240303-2-313 ทางเอกภาค2-ตอน313(หน้า593)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท056.txt

เรื่องแม้กระทั่งความสูญสมมุติเอาข้างนอกเป็นศูนย์ไม่เอาเข้าในตัวจึงเป็นคนหลงหัวเป็นหางๆเป็นหัวหลงเราเป็นเขาลงเขาเป็นดาวอะไรสับสนหมดพวกนี้มองสับสนหมดแล้วก็ไปยึดอยู่ที่ภาษาภาษาวาทะนั่นแหละเป็นหลักว่าไม่ไม่มีรู้ว่ามันว่างมันเข้าใจเหตุผลมันว่าสภาพนี้ถ้าใครเข้าใจได้ดีระลึกออกว่าไอ้ความหมายแล้วก็ไปยึดติดอยู่ที่ความหมายหลายอันน่ะเราแม้แต่เราเองเนี่ยบางสิ่งบางอย่างเราจะมีเราเข้าใจแต่ความ แต่ตัวเราไม่ได้เป็นอย่างนั้นเราไม่มีปัญหาเลยเราชัดเจนเราไม่สงสัยหลายๆอย่างเราก็ไม่สงสัยทีนี้คนที่รู้แจ้งชัดเจนว่าอะไรนี่เป็นอย่างนั้นน่ะมันดีมันถึงที่สุดเข้าใจไม่สงสัยหรอกแต่ว่าเรายังเป็นไปไม่ได้จริงอย่างนั้นอย่าว่าแต่กายเราเป็นได้หรือเศษใจใจของเรายังเป็นไม่ได้หมดอย่าว่าแต่อย่างนั้นเลยแม้แต่กายยังย้อนแย้งกันอยู่กับที่ความหมายของเราว่าเราจะไม่เป็นอย่างนั้นหรือเราจะไม่มีอย่างนั้นกายก็ยังเลิกไม่ได้แล้วไม่ได้หรอกซ้ำอย่าว่าแต่ใจจะ ต้องทนเลยขนาดนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองน่ะยังติดยังยึดยังเมายังมาอยู่ขนาดไหนเนี่ยเหมือนเมาจริงๆเลยนะมันเมาไม่รู้ตัวเลยมันเห็นว่าตัวเองนี่ยังเลอะเทอะเปรอะเปื้อนอยู่นี่ว่าตัวสะอาดมันหลงผิดถึงป่าฉะนั้นมันวนเวียนหมุนไม่รู้เรื่องเอาเลยเมาเมาตัวเองมีแต่ความนึกคิดได้แต่อารมณ์นึกคิดตัวเองติดมีอัตราขนาดมโหฬารขนาดไหนยังไม่รู้ตัวเลยแต่พวกนี้เรียกว่าไม่รู้จริงๆเมาขนาดหนักเพราะคำว่าเมาในที่นี้เนี่ยมันต้องเข้าใจคำนี้ให้ดีๆเสพติดหรือเมาสุราเมระยะมัชชะ เราจะรู้ธรรมในธรรมหรือว่ารู้ธรรมะธรรมอธิษฐานว่าไอ้คำว่าเมาไม่ได้หมายความว่ากินเหล้าเท่านั้นมันเริ่มเมารถเมาเรือซึ่งมันเป็นความไม่สบายมันไม่ชนเท่านั้นหรอกมันหลงว่าสบายด้วยซ้ำไปแต่ที่จริงมันไม่สบายนะอยากจะยกตัวอย่างเขาว่าเขาสบายเขาบอกเขาอร่อยเขาที่แท้ก็เหน็ดเหนื่อยจะตายเขาไปเต้นดิสโก้ปุ๊บไม่รู้เขาแต่งยังไงก็ไม่รู้นะเพราะว่าเราไม่รู้แล้วดิสโก้นี่ก็เป็นจังหวะยังไงอะไรยังไงเขาก็ว่าเขามันเขาก็ว่าเขาอร่อยที่จริงน่ะมันมีเป็นเหน็บเหนื่อยสูญเสียเขาว่าเขาได้อย่างเงี้ยมันสลับกันมันสับเปลี่ยนกันไปหมดแล้ว พวกเขาได้อะไรเขาว่าเขาได้เศษเขาว่าเขาได้กำไรเขาเห็นเด่นชัดอย่างนั้นมันกลับกันเขาว่าเขาได้ไอ้ส่วนที่มันกลับกันไปหมดนี่แหละมันเป็นความเมาเป็นความละเมอมีความละเมอเป็นคนที่ไม่ตื่นเป็นคนที่ไม่ตื่นไม่เป็นผู้ที่มีสติสัมปชัญญะและปัญญาท่านสอดคล้องตรงกันเขาเหมือนคนเขารู้ตัวนะเขาว่าเขารู้ตัวเขามีสติแต่เขาไม่มีสติสัมปชัญญะปัญญามันยังหลงอยู่ในโลกนั้นแล้วก็เป็นอยู่อย่างนั้นอย่างนั้นวนๆอยู่อย่างนั้นแหละ อย่างนี้เป็นต้นมันไม่เข้าร่องเข้าล็อคอันนี้แบบนึงนะแบบพวกเมาวาทะทานแล้วทีนี้อากินจรรยาเย็ดกันนะพรหมชนิดนี้เป็นอรูปพรหมแบบอากิญจัญญายตนะ มีความรักรักแม่มันมีจริงจังเลยมันห่วงหวงแหนมันอะไรปฏิพัทธ์อะไรอยู่ในอารมณ์อยู่ในจิตจริงมีจริงๆเลยนะก็บอกโอ้โหยใครบอกความรักไม่มีจริงมีความรักเป็นยิ่งเป็นใหญ่เป็นพระเจ้าอะไรต่างๆนานาเขายืนยันว่ามันมีเป็นตัวเป็นตนพอมีเขาแล้วจะรักเดียวใจเดียวจะเที่ยงจะแพ้อะไรต่ออะไรต่างๆนานาสารพัดสารพัดเสร็จแล้วมันก็ไม่เห็นเที่ยงแต่ไอ้ตอนที่เขามีเขาว่ามันมีจริงๆนะมันมีเสร็จแล้วเขาก็ไม่รู้ตัวว่าเขาเคยมีบางคนมีความรักเคยมีตั้ง 8 ครั้งมีประเด็นก็คลายมีแล้วก็เปลี่ยนเป็นคนนู้นคนนี้เขาก็ยังไม่รู้ตัวว่ามันไม่จริงมันหลอกอยู่นั่นแหละว่ารักคนนี้จริงก็ไปบอกกับเขาว่าฉันรักเธอคนเดียวมีรักเดียวใจเดียวแต่เดี๋ยวก็ไปมีอีก แล้วเขาก็บอกว่าความจริงเขาก็ว่ามันมีจริงๆนะมันเป็นอารมณ์รักมันเป็นอารมณ์เขาพูดจริงนะเวลาเขามีอารมณ์รักนี่ก็พูดจริงนะเขามีจริงเกิดอาการเกิดอารมณ์เกิดอะไรเขาก็ว่าเขามีจริงแต่มันก็ไม่เห็นว่ามันจริงมันก็เปลี่ยนไปแล้วมันก็ไม่พาให้พูดพาให้เอาจริงเอาจังอะไรอยู่ทะเลาะเบาะแว้งฆ่าแกงกันสู้ต่อสู้แย่งชิงอะไรก็ได้แล้วเขาก็ทำไม่ว่าเป็นผู้หญิงไม่ว่าเป็นผู้ชายก็เป็นอย่างนั้นเขาก็ว่าเป็นความจริงเป็นความจริงทั้งที่มันไม่จริงอยู่ตั้งไม่รู้กี่ครั้งกี่ทีเขาก็ว่าจริงเนี่ยมันเมามันไม่รู้ความจริง ก็ตั้งจิตสิ่งจริงปรากฏอยู่เขาไม่มีสติสัมปชัญญะปัญญามันหลงหลงพอเวลาคุณไม่มีความรักคุณคลายจางไปหมดแล้วคุณก็ไม่เห็นมีความรักและความรักมันมีที่ไหนเหมือนมาเกิดขึ้นแล้วมันก็ตั้งอยู่แล้วมันก็สูญไปแล้วมันก็ไม่จริงอยู่อย่างนั้นมันก็ปรากฏอยู่ในรักมันก็ปรากฏอยู่ถ้าคุณไม่สร้างคุณจะทำให้มันคลายมันก็คลายคุณแม่มันเกิดได้เลยมันก็ไม่มีเลยสมมุติว่ามันไม่มีเลยอ่ะมันก็ชัดว่ามันไม่มีมันไม่ให้มันเกิดแต่เราไม่บ้าๆบอๆพอรู้ชัดแล้วมันก็ไม่ต้องให้มันเกิดมันต้องให้มันมีแล้วมันมีอะไรเป็นเหตุองค์ประกอบถ้าเรายังเป็นหลงไหลความรักแบบโล่งๆนี่พูดถึงความรักแบบแบบผู้หญิงผู้ชายนะแบบกามารมณ์ง่ายๆ ตั้งแต่ที่แท้ก็คือความหล่อขึ้นมาอย่างนึงเป็นอารมณ์ที่มันเกิดที่ดินความรักแบบนี้มันเกิดใหม่นะมันไม่ได้แต่ก่อนๆแต่โบราณมันก็มีแต่โบราณมีแต่เรื่องผู้หญิงผู้ชายก็ส่วนมากแต่งงานกันก็เป็นแต่เพียงเล็กๆน้อยๆไม่ได้มีความรักความลึกอะไรมากมายเดี๋ยวนี้มันหวือหวาเดี๋ยวนี้มันโอ้โหยจริงจังมันเป็นนิยายเป็นลมอะไรต่ออะไรกันจิระจิระเกสะกิเลสจิระศาสตร์สร้างขึ้นพูดขึ้นเหล้าขึ้นหนักหนาประโลมอยู่ในโลกทั้งโลกเดี๋ยวนี้ยายระหว่างจูเลียสกับโรมิโออะไรเนี่ยที่จริงมันเลวนะว่ากันไปอีกคนที่ได้สร้างอะไรต่ออะไรมอมเมาขึ้นมาในโลกนี้มันเลวมันทำให้โรคเบาๆเบาๆแต่ก็มีแนวโน้ม ถ้าจะว่าเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องนึงที่มันอมตะไม่ได้มันตามมาตามบอกแล้วว่าที่มันอมตะเพราะมันมีกิเลสแล้วคนมันมีกิเลสมากคนก็เลยยอมรับในสิ่งที่มีกิเลสเหมือนยังตนตนอยากมีอย่างนี้เป็นอย่างนี้มันเป็นจุดเด่นอันนึงที่ว่าโอ้โหเป็นคนมีรักเดียวตายเพื่อความรักก็ได้บูชาความเด็ดเดี่ยวบูชาความจริงอันนึงทั้งๆที่ความจริงอันนี้เป็นความไม่จริงและเป็นความเมาถ้าเป็นสภาพจริงนะผู้หญิงผู้ชายคู่นี้ไม่เป็นอย่างนั้นหรอกไม่แน่เลยไม่มีใครรับรองหรอกนั่นน่ะมันดูมันแรงก็เลยไปฆ่าตัวตายแต่ถ้าไม่ฆ่าตัวตายแก่ลงไปให้แต่งงานกันด้วยความรักกันนั้นก็ไม่เที่ยงมันอาจจะเป็น 2 เป็น 4 อะไรไปก็ได้แต่มันก็จริง อะไรก็ได้ไปหลงจริงหลงจังที่จริงไม่ใช่ความจริงแต่เขาก็หลงเอาอันนี้มายืนยันมาพิสูจน์มามอมเมามนุษย์ลงไปว่านี่คือสัจจะนี่คือความจริงนะอะไรงี้คนก็เลยหลงกันใหญ่นี่เป็นองค์ประกอบอันหนึ่งที่สังขารหรือปรุงแต่งลงไปในโลกและทำให้โลกนี้มันยึดถือได้ยินมาฟังเล่ามาแม้แต่แค่เป็นนิยายที่จริงมันก็เป็นนิยายมันเป็นเรื่องแต่งขึ้นมันเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นจนกลายเป็นจริงเพราะฉะนั้นคนสมัยใหม่ไปเชื่อตามที่เขาลองสร้างขึ้นมาทีละนิดทีละหน่อยแล้วก็มายึดถือว่าเป็นจริงเป็นจริงและจะเป็นจะตายกับไอ้สิ่งพวกที่มันหลอกๆมายาพวกนี้นึกว่าเป็นของจริงนึกว่าเป็นความจริงแล้วยึดถือเข้าไป เสร็จแล้วก็ตัวเองก็เป็นทุกข์เพราะว่ามันไม่จริงไม่จริงมันไม่เที่ยงอะไรนักหนาเลยแล้วเราก็ไปหลงพึ่งหลงนึกว่าเป็นความประเสริฐเลิศยอดอะไรต่ออะไรต่างๆนานาอู้ยจริงจังเหลือเกินใครว่าไม่มีจริงมีจริงในโลกนี้ถึงบอกว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้มีจริงหมดก็เคยพิสูจน์ให้ฟังแล้วถามก็ดูสิว่าคำโกหกมีไหมในโลกนี้คำโกหกน่ะคุณเองคุณเคยโกหกไหมคำโกหกนี้มีจริงไหมถามเขาดูใครๆก็จะตอบว่าคำโกหกมีจริงในโลกแล้วเราก็ถามย้อนอีกว่าแล้วคำโกหกเป็นความจริงเหรอคำโกหกนี้เป็นความจริงหรือเป็นความโกหกหรือเป็นความหลอกหรือเป็นความเท็จก็ความโกหกหรือคำโกหกมันก็เป็นความเท็จมันเป็นความไม่จริง อาทิตย์นี้ก็พิสูจน์เป็นสมการ 2 สมการทำโกหกมีจริงคำโกหกคือความไม่จริงแต่ความไม่จริงมีจริงพระครูจะเอาอะไรกูจะเอาอะไรล่ะทีนี้ความไม่จริงมันมีจริงอยู่ในโลกนี้ความไม่จริงนี่มันมีจริงเพราะฉะนั้นถามว่ามันมีให้มันจริงไหมแล้วก็มันจริงที่มันมีจริงอยู่ในโลกนี้แล้วมันก็มายาหลอกเราอย่าว่าแต่ภิกษุคำทำความคำว่าคำโกหกของกินเลยอะไรพวกนี้ก็นัยยะเดียวกันถ้าเราไม่รู้ชัดเท่าคำนี้มันเป็นคำตอบที่จริงแต่เนี่ยเพราะว่ามันทำเป็นความคำเดียวกันมันไปตรงที่คำพูดแล้วมันก็เป็นคำพูดกันอยู่เดี๋ยวนี้ว่ามีจริงหรือไม่มีจริงมันก็เลยค่อยยังชั่วชัดหน่อยมัน อาตมาเคยยกตัวอย่างว่าไอ้มายากลนี่มีจริงไหมซึ่งก็มันก็หมายถึงความหล่อความหล่อความเล่นเขาก็บอกมีจริงวิชามายากลมีจริงแล้ววิชามายากลเป็นเรื่องจริงไหมเขาก็บอกว่าไม่ใช่เรื่องจริงเป็นเรื่องมายากลเป็นเรื่องราวแล้วมันมีจริงใช่ไหมในโลกมีจริงแล้วก็บอกว่านั่นแหละไอ้มายามันก็มีจริงแล้วจะให้อะไรมันไม่มีก็ความมันเป็นมายามันมีอยู่ในโลกแล้วบางคนก็บอกว่ามันมีจริงแล้วคุณจะเอาอะไรไม่จริงเอาแล้วไม่มีก็ความมายามันก็ยังมีในโลกแล้วกูจะเอาอะไรเขาก็งงเขาไม่ค่อยเข้าใจเธอบอกว่าคำโกหกมันได้เนื้อในหนังขึ้นใช้อันนี้แทนใช้คำโกหกหรือว่ามีจริงไม่มีจริงแหมมัน ใจกว่าอย่างนี้ทั้งๆที่มันคล้ายกันอื่นก็เหมือนกันความรักมีจริงไหมก็มีจริงแล้วมันจริงไหมมันมายามันมายามันไม่ใช่ความจริงความจริงอะไรหรอกเหมือนกันเลยไอ้รสอร่อยที่คุณดูถูกหลอกมาตั้งนานตั้งนานมีจริงจริงอย่างพวกอีสานนี่เขากินขี้ก็อร่อยมีจริงพวกคุณกินไหวมั้ยพอเราใช้เคยกินขี้ไหมขี้วัวปกติไม่กินอะไรปกติไม่กินทอดใส่รากไปกินแล้วไม่กินน่ะไม่กินลาบอ่ะแต่ก่อนนี้ก็ไปกินน่ะอ๋อ ไม้บรรทัดกับคนที่ว่างพอดีเคยกินขี้ไหมเคยกินถามพรุ่งนี้คนอีสานก็กินน่ะขี้วัวมากินดื้อๆไม่ใส่ไม่ยอมด้วยนะไม่สายไม่ยอมนะถือว่าไม่อร่อยต้องใส่ขี้เวลาล่าแล้วต้องเอาขี้วัวมาใส่เขาเรียกเพลี้ยต้องใส่เสื้อของจริงก็กินใจอยากกินขี้วัวกินขี้ใช้เลยสบายมากเขาหลอกให้กินน่ะก็กินแล้วก็กินไปนี้เป็นต้นอะไรเรายึดว่ามันดีเราก็ยึดมันดีแล้วก็ติดมันดีแล้วก็ล้ม คนดีไม่ได้หรอกครับไม่ชอบใจไม่พอใจด้วยซ้ำไปไอ้เรื่องพวกนี้เราคิดคิดยากแต่เราปฏิบัติฝึกหัดรองละออกมาเลิกออกมาแล้วมันจะรู้ว่าเออมันจริงนะเราเลิกสิ่งนี้ไม่มีสิ่งนี้มันไม่ตายมันเป็นแก่นสารสาระได้เหมือนกันอันนั้นไม่ใช่แก่นสารสาระไม่ใช่ที่พึ่งอันเกษมไม่ใช่ที่พึ่งนั้นสบายสำราญเบาหรือว่าว่างหรือว่าไม่หนักไม่หนาอะไรหรอกมันเป็นเรื่องเฟ้อเป็นเรื่องเกินขาดได้หยุดได้เลิกได้เราพิสูจน์รถมารถมารถมาแล้วจะเห็นชัดเราจะเห็นว่าเราไม่ต้องพึ่งอย่างทุกวันนี้พวกเรานี่เยอะมากมายเราไม่ต้องไปที่เด็กคิดอ่านหุ้นมั่วอยู่กับเขา ถ้าเราไม่มีอย่างนี้เขามันน้อยหน้าน้อยตามันไม่เจริญรุ่งเรืองมันไม่ได้กำไรมันขาดทุนมันรู้สึกเราได้เราไม่เก่งเลยเราไม่ทันเขาเราเป็นคนน้อยเล็กต่ำไม่สูงไม่ส่งไม่มีเศษอะไรกับเขารับอย่างนั้นเลยแม้วันวันคืนๆเขาพูดดีผู้รวยผู้รู้ผู้รักษาอะไรเขาต้องอย่างนี้อย่างนี้เราทำไม่ได้อย่างเขาแม่ต้องหาเงินหาทองต้องขนขวายต้องพยายามที่จะต้องเอามาเลียนแบบเข้าไปหลงใครก็ไปยึดไอ้คนนั้นหลงอะไรก็ไปตามมานั้นตามกันอยู่อย่างนั้นน่ะคนไหนที่เป็นนักปรุงนักสร้างหน่อยครับไปแต่งก็ไปเติมเข้าไป ไปตามกันตามตามกันให้มันหนักเข้าให้มันมากเรื่องให้มันวุ่นวายเข้าแล้วก็ไม่รู้ตัวเป็นวรรคเป็นเวรอยู่อย่างนั้นหลงอยู่เต็มโลกนี้เราจะเข้าใจชัดขึ้นชัดขึ้นชัดขึ้นตั้งแต่เรื่องไร้สาระอย่างแท้จริงยังเป็นอบายมุขยังเป็นกามรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสจนกระทั่งได้อะไรแลกมาเป็นลาภเป็นยศหลงใหลดีใจจนกระทั่งจะเข้าใจโอ๊ยมันปล่อยไปออกไปหลุดไปลาๆไปเลิกอบายมุขก็จะเป็นรสอร่อยๆแต่ก่อนจริงๆแล้วอาตมาวันนั่งเล่นไพ่นี่มันน่ะมันสนุกมันอร่อยนั่งเล่นไทยอร่อยเสร็จแล้วทรมานตัวเองก็ไม่รู้ตัวแทงไม่เรียบแหมมันเป็นคนอย่างนี้แทงจนกระทั่งเดินรอบก็ไม่รู้กี่กิโลเดินทั้งวัน คืนไม่ดึกต้องหลับไม่ต้องนอนมันแขนขายกไม่ขึ้นแล้วก็ยังทรมานมันโง่จริงๆเลยนะถ้าเรามาคิดว่าถ้าเราทำงานโอ๊ยมันไม่ได้โง่ถึงขนาดนั้นถ้าทำงานเมื่อยขนาดนั้นมันหยุดไปนอนตั้งนานแล้วมันโง่จริงๆถ้าทำงานมากลับจะได้ได้อะไรต่ออะไรดีๆด้วยซ้ำได้งานในการแม้แต่อุตส่าห์อดใจสู้ทำงานให้มันเมื่อยขนาดนั้นก็เอากำลังภายในมาทำเมื่อยขนาดนั้นก็เอากำลังภายในมาทำงานนะงานก็จะเจริญงอกงามด้วยซ้ำแต่นี่ไม่ได้เรื่องอย่างนั้นเลยเป็นอบายมุขเป็นการละเล่นไทยทั้งวันทั้งคืนหนังแทงจะยืนแทงไม่ใช่นั่งทั้งวันทั้งคืนบ้าๆบอๆเวลาทำงานจริงๆน้อยนักน้อย นานนักหนาที่จะถมกำลังลงไปทำงานอย่างนั้นน้อยนะน้อยหน่าแต่ถ้าอย่างนั้นเราเผลอไม่ได้หรอกต้องทั้งคืนอะไรต้องมีโอกาสเล่นไพ่ก็ตามการพนันแทงไม่เรียกก็ตามอย่างนี้แหละไม่ได้เรื่องเลยมันติดมันหลงดูสิมันโง่เหง้าขนาดไหนเพราะเราเลิกละปลาปล่อยพิจารณาถึงจิตจนกระทั่งเห็นจริงเกิดสัจจะเกิดปัญญาญาณโถ่มันเห็นความหล่อมันเห็นมายาวันนี้ความไม่จริงไม่ไม่ใช่เรื่องเลยเราเองกลับได้ดีเพราะเลิกมาแม้จะเลิกไม่ติดรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสไม่ได้หลงมันเป็นเด่นเป็นโก้เป็นรูเป็นราเรากลับเรามาทำอย่างนี้สิเรากลับว่าเรา แน่กว่าพวกนั้นล้มตามโลกโลกที่มันจูงมันดึงอย่างนั้นกลับง่ายนะง่ายให้กลับไปหลงใหลแล้วกลับมาง่ายจะเลิกมาแล้วให้มันยั่งยืนแล้วเราเลิกกันแล้วเราก็รู้ว่าไม่ต้องเป็นภาระไม่ต้องซอกซ้อนๆไม่ต้องไปวนเวียนไม่ต้องไปวุ่นวายเขาจะปรุงจะแต่งเพิ่มเติมก็จะมีอะไรจะต้องทันสมัยแบบที่เขาสร้างเขาหลงอะไรไม่ว่ารูปรถขึ้นเสียงสัมผัสจะไปยึดไอ้นี่อีกเหมือนอย่างที่เราไปหลงยึดหลงที่จริงก็ไม่ได้ยึดมั่นถือมั่นทั้งนั้นเหมือนกันกับโลกเหมือนกันกับทางธรรมสุดท้ายเหมือนกันซะด้วยนะไม่ได้ยึดมั่นถือมั่นถือเที่ยงอะไรนักหนาหรอกจริงๆอ่ะแปรปรวนไปตามความนิยมค่านิยมลูกโลกอะไรหมุนเวียนแปรเปลี่ยนแปลงเยอะแยะมากมายไม่ว่ารูปรถเป็นเสียงสัมผัสไปอย่างนั้นน่ะเราเลิกมาแล้วเรามาแล้วเราจึงจะมา เพียงคนที่เขาไม่ได้เลิกเล่นละไม่ได้ทิ้งจริงเขาไม่เห็นไม่เห็นน่ะเขาอยากจะคำนวณเขามีจริงๆถ้าหลงว่ามีจริงๆเราล่ะเอามาเลิกมาจนกระทั่งไม่ต้องมีเลยสนิทที่จิตเลยถึงจะเห็นชัดว่าโอ๊ยนิดนึงหน่อยนึงก็ไม่มีหมดอารมณ์หมดอาการแม้จะอยู่สัมผัสกับมันมีสัมผัสเป็นปัจจัยเห็นรู้อยู่กับไม่สะดุ้งไม่สะเทือนทราบรู้ชัดชัดจริงๆหรอมันก็อย่างนี้มันไม่มีฤทธิ์มีแรงอะไรกับเราเลยมันจะปรุงกันอยู่อย่างไรมันจะมีฤทธิ์ต่อบุคคลอื่นเขาอดไม่ได้เขาทนไม่ได้อย่างไรแต่เราก็อุเบกขาอุเบกขาเราก็ทน เขาจะตะโกนสนั่นหวั่นไหวเข้า 2 หูก็จะยั่วให้เป็นสีแสบตาเขาจะทำให้มันเกิดกลิ่นยั่วจมูกอย่างไรเอามาสัมผัสถูสีเสียดสีเราอาบพอกเราอย่างไรเราก็เกิดอุบัติเหตุเฉยการเฉยอันนี้จึงไม่ได้หมายความว่ามันเฉยๆเด๋อๆมันรู้มันเข้าใจชัดว่ามันทำอะไรเราให้เราหวั่นไหวหรือมีอารมณ์ในจิตแปรปรวนเกิดรถเกิดชาติเกิดอารมณ์อย่างนั้นอย่างนั้นไม่ได้คุณอ่านอันใดที่คุณขาดสนิทที่เคยไปติดไปยึดแต่ก่อนเคยมีรถมีชาติจริงๆเดี๋ยวนี้ไม่มีจริงๆขาดสนิทนี่ดูนั่นน่ะนิดนึงน้อยนึงไม่มีกระดูกตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจ เราได้ผ่านได้สัมผัสไอ้ที่ตัวไม่ตั้งใจนี่แหละดีไม่ตั้งใจมันก็ผ่านไปสักพักก็มันก็ผ่านไปก็เฉยๆไม่เกิดอารมณ์อะไรไม่เกิดสะดุดสะดุดอะไรเลยไม่มีแม้แต่สะดุดนั่นแหละคือหมดวัฏจักรไม่มีแม้แต่สะดุดไม่มีสะเทือนไม่มีสะเทือนก็ไม่มีจริงๆสะเทือนมันยังเป็นสภาพที่เรียกว่ามันก็คล้ายๆกันน่ะมันมีส่วนถ้าคิดถึงคำว่าสะเทือนเนี่ยนะมันมาแรงๆแล้วก็ไม่สะเทือนกูจะจับไม่สะท้านไม่สะเทือนแล้วก็ไม่สะดุดอะไรใจไม่สะดุดไม่กระเพื่อมไม่กระเพื่อมอะไรเลยราบรื่นง่ายงามหมดพุทธจักรไม่สะทกสะท้านไม่ไม่ต้องเก้อเขินรู้แสนรู้รู้ และก็ไม่ใช่ว่ารู้ตัวแล้วเราจะเกิดอารมณ์นิดๆหน่อยๆถ้าเราผู้รู้นิรภัยนาคามีในรู้ว่าใจของเราเนี่ยเมื่อกระทบสัมผัสสิ่งนั้นสิ่งนี้ไม่ว่าจากข้างนอกหรือข้างในก็ตามแม้แต่เกิดในจิตของเราเองเกิดขึ้นมาจิตของเราจิตเราก็กระเทือนหรือรับสัมผัสกับข้างนอกเนี่ยคนที่พูดอย่างโน้นอย่างนี้เสร็จแล้วเราเกิดอารมณ์จริงๆแล้วเราก็รู้ตัวแล้วเราก็รู้ว่าเออเราเกิดอารมณ์แล้วเราก็มีหิริโอตัปปะละอายต่อตัวเองละอายต่อตัวเองนี่แหละและเราก็เลยเก้อๆเขินๆของเราเองถ้าสงบระงับของตัวเองไม่ได้มันก็จะมาแก้ตัวออกข้างนอกทำทีเถอะทันทีถ้าแก้ไขแก้เขินนั้นออกมาข้างนอกแล้วอันนี้ไม่ใช่ของระบบของพรรค ธนาคารมีจะขวยเขินอยู่ในใจมังคุดหรือ ก็มันไม่ใช่ที่นั่นมีธาตุระดับสูงระดับอุปกิเลสระดับทีมนักวิทยาศาสตร์ตัวเองเราละอายต่อตัวเองนะแล้วก็แก้ไขบางทีกลบเกลื่อนพูดก็พูดเกินน่ารักแก้ครูให้พูดกวนแสดงท่าแก้ควยเห็นข้างนอกอยู่ไอ้อย่างนี้หยาบๆเห็นชัดเลยทีนี้การที่หมดทุกอย่างสังโยชน์จริงๆนะแม้แต่อารมณ์ในใจของเราเองเราก็ของเราเองเราสวยของเราเองเรามีหิริโอตัปปะของเราเองเราละอายต่อตนเองแม้แต่จุดอย่างนี้นิดนึงน้อยนึงมันก็ไม่มีในใจเพราะมันไม่เกิดให้เราอายเรารู้ในความละเอียดอ่ะรูปปานฉะนี้ฟังให้ดีนะเอากินจรรยาเย็ดกันนะเนี่ย แม่อัดรูปปานฉะนี้และกำลังผูกลงไปที่คำว่าอุจจาระสังโยชน์ด้วยความยินดีในระดับสูงนะจะเข้าไปหาสภาพหมดวุฒากาศสังโยคก็เป็นวิชาเท่านั้นแหละทีนี้พอรู้อยู่นั่นแสดงว่าเราเกิดปัญญาเรารู้ได้และสัมผัสจิตและเข้าใจแล้วมันนิดนึงนอนข้างนอกไม่มีหรอกเราจะสวยเกินข้างนอกก็ไม่มีอาการออกมาถึงข้างนอกใครจับไม่ได้ไม่มีรู้เรื่องแต่เราเองอาการของเราเราสะดุดของเราเราอายของเราเราเกิดอารมณ์ของเราเราเกิดนี่แหละผีหลอกข้างในๆมันพูดเกิดโรคเกิดขึ้นในๆข้างนอกเราไม่มีไม่มีอาการเหมือนจะทนได้เหมือนกับนิ่งแน่เหมือนอุเบกขาเหมือนเณรชาไม่หวั่นไหวแต่ข้างในมันไหวเรารู้ถ้านายมันไหวอยู่เรารู้มันเกิดเราก็จำ มันนิดหน่อยหน่อยเราก็ยังรู้สึกว่าเป็นบาปเป็นภัยเป็นความไม่สะอาดเป็นความด่างพร้อยในความเกิดของเรายังมีเนี่ยใครจะรู้ความเกิดที่เป็นตัวประปาตายอย่างใครจะรู้ความเกิดปานฉะนี้รู้ความดับมันดับได้เราก็รู้ว่าเราทำดับได้เจตนามันเกิดอยู่เกิดอยู่แต่เมื่อเราไม่รู้ถ้าคนที่มันอยากๆมันจะเป็นอย่างนี้มันจะไปรู้ได้ยังไงอะไรความละเอียดคุณฟังดูสิว่าอาการอารมณ์ตัวจริงของจิตมันขนาดไหนเพราะอาจกินจรรยาเย็ดกันนะนี่แหละรู้ละเอียดยิบยับเข้าไปอะไรหนอขนาดไหนหนอเหตุปัจจัยอันนี้แล้วมีอาการไปจนกระทั่งถึงจิตอย่างนี้จิตมันไม่แรงแล้วล่ะเมาแล้ว นิดนึงแล้วมันเกิดอารมณ์บางทีไม่ได้สัมผัสข้างนอกเลยแต่ในใจของเราเกิดเจาะลึกนิดเดียวเท่านั้นเองเกิดอาการเกิดอารมณ์ของเราถ้าอย่างนี้เราก็ต้องรู้ชัดอ่านออกมันหลอกได้จิตนะข้างนอกไม่ข้างนอกแล้วทนได้สัมผัสข้างนอกยังไงยังไงเนี่ยโอ้ยเราได้เราทนได้แต่ข้างในใจของเราเองก็เพื่อเองแหมไม่มีอะไรเลยระลึกนิดเดียวก็เป็นไปได้เนี่ยมันหมุนไปหมุนมาข้างนอกกระเทือนแรงเราถึงเกิดก็มีข้างในจิตเราระลึกเองบางทีสงบสงบว่างๆจะลุกขึ้นมานิดนึงแล้วก็อู้หูยแรงเราเองแหละแรงอยู่คนเดียวเปลี่ยวอะไรก็แล้วแต่เราเกิดอาการของเรานึกเองอะไรเองแรงของเราเองอะไรอย่างเงี้ย เซ็นทรัลที่มันไม่น่าแรงเลยปัดมันนิดเดียวสะเทือนหวั่นไหวเกิดอาการเกิดอารมณ์ปรุงแต่งอะไรก็ได้ของเราสะเทินสถานของเราคนเดียวมันต่างๆนานาพวกนี้เราก็รู้ถึงรายละเอียดที่มีเศษมีเหลือพรุ่งนี้ของเรานี่เป็นเรื่องของความละเอียดทั้งหมดที่เราเองจะต้องค่อยๆรู้แล้วก็ลึกลึกเข้าไปส่วนพวกอากินจรรยาอายตนะพรหมที่ไม่เข้าท่าเมาอัตราที่เขาไม่รู้หรอกว่ามีความจริงคนพวกนี้ไม่รู้ว่าสิ่งนี้ก็เป็นความมีที่มีจริงละเอียดปานฉะนี้ดังกล่าวนี้ผมจะบอกว่ามีแต่ว่างๆจิตว่างวาทะเปล่าๆเยอะเลยเขาไม่ได้มีทานในจิตเขาไม่ได้มีความรู้อาการของจิตอารมณ์ของจิตพวกนี้แหละเป็นรูปนามที่จิตใจ ที่เราจะต้องเป็นผู้ตื่นเป็นผู้สังเกตเป็นผู้ที่ตรวจสอบตนเองเป็นผู้ที่รู้ตนเองอยู่เสมอถึงอาการของจิตอารมณ์ของจิตสภาวะของจิตพวกนี้มันไม่มีตัวตนน่ะมันเกิดมันดับเร็วจะตายไปยิ่งละเอียดมันเกิดนิดเดียวแล้วเราจะไปรู้ได้ง่ายๆทำไมเป็นคนสุขุมประณีตละเอียดมีจิตใจอันแน่วแน่มีฌานสมาธิที่จริงที่จะรู้ในอรูปองค์นี้ยาวๆเผลอๆในโลกปัดโธ่มันจะไปเห็นมันได้มันจะไปจับยึดมันได้ง่ายๆเลยแล้วยิ่งเวลาเราอยู่ต่อหน้าคนทุกทีสัมผัสเป็นปัจจัยเดี๋ยวก็ไอ้นี่เรื่องนี้แล้วก็ผ่านไปแล้วมันเกิดปุ๊บมันก็ผ่านก็เกินไปเลยคุณยิ่งไม่ใช่ว่าจะได้รู้ได้ง่ายๆเลยต้องสุขุมวิทต้องวางไว้จริงๆนะสมมุติทุกผู้แต่งจริงๆนะ คนยังจะมีงานปฏิบัติธรรมกำมะดินแดงงานที่จะได้อ่านของเราเราถึงจะเกิดที่เต้ถึงจะมั่นคงไม่ให้มันเกิดได้ง่ายถึงจะเอ็นทับปัจเจกนิยมไม่กระเพื่อมเลยอันนี้จะปัจจัยมีลักษณะคล้ายกับอุเบกขาดังกล่าวคือหมายความว่าทำให้เป็นนิ่งเป็นภูเขาหินเลยอันนี้ชัดเจนแน่นหนานิ่งแน่อนินทรีย์และอยู่ได้นานตั้งมั่นคงทนชี้แจงจิตจะต้องมีลักษณะอย่างนั้นเพราะฉะนั้นอะไรอื่นที่มันเป็นตัวเชื้อที่จะทำให้เราเกิดอย่างนู้นอย่างนี้เราก็ไม่เกิดเชื้อข้างนอกก็ไม่ทำให้เราเป็นไปเชื้อข้างในเราก็รู้แจ้งเห็นจริงมันยั่วเราไม่ติดแล้วมันทำอะไรเราก็ไม่ได้เพราะเรารู้เท่าทันซะ ในโลกนี้ก็เป็นเรื่องเกิดเรื่องเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปทั้งสิ้นจะยิ่งจะใหญ่จะอะไรอะไรเป็นของโลกรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสลาภยศสรรเสริญอะไรก็แล้วแต่ในโลกเข้าใจด้วยปัญญาและจิตเห็นจิตเป็นจริงก็เป็นเน่าแน่ไม่มีกระเพื่อมนิดนึงนายหนึ่งไม่มีนี่มันง่ายอยู่เมื่อไหร่เพราะมันอาจจะกินจรรยาจะนะพรหมที่เรากำลังอธิบายนี้มาเทียบเคียงนี้นี่ไปเทียบเคียงความละเอียดรอให้ฟังกับพวกนี้นี่เห็นจะเห็นได้อย่าไปอย่าพวกที่มีแต่วาทะทานพวกนี้เมาอัตราตัวตนตัวเองเป็นอยู่โดนๆใดๆก็ยังไม่รู้เรื่องเลยนี่มันธรรมชาติชาติของคุณแต่พอพระพุทธเจ้าท่านบอกชาติปิดทุกขาชาติปิดทุกขาก็มันชาติมันก็ช้าลงทุนก็ถูกแล้ว มีชาติมันก็เกินไปสิแล้วคุณก็ทุกข์ไปแล้วคุณก็ไม่รู้อริยสัจนี้ไม่รู้ว่ามันทุกข์นะไม่รู้ว่าเหตุแห่งทุกข์คือจิตของคุณน่ะไม่รู้ด้วยว่ามันเกิดแล้วมันพาให้ทุกข์อยู่มันแล้วมันก็พาเกิดอยู่คุณจะบอกว่าคุณดับคุณสูงคุณจะหลงตัวคุณนิพพานสุญญตาอยู่กับธรรมชาติไปปรุงไปมันก็ไปกับมันคุณมีสุขมีสุขมีกินมีดื่มมีเศษมีบริการให้ตัวเองนึกว่าวันศุกร์สุขอย่างกามสุขทุกอย่างเสพสมเด็จคุณก็รักเป็นวรรคเป็นเวรเหมือนกันไม่รู้ตัวแม้แต่เราจะต้องสัมผัสอยู่เราต้องสัมผัสรูปสัมผัสรสสัมผัสกลิ่นสัมผัสเสียงเราต้องสัมผัสลาบแล้วก็สำคัญทุกวันนี้อาจารย์มาก็สำคัญอยู่ดีๆ เขาให้เงิน 300,000 บาทแล้วก็บอกว่าเขาจะให้เงิน 300,000 บาทโยมแม่คนนี้บอกให้เงิน 300,000 บาทย่าจะมาลองย้อนทวนดูลองย้อนทวนดูเดี๋ยวนี้ทบทวนดูที่จิตตอนนั้นระลึกดูเอาจิตของอาตมาเกิดยังไง 300,000 บาทก็ไม่เห็นมีอะไรมันก็เฉยๆ 3 แสนไม่ให้ก็ไม่หายก็หายสิจะให้มันมีตัวว่ามันดีใจเราเกิดเรืองใจเราเกิดปลื้มใจหลงใจอะไรขึ้นมานิดๆนึงไม่มีสติไหมอาตมาระลึกดูอาตมามีสติอาตมาตามดูความจุดนั้นน่ะเหมือนนั้นอาการนั้นเวลานั้นอาตมาระลึกได้อยู่ตามไปในเวลานั้นก็ดูที่กายใจของเราที่เวลานั้นพูดคุยอะไรเหมือนมันเป็นสภาพจริงเดี๋ยวนี้ อย่าลืมเดี๋ยวนี้ย้อนเห็นชัดยังไม่ลืมเลือนยังไม่ๆๆๆๆมันก็จำได้แม่นอยู่เพราะว่าเรื่องพูดตั้งหลายครั้งพูดย้ำตั้งหลายทีคุณแม่คนนี้ยิ่งชอบพูดอะไรดีใจที่เราชอบพูดซ้ำๆแต่ครั้งแรกวันแรกชุดแรกตอนแรกที