240221-2-309 ทางเอกภาค2-ตอน309(หน้า585)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท056.txt

านคุรุสภาว่าธรรมที่ได้เกียรติละออซับซ้อนมีบทบาทอย่างนั้นลีลาอย่างนั้นมันเล่นงานอยู่กับเราอย่างนั้นมีอาการอย่างนั้นก็เอามาบอกให้ฟังได้เอามาอธิบายแจกแจงสู่ฟังได้และพวกคุณก็ฟังรู้ความหมายแล้วก็เอาไปอ่านไปสอดส่องดูของตัวเองดูอาการของจิตดูพฤติกรรมของกายของวจีของมโนโดยเฉพาะมโนท่านปรมัตถ์แล้วเราก็ต้องฝึกอ่านถึงขั้นมโนทันจิตพฤติกรรมของจิตพอจิตเรายังมีโรคเป็นอย่างนี้จิตเรายังมีโกรธเป็นอย่างนี้จิตเรายังมีความหลงผิดกันอย่างนี้จิตของเราหลงโลกโกรธหลงอย่างหยาบๆเป็นอย่างนี้มันลดลงไปแล้ว เหลือกลางๆเป็นอย่างนี้เหลืออ่อนๆบางๆบางทีเราก็รู้ไม่เท่ารู้ไม่ทันเป็นอย่างนี้รู้ทันแล้วทั้งบางๆละเอียดๆล้างหลุดหมดแล้วเป็นอย่างนี้อย่างนี้โลกเพราะเหตุปัจจัยอย่างนั้นอย่างนั้นซึ่งหยาบๆก็ได้รู้ว่าเราหลุดออกมาโกรธเพราะเราเกี่ยวกับปัจจัยอย่างนั้นอย่างนั้นแล้วก็หลุดโกรธออกมาเลิกโปรดลงมาเราก็ได้รู้ตั้งแต่เขตปัจจัยอย่างหยาบจนเหตุปัจจัยอย่างกลางจนอย่างปัจจัยอย่างลึกซึ้งละเอียดจักแม้แต่เราไปหลงผิดในเรื่องของ ตะพาบต่างๆอัตราต่างๆลงปั่นจิตปั่นตัวปั่นตนหรือแม้แต่ไม่ปั่นตัวปั่นตนเป็นอารูหรือเป็นรูปสัญญาที่เรากำหนดเป็นรูปพระสัญญาเป็นอย่างโน้นอย่างนี้เอาไว้ในจิตของเราแล้วเราก็ยึดถือหลงไหลจนเกินการหรือว่าไม่ยึดอะไรเลยเป็นการเสียหายอย่างอย่างหนึ่งเหมือนกันไม่ยึดศีลไม่ยึดธรรมไม่ยึดสัจจะไม่รู้จักสมมติฐานจะเพราะไม่รู้สมมติฐานจึงไม่มีปรมัตถสัจจะรูปปรมัตถสัจจะไม่ถ้วนทั่วจึงไปยึดเอาสิ่งที่เป็นสมมติ จับอยู่ก็กลายเป็นผู้ที่ไม่หลุดพ้นแม้แต่รูปพระสัญญาที่ละเอียดออกไปจนเป็นรูปที่ไม่มีรูปเรียกว่าอรูปจนเป็นสภาพที่ว่างบางเบาที่สุดละเอียดอย่างที่เรากำลังเรียนกันอยู่เนี่ยถ้าเป็นสภาพที่ไม่มีอะไรแล้วแต่มันก็ยังมีส่วนผสมเพราะเรายังมีการสัมพันธ์เรายังสำคัญอยู่กับธรรมชาติเรายังสำคัญอยู่กับการเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปก็ยังสำคัญอยู่กับดินน้ำไฟลมเรายังสัมพันธ์อยู่กับมนุษย์ที่มีอากาศกิริยามีปฏิกิริยา มีการสะท้อนไปสะท้อนมามีการโต้ตอบและมีสิ่งที่สมมุติอยู่ในโลกอีกนานนับประการเราสัมพันธ์อยู่เก็บเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ยังแตะเพียงสัมผัสอยู่กับสิ่งเหล่านี้เราก็จะต้องรู้เท่าทันและอาศัยอาศัยสิ่งสมมุติเหล่านี้อยู่เป็นไปแล้วกลายเป็นไปของเราเราก็จะไม่มีปัญหาเราเองเราสบายจะแรงจะเบายังไงเราก็สบายแล้วเราก็จะอยู่ร่วมสร้างสรรค์ผลิตกระทำอะไรต่ออะไรให้แก่ผู้อื่นได้รับรู้เป็นช่วงตอน ตามขั้นตามฐานะของเขาเราจะฉลาดรู้ว่าคนนี้ควรได้รับอะไรต่ออะไรแค่ไหนคนนี้คนนี้ควรได้รับอะไรต่อได้แค่ไหนเราก็สร้างให้ป้อนให้ถูกสัตว์ถูกส่วนเป็นยาหรือเป็นอาหารชั้นดีเรียกว่ายาก็คือเครื่องบำบัดให้ประเสริฐเรียกว่าอาหารก็คือสิ่งที่เลี้ยงให้ประเสริฐให้เป็นคนดีขึ้นมาดังที่เราได้รู้ได้เห็นได้เป็นแล้วเราจะรู้จะเห็นจะเป็นแล้วได้จริงๆเมื่อเราฝึกเราหัดเราได้ผู้ที่เป็นแล้วอย่างถูกต้องนำพาและยิ่งเป็นผู้รู้เป็นผู้มีปฏิภาณเป็นผู้มีปฏิสัมภิทาญาณเป็นผู้มีอภิญญามีความ แล้วก็มีความเฉลียวฉลาดรู้ที่จะช่วยและช่วยบอกช่วยสอนช่วยเตือนรู้ละเอียดซอกแซกลึกซึ้งแม่นยำชัดเจนและเราก็แก้ไขได้ง่ายเพราะฉะนั้นชีวิตถ้าใส่ใจศึกษาปฏิบัติประพฤติตามใส่ใจเรียนใส่ใจรู้ให้ละเอียดละออไปตามมันก็จะเป็นผู้สบายเป็นผู้ประเสริฐได้เหมือนดังท่านประเสริฐได้ถ้าเราเห็นว่าขนาดท่านนี่แม้เราก็พอใจแล้วก็เดินตามไปให้เห็นในปัจจุบันนี้แล้วผู้ที่สูงกว่านี้จะมีอีกตัวอย่างเป็นตำนานเป็นชาดกเป็นเรื่องที่มีมาแล้วเก่าๆแก่ๆหรือแม้แต่ชาติ นี่เอาท่านผู้นี้แล้วเราเข้าใจคิดได้ใกล้หรือพูดที่ดีกว่าผู้ท่านผู้ที่เราถือเป็นอาจารย์นี้มีอีกแล้วก็หาโอกาสเข้าไปคลุกคลีกับท่านผู้นั้นท่านผู้ที่ดีกว่านี้ซึ่งเราเองเราไม่มีโอกาสเข้าไปใกล้ฉันได้บ่อยนักหรือไม่ได้เข้าไปใกล้อยู่เสมอๆเราก็หาโอกาสไปใกล้ไปทุกทีไปเอาอย่างท่านจำมาเอาแบบอย่างมาให้ได้รู้มาว่าท่านอยู่ยังไงท่านเป็นยังไงท่านคิดยังไงฉันทำยังไงถ้ามีกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมวันหนึ่งคืนหนึ่ง 2 วัน 2 คืน 3 วัน 3 คืนยังไงดีท่านอยู่เป็นคนดีท่านก็สบายท่านก็มีประโยชน์มีคุณค่าเหลือเกินถ้ามีประโยชน์ตอนนั้นหมดแล้วก็คือท่านไม่ต้องทุกข์อะไรหมดเลยถ้าไม่ต้องมีโรคมีโกรธมี จริงๆเลยแล้วถ้ากลับมีประโยชน์ขยันหมั่นเพียรอยู่ไม่ร้ายแรงงานเป็นผู้ที่สร้างประโยชน์ได้มากมีประสิทธิภาพนำพาด้วยรู้จักควบคุมดูแลบริหารประสานทำให้คนอยู่รวมกันได้อย่างเก่งถ้าเผื่อว่าอยู่รวมกันโดยโลกโลกวันหนึ่งคืนหนึ่งมาก็เอาแต่เงินแจกเอาของที่คนเขาหลงใหลกันชอบๆหลงใหลไว้เยอะๆใครมามันก็แจกแจกแจกแจกแล้วก็ให้อยู่ร่วมกันแล้วเขาก็ไปเพลิดเพลินกับของที่เขาหลงใหลมันก็อยู่กันง่ายอยู่กันไม่ยากนักมีอะไรก็ทะเลาะเบาะแว้งเกิดจิตสรรหากิเลสอะไรขึ้นมาก็จับขนมยัด ไปเลยแบบเด็กๆหรือเอาของชอบๆให้ไปเลยแบบเด็กๆคนใหญ่ๆจะโตจะแก่ยังไงอยากได้อะไรเราเอาอะไรให้ไปแกก็ไปหลงใหลเสพสมสุขสมในของที่จะติดถ้าของที่จะใหม่จะแปลกแกชอบใจมากแกก็ไปหลงงงๆอยู่กับของที่จะติดตั้งนานมันก็ไม่มีเวลามาทะเลาะกับใครเพราะเวลามันเสพๆแล้วมันอิ่มๆไอ้นั่นมันก็จะพรากจะวางมันก็เด็กกินขนมยังไม่ทันหมดก้อนเลยแกอิ่มแล้วจะเบื่อแล้วแกก็ทิ้งแล้วแกก็หันหน้าเข้ามาซนอีกรุ่นอีกเราก็ต้องหาอะไรยัดใส่มือใส่ปากกันอีกแกก็ได้ไปหลงเล่นเขานั้นอีกคนเดียวก็เบื่ออีกแกออกเข้ามาวุ่นกับเราอีกเราก็ต้องหาอะไรยัดใส่มือใส่ปากกันอีกแบบนี้เป็นการบำบัดอย่างโล่งๆถ้าเราจะเป็นเศรษฐีมหาเศรษฐีแล้ว รู้ว่าคนไหนมันชอบอะไรแล้วก็ซื้อสิ่งนั้นไปแจกคนคนก็จะมารับเอาสิ่งแปลกนั้นไปแล้วก็ไปเพลินอยู่ก็จริงใจนะเดี๋ยวมันเบื่อมันก็วิ่งเข้ามาหาใหม่มากวนวุ่นวายกับไอ้ทิมถ้าเรามีคนมากๆที่รวมกันอยู่หลายๆคนเป็นเหมือนกับพี่น้องหลายๆคนมันก็มาทะเลาะกับพี่กับน้องนั่นแหละวุ่นวายอยู่ในครอบครัวอยู่ในสังคมอยู่ในหมวดหมู่มันจะเป็นอย่างนั้นเรื่อยไปมียกตัวอย่างง่ายๆถ้าเข้าใจรูปรอยเล็กๆอันนี้เราจะเข้าใจรูปรอยที่ละเอียดมันไม่ใช่แต่แค่ตัวอย่างที่ยกนี้ว่าคนเรามันชอบไอ้ของเล่นหรือขนมเหมือนเด็กๆทีนี้พอคนโตแล้วมันไม่ได้หลงแต่แค่ขนมแต่แค่ของเล่นแบบเด็กๆมันหลงไปหมดไอ้โน่นไอ้นี่อะไรมันก็หลงแล้วมันก็อยากได้แล้วก็ต้องหาให้มันมันก็จะไปหวาด มันไม่หวาดไม่ไหวถ้าเราจะปกครองมนุษย์บริหารมนุษย์แบบนี้อย่างลูกโลกนี้ฉันจะต้องขอเงินเดือนฉันจะต้องได้เงินเดือนขึ้นมากๆฉันจะต้องได้ยศขึ้นสูงสูงฉันจะต้องได้หยุดงานฉันจะต้องทำตามอำเภอใจฉันอยู่ในหมู่ในกลุ่มนี้ฉันอยากจะทำงานก็ทำถ้าไม่อยากจะทำก็ไม่ทำฉันอยากไปเที่ยวไปแต่ฉันอยากจะมีนู่นมีนี่ฉันจะมีกิเลสอะไรอยู่ในสังคมไม่รู้กฎไม่รู้ระเบียบไม่รู้มารยาทไม่รู้ศีลธรรมไม่รู้วินัยฉันจะทำอะไรก็ทำตามใจฉันไปอยู่ที่ในสังคมอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นบริหารให้ตายยังไงก็ไม่มีทางสำเร็จมันต้องเลิกฉีดยาอยากจะทำตามอำเภอใจเลิกผู้ใดลดละ ไม่ทำตามอำเภอใจจนได้อยู่กับหมู่รู้กฎรู้ระเบียบรู้วินัยรู้ศีลธรรมรู้มารยาทและมารยาทในหมู่ในสังคมนี้เขาทำอย่างนี้กันนะเออเราก็เพิ่งทำตามก็ได้ดูในขั้นตอนเขาจะยกนะนับถือเราว่าเป็นคนฐานะนั้นฐานะนี้เราก็ทำให้สมฐานะของเราถูกส่วนเมื่อเขาเลื่อนฐานะให้เราเราก็ทำตามฐานะที่เขายอมรับตามหมู่ตามกลุ่มขึ้นไปทำอยู่ในขอบเขตกฎระเบียบว่าฐานะที่ทำแค่นี้นะฐานะนี้ทำอย่างนี้ขนาดนี้นะแล้วก็ทำเป็นฐานะเป็นหน้าที่อยู่ไปตามสบายเราทำได้เราจะเข้าอย่างนั้นก็อยู่ได้แม้แต่ฐานะสูงขึ้นเราก็ปฏิบัติได้ละเว้นสิ่งที่อยาก ละเว้นสิ่งที่ธาตุเด็กเขาทำอย่างโน้นถ้าเราโตแล้วเราไม่ต้องทำอย่างเด็กๆอ่ะเราสูงแล้วเราทำตามฐานะสูงๆละเว้นหยุดเป็นตัวอย่างที่เรียบร้อยขึ้นเป็นตัวอย่างที่อดรถได้มากขึ้นสูงขึ้นมาตามกฎตามระเบียบเราทำได้อย่างเด็กๆเขาทำไม่ได้ปล่อยเขาก่อนเราทำได้เราก็มาทำตามที่เราอดเอารถได้สูงขึ้นสูงขึ้นสูงขึ้นเป็นฐานะที่สูงจนอยู่ในสถานะที่สูงสุดเราก็เป็นได้ตามกฎตามระเบียบหมดสูงสุดถึงขั้นกฎระเบียบชั้นสูงที่ไม่กำหนดกันอย่างแข็งแรงเพราะมันเป็นได้ยากส่วนผู้ใดทำได้เองแต่มีกฎมีฐานะอยู่ไม่ได้บังคับหรอกแต่ผู้นั้นก็ทำได้ก็จงรักษาความละเอียดสุขุมลึกซึ้งนั้น ที่ทำได้นั้นไปทีเดียวแล้วกดดันก็ไม่ได้บังคับจนเกินการเราจะอนุโลมหรือไม่อนุโลมตามผู้อื่นช่วยผู้อื่นบ้างเราก็เป็นคนจัดแจงเองเราจะรู้ความจริงใจของเราว่าเราอนุโลมไม่ใช่เพราะเราติดไม่ใช่เพราะเราเสพไม่ใช่เราสูญเสียคนอื่นแล้วเราจะได้ร่วมเสพร่วมติดบ้างไม่ใช่เราสะอาดบริสุทธิ์ว่าเราอนุโลมเพราะเขาเป็นไปไม่ได้ก็ตามเขาให้แก่เขาบ้างส่วนตัวเราเองนั้นเมื่อไม่เกี่ยวข้องกับผู้อื่นเราสะอาดบริสุทธิ์ตามกฎตามระเบียบที่ลึกซึ้งมีศีลขั้นสูงอธิษฐานยึดเป็นไรเราก็ทำได้ของเราเวลาที่เราอยู่คนเดียวเวลาที่เราเป็นคนเดียวเวลาที่เรามีก็มีของเรานั้นแล้วเราก็มีสูงอย่างนั้นเพราะเราสบายด้วยมีสีดำสูงๆมีระเบียบ รุ้งมีวินัยสูงๆเราไม่ต้องเป็นต้องมีอย่างนั้นเราสบายด้วยซ้ำเราก็ทำเอาเป็นตัวอย่างอยู่ไม่ว่าในที่ลับที่แจ้งเพราะว่าเราไม่ฝืนมันสบายทั้งนั้นแหละมันเป็นจริงเมื่อมันสบายมันก็เป็นการพ้นทุกข์อย่างจริงของเราหรือแม้ว่าเรารู้ว่ามันดีถ้าหลุดพ้นได้นะเหตุในระเบียบอย่างนั้นแต่เรายังทำไม่ได้เราก็ฝึกเข้าฝึกที่ได้อยู่เสมอและส่งไวเสมอเป็นแนวนำเป็นตัวอย่างแก่ผู้อื่นด้วยเห็นว่าเราเป็นผู้ที่ฝึกเปลี่ยนไปเป็นทางสิ่งที่เราทำแล้วเราได้แล้วเราได้แล้วมันสบายทั้งสิ้นถ้าเรานอนไม่กี่ชั่วโมงได้สบายถ้าให้เรานอนต่อไปอีกมันไม่สบาย ไม่สบายจริงๆถ้าต่อไปเรามันไม่สบายเราไม่ได้นอนเพราะว่าเราเสพติดนอนแล้วอร่อยไม่ใช่เรานอนเพราะให้สรีระนี้พักทั้งด้านกายทั้งด้านจิตให้พักเมื่อพักเป็นเวลานอนพักแล้วก็พักถ้าไม่จำเป็นจะต้องพักอย่างหยุดสนิทเพราะว่าเราได้สมุดสมบัติต่องานมาการคิดการนึกการใช้จิตใช้สมองใช้ปัญญาแล้วก็ใช้มาซะมากแล้วพอถึงเวลานี้เราก็พักหยุดด้วยกายกรรมเนี่ยเวลานอนหลับกายกรรมไม่ทำอะไรแล้ววจีกรรมก็ไม่พูดแล้วนิ่งนอนนิ่งอยู่หรือจะกระดุกกระดิกก็เป็นเรื่องของการดิ้นรนของเราอยู่ในตัวมันไม่สบายมันอาจจะเขยิบขยับ เนื้อเซลล์ประสาทสรีระบางส่วนมันไม่สบายก็ขยับเขยื้อนไปเพื่อให้มันคลี่คลายแล้วมันก็จะขยับเป็นอัตโนมัติของมันไปบ้างแต่เราถ้าเผื่อว่าเราได้ฝึกแล้วเราจะรู้แม้แต่ว่ามันเจ็บตรงนี้นิดปวดตรงนี้หน่อยจะขยับขาขยับแขนกระพริบกายจะโน่นนี่เราต้องฝึกกันให้รู้ตัวให้ดีว่าตัวนี้เป็นตัวเราเราควบคุมกายวจีมโนรูปขันธ์ของเราเราละเอียดละออลึกซึ้งสุขุมควบคุมได้นั่นเป็นดีที่สุดแม้แต่จิตแต่นี่ควบคุมจิตได้อีกจะนอนหลับจะให้มันพักผ่อนจะให้มีสติไปควบคุมแต่น้อยเราก็ควบคุมได้จะทรงไว้ซึ่งจิตให้จิตมันพักให้มันดับมันก็ดับมันพักพอมันพักแล้วมันดับแล้วพอสมควรพักได้ มันมีเวลาของมันน่ะมันพักผ่อนพอพักผ่อนได้เวลาสมควรมันก็เครื่องเย็นเหมือนกับรถให้มันพักในรถวิ่งมาร้อนๆให้มันพักผ่อนหน่อยประเดี๋ยวมันก็สบายแต่เดี๋ยวมันก็วิ่งไปต่อทำงานได้ต่อเหมือนกันไม่มีผิดหรอกมันไม่ใช่ความเสพการพักหลับนอนก็ไม่ใช่ความอร่อยความเสพต้องอ่านภาษาไทยการติดรถหลับนอนออกถ้าอ่านไม่ออกมันก็หลอกมันก็เล่นงานเราอยู่ตลอดเวลาหลอกเล่นงานยิ่งไปหลงผิดโอ้อยู่ในโลกนี้แต่ก่อนเราเป็นโรงศพขยันหมั่นเพียรก็เพราะว่าจะไปแลกอามิดเอามาได้มาแล้วก็เอาไปเสพสุขอะไรต่ออะไรหมุนเวียนอยู่อย่างนั้นเพราะเรามาเรียนรู้ธรรมะแล้วเรารู้เราไม่ต้องไปติดหรอก รถโล่งๆแบบยาวแบบขายรถออกมาได้เสร็จแล้วพอรถมาได้แล้วก็บอกว่าถ้างั้นเรากินน้อยใช้น้อยแล้วเราก็ไม่ต้องออกแรงอะไรมากก็เลยหยุดเพราะถ้าหยุดก็รู้สึกสบายง่ายพอติดหยุดติดอยู่เฉยๆมากค่ะก็มาเรียนรู้ให้สำคัญหรอกไม่ใช่ไม่ใช่มาติดอยู่เฉยๆเรามีเวลาเหลือมามากๆเรามีพลังงานที่ไปก่อนนี้ไปทำงานมาเพื่อบริการตัวเองหรือว่าไปลงสอบให้เขาผลาญพล่าไปให้เขาล้มหลอกลวงให้เป็นฐานผ้าอยู่เพราะเรามารู้ตัวแล้วเราก็ขยันได้อีกการขยันเป็นความดีเข้าใจเป็นสมาธิให้ได้ขยันหมั่นเพียรเป็นความดีบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่กายกรรมวจีกรรมที่ดีกว่านี้มีอีกพยายามระลึกรู้แล้วเราก็ทำสิ่งที่ดีนั้นรังสรรค์ไปอะไรควร อะไรไม่ควรทำรู้ทำทำไปถึงเวลาเมื่อยก็พักมันไม่เมื่อยอะไรทำไปได้เรื่อยๆก็ทำไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงเวลาพักกดมีระเบียบมีหรือว่าสมควรเราก็รู้ตามสมควรตอนนี้เราสมควรพักเราสมควรนอนนอนตอนนี้ไม่สมควรจะนอนยังไม่ควรก็ไม่นอนเราจะรู้ละเอียดละออไปหมดเข้าใจชีวิตจัดแจงชีวิตอย่างวันคืนถูกกาลเวลาไปหมดมีประโยชน์เป็นคนมีคุณค่ามีจริงๆนะไม่ใช่พูดเล่นคุณมีจริงๆมีคนมีคุณค่ายิ่งเราเวลาเราพักผ่อนก็ได้น้อยก็เรียกว่าเป็นคนมีอินทรีย์พระแก่กล้าเก่งเวลาพักผ่อนก็พักผ่อนนิดเดียวก็พอแล้วเสร็จแล้วก็ทำ การทำงานก็มีอยู่ในตัวไม่ต้องเร่งไม่ต้องรีบหรือแม่เร่งรีบแล้วก็จัดแจงให้ได้ไม่สะดุดไม่สะดุดไม่กระเทือนหรือว่าไม่ตกหล่นไม่บกพร่องเป็นไปได้เรียบร้อยเร็วก็ทำได้อย่างคล่องแคล่วไม่อาจช่วยช้าไม่ช่วยแอะเหนื่อยความเกลียดขี้เกียจขี้คร้านโรคขี้เกียจขี้คร้านน่ะมันเฉื่อยเหนื่อยทำทำบ้างไม่ทำบ้างเราและเล่นๆหัวๆไม่ได้ใส่ใจกับงานกับการอะไรเอาแต่เล่นๆมาแซมคนๆไปๆถ้าอย่างนั้นแบบเด็กๆไม่ใช่เอาจริงทำงานก็ใส่ใจมีไอ้โน่นไอ้นี่ผ่านมามีไอ้โน่นไอ้นี่แซมมา มีเรื่องราวอะไรแทรกมาปรากฏวรรควรรคทำงานแทรกนั้นที่มันสำคัญมันจำเป็นไปได้และก็หันกลับมาติดต่อกับงานหลักของเราได้ทำอยู่อย่างไม่ขาดไม่เขินมีแต่ราบรื่นเรายิ่งรู้มากเขาก็ยิ่งจะมากวนมากยิ่งมาทักมาใช้มาแทรกมาแทรกมาแซงมากอันนั้นเดี๋ยวเราทำงานหลักอันนี้ไปเดี๋ยวอันนั้นมันก็มาแซงมาขอคำแนะนำมาขอถามมาขอให้เราช่วยทำให้ไอ้โน่นไอ้นี่อะไรต่ออะไรต่างๆนานาเราทำได้ประสานสอดร้อยไปทุกเวลาเราก็เป็นตัวจากใจเป็นงานใหญ่ทีนี้เราแบ่งสอนคนอื่นได้รับงานช่วงนั้นช่วงนี้ไปได้บ้างเพื่อผู้รับงานไปได้บ้างมันก็เข้าถึงเราน้อยก็ไม่จำเป็นจะต้องมาถึงเราทั้งหมด แต่เราก็รู้อยู่นั่นเองถึงเวลาทำเราก็ทำบ้างในสิ่งที่เราจะทำได้แต่ก่อนเดี๋ยวนี้เราก็ทำถึงเวลาก็ทำแบ่งแจกไปบ้างเราทำเองบ้างหมุนเวียนอยู่อะไรที่สำคัญที่สุดแล้วก็เลือกมาทำอะไรยิ่งใหญ่ที่สุดที่คนอื่นเขาทำยังไม่ได้เราก็เลือกมาทำรับผิดชอบรู้ว่าอะไรที่คนเขาทำไม่ได้แต่เราทำได้ที่เราถนัดดีแล้วมันก็ขาดแคลนมันสมควรจะทำเราก็รับผิดชอบเขาทำมากๆครับอะไรคนใดเขาทำแล้วคนนี้เขาทำได้มากหลายคนทำได้อ่าดีเราทำได้เหมือนกันแต่ว่าเราก็ทำอื่นได้อีกที่ยากกว่านี้คนอื่นก็ทำไม่ได้เราก็ไปรับงานที่ยากขึ้นเถอะสูงขึ้นเถอะงานที่สูงงานที่ยากหรืองานที่ดี กว่านั้นอีกเถอะมันก็เข้าใจไปทิศทางอย่างนี้แล้วจะเข้าใจเราจะเห็นเลยถึงเวลาที่จะลงแขกถึงเวลาที่จะทำงานอันนู้นอันนี้มาช่วยกันแล้วก็มาช่วยหางานอนุบาลก่อนได้เรามาทำไม่ให้ว่ามันจะเป็นงานที่เราเรียกว่ามันไม่ไม่ลำบากอะไรหรอกแต่มันจำเป็นที่จะต้องเร่งรัดเวลาต้องรีบมาช่วยลูกไม้ร่วมมือร่วมแรงกันแล้วก็เข้าใจตามกาลเทศะอยู่ทั้งหมดเราจะอยู่จะเป็นบริษัทที่เจริญมากไม่มีศักดินาไม่มีนายทุนขณะนี้เรากำลังได้ตัวอย่างขึ้นมาแล้วชัดเจนไม่ใช่มึงยังไม่ไม่ซับซ้อนเลยไม่ซุกซนเลยเห็นได้ชัดที่ได้อาตมากำลังรู้สึก ปากมุทิตากินดีมันมีมุทิตายินดีไม่น้อยทุกวันนี้ว่าดีแล้วหนอดีแล้วหนอรูปรอยนี้สภาพนี้มนุษย์สังคมอย่างนี้มีการกระทำได้ปานฉะนี้พวกเราหลายคนที่เข้าใจและทำได้อย่างสบายใจทำได้อยู่ในหมู่กลุ่มนี้เป็นไปด้วยดีเข้าใจและถูกต้องถูกต้องขึ้นมาแล้วยังมีหลายคนที่ยังติดอยู่ในกิเลสส่วนตัวมันก็เข้าใจแล้วแต่มันยังติดอยู่มันยังไม่ปล่อยใจจะสนิทมันยังเข้าใจยังไม่พ้นวิกฤตอิจฉาและเจโตมันก็ยังไม่คุ้นไม่เคยให้มันทำมันก็พอทำเสร็จแล้วประเดี๋ยวมันก็ไม่ไม่ไหวมันก็ยังอยากไปแอบไปแอบเหมือนกับคนติดฟิล์มขอเวลาไปสู่สิ่งนิดหน่อยเหมือนคนติดบุหรี่ให้เห็นใครทำงาน ขยันดีก็เข้าใจว่าทำๆๆแต่มันยังจะต้องติดฝิ่นนิดหน่อยติดบุหรี่นิดหน่อยต้องขอเวลาสูบบุหรี่นิดหน่อยขอเวลาไปติดฝิ่นนิดหน่อยก็แยกเวลาไปแต่ถ้าเราไม่เอาติดอะไรทั้งหมดเราก็อยู่กับหมู่ได้หมดทุกอย่างก็เป็นไปหมดไม่ต้องไปแอบเสียเวลาไปเสียไปเสียไปนี้ติดอันนี้ไม่ต้องเลยแต่เราไม่ต้องไปติดอะไรพิเศษอะไรเราก็ทำอะไรได้ตลอดไปอยู่กับหมูกับผงทั้งสิ้นสอดร้อยกันดำเนินกันไปอย่างดีมันก็มันก็เป็นเนื้อเป็นมวลเป็นเนื้อเป็นมวลเป็นกอบเป็นกำทำอะไรก็เป็นเรื่องเป็นราวเป็นผลเป็นเนื้อหาสาระสารได้เนื้อได้หนังแต่กรอบได้กำไรมากหลายจริงๆ นี่เราเป็นคนดีอย่างนี้ดีคืออย่างนี้แล้วเราก็รู้ว่าสุขภาพกายเราก็เท่านี้ดีแล้วไม่ต้องเอาอะไรมาบอกมาหาหมอมาห่มมาโปะมาปากมากเกินไปสุขภาพร่างกายแค่ปัจจัย 4 และปัจจัย 4 นี้ก็ไม่หลงรูปรถเป็นเสียงสัมผัสอะไรมันมากแล้วไม่หลงยิ่งหลงใหญ่แล้วมันน้อยๆได้แล้วก็พอผมพอเวียนพอใช้พอสอยอาหารกินวันละมื้อก็พอหมุนพอเวียนเสื้อผ้ามีชุด 2 ชุดพอซักผ่อนล้างก็พอหมุนพอเพียงที่อยู่อาศัยไม่ต้องยึดเป็นของเราเขาให้อาศัยอาศัยเขาไม่อาศัยนอนคนใหม่คนใหม่ที่ไหนก็นอนได้กฎหมายคนดินที่ไหนก็มีเราไปตามทฤษฎีของพระพุทธเจ้าท่านเป็นถึงเจ้า ท่านก็ทำอย่างนี้แล้วท่านก็มีชีวิตอย่างนี้มันเป็นชีวิตที่ไม่ต้องแย่งชิงใครไม่เบียดเบียนใครมักน้อยสันโดษสบายดีเหลือเกินพิสูจน์เข้าแล้วแม้แต่ยารักษาโรคเราก็ไม่ใช่เป็นคนช่างป่วยช่างเจ็บนักอะไรนิดอะไรหน่อยก็อย่าไม่มีเกย์โตมีธรรมะโอสถสามารถมีแอนตี้เซฟติกสามารถต่อต้านต่อไปมีกำลังวังชามีกำลังจิตใจกำลังเจโตสามารถที่จะต่อสู้ต่อโรคภัยไข้เจ็บได้ไม่ต้องอาศัยยาเราก็ไม่ต้องเพราะไอ้พวกนี้มันพัดผ่านมาได้ความไม่สมดุลในชีวิตในสรีระมันเกิดได้ชั่วครั้งชั่วคราวเราทำเราก็ไม่ต้องอาศัยยาพยายามรู้ส่วนไม่ ให้มันนิดๆหน่อยๆก็เดี๋ยวมันก็ปรับปรับตัวปรับปรุงตัวนั้นเรียกว่าเราสามารถมีสิ่งที่รู้ในสิ่งที่ปรับแล้วเราก็ต่อสู้ได้ภูมิคุ้มกันของเราสูงมันจะขาดสมดุลเล็กๆน้อยๆแล้วก็ปรับได้เสมอไม่ต้องถึงอาศัยวัตถุสิ่งของอะไรเป็นอยู่เป็นยาอะไรมากนักเรายิ่งเก่งนะเพราะเราจะเรียกเมื่อกี้ได้ใช้คำไปแล้วว่าเราจะเรียกยาหรือเราจะเรียกอาหารมันก็เป็นเรื่องเดียวกันอย่าก็คือสิ่งที่เข้าไปเสริมให้มันสมดุลอาหารก็คือสิ่งที่เข้าไปเสริมให้มันสมดุลหรือพอเพียงหรือเป็นเชื้อเพลิงเป็นสิ่งที่เขาไปสังเคราะห์ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเรียกว่ายาหรือเรียกว่าอาหารเหมือนกันหมดเพราะฉะนั้นเรากินอาหารทุกวันนี้เราก็กินยากินยาเพราะไม่ได้กินอร่อยนะถ้าใครคิดว่าอร่อยก็เราก็ติดเราก็หลงถ้าเราติดก็ถ้าเรารู้ว่าเรากินอาหารก็คือยาหรือคือธาตุคือเชื้อเพลิงที่จะเอาไปสังเคราะห์เราก็กินเข้าไปอันนี้มีธาตุมีสิ่งที่จะเข้าไปสังเคราะห์ชีวิตร่างกายถึงเวลากินพอประมาณเสร็จแล้วก็เลยชีวิตก็จะง่ายแสนง่ายอยู่สบายแสนสบายจะอยู่อีกกี่ร้อยปีก็ช่างมันมันแข็งแรงดีก็แข็งแรงไปทำประโยชน์ให้โลกได้หลายเท่าไหร่ก็หลายไม่อยากเป็นไม่อยากตายแข็งแรงอยู่ทำไป อาตมาถ้าจะอยู่อายุ 100 ปีก็ดีมันแข็งแรงอยู่ก็ดีไม่ใช่ไม่อยากตายไม่อยากอยู่คนที่ยังมีจิตที่บอกว่าแหมโลกก็เท่านี้นะยังมีความอยากตายยังมีแนวโน้มในจิตนิดๆหน่อยๆจริงๆว่าเราตายไวๆคนดีคนนั้นก็ยังงงๆอยู่ทั้งๆที่ตัดกิเลสอะไรหลุดพ้นๆออกไปได้มากแล้วก็จริงแต่ก็ยังนึกมีมิจฉาทิฐิอยู่เออเราหน้าตายอยากตายถ้าเราเป็นคนดีทำไมคุณจะคิดอยากตายไปแล้วเราเป็นคนดีเราอยู่มีพลังงานมันก่อสร้างทาสขันอันนี้มาเป็นชีวิตนี่มันหลงสร้างมาด้วยความหลงถูกหลอกมาดีบ้างเสียบ้างสั่งสมคุณธรรมมาบ้างเพื่อที่จะมาเป็นแรงงานให้แก่โลกถ้าจะเป็นมนุษย์มันเกิด ในโลกก็มาเป็นมนุษย์ตัวอย่างในโลกเราจะแสวงหาสิ่งประเสริฐความรู้ประเสริฐให้แก่ตัวเองจนเราเป็นคนตัวอย่างในโลกเราก็รู้แล้วว่าเราจะต้องทำทำจนกระทั่งเรารู้ออคนนี่มันสุดยอดอย่างนี้เองเกิดหรือตายจะเกิดแล้วก็จะเกิดต่อถ้าเกิดต่อมาก็มาเป็นคนตัวอย่างมาเป็นพระโพธิสัตว์อีกแต่ไม่เกิดแล้วล่ะเราจะตายตายตอนนี้ไม่มีใครจะมีสิทธิ์มาห้ามเราได้เราจะนิพพานแล้วรูปนามขันธ์ 5 ถึงอายุขัยอันสุดเช่นหมดอายุหมดกรรมหมดขันธ์และเราจะไม่เกิดอีกล่ะไม่มีใครบังคับไม่มีพระเจ้าไหนมาสั่งเราได้นอกจากเราเป็นพระเจ้าเองเราจะหยุดปรินิพพานเป็นอรหันต์สุดท้ายถึงเวลาตายเวลานั้นตายจริงๆปล่อยวางอย่างไรเราก็ทำอย่างนั้นแหละมันก็เลิกเกิดเลิก เลิกแต่ถ้าเรายังเขียนว่าเออเราเกิดก็เกิดเถอะช่างมันเถอะเราเกิดมาช่วยมนุษยชาติเราก็เข้าใจธรรมะเป็นอรหัตตผลอรหันต์นะดีแล้วเราจะเกิดมาถูกโลกมันมอมเมาเล็กน้อยกว่าเดี๋ยวเราก็รู้ตัวเพราะเรามีอินทรีย์ยิ่งเป็นพระโพธิสัตว์ที่ท่านได้ฝึกเพียรรู้ว่าเกิดมาเป็นคนดีเป็นคนอย่างไรท่านก็จะเป็นคนดีอยู่ตลอดนานนับกับกันไปจะเป็นพระโพธิสัตว์อยู่นิรันดรก็เชิญมันก็จะมีที่จบอันหนึ่งแม้จะเป็นพระพุทธเจ้ามันก็จะต้องเจาะจงพระพุทธเจ้าเป็นคนที่สูงสุดทำงานมาเป็นมนุษย์ตัวอย่างมาเขานับชาติของพระพุทธเจ้าที่เกิดมาตั้งไม่รู้กี่แสนมหากษัตริย์เกิดแล้วเกิดอีกมานานนับชาติเพื่อมาเป็น ตัวอย่างอีกสักเท่าไหร่จนได้ถูกกับพระพุทธเจ้าท่านพยากรณ์ว่าจะเป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตก็หมายความว่าเป็นคนดีที่เที่ยงแท้ที่เป็นมหาโพธิสัตว์เป็นพระโพธิสัตว์มหาศาลที่แน่นอนไม่มีอะไรดูดดึงไม่เอามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปได้แม้ตัวเองไม่รู้ตัวจะมาถูกมอมเมายังไงก็ไม่มีปัญหาเพราะบริษัทอย่างนั้นท่านก็ยังจะต้องสุดท้ายก็ต้องเลิกเหมือนกันเลิกเกิดมันกัดเป็นได้ถึงความเช่นนี้เพราะพวกเรายังไม่รู้ตัวยังไม่เข้าใจถึงอย่างที่พูดนี้ทำให้เห็นทำให้เป็นจริงว่ามันสูงสุดก็เป็นคนที่ไม่จึงอยากเกิดไม่ต้องอยากตายไม่ต้องจริงๆเรายังมีอารมณ์อย่างนั้นอยู่มันยังเป็นมิจฉาทิฐิมันยังเป็นสิ่งที่เป็น เป็นการความป่วยโรคของจิตเป็นโรคของจิตชนิดหนึ่งที่ต้องรู้ด้วยปัญญาอันยิ่งเราเองเรามีอะไรเป็นเหตุให้มันถึงอยากตายก็มันไม่ต้องหย่ามันก็ต้องตายคุณจะไม่มีความรู้ได้ยังไงไม่ต้องอยากหรอกตายแน่ๆคุณจะอยู่ค้ำฟ้าไม่ได้หรอกวันหนึ่งคืนหนึ่งคุณต้องตายในอนาคตไม่ต้องอยากหรอกตายเราพยายามรักษาให้ชีวิตมันหมุนเวียนมีการมีวงจรมี circulation ที่หมุนเวียนอยู่อย่างพอดีกายขันก็ดีจิตขันธ์ก็ดีให้มันเข้าคล่องให้มันคล่องตัวไม่ต้องลำบากลำบนอะไรช่วยตัวเองให้มันได้แม้แก่แม้เฒ่าแก่ลงไปร่างกาย ร้านในเรื่องกระดูกเนื้อเยื่ออะไรมันก็แก่ก็เฒ่าลงก็ตามคุณก็พยายามฝึกหัดให้มันมีความแข็งแรงพอที่จะมีพลังงานเข้ามาดุนดันให้มันขยับเขยื้อนให้มันคล่องแคล่วแข็งแรงมีอำนาจถึงความเคยชินที่มันเป็นไปได้สร้างสรรค์มันอยู่เสมอๆให้ช่วยตัวเองให้ได้มากที่สุดอย่าให้เบียดเบียนเขาอย่าให้เขามาต้องมาเป็นภาระลำบากกับเราไปเรื่อยๆแม้จะแก่จะเท่าช่วยตัวเองไปอย่างนี้แหละจนแก่จนเฒ่าเราก็จะอยู่ง่ายและไม่เบียดเบียนใครเขาเนี่ยเราช่วยตัวเองได้แม้ที่สุดเรากินเราใช้มันน้อยภาระของเราที่ฉันเองเยี่ยวเช็ดเองเสื้อผ้าซักเองสิ่งที่เราเป็นกลุ่มอุปกรณ์ปัจจัยของเรานี่เราทำเองง่ายๆง่ายๆขึ้นไม่ต้องเป็นภาระคนอื่นจะช่วยก็เป็นแ