ปริยัติกับสภาวะอันไหนสำคัญกว่า.docx

ปริยัติกับสภาวะอันไหนสำคัญกว่า _สิรภพ สุขพูล : ถ้าเราจะปฏิบัติธรรม ระหว่างปริยัติ กับ สภาวะนั้น อันไหนเราจะให้ความสำคัญมากกว่าครับ ผมเคยอ่านในหนังสืออภิธานศัพท์อโศก พ่อครู ก็ได้กล่าวไว้ว่า เช่น สำนักอาจารย์สุจินต์ เขาก็วนอยู่กับปรมัตถ์ วนอยู่กับภาษา แต่ก็ไม่ลงลึกถึงสภาวะ ให้หัดอ่าน อาการ ลิงคะ นิมิต อุเทศ ซึ่งระหว่าง สภาวะกับพยัญชนะ เป็นเรื่องใหญ่ ไปยึดถือพยัญชนะ แต่ไม่มีสภาวะ อย่างที่เป็นกันส่วนใหญ่ แต่หากไปยึดสภาวะแต่ไม่รู้จักพยัญชนะ ก็ไม่ได้เรื่อง เหมือนกัน ปัญหาของผมอยู่ที่ว่า มีเพื่อนญาติธรรมของผมเอง เขาแย้งว่า ปริยัตินั้นสำคัญที่สุด มากกว่า สภาวะ อยากให้พ่อครูตอบชัดๆ ระหว่างปริยัติกับสภาวะนั้น อันไหนสำคัญมากกว่ากันครับ พ่อครูว่า…พยัญชนะกับสภาวะ หรือบรรญัติ ปริยัติ พยัญชนะ คือสมมุติสัจจะ แต่สภาวะคือปรมัตถสัจจะ คือเข้าไปถึง จิต เจตสิก รูป นิพพาน คนเราต้องศึกษาปริยัติ เอาไปปฏิบัติก็ถึงมีปฏิเวธ เพราะคนเรารู้เองไม่ได้ หรือบางคนได้สั่งสมบารมีจนเป็นสยังอภิญญา ก็จะมีความรู้ด้วยตัวเอง นอกนั้นต้องได้รับเหตุปัจจัยจากผู้รู้มาก่อน ไม่อย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่อย่างละเอียดก็หยาบ ไม่หยาบก็ละเอียด เพราะยังไม่ครบสมบูรณ์ นอกจากผู้มีสยังอภิญญาได้สั่งสมภูมิธรรมาเต็มแล้วตั้งแต่ชาติก่อน มาถึงชาตินี้ แม้จะไม่มีผู้รู้ผู้สัมมาทิฏฐิ ผู้เป็นครูมาเลยก็ตาม สยังอภิญญาผู้นี้ก็สามารถนำโลกุตรธรรมมาเปิดเผยเป็นไก่ตัวพี่ได้ จึงเรียกผู้นั้นว่าสยังอภิญญา อาตมาก็ประกาศตนเองเป็นสยังอภิญญา ตามที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ในสัมมาทิฏฐิ 10 เป็นผู้ที่อธิบายสัมมาทิฏฐิทั้ง 9 และเอามาให้พวกเราปฏิบัติได้เกิดมรรคผลเป็นโลกุตระธรรมจนเกิดผลนั้นทำให้พวกเรามารวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวกัน เป็นเอกีภาวะ เป็นสังคมรวมอยู่กันอย่างสามัค