที่สำคัญสำคัญของศาสนาพุทธโดยเฉพาะเราเรียกว่าศาสนาพุทธซึ่งเป็นศาสนาแห่งกรรมไม่นิยมกรรมแปลว่าการงานกรรมแปลว่าการกระทํา มันไม่มีกรรมการงานอะไรมันไม่มีอะไรพระพุทธเจ้าสมเด็จพระให้เราปัจจะเวกก็กายกรรมวจีกรรมที่ดีกว่านี้ยังมีอีกแต่ว่าในวันเวลากำลังล่วงไปล่วงไปบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่สำนึกหรือสามัญสำนึกพวกนี้เพื่อเป็นมนุษย์โสหรือเป็นมนุษย์ควรจะมีควรจะเข้าใจได้มันไม่ใช่ที่ไม่ไม่เข้าใจอะไรหรอกไม่ยิ่งเราเองเป็นผู้มีปฏิภาณมีความรู้และเราก็จะรู้ว่าเราควรจะทำอะไรเราควรจะมีอะไรผู้ที่เข้าใจแล้วถึงเรื่องสัมมารามองค์ 8 ซึ่งเป็นทางเดินไปสู่นิพพานเรามีความเห็นที่ถูกต้องซึ่งถ้าจะทำ สมาธิเราก็มีสัมมาวายามะสัมมาสติเป็นเครื่องความร้อนคือมีความพยายามแล้วก็มีสติเป็นเครื่องประกอบนั่นแหละเป็นเครื่องนำหนุนอยู่ที่เดียวเราเห็นอย่างไรเราเข้าใจอย่างไรและเราก็ทำไปเริ่มต้นตั้งแต่สังกัปปะเริ่มต้นตั้งแต่ดำริคิดริเริ่มในความลึกในความคิดทางจิตทั้งกับปากก็คือหมายเอาทางจิตที่เราจะริเริ่มอะไรเราจะดำริอะไรก็เป็นก็เราเป็นผู้มีสำนึกนั้นๆที่จะดำเนินบัดนี้เราไม่นึกอะไรเลยเรานั่งเดินเฉยๆแล้วก็ไม่มีสติสัมปชัญญะนั่งโดยๆเฉยๆถ้ามีสติสัมปชัญญะมีปัญญามันก็จะเกิดตรวจสอบพิจารณารู้บัดนี้เรากำลังจะดำริอะไรริเริ่มอะไรไม่ริเริ่มอะไรเราก็อยู่เฉยๆ เราอยู่เฉยๆเราอยู่เฉยๆไปทำอะไรบางคนอยู่เฉยๆตอนนี้ควรพักผ่อนอยู่เฉยควรสงบหยุดอยู่หรือควรคิดคิดอะไรเราควรคิดคิดอะไรคิดถ้าเราคิดพิจารณาธรรมคิดในสิ่งที่ไม่ใช่เป็นกิเลสฟุ้งซ่านแต่คิดในสิ่งที่มันเป็นสารัตถะเป็นไปได้ดีเราก็ทำถ้าเกิดคุณเกิดประโยชน์แต่เป็นวิปัสสนาญาณเป็นยาทัศนะอะไรที่มันควรจะรู้ญาณตั้ง 8 อย่าง 9 อย่างแล้วก็ทำให้มันเกิดอะไรเป็นเรื่องของงานงานคิดงานทางจิตทีนี้ควรจะพูดถ้าเราพูดเราควรจะพูดพูดอะไรเราควรจะพูด อะไรให้เป็นแก่นสารเป็นประโยชน์แก่กันและกันหรือว่าเป็นการสร้างสรรค์อยู่ในตัวก็ทำมันก็พอเหมาะพอสมพอเป็นพอไปพอได้ประโยชน์แต่ทีนี้เราไม่ทำจะแค่คิดไม่แค่พูดเป็นการงานเลยทีนี้กรรมมันตะเป็นกรรมเลยเป็นการกระทำเป็นการงานที่ครบพร้อมพร้อมพร้อมพร้อมพร้อมทั้งกายทั้งวจีทางมโนพักพร้อมแล้วแต่อันใดที่มันสมบูรณ์ที่สุดอันใดที่เราคิดว่าเราทำเราได้ทำตอนนี้จังหวะนี้เหมาะสมที่สุดก็เป็นการงานครบครันเรียกว่ากรรมมันจะเราก็ทำการงานก็เป็นการงานทีนี้เป็นอาชีพหรือเป็นอาชีพหรือเป็นสิ่งที่ทำอยู่มากประจำชีวิต เราจะทำอะไรเราประจำอยู่มากประจำชีวิตทำอยู่มากประจำชีวิตวันหนึ่งคืนหนึ่งเราทำอยู่มากประจำชีวิตเราก็จะต้องมีอาชีพมีสิ่งที่ทำอยู่มากประจำชีวิตและสิ่งที่ทำอยู่มากประจำชีวิตควรจะเป็นคุณค่ามนุษย์จะมีคุณมีค่าและมีประโยชน์มีผลก็อยู่ที่การงานค่าของคนอยู่ที่ผลของงานคนมีการงานมีผลผลิตมีคุณค่าอะไรเกิดขึ้นตามมาก็มีมีค่าถ้าไม่มีผลของงานอะไรเกิดขึ้นเลยลองๆแรงๆก็เหมือนเดิมที่ว่ามันก็เป็นเดรัจฉานตัวนึงนี่เป็นทางทางประพฤติซึ่งทางเป็นอยู่ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าการปฏิบัติ 7 อย่างนี้พร้อมพรั่งเป็นสมาชิกองค์ 7 เป็นองค์ประกอบของสัมมาสมาธิแห่งพระอริยะสมาธิของพระพุทธเจ้านี่แตกต่างมากที่สุดจากสมาชิกของฤาษีแตกต่างอย่างมากเลยแตกต่างเพราะต้องมีอาชีพต้องมีการงานต้องมีการพูดได้ไม่ใช่หุบปากนั่งนิ่งนั่งสบายต้องมีการนึกคิดไม่ใช่ดับเครื่องทำลายทฤษฎีของฤาษีอย่างปีหน้าฉันตลอดเลยถ้าเราเข้าใจแล้วว่าสัมมาสมาธิของพระอริยะถือพระพุทธเจ้าจะยืนยันกับ ชัดแจ้งแจ่มแจ๋วยังงั้นสมเด็จพิษสุนัขม้าเราจะสอนสัมมาสมาธิของพระอริยะและท่านจะตรัสว่าไปเลยอย่างที่กล่าวว่าตั้งแต่สัมมาสมาธิได้ตั้งแต่สมัยมีความเห็นที่ถูกต้องก่อนนะทำความเข้าใจทำปัญญาให้แจ้งทำความรู้ให้ชัดก่อนสมาธิอย่างฤาษีก็เป็นของฤาษีความสุขอย่างโลกก็เป็นของโลกทุกอย่างเสพสมสุขสมอย่างไรก็เป็นของโลกซึ่งทุกคนรู้สมาธิก่อนดื่นๆธรรมดาสมาธิของฤาษีใครๆก็คงจะรู้และน่าจะรู้ก็น่าจะเข้าใจอยู่โดยสัญชาตญาณสมาธิของฤาษีก็แทบทั้งนั้นน่ะมันก็ถึงไม่ได้เคยเรียนเลยมันก็รู้โดยสัญชาตญาณโดยการ เปล่าเป็นกิเลสจิระดังได้ยินมาดังฉันได้สดับคนก็เข้าใจอย่างนั้นเป็นสมาธิแบบฤาษีเป็นสมาธิที่นั่งหลับตานั่งหลับตาแล้วก็เข้าไปเห็นอะไรได้เห็นอะไรบ้างเป็นชานเป็นเชิญอะไรและพบอะไรบ้างเห็นนู้นเห็นนี่เห็นอะไรที่ตัวเองอยากสนุกเห็นอะไรที่ตัวเองหรือว่ามันเป็นเรื่องเป็นเรื่องยากเรื่องเย็นที่จริงมันเป็นการเห็นที่ยากเราทำสมาธิหรือเราทำให้เกิดฌานเป็นเรื่องที่น่าทำได้ยากเห็นได้ยากเราจะเห็นว่าจิตเป็นฌานจิตเป็นสมาธิมันเป็นการเห็นได้ยากรู้ได้ยากนี่เป็นความหมายยากจริงๆใครเห็นถือว่า ครูวิเศษใครมีช้อนใครมีสมาธิถือว่าเป็นผู้วิเศษตัวจริงทีนี้สมาธิที่ยิ่งถูกต้องเป็นจริงคือเป็นจิตที่ไม่มีนิวรณ์ตามความหมายที่ชัดลึกที่เป็นแก่นแท้เป็นจิตที่ปราศจากกิเลสจิตที่ปราศจากราคะโทสะโมหะหรือเป็นจิตที่ปราศจากการปราศจากพยาบาทปราศจากทีนี้ถ้าปราศจากฟุ้งซ่านอะไรต่างๆเห็นอย่างชัดแจ้งยังไม่สงสัยเลยว่าอารมณ์จิตเป็นอย่างนี้สภาพอากาศของจิตเป็นอย่างนี้ปราศจากนิวรณ์เป็นอย่างนี้ต่างกันกับความมีนิวรณ์มันมีมาก มีน้อยก็รู้ว่ามันต่างกันไม่มีนิวรณ์มากๆอยู่ชัดๆแจ้งๆก็รู้นี่ไม่มีอะไรนิวรณ์หรือว่ามีนิวรณ์อยู่ยังเหลือลางๆลอยๆยังเหลือรอยหรี่ๆรอยมันไม่เต็มสติไม่เต็มร้อยมีฟุ้งซ่านไปไหนรู้สึกตัวอยู่ดีแต่ว่าก็ฟุ้งซ่านไปอื่นมันไม่ได้อยู่กับบรรยากาศคือการงานไม่ได้อยู่กับจุดที่เรากำลังใส่ควรจะใส่ใจควรจะร่วมร่วมรู้ร่วมเห็นร่วมด้วยการเราอ่านออกแล้วจับได้แล้วเราปรับปรุงมันปรับลงแม่มันมีแม่เดี๋ยวนี้มันก็เป็นขณะนี้ได้นิดนึงก็เป็นขนาดนิดนึงถ้าได้ต่อกันเนื่องกันใครไม่มีนิวรณ์ต่อกัน มากเท่าใดก็เป็นความไม่มีนิวรณ์มากเท่านั้นก็เป็นฌานทีนี้นายชาญมันก็เกิดญาณได้ทานอยู่ที่ไหนยานอยู่ที่นั่นเราไม่กล่าวว่าทางที่ไม่มีญาติพระพุทธเจ้าท่านเอาปัญญาอ่อนนัตถิฌานังไม่มีฌานที่ไม่มีปัญญาหรือไม่มีฌานก็ไม่มีปัญญานำปัญญา ไม่มีปัญญาไม่ใช่ฉันไม่มีปัญญาไม่เรียกว่าช้างอยู่ที่ไหนปัญญามันก็อยู่ที่นั่นนี่เป็นของพระพุทธเจ้ายืนยันไม่ใช่ฉันนั่งหลับไม่รู้เรื่องเลยว่าจะบรรยายเลยความรู้สึกมันยังไม่มีเลยแล้วเขาก็ไปบอกว่าถ้าชาญโอ้ยไม่เข้าทางเข้าฌานท่านวิโรจน์เข้าฌานดับกิเลสไม่ใช่ดับกิเลสนั้นมันดับจิตเพราะงั้นตรงนี้แหละเป็นความหมายหรือเป็นความเห็นที่จะต้องทำความเข้าใจทำความเห็นให้แจ้งไม่เห็นได้เข้าใจได้แจ้งได้รู้ชัดความหมายนี้แล้วก็ทำความเข้าใจกับสภาวะธรรม ทำที่จิตที่ใจของเราให้มันตรงให้มันได้ว่ะความหมายว่ามันไม่มีกามไม่มีนิวรณ์อย่างนี้เป็นชาญแล้วก็ทำชาให้ได้บ่อยๆทำให้เกิดฌานเสมอทำให้เกิดฌานเสมอแม้แต่ในเวลาเราจะหลับก่อนจะหลับหรือตื่นจากหลับก็ให้มันมีอารมณ์น้อยๆก็อยากให้มันเป็นกิเลสให้มันเป็นทานให้มันใช้โปรจะหลับก็หลับจะพักก็ดับไปเราจะเห็นรอยต่อว่าตอนที่เรากำลังมีสติสัมปชัญญะแล้วเราก็ดับๆไปนั่นแหละเราจะไม่มีอรรถาหรือจะไม่มีอัตราของตัว เสพหรือความง่วงถ้าเราจะนอนด้วยง่วงแล้วเราก็นอนอย่างขนลุกๆแต่ถ้าเรานอนด้วยความสบายความสดใสสว่างแม้เราจะหลับตาไปแล้วเราก็ไม่ได้ง่วงอะไรอาการง่วงมันมีง่วงเนี่ยมันมีญวนทีชวนอะไรของเราอยู่อ่ะแต่เราไม่เคยชวนเราดับเราหัดหัดพักสายอารมณ์ง่วงอาการง่วงอาการผีร้ายตัวนั้นออกไปแล้วเราก็จะรู้ว่าตอนนี้เรารู้ตัวแล้วรู้แจ้งชัดเจนอาการอารมณ์อันนั้นไม่มีอารมณ์ยืนชี้ชวนเค้าง่วงของการดึงดูดที่จะให้เราดีเราหลับเราอะไรไปไม่มีขนาดที่ไม่มีนี่เราผลักไสมันออกเนี่ย มันก็ออกได้ตอนที่ไม่มีนี่นะเราจะรู้ตัวของเราว่าเออตอนนี้เราไม่มีมีแต่สภาพเปล่าๆความรู้สึกตัวความรู้รู้ตัวเต็มๆมันไม่มีอาการง่วงแย่อะไรมันไม่มีการเสพอะไรมามาอยู่ที่จิตแล้วก็เราจะระลึกรู้กับอาการอันนี้เราไปให้ใสแต่งแล้วเราก็ตั้งใจว่าเราจะหลับฟังดีๆนะคือเราแก้ปัญหาพวกนี้แล้วเราก็เล่นกับผีผีโหดผีเขมือบไอ้ตัวงอกพวกนี้เราไม่รู้ตัวมันแล้วเราก็ฆ่ามันไม่ได้แล้วเราก็ฝึกปรือไม่ออกแล้วจับตัวมันได้แล้วเราก็ไล่มันเรามีอำนาจเพียงพอมี 10 ประตูเรามีกำลังไม่ใช่ว่าเราคบหามันให้มันเสพคนนี้มันเป็นเพื่อนสนิทให้เป็นมิตรสหายเป็นอาคันตุกะที่แสนรักเข้าครองบัลลังก์ใจเราอยู่เมื่อไหร่ก็เสร็จอยู่สบายเมื่อไรมันก็แหมมันสิงสถิตอยู่ยิ่งกว่าเจ้าบ้านเจ้าเรือนมันจะอยู่มันจะมาเมื่อไหร่มันจะมีเมื่อไหร่ก็ให้มันตามสบายไม่ได้เราจะต้องรู้ตัวมีสติรู้ตัวทั่วพร้อมเสมออันนี้มันผีมันมาไม่ได้มันมาเราผลักมีการขับไล่ออกใครก็ตามของใครของมันคุณทำอาการนี้คุณทำอารมณ์อย่างนี้ลักษณะอย่างนี้ออกไปจากจิตได้คุณเก่งคุณทำไม่ได้คุณไม่เก่งเมื่อไหร่คุณก็ไม่เก่ง คุณได้ตัดกิเลสอย่างหยาบตั้งแต่มันเป็นรสชาติหยาบเป็นชีวิตอยากตั้งแต่คุณเลิกในเรื่องอะไรอบายมุขเป็นส่วนมาประกอบกับชีวิตและก็สัมผัสสัมผัสกับเสพสมเอร็ดอร่อยคุณตัดได้รสชาติอย่างนี้ผ่านไปจนคุณสบายไม่เกิดก็เกิดชาติอะไรไม่เกิดจริงๆคุณจะรู้ว่ามันไม่เกิดจริงๆมันไม่เป็นรถเป็นชาติอะไรเลยมันเป็นรถเป็นรัฐอะไรถ้าคุณเคยติดบุหรี่คุณไปลองสูบบุหรี่ดูอีกทีถ้าคุณขาดได้จริงผมจะเห็นเลยว่ามันมันแสนจะลำบากมันแสนที่จะไม่เข้าท่าเลยรถประปาควันมันธรรมดาแล้วมันก็ฉุน หรือคนไม่เคยสูบเลยสูบเข้าก็จะรู้คนเคยสูบแล้วเมื่อเวลามันเลิกมันติดปล่อยมันเลิกติดมันไม่ยึดมันไม่เกิดรถเกิดชาติแล้วจริงๆมันก็จะเป็นรถแบบเดียวกับคนที่ไม่เคยส่งหรือไม่เคยติดถึงแม้มันจะมีรถที่เราเคยรู้เคยติดเคยถูกเคยอร่อยเคยจำได้บ้างก็ตามมันก็จะเป็นชั้นเดียวกันมันจะเป็นรถของมันเองเป็นรถบุหรี่เหมือนเรากินพริกแต่ก่อนเราเคยหลงบ้าหลงอร่อยอย่างนี้เกิดรถเกิดชาติเกิดยิ่งแซ่บยิ่งมันกินเท่าไหร่ได้จัดจ้างเท่าไหร่แล้วก็ฝึกรื้อข้าวแล้วมันก็ได้พอเวลาคุณเลิก แล้วนะเลิกหลงรถมันแล้วนะคุณกินเข้าไปเถอะมันเผ็ดมันแสบลูกเดียวมันเผ็ดมันไม่ได้มีอะไรอร่อยอะไรมันไม่ใช่อร่อยหรอกมันแสบตรงๆของมันมันเผ็ดของมันตามของมันจริงๆอย่างนี้เป็นต้นหรือแม้แต่อาการสภาพอื่นๆที่สัมผัสทางกายก็ดีหูก็ดีแต่ก่อนเราฟังเพลงเพลงนี้มันเพราะพอเวลากูตัดขาดจากความเพราะนั้นแล้วหรือว่าเลิกแล้วจริงๆคุณจะรู้ว่ามันไม่เป็นรถเป็นชาติอะไรมันก็เป็นอย่างนั้นแหละเป็นอย่างที่มันเป็นนั่นแหละมันก็เป็นเพลงเพลงมันก็ไปซื้อสูงเสียงต่ำเสียงสั้นเสียงยาวเสียงสั้นเสียงโทนเสียงถ้าเขาจะประณีตทำให้มันปลดหนี้ มันอย่างนี้เราก็รู้ว่ามันปราณีตเขาทำแบบพยายามจงใจฉันสร้างแล้วก็รู้แต่มันได้ไม่ได้มีเพราะไม่เพราะอะไรมันไม่มีรสชาติมันไม่มีรสชาติอะไรเสียงก็เสียงกลิ่นก็กลิ่นคุณจะต้องอ่าต้องพิสูจน์ต้องพิจารณาแล้วก็ต้องรู้ความที่ไม่เป็นรสชาติไม่เป็นอัสสาทะที่เสพอร่อยหรือไม่อร่อยบางอย่างคุณไม่อร่อยแล้วคุณผลักซะด้วยมันก็เป็นพยาบาลเป็นโกธะเป็นโกรธเป็นโทสะพยายามที่คุณไม่ผลักและคุณก็พอใจดูดถ้ามันติดตามมันซะด้วยอะไรด้วยมันหยุดไปมันหายไป จะต่อนะต่อนะไม่ก็รู้สึกว่ามันมันอยู่มันอร่อยๆกูก็จะต้องรู้อารมณ์ของผู้หญิงของคุณจริงๆว่าติดใจพอใจผลักไสอะไรพวกนี้ตั้งแต่เหตุปัจจัยเป็นอบายมุขจนกระทั่งมาเหตุปัจจัยเป็นของโลกเป็นรากเป็นยศเป็นรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสต่างๆพิจารณาเข้ามาซ้อนซ้ำซ้อนซ้ำจริงๆไม่ใช่นั่งพูดไม่ใช่นั่งท่องภาษาอยู่พูดซ้ำพูดซากก็ไม่ใช่พูดซ้ำพูดซากเพื่อไม่ให้คุณทำถ้าคุณไม่ทำคุณก็ไม่รู้อยู่นั่นแหละอีกกี่ร้อยชาติก็ช่างควรจะนั่งฟังแบบนี้ไปอีกกี่ร้อยชาติคุณก็ไม่ได้ทำคุณก็มีฝึกให้แก่ตนแล้วก็ไม่ได้อัดเสียงอัดปรับถ้าคุณเปลี่ยนปรับจริงๆมันลดจริงๆแล้วมันก็จะใช้เฉยๆ ตรงกลางธรรมดาธรรมดารสชาติเหล่านี้ก็หมดไปนี่เป็นเรื่องของกามตัณหาที่ผสานนอกเกี่ยวข้องนอกจนที่สุดมันเหลือรอยอยู่ที่ใจมันเหลือสภาพคนที่จ่ายข้างนอกเราทนได้ยังไงก็ทนได้ไม่เสพไม่เอามาปรุงไม่เอามาสัมผัสไม่เอามาอร่อยได้อีกแล้วข้างนอกไม่เป็นไรทนได้ใจที่มันอยากอะไรอาวรณ์อยากจะเสพอยากจะได้มาสัมผัสๆมันรถถอยน้อยจนกระทั่งไม่ต้องมีอาการผ่านมาเมื่อไหร่ก็เฉยๆมาก็ได้ไม่มาก็ได้มาก็ได้ไม่มาก็ได้จริงๆสัมผัสผ่านก็ได้ไม่สัมผัสผ่านก็ได้คนนั้นคนนี้ได้เขามีเขาเป็นก็ไม่ได้ริษยาใครเขาจะได้ของสวยของงามของอร่อยเขาจะ ของที่โรคหัวใจชูชมเชยอะไรกันยังไงแล้วก็ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไปแข่งอยากได้อยากเป็นอะไรกับเขาอ่ะเฉยๆก็จะมีเงิน 100 ล้านกว่าจะเฉยๆมันก็ไม่ได้อยากจะซื้อล้นไปแข่งเขามีไม่ริษยาก็มีก็มีไปเขาได้มียศสูงก็ได้มีรูปคู่หน้าได้หน้ามีรูปสวยรูปสัตว์ก็ได้มีรสอร่อยๆก็ได้มีเสียงอันไพเราะเพราะพริ้งอะไรต่ออะไรยังไงยังไงก็ไม่ริษยาจริงๆทนได้ไม่ได้อยากได้ไม่ได้นึกว่าเขาได้ดีกว่าอะไรนักหนาไม่คนที่เขามีได้ปรับปรุงได้ปรุงเสียงให้ดีปรุงรสให้ดีปรุงกลิ่นให้ดีฟรุ้งสิ่งที่เป็นรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสกับปลงได้ก็จะ กองเยอะๆมากๆเขาทำทำเพื่อแลกเพื่อเปลี่ยนเพื่อหามาเขาก็ได้มาก็ดีเราก็รู้ว่าก็ดีถ้าสิ่งที่น่ากระทำอยู่นั้นเป็นไปด้วยที่เรียกว่ามันเป็นคุณเป็นข้าเป็นประโยชน์ก็รู้ว่าดีแล้วนี่ก็ปรุงรูปกรุงศรีกรุงอันนี้มาแล้วนี่เขาใช้ฝีมือใช้ความสามารถใช้เทคนิคทำมาเพื่อจะให้เกิดประโยชน์อันนั้นอันนี้กับคู่กับคนอย่างน้อยๆก็ดีเหมือนกันเราก็รู้ว่าดีอ่ะทีนี้เราเราจะทำมันเราจะทำบ้างเราก็ทำเพื่อที่จะเป็นอย่างนั้นอยู่ในกฎเกณฑ์อยู่ในขอบข่ายของฐานะและมีฐานะทำได้ขนาดนี้กฎระเบียบวินัยท่านไม่ได้ว่าไว้ท่านไม่ได้ห้ามไว้หรอกพอทำได้ก็ทำทำเพื่อจะสร้างศาลให้มันเป็นประโยชน์แก่คนนั้นคนนี้ อย่างนี้ไปใจเราก็ทำได้เรามีฝีมือมีความชำนาญมีความรู้แต่เราก็ไม่ได้หลงรถถ้าเราจะพยายามที่จะให้มันปล่อยใจถ้าจะพอจะดูรถจริงๆนะเราก็อย่างนี้ลองดูสิมันจะเป็นรถยังไงเราจะต้องใช้ปัญญาต้องคอยตรวจสอบโดยพยายามทำใจเราต้องทำเลยบางทีไม่ต้องปล่อยใจที่ต้องปล่อยเขาไปถ้ามันเป็นไปอย่างที่เราเคยเป็นรถเป็นรถอะไรที่เคยเป็นปล่อยใจลงไปลงไปยังต้องปล่อยเลยถ้าธรรมดาธรรมดาเอ๊มันไม่รู้ว่ามันไม่เป็นรถมันไม่เป็นมันจะเป็นอะไรมันคนมันจะชอบหรือไม่ชอบคนมันจะพอใจไม่พอใจมันก็ยังไม่ค่อยรู้ด้วยนะมันต้องรอปล่อยใจ โหน่งใจไปตามที่ปล่อยอารมณ์ไม่เป็นแบบเก่าๆโล่งๆนะเออมันจะเกิดรถยังไงมันยังต้องทำมันไม่มีรถมันไม่ปรุงมันไม่เป็นรถเป็นชาติเป็นอะไรก็ได้แต่ถ้าเราฝึกหัดอยู่ในสิ่งอย่างนั้นสิ่งอย่างนี้เราก็ดูตรวจสอบเท่านั้นตรวจสอบรถและเราก็ไม่ได้ไปติดอะไรมันจริงๆเราจะรู้ของเราเองเพราะคนใดที่ฝึกหัดหรือว่าใช้อยู่อย่างใช้เสียงประกอบคำบรรยายต่อไปทำเป็นสามัคคีตใช้ศิลปะทั้งด้านสีด้านรูปการทรงประกอบอยู่แล้วก็ดูโลกเขาที่เขาเขียนอย่างนี้ตอนนี้เขาชอบสีอย่างนี้ตอนนี้ก็ชอบรูปทรงอย่างนี้ตอนนี้เรา วันนี้ไปให้กับโลกนี้ไม่ออกไปนอกอ่ะเขาอยู่ในในสมัยในจังหวะที่เขานิยมวันนี้ก็ชอบอันนี้กันก็เอาอันนี้อยู่อันนี้ยังไม่เรือนจางหายไปรูปแบบอันนี้ทรวดทรงอันนี้ความนิยมวันนี้ความนิยมหมายความว่าของที่ยังไม่หมดยังเที่ยงอยู่ยังรักษาอยู่ยังเป็นอยู่ยังทรงอยู่ยังนิยมยังเป็นอยู่เราก็รู้ค่านิยมของเขาว่ามันยังไม่หายไปไม่ใช่หมดค่าแล้วคือไม่เที่ยงไม่มีแล้วไม่ส่งอยู่แล้วเสื่อมแล้วเขาไม่นิยมมันไม่ทรงอยู่ได้เอามาเขาก็ไม่เอาเพราะว่าเขาถือว่าไม่ไม่แล้วก็ถือว่าไม่ชอบไม่นิยมมันไม่ใช่ มันไม่ถึงไม่จะเป็นสิ่งที่น่ารักน่าชอบมันเป็นสิ่งที่ควรเป็นคนได้ควรมีแล้วเขาก็ผลักแล้วเขาไม่รับแล้วรับด้วยแล้วมันก็หมดค่านิยมแต่เราก็รู้ในสังคมเราก็รู้ในหมวดหมู่ในกลุ่มว่าค่าที่เขานิยมเนี่ยมันเป็นอย่างไรกันอยู่ในขณะนี้ค่านี้หรือความนิยมวันนี้ไม่มีประโยชน์มีคุณไหมมันคุณไม่มีประโยชน์ไหมแม้จะมีค่าสูงคือความนิยมสูงอย่างเช่นเขาชอบแต่งตัวกันในยุคนี้มีความนิยมความแต่งตัวยังเป็นค่านิยมที่สูงอยู่มันมีคุณค่าไหมมันมีความจำเป็นในสังคมมันมีความผลาญพร่ามันมีความ สูญเสียไหมมันเป็นความอยู่สุขไหมแท้จริงมันไม่เป็นความอยู่สุขแท้จริงมันเป็นความผลาญธาตุแท้จริงมันเป็นค่านิยมที่เหลวไหลแต่เขาไม่รู้ตัวเขานิยมนะค่านิยมในจิตใจคนบ้านนอกก็ตามคนในกรุงก็ตามถ้าผมไม่แต่งตัวอย่างโน้นอย่างนี้อย่างนี้ได้เป็นอย่างนี้เลยชอบทุกคนกำลังเดินทิศทางไปในสิ่งที่จะปรุงสร้างอย่างนั้นหนักหนาเหน็ดเฟ้อที่จริงควรจะพอแล้วควรจะบอกว่านี่แหละเป็นค่านิยมที่สมบูรณ์แล้วการทรงไว้ซึ่งขนาดนี้แต่งตัวขนาดนี้มีเสื้อผ้าขนาดนี้อาหารปรุงสร้างขนาดนี้การกินอยู่หลับนอนขนาดนี้พอดีแล้วฉันโดดแล้วไอ้นั่นมันมากไปแล้วมันเฟ้อแล้วมันเกินแล้วมันหนักร้านเหน็ดเหนื่อยวุ่นวายยุ่งยาก ทรมานตนเขาไม่รู้เราก็ต้องบอกให้เขารู้เพราะฉะนั้นผู้รู้จะมากำหนดค่านิยมให้แก่สังคมหรือว่ามาจัดแจงบอกความสำคัญบอกจุดพอเหมาะพอสมพอเป็นไปให้แก่สังคมมันยากที่จะสอดความรู้หรือว่าจะทำความเหมาะพอสมพอดีสันโดษเป็นความสันโดษเป็นความสูงสุดที่ควรจะกระตือรือร้นขยันขวนขวายและสันติเป็นขั้นปลายแล้วสันสุดฐานะบุคคลฐานะอุฏฐานะแปลว่าขยันพากเพียรพอแล้วเพียงแค่นี้พอแล้วสันตะแปลว่าปลายสันตะแปลว่า เรียบร้อยแล้วขณะนี้เรียบร้อยแล้วเกินนี้ไปเป็นนิ้วเกินนี้ไปเป็นมันไม่ใช่มัชฌิมาเราจะมากำหนดให้เขาเราจะไม่พยายามดึงถ่วงทำให้สังคมทำให้หมู่ชนทำให้ผู้ที่เป็นไปไม่ต้องไปเผาผลาญหรือเปล่าเฟ้อลำบากลำบนเอาเวลาไปวุ่นวายเอาแรงงานแรงกายแรงปัญญาเอาทุนร้อนเอาสิ่งที่ควรจะไปเป็นคุณค่าอันอื่นเอามาทำสิ่งที่มีประโยชน์เราจะเป็นตัวอย่างยืนหยัดยืนยันว่าจะเป็นผู้ที่บอกกล่าวมีผู้ที่เป็นผู้ที่มีประสิทธิภาพที่จะแสดงที่จะทำความเข้าใจให้แก่มนุษย์อย่าให้มนุษย์มันเลยเถิดฐานผ้ายุ่งยากสิ่งเหล่านี้มันจะเป็นสิ่งที่ เรารู้แล้วเราทำแล้วเราก็มีชีวิตอย่างน้อยที่สุดแล้วก็เป็นตัวอย่างตัวอย่างที่เป็นมนุษย์ประเสริฐมนุษยชนดียืนหยัดยืนยันมีแม้แต่ในอุบายโกสนอสูส่งลึกซึ้งว่าเราต้องกล่าวเราต้องเคารพต่อผู้ที่ทรงไว้ซึ่งสภาพอย่างนี้กินก็อย่างนี้นะแต่งตัวก็อย่างนี้นะเป็นอยู่อย่างนี้นะหลับนอนอย่างนี้นะตราบได้ยกย่องเชิดชูได้ว่าเป็นคนที่จะต้องให้ความเคารพไม่ใช่ไปเคารพสิ่งที่เราๆอย่างโลกๆเคารพคนแต่งตัวสวยๆมากๆไปกราบไปไหว้เชิดชูไปเคารพคนที่มีรูปมีรถมีกลิ่นมีเสียงเฟ้อๆได้อย่างนั้นมันไปบอกทิศทางให้แก่คน ไปเคารพคนที่มีอย่างนั้นมันไม่ถูกแม้ที่สุดไปเคารพคนมีเงินเราไม่เอามาเคารพคนจนพระพุทธเจ้าไม่มีเงินสักบาทพระสาวกมหาสาวกจะยะเป็นคนจนแต่ก็เป็นคนขยันนะเอาเคารพคนขยันไว้มันถูกพระพุทธเจ้าท่านเชิดชูยกย่องคนที่มีวิริยารำพระปรารภความเพียรขยันอยู่ขยันเป็นไปปรับปรุงตนกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมทุกการะปรับกายกรรมของตนเองให้มีคุณค่าวจีกรรมตนก็ให้มีคุณค่ามโนกรรมของตนก็ให้มีคุณค่าคุณค่าต่อโลกคุณค่าต่อตนเพราะฉะนั้นแม้แต่คิดก็คิดอยู่เป็นประโยชน์ต่อคนอื่นด้วย แล้วเราก็คิดไม่ให้เป็นกิเลสเข้ามาเสพติดที่ตนเองด้วยพูดก็พูดมีคุณค่าแก่โลกด้วยแล้วเราเองเราก็ไม่ได้พูดอย่างหลงตัวหลงตนพูดอย่างเอร็ดอร่อยมีอักษรพระอะไรไม่แม้มันจะฝืนใจพูดบางอย่างบางอันแต่เป็นประโยชน์แก่โลกเราก็ต้องฝืนใจตั้งตนอยู่ในความลำบากนั้นกระทำแม้แต่คิดแล้วเราก็ต้องฝืนใจคิดคิดในสิ่งที่จะเป็นคุณค่าโทษในสิ่งที่จะเป็นคุณค่ากระทำการงานที่เป็นคุณค่าถ้ายิ่งเป็นคุณค่าหรือว่ากระทําที่เป็นประโยชน์เป็นคุณค่าต่อโลกยังต้องการโลกจะต้องทำวันนี้หรือว่าในสภาพ ที่มันจะต้องปรุงต้องสร้างขึ้นอยู่มันเป็นได้และดีเราก็รู้แล้วเราก็ทำไอ้การฝืนการทนการที่จะต้องฝืนใจตนเองทำนั่นแหละเป็นฉันเลยก็ทำเป็นธรรมะอันขาดเราเป็นธรรมะท่านเป็นขันตีอดทนเป็นธรรมะเป็นปี 10 ขาเป็นอันกดอดกลั้นฝืนใจปฏิเสธว่านาหรือเรียกว่าอธิษฐานอธิษฐานว่าศาสนาของเราเป็นคนขี้เกียจอย่างนี้เป็นคนที่ติดอยู่ในว่างๆลอยๆๆอัฐิวาสนาต้องทำวาสนาให้กลับกันส่วนกระแสให้มันดีขึ้นวาสนาเป็นคนเรื่อยๆเฉื่อยๆเป็นคน เหนื่อยเป็นคนไม่สร้างไม่ฉันไม่ทำกายกรรมไม่ทำวจีกรรมปล่อยให้ล่องๆแรงๆเดินลอยชายไปๆมาๆไม่มีกิจไม่มีการไม่มีงานอะไรที่สร้างที่ศาลอะไรเล่าด้วยเหตุผลเราก็รู้แล้วแรงกายเราก็มีกินก็อิ่มมีพลังงานมีแคลอรี่แต่ก็นั่งคิดฟุ้งซ่านนั่งเดินลอยไปลอยมามันไม่มีคุณค่าอะไรเราก็รู้เพราะเราควรจะจับอะไรบัดนี้กายกรรมวจีกรรมที่ดีกว่านี้ยังมีอีกมีอะไรควรจับควรทำควรสร้างควรฉันแล้วก็ทำเข้าไปการได้ฝืนใจทำนั้นน่ะเป็นแสนเลยก็ทำแล้วการปล่อยตามใจเป็นปฏิเสธเวลาคุณสิ่งที่เราไม่พิจารณาและเกษตรพ้นสิ่งที่เรามาพิจารณา ถ้าได้เสพสิ่งที่พิจารณาแล้วค่อยเสพใคร่ครวญแล้วไตร่ตรองแล้วเสพถ้าไปเสพจะว่างๆว่างๆเราเข้าใจแล้วเราว่าอยู่ว่างๆอย่างนี้มันก็เบาๆง่ายๆมันก็เฉยๆไปวันหนึ่งคืนก็ผ่านไปมันก็เหมือนกับสัตว์อื่นที่เขาไม่รู้เรื่องเดรัจฉานอื่นที่ไม่รู้เรื่องไม่ได้ประกอบกิจประกอบการอะไรเป็นไปอย่างนั้นมันไม่ใช่เรื่องไม่สำคัญไม่เข้าใจเข้าใจทีนี้คนเราสามารถที่จะสร้างสรรค์ได้จนกระทั่งเราเคยเราเป็นไปเป็นสภาพที่สร้างสรรค์ขยันขึ้นไปได้ประกอบกรรมประกอบการงานเมื่อยพักไม่เมื่อยก็เพี้ยนโดยไม่ได้หลงรักไม่ได้ทำคนแรกนั่นแหละแต่เราร่วมเป็นค่าของการงานเป็นค่าของคน สิ่งที่เป็นสิ่งสร้างสรรค์จรรโลงไม่เข้าใจผิดเป็นสัมมาทิฏฐิเป็นผู้รู้อยู่เข้าใจอยู่แล้วก็ปรับปรุงตนเองคนจึงจะเป็นคนมีวิริยารัมภะเป็นคนยอดขยัน