170000-B มหาสุทัศนสูตร ตอน2-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

าๆถูกกันในบัดนี้ก็คงจะพอมีสภาวะธรรมรับได้บางคนหาเรื่องของการก่อเกิดในทางธรรมก็เหมือนกันในทางโลกแต่มันมีสิ่งที่รู้ลึกซึ้งละเอียดสุดคุ้มไปหารูปมันมองไม่ออกเห็นไม่ได้ง่ายๆจนกว่าจะมีสภาวะรับแล้วค่อยๆขยายอยู่เป็นฟัง มาเป็นภาษาอย่างที่เป็นภาษาก็ไม่ได้รู้ภาษาหรอกเราใช้ภาษานั้นเป็นสื่อเข้าไปรู้สัจจะเข้าไปรู้สภาวะธรรมในจิตในความเป็นจริงอันนั้นต่างหากเราไม่ใช่มารู้ตัวภาษาดื้อๆที่ผมพูดเนี่ยผมก็ใช้ภาษาโยมเข้าไปหาสิ่งหนึ่งให้กับคุณรู้สิ่งหนึ่งก็มายาคืออะไรและสิ่งนั้นคืออะไรที่จริงสิ่งที่เป็นแม่เป็นมโนผุพังให้ก่อเกิดอย่างนั้นถ้าก่อเกิดโดยเรารู้มโนปุพพังแล้วเราปรุงให้มันดีอยู่ในขอบเขตไม่ให้มันโตใหญ่เกิน 6 เกินเป็น 7 ส่วน 7 ไปตัวใหญ่ที่สุดแค่เจ็บจนเจ็บไม่ได้เป็นแค่ฉันพระไม่ใช่มายักษ์เป็นแค่สันทะไม่ใช่แค่โดนกะเจ็บเกินกษัตริย์ปะไปไม่เอาเอาแค่ฉันพระเอาแค่ 6 6 ขั้นสูงสุด 7 มันก็จะระวังยากเป็นสัจจะก็จะวางระวังยากถ้ายิ่งเกิน 7 ไปแล้วไม่เอาเลยเจ็บจริงในระหว่างขั้นปลายสุดขอบสุดที่เราจะต้องระมัดระวังที่สุดซึ่งให้อำนาจแก่พระพุทธเจ้าเท่านั้นแหละพระพุทธเจ้ามีแรงพอที่จะฆ่าตัวเจ็บได้สบายสบายหรือว่าโพธิสัตว์ใหญ่ที่จะสามารถฆ่าดับไปเก็บได้สบายสบายเรายังไม่ถึงตัวเจ็บอย่าให้โตถึงเจ็บให้มีแค่ฉันพระแค่ 6 เป็นสูงสุดแล้วก็ให้มันออกเกิดไม่มีค่ามีสีให้มันช่วยก่อเกิดให้มันช่วยเป็นเครื่องนำเครื่องปรุงไปจะปล่อยให้มันรุนแรงขึ้นมานั้นเราค่อยๆทำกันไปแล้วทุกอย่างมันจะค่อยๆโตขึ้นค่อยๆก้าวขึ้น เป็นความมั่นคงเกิดขึ้นจริงที่ผิดเกิดขึ้นจริงที่ปัญญาถ้าปัญญาเราไม่มีเราก็คงจะเกิดเบื่อหน่ายอย่างที่ภรรยาหนูคิดว่าเบื่อหน่ายแล้วมันเป็นจริงถ้าเราไม่รู้จิตตัวนี้เราพังเลยแล้วเราไม่รู้แก้ไขจุดทำคืนเมื่อไม่รู้สึกทำคือไม่รู้จิตแก้กลับเราก็เสียก็ถึงขั้นกินซากสัตว์เขาทำลายไปได้เพราะเราจะต้องแก้ปรับในมุมที่เรารู้แล้วว่าคืออะไรอะไรมันเป็นอยู่อะไรมันเป็นสิ่งก่ออะไรมันเป็นเชื้ออะไรเป็นรากเน่าบางทีก็อธิบายไปแล้วก็เป็นรากเหง้าเพราะไม่มีปิติในโลกแล้วก็มีปิติในธรรมเมื่อเรามีปิติในธรรมเราก็จะต้องกรอบๆ หล่อเลี้ยงปิติแบบธรรมและก็ต้องรู้หมู่ลูกภูมิรู้แดนที่อยู่รุกกลุ่มที่อยู่พวกคุณจะแตกออกไปไหนไม่ได้คนไหนที่เป็นอโศกและแตกออกไปไหนไม่ได้คนที่เป็นอโศกจริงแล้วจิตเกิดเป็นอโศกแล้วแตกออกไปไม่ได้คนไม่ใช่อโศกเท่านั้นจะแตกออกมันไม่ใช่อโศกเท่านั้นจะแตกออกคนที่เป็นอโศกกินแล้วไปไหนไม่ได้หรอกถึงไปก็ต้องกลับคืนมาถึงไปก็ต้องวกกลับคืนมาในวันหนึ่งถึงแมวว่าจะไปยังไงยังไงก็เสียเวลาเปล่าเพราะฉะนั้นก็เมื่อเราแน่ใจว่าเราเป็นอโศกเราจะไปไหนจะไปทำไมไปไม่เข้าเรื่อง ใช้เวลาช้าชักแล้วเราเองเราออกไปเสียเวลาเหล่านั้นจะไปสั่งสมสิ่งที่ไม่ดีใส่จิตหุ้มข้อตัวเองขึ้นมาเปล่าๆแล้วจะต้องมานั่งล้างนั่งละมานั่งทำอะไรกับมันอีกมันเสียเวลาภาษานอกจากเสียเวลาแล้วตัวเราเองแทนที่จะเป็นประโยชน์แก่อโศกช่วยโลกเกื้อกูลโลกตัวเราเองกลับไปเป็นตัวดึงไอ้นี่เอาไปอยู่นอกอีกส่วนนอกมันก็ไม่เคยถามเพราะฉะนั้นเราจะต้องอยู่ในนี้แหละแล้วก็ช่วยกันมันจะเจ็บปวดอะไรยังไงก็พยายามนะมียังไงบ้างก็มาบอกผมผมจะพยายามบอกให้ถ้าพยายามเปิดปิดรับเข้าใจด้วยปัญญาจิตใจรับได้เข้าใจเป็นปัญญาและรู้เองรู้แล้วก็เอาไปทำให้ได้ มันทำผิดนิสัยผมก็เก่งที่สุดเท่าที่จะสามารถแชร์ภาษาหรือว่าแฉสภาพทำนั้นออกมาเป็นภาษาให้คุณเข้าใจได้คุณจะรู้ได้ด้วยภาษาเพราะว่าคุณอย่างเจโตเข้าไปรู้อย่างผมรู้ไม่ได้ถ้าคุณมีเจโตไปรู้อย่างผมรู้เลยผมไม่ต้องอธิบายเป็นภาษาไม่ต้องแปลมาเป็นสื่อความหมายเป็นภาษาให้คุณรู้เลยคุณก็ไม่ต้องถามผมก็ได้และคุณก็รู้เองอยู่แล้วเพราะผมก็คือทุกๆสิ่งที่เป็นจิตคือสิ่งที่เป็นวิญญาณที่เรียกว่าพุทธกิจหรือโพธิจิตอะไรก็ตามแต่อันเดียวอันนั้นแหละเพราะใครมีโพธิคุณพุทธกิจและก็ไม่ต้องไปถามใครคนนั้นก็มีอันนั้นเองก็รู้เองเว้นแต่ว่าเมื่อมีแล้วจะขยายออกมาให้ใครรู้ก็ปั้นมาเป็นรูปสมมุติ เป็นภาษานี่ก็เป็นมโนมโนมายาแล้วเป็นภาษานี่ก็เป็นวจีเป็นกายกรรมก็ยิ่งเป็นมโนมยาใหญ่ขึ้นไปอีกเป็นพฤติกรรมเป็นกายกรรมหยาบขึ้นไปอีกเป็นรูปชัดๆเป็นรูปการที่เป็นกายกรรมยากไปอีกมันก็จะเห็นได้รู้ได้เพราะว่าคนที่เป็นอโศกจริงแล้วไม่ไปไหนหรอกจิตมันอยู่เนี่ยถ้าเกิดว่ามันจะวางทิ้งจากอโศกแล้วก็เริ่มต้นจะมีความรู้สึกเลยอย่างที่ภรรยารู้สึกเจ็บปวดเยี่ยวเฉาหดหู่ก็เดินออกไปเนี่ยอย่างท่านกุสโลเดินออกไปกับน้ำตาไหลออกไปจากนี่ไปเลยมันไม่มีประโยชน์ถ้าไม่มีเบิกเลยมันไม่มีเพิ่มขึ้นมันมีแต่เหี่ยวเฉา ไปไม่ได้หรอกถ้าใครเป็นอโศกแล้วไปไม่ได้เพราะว่าเราไม่มีภูมิเราไม่มีแดนอื่นเพราะมีภูมินี้มีแดนนี้ที่จะเกิดขึ้นมากอบกู้โลกโลกมันแย่ลงไปทุกวันทุกวันกาลียุคมันใกล้ขึ้นมาทุกวันทุกวันมันตีกันมันฆ่ากันมันต่อต้านกันมันทารุณกันมันเอาเปรียบเอารัดแล้วก็ต่างคนต่างไม่เข้าใจชั่วแวบนึงที่มีอารมณ์ดีให้ดีนั้นก็จะเกิดขึ้นมาเป็นคู่ต่อสู้กับของร้ายแต่เสร็จแล้วของร้ายมันใหญ่ของร้านก็จะชนะไม่มั่นคงหรอกพ่ายแพ้ท้องดีก็จะถูกของร้ายกลืนไปพ่ายแพ้ในโลกนี้มีพ่ายแพ้ทั้งข้างบนในโลกแต่ จะทำนั้นธรรมะไม่พ่ายแพ้ตายก็ตายคาอยู่ก็อยู่กับผัวขาขาดเลยตายคาขาดไม่พ่ายแพ้สู้ได้หรือไม่สู้ได้ก็สู้จนกระทั่งเราสามารถที่จะอยู่ยังชีวิตยังกาละนั้นไปได้จนกว่าจะถึงการทำกาละมันไม่มีอื่นเราจะทำอย่างนั้นจะเป็นอย่างนั้นพระสงฆ์นี่เกิดมาจริงผมเองผมก็ไม่อยากจะพูดมากเกินไปเดี๋ยวจะกลายเป็นคุยเป็นพยากรณ์เป็นอะไรเกินขอบเขตมันยังชาวบ้านเขาไม่มีความระมัดระวังอะไรหรือเหมือนกับนักปฏิบัติธรรมสมณะพราหมณ์บางรูปที่เขาคุยโอ้คุยอวดกล่าวเกินขอบเขตทำเป็นพยากรณ์ทำเป็นอะไรต่ออะไรล่วงหน้า จะมีอย่างนี้จะเอาโน่นไอ้นี่จะอะไรต่ออะไรมันไม่ค่อยเข้าท่าอะไรหรอกมันไม่ค่อยเข้าท่าก็ผิดตัวเองก็ทำลายตนตัวเองพยากรณ์ผิดไปทำลายตนถ้าตัวเองทำลายพยากรณ์ถูกก็เกิดดังขึ้นมาเท่านั้นเองได้แต่ความดังจับได้แต่ความทำลายมันไม่ใช่สัจจะบริษัทจะนั้นไม่ต้องไปพยากรณ์นำหน้าอะไรมากมายหรอกเป็นแต่เพียงนำทางเป็นแต่เพียงชี้แนะสิ่งที่พ่อขึ้นไปเป็นลางๆนิดๆหน่อยๆไปทำนายล่วงอะไรต่อไปจนเกินขอบเขตไปเป็นตัวเป็นตนจนกระทั่งยึดมั่นถือมั่นเสร็จแล้วก็ไม่ได้อย่างนั้นแล้วก็จิตใจก็ส่งเหี่ยวเฉามันก็เป็นโรคโรคก็คือจะต้องให้เป็นไปได้อย่างนั้นคิดว่าจะ อย่างนั้นเสร็จแล้วมันไม่ได้เป็นเพราะเหตุปัจจัยเรามีแต่ความมุ่งดีถ้าเหตุปัจจัยมันพังพร้อมทุกคนใส่ใจทุกคนตั้งใจทำเหตุปัจจัยครบมันก็เป็นสิ่งดีอันนั้นเป็นจริงๆเป็นแน่นอนถ้าเกิดเหตุปัจจัยมันไม่ครบมันก็เป็นไม่ได้จะเป็นว่าความผิดก็ไม่จริงเพราะเหตุปัจจัยไม่ใช่ตัวเราคนเดียวอย่างผมสร้างศาสนาเนี่ยผมไม่ได้สร้างศาสนาด้วยตัวผมคนเดียวพวกคุณเป็นกำลังสำคัญพวกคุณเป็นหน่วยที่สำคัญที่จะพยายามเดินทางจะพยายามกอบกู้จะเป็นมวลเป็นอันดูเป็นตัวตนที่จะเป็นตัวตนแต่ไม่ใช่ตัวตนของโลกตัวตนของสัจธรรมพวก ไม่ต้องเกาะกันการเกาะนี้ก็เป็นภาษาโลกการทำเป็นตัวตนนี้ก็เป็นภาษาโลกแต่โดยสัจธรรมนั้นเราไม่ได้ทำตัวตนของชาวโลกเราไม่ได้เกาะยึดกันโดยที่จะเอาอำนาจนี้ไปเป็นอำนาจโลกแต่ละเกาะกันเป็นอำนาจทำประกอบการเป็นกลุ่มก้อนของอำนาจธรรมะและอำนาจธรรมะนี้เกาะกลุ่มกันนี้มันจะไปช่วยโลกต่างหากมีเอาภาษาโลกยืมภาษาโลกเขามาใช้เท่านั้นนะไม่ใช่ว่าเราจะไม่มีตัวตนเราไม่มีตัวตนน่ะมันก็เป็นแต่เพียงปากพูดแต่เรามีตัวตนของธรรมเราไม่มีตัวตนของเราจริงๆตัวเราตัวของเราคนของเราเมียน้อยมีความเห็นแก่ตัวโล โทรศัพท์ที่มีอยู่ในตัวเราไม่มีอันนี้เราหมดตนแล้วหมดตัวแล้วโลภะโทสะโมหะในตัวเราจนกระทั่งยึดวันนี้เป็นรูปเป็นรอยเป็นสิ่งที่จะต้องยึดเอามาให้หามาให้มันไม่มีก็หมดตอนหมดตัวแต่ว่าก็เหลือตัวเราเองนี่ยังเป็นสมมุติอยู่ในโลกก็เป็นมวลเป็นก้อนเป็นแท่งเป็นตัวตนที่จะรวมกับหมู่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเป็นเอกภาพเหมือนอย่างผมบอกผมไม่มีตัวตนแล้วผมถอดตัวตนแล้วนะผมก็พูดก็พูดอยู่อย่างนั้นผมก็คือพวกคุณพวกคุณคือผมผมไม่มีผมไม่เอาผมไม่มีตัวมีตนผมไม่เอาตัวเอาตนผมไม่มีตัวไม่มีตนผมไม่มีแล้วตัวผมไม่มีแล้วผมก็คือพวกท่านผมไม่ เอามาอะไรมาไว้มองเห็นแก่ตัวไม่รู้มาจะโลภะโทสะใส่ตัวไม่มีไม่ได้เอาเพื่ออันนั้นเลยผมไม่ได้รับรสชาติอันนั้นเลยแต่ผมคือพวกคุณทุกคนนี่แหละแล้วผมก็จะพยายามอยู่ในฐานะเหมือนจิตตะเหมือนจิตตะเหมือนพ่อซึ่งพวกคุณก็เข้าใจอยู่แล้วมันลงรูปเองเรื่องอะไรพวกคุณมาเรียกผมพ่อทำไมใครเป็นคนประกอบไปตั้งขึ้นใครเป็นคนมันโน้มขึ้นแล้วพวกคุณไม่เห็นดีเห็นชอบยังไงกันแล้วคุณเรียกไปแล้วนี่คุณเรียกกันไปอย่างไรมันก็เป็นของมันเองตามบุคลากรที่ฐานตามรูปเรื่องผมเป็นคนก่อขึ้นหรือสร้างขึ้นหรือเพราะมันบังคับพวกคุณเนี่ยมาเรียกพ่อหรือเปล่าผมไม่ได้บังคับผมไม่ได้มีแนวโน้มผมไม่ได้เคยไปจีบใครเป็นจุดไปเริ่มก่อเมื่อไรว่าให้พวกคุณมาเรียกพ่อ แต่มันก็ต้องมีตัวเกิดมีแม่เป็นตัวร่วมทำให้เกิดแล้วก็ก่อเกิดขึ้นมามันเรียกพ่อนี่โดยเกิดเขาประสานภาษาที่มันเรียกผมว่าพ่อนี่ก็เป็นอุปราชอธิษฐานที่มันเกิดขึ้นมาในโลกแล้วก็จนกระทั่งมาทำอะไรก็ได้อยู่นี่ผมก็ไม่ได้มานั่งหลงตัวหลงตัวแล้วก็ไม่มานั่งส่งเสริมยินดีปรีดาในคำว่าพ่อจนกระทั่งจะต้องเอามาใช้มามาทำเหมือนกับมันเกินขอบเขตไปผมก็ไม่ได้ไม่ต้องส่งเสริมแต่พวกคุณก็พยายามเพิ่มกันเองจูงกันเองแล้วก็ใช้สัจธรรมสร้างตัวภาษาคำว่าพ่อผมเองผมก็ระมัดระวังให้ความเป็นอิสระเป็นพ่อหรือเป็นบิดรอิสระและมีดอนและ นอนติดรัตน์เนี่ยพ่อเนี่ยก็ทำความเป็นบิดรไม่ให้อยู่ผมไม่ให้มายาเกิดหรือไม่ให้โลกเกิดโรคนั้นเกิดมาแต่สมมติโลกนั้นสร้างสมมติมายานี่สร้างสมมุติเหมือนกับทางผมว่าเมื่อกี้นี้ทางมีส่วนหนึ่งที่เรียกว่าแม่หรือมายาก่อเกิดสมมุติภาษาเรียกว่าพ่อเรียกว่าปิตะมาให้กับผมก็เป็นแต่เพียงเท่านั้นเองแล้วผมก็รับอันนั้นมาโดยรู้ว่าอันนี้ก็เป็นปีศาจอันนึงเหมือนกันคำว่าพ่อเขาไปติดกับอันนึงแล้วก็เอามาเลี้ยงกันไปช่วยชูกันไปเรามีลูกโดยที่เราไม่ใช่พูดให้กำเนิดเองเราไม่ต้องไปอุ้มท้องเองเราไม่ต้องไปเป็นตัวเกิดเกิดที่เรานี่เองไม่ต้องก็ได้ แต่เราสร้างพระปิดตานี้มันมีช่วงค่ำปิดตากับลูกนี้มีช่วงค่ำแต่มายะกับลูกนี้มีติดกันเลยก็เป็นมะยะแล้วก็ถึงเป็นลูกซึ่งเป็นปุตตะมันจะต่อขั้นอย่างนี้เพราะถ้าเราตัดตัวกลางสักตัวนึงตัดไม้ยางซะตัดไม้ยาซะกัดแม่ทำความเป็นแม่ให้หายไปมีแต่พ่อกับลูกให้ตายยังไงก็ไม่มีเกิดเพราะพ่อกับลูกมันเป็นก็เป็นรากเหง้าเป็นโคตรอันเดียวกันพ่อกับลูกเป็นโคตรอันเดียวกันคือโคตรบวกไม่ใช่โคตรลบเป็น 1 กับ 3 ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาอะไรอธิบายให้ฟังมันเป็น 1 กับ 3 เมื่อ บอกแล้วแม่อยู่ขั้นกลาง 2 พ่อแม่ลูกใช่ไหมพ่อกับลูกนี่มันเป็น 1/3 มันโคตรเดียวกันเป็นตัวขี้เป็นเลขคี่อันเดียวกันไม่ใช่เรื่องครูเพราะงั้นมันไม่ใช่บวกมันไม่ใช่ลบมันเป็นบวกบวกมันเป็นบวกบวกมันเป็นทางเดียวกันน่ะมันเป็นเรื่องเดียวกันจะเรียกว่ากัดปากโคตรด้วยกันหรือจะเรียกว่าโกณฑัญญะโทษด้วยกันก็ตามมันก็เป็นโคตรทางนึงอันเดียวกันมันไม่ลงไปมีอีกโคตรนึงมันไกลกันเพราะงั้นช่วงกว้างตรงนี้แหละมันไม่ทำให้การเกิดเกิดขึ้นระหว่างนี้มันทำไม่ทำการรับประทานสิ่งนี้มันเกิดขึ้นมาจริงที่ผมพูดสิ่งที่เรียกว่าแม้แต่ยกตัวอย่างคำว่าพ่อแม้แต่ยกตัวอย่างอะไร ขึ้นมานี่ไม่ใช่ยกเอาขึ้นมาเด่นมันดีอะไรเอามาผสมเพื่อเป็นข้ออ้างเป็นหลักอิงให้พวกคุณได้พยายามทำภูมิทำความเข้าใจทำปัญญาเข้าใจไปให้จริงๆคุณจะเห็นได้คุณจะเข้าใจได้มันก็ค่อยเจอมันค่อยๆเป็นค่อยๆอะไรๆขึ้นมาผมพยายามผมบอกอยู่เสมอผมเองเป็นผู้ที่ดูหมอผมไม่ใช่หมอดูแล้วผมพยายามเอาสิ่งที่เกิดแล้วเนี่ยมาขยายให้คุณฟังเสมอสิ่งที่เกิดแล้วผมก็หยิบสิ่งนั้นเข้ามาเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่พยายามอธิบายตามทีหลังอธิบายตามทีหลังเพื่อให้คุณแน่ใจว่าสิ่งนี้เราไม่ผิดหรอกให้คุณแน่ใจให้คุณมั่นใจว่าไม่ผิดหรอกคุณได้มากันดีแล้วคุณได้ดีแล้วคุณได้ดีกันแล้วคุณไม่ได้ผิดเลยคุณไม่ได้มาผิดเลย คุณกำลังกระทำสิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษย์อันควรทำคุณเป็นที่ได้เป็นไม้เป็นมือช่วยเขาสร้างลาภยศสรรเสริญสุขมอมเมาโลกไม่ได้ลาภเสื่อมลาภก็ทุกข์อ้าวจะต้องเบียดเบียนตีรันฟันแทงฆ่ากันแย่งกันไม่ได้ยศก็จะต้องเบียดเบียนโหดร้ายทารุณแย่งกันชิงกันฆ่ากันไม่ได้สรรเสริญก็จะเบียดเบียนโหดร้ายทารุณฆ่ากันแย่งกันกินกันไม่ได้สุขไอ้ที่เราหลงๆว่ามันเป็นของดีนักหนาคุณก็จะไปแย่งกันเบียดเบียนกันฆ่ากันตีกันทำลายกันอยู่อยู่ในโลกนั่นน่ะอันนั้นเป็นสิ่งที่คุณเห็นว่ามันสนุกนักหรือคุณเห็นว่าเป็นสิ่งที่สนุกนักหรือมนุษย์ทำได้แค่นั้นหรือ ได้แต่ไปแย่งลาบแย่งยศแย่งสรรเสริญอย่างสุขกันเท่านั้นหรือมนุษย์ทำได้แค่นั้นเหรอเสื่อมลาภก็ไม่พอใจเสื่อมยศก็ไม่พอใจใครมานินทาไม่ยกยอปอปั้นก่อนโกรธก็ทุกข์ทำไมมนุษย์ทำได้แค่นั้นหรือมนุษย์คำว่ามนุษย์หรือจิตสูงนี่ทำได้แค่นั้นแหละทำดีกว่านั้นไม่ได้หรือคิดให้ดีมองไม่เห็นพยายามอ่านไม่ออกมนุษย์เรานี่ทำได้ยิ่งกว่านั้นไม่ต้องลากไม่ต้องมามีอำนาจยศไม่ต้องมามีฤทธิ์สรรเสริญไม่ต้องมาใหญ่สรรเสริญไม่ต้องมามีเด็กไม่มีความกล้าไม่มีความเก่งอะไรที่จะต้องมาบังคับขู่เข็ญให้เราหลงเด่นหลงดังหลงดี สูงใหญ่อะไรหรือแม้แต่ที่สุดความสุขที่เป็นของปรารถนาเหลือเกินของมนุษย์สัตว์โลกทั้งหลายทั้งปวงก็ไม่ต้องมาใหญ่กว่าเราสร้างความสุขก็ไม่ต้องมาเป็นเจ้านายเราไม่ได้แม้แต่ความสุขก็มาเป็นเจ้านายเราไม่ได้เพราะในโลกนี้อริยสัจที่พระพุทธเจ้าค้นพบมันมีแต่ทุกข์เท่านั้นเกิดขึ้นทุกข์ทั้งนั้นตั้งอยู่ทุกข์เท่านั้นดับไปมันมีแต่ทุกข์กับสัตว์มันไม่มีสุขสุขมันเป็นป่าริกะสุขมันเป็นของหลอกของเหลาะแหละของตลกจะแรงตอแหลของมิสทีนไม่แท้ของที่เป็นอนิจจังของไม่จริงไม่จังเลยความสุขมันไม่ใช่ไม่ใช่ของจริงไม่ใช่ของที่ของ การเกิดอยู่มันเป็นทุกข์เพราะฉะนั้นเรายังมีกายขันโดยสมมติมันก็ยังทุกข์แค่เท่าสมมุติถ้าเราวางใจใช้ได้บ้างแล้วก็จะสบายไปได้บ้างถ้าเราวางใจไม่ได้แล้วก็ทุกข์เท่าที่เรายึดเพราะเราวางใจได้เราก็เบาก็ปลงรูปขันมันจะตั้งอยู่รูปขันมันไม่มีความรู้สึกมันไม่มีทุกข์มันไม่มีสุขมันจะมีที่มาขันวิจิตรเท่านั้นเพราะฉะนั้นใครเก่งเข้าไปหาจิตไปจับจิตตนได้ไปรู้จิตได้แล้ววางจิตเป็นอะไรมากระทบอะไรมาสัมผัสเป็นอยู่กับเขาเย็นร้อนอ่อนแข็งหารูปสีกลิ่นรสอะไรเราก็รู้ไปกับเขาเท่านั้นโดยตัวเราเองเราไม่ต้องไปเอามาปรุงเรามีเป็นอะไรเป็นสนุกเป็นเพลิดเพลินเป็นรุ่นเริ่มบันเทิงบานอะไร ไม่ต้องเราไม่ต้องมีอย่างนั้นแล้วก็อยู่กับลูกของเขาได้อย่างเบิกบานอยู่ได้อย่างโปร่งเบาสบายง่ายไม่เหน็บหนักไม่เน็ตเหนื่อยจนกระทั่งไม่รู้ความเหน็ดเหนื่อยคนเรามันเน็ตเหนื่อยหนูไม่รู้ว่าตัวเน็ตเหนื่อยแล้วก็ไร้ค่าแต่ธรรมดาผู้ที่เป็นอริยะผู้ที่เป็นอารยะเป็นวิญญูชนที่แท้เป็นเวทิตัพโพที่แท้เป็นบัณฑิตแท้นั้นรู้จักความเหน็ดเหนื่อยถ้าเราจะให้มีความเหน็ดเหนื่อยความเหน็ดเหนื่อยนั้นต้องเป็นค่าของโลกเป็นคุณให้แก่โลกไม่ใช่ความเหน็ดเหนื่อยนั้นมาเห็นแก่ตนทำ 7 ตนไม่ใช่ความเหน็ดเหนื่อยนั้นเป็นค่าของโลกทำให้แก่คนอื่นเกื้อกูลเขาน่ะเพราะถ้าเหน็ดเหนื่อยอย่างนั้นแล้วก็ได้รับสิ่งนี้ไปไม่ใช่เอามาตนเอามาเสพซะหมดเอามาทำลายซะหมดมันก็ยังหาเงินมาได้แล้วก็เลยเอามาเผาผลาญไปซื้อบุหรี่มาสูบเป็นขี้เถ้าลงไปต่อหน้าต่อตาแล้วก็รู้ว่ามันสุกมันอร่อยเผามันลงไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นน่ะเป็นขี้ข้าลงไปเผาเท่านั้นที่เห็นอย่างนั้นก็ยังแสนโง่ไม่รู้ว่ามันอะไรกันหลงคำว่าสุขคำเดียวอร่อยเป็นรสเป็นชาติเป็นรุ่นแรกจะเป็นของโลกเป็นอาริกาเป็นของเหลาะแหละเป็นของหลอกลวงเป็นของตลกแต่แรงไม่จริงไม่จังหรอกไม่เที่ยงไม่แพ้หรอกเป็นของ มาบำบัดแล้วก็ทำลายเราเป็นผู้ทำลายเองหามาได้แล้วเอาเงินมาได้เอาไปซื้อบุหรี่มาเผาเอาไปซื้อเหล้ามาเทก่อนแล้วเหล้าเทออกไปไปทำลายขันด้วยไปทำปฏิกิริยาสตรีมเป็นการเร่งเร้าทำให้ปฏิกิริยาในร่างกายเผาผลาญมากไปไม่เร่งแล้วตัวเองก็อ่อนเพลียๆสุขภาพแข็งแรงจนกระทั่งไอ้น้ำเลี้ยงที่อยู่ในตับหรือว่าต่อเลี้ยงสัตว์ทำงานเร็วไปจนกระทั่งทำจนกระทั่งมันหมดแรงยืดกำลังแล้วตัดก็แข็งไปปรับทำงานเพื่อที่จะมาคุมเชื้อเลี้ยงอะไรพวกนี้ขับน้ำดีทำน้ำ เพื่อที่จะมาเลี้ยงชีวิตเข้าไปอีกตับก็เร่งเกินไปเพราะมันเร่งเกินไปมันก็หมดกำลังโดนขอบเขตของมันหนังกะติ๊กมากจนกระทั่งถึงที่สุดแล้วนะมันก็อยู่เลยมันไม่ยืดอีกแล้วมันก็จะแข็งตายอยู่ตรงนั้นแหละพอยืดหมดเยื่อของไอ้นั่นหมดแล้วหมดรอยต่อรอยที่จะให้มันอีกแล้วมันไม่โหดกลับหรอกฉันใดก็ฉันนั้นตัดแขนก็แข็งกว่าเหตุมีเหมือนกันเพราะกินเหล้าอย่างนี้เขาก็รู้นะไม่ใช่ไม่รู้ก็ปรับแข็งตายกันมาไม่รู้กี่คนบางคนเป็นโรคอื่นอีกไม่ใช่จะไปเร่งจะตัดเรื่องอย่างอื่นด้วยเพราะมันเป็นสตรีมมันไปเร่งเรามันไปทำความร้อนให้เร็วขึ้นมากขึ้นเพราะกินเหล้าแล้วก็ร้อนทุกคนนั่นแหละแต่เขาไม่รู้เขาก็ไปทำลายกันเอง ต้นเหมือนกันฉันใดก็ฉันนั้นใครได้สิ่งใดมาแล้วเอามาทำลายผมเองโดยที่ไม่ให้เกิดประโยชน์แก่โลกได้มาแล้วเอามาเผาผลาญเอามาทำลายเห็นว่าเป็นประโยชน์ตนทำเข้าไปแล้วโดยนึกว่าได้อารมณ์ได้แค่อารมณ์ว่าสุขอร่อยเพลิดเพลินสนุกสนานอะไรบันเทิงอะไรก็ตามแต่พวกนี้เป็นเรื่องของโลกที่มันเป็นสมมุติติดสัจจะเป็นสมมติของโลกที่หลอกมอมเมากันมามากมายแล้วมันก็บอกว่าใครรู้ความจริงสัจจะอันนี้แล้วเราก็จะเป็นคนที่อีกอย่างนึงเป็นคนที่ไม่ไปหลงโลกอย่างนี้และเป็นคนที่จะช่วยโลกเกื้อกูลโลกไม่พอช่วยโลกบันเทิงแล้วก็จะทำได้ดีกว่าชาวโลกเขาทำเป็นแต่เพียงมาหลงลาภยศสรรเสริญ ก็หลงความสุขที่เป็นอาริกาได้เป็นของหลอกๆของลุงๆนี้เราจะไม่หลงมันโรคเขาหลงมันจริงๆมันหลงความหลอกความรวมอะไรอยู่เพราะเมื่อเราเข้าใจได้ปัญญาเราเกิดจริงเห็นจริงก็เป็นมนุษย์อีกแบบนึงสิไม่ต้องไปมนุษย์อย่างโล่งๆเขาแล้วเราเองก็เบาสบายง่ายเราตายที่ไหนก็กินก็กินไปอยู่ร่างกายก็อุดมสมบูรณ์ไม่มีเว็บขายของสักคนนอกจากไม่ระวังนะมันจะอ้วนเอาอ้วนเอาด้วยซ้ำไปเพราะอะไรเพราะเราได้ตัดทอนกำลังพลังงานที่มันเปลืองแม้แต่ความคิดหรือเปล่าฟุ้งซ่าน พระพุทธเจ้าแล้วเป็นไปในทางเลวแล้วก็ขุดเจาะด้วยไม่มีทางทำลายเราไม่เปลืองแม้แต่ความคิดอย่างนั้นแค่ความคิดเท่านั้นมันก็กินกำลังงานกินพลังงานกินอะไรแย่งอะไรเหมือนกับเชื้อโรคที่ดูเหมือนกับตัวตื่นตัวหนอนตัวไส้เดือนอะไรที่อยู่ในท้องดูดอาหารเหมือนกันแม้แต่พลังงานที่คิดฟุ้งเฟ้อฟุ้งซ่านออกไปมากๆนี่มันก็กินอาหารหรือแม้แต่ยกจิตขึ้นมาปรุงคิดมันก็กินอาหารแต่ถ้าจะปรุงยกจิตขึ้นมาปรุงมาคิดคิดในสิ่งที่เป็นธรรมะคิดเป็นสิ่งที่จะตัดกิเลสตัณหาหรือคิดในสิ่งที่จะเอามาช่วยโลกอย่างนั้นล่ะก็คิดอย่างนั้นแล้วก็ควรเปลืองลงไปเพราะเปลืองโดยที่เรียกว่าเราไม่ได้เผาผลาญทิ้ง แต่ความคิดฟุ้งเฟ้อเป็นวิมานเป็นอะไรก็ได้ต่างๆนานาออกไปอย่าไปคิดมันยิ่งคิดหลงไปในกิเลสในกามคุณในอบายมุขในลาภยศสรรเสริญและยิ่งเหยียบเป็นที่จะคิดมั้งคิดอยู่มันก็ยังเปลืองสมองยังเปลืองแรงงานกินเข้าไปมันก็ไม่พอเพราะอาหารที่กินเข้าไปสร้างแรงแคลอรี่ไม่รู้จะใช้ภาษาอะไรภาษาไทยเรียกสร้างกำลังงานไว้ในจิตและในการสร้างพลังงานบริการใช้หมดเอาไปใช้กันคิดเฟ้อคิดขึ้นมาคิดว่าเรื่องอะไรที่มันไม่เข้าเรื่องแทนที่จะเป็นเรื่องที่จะช่วยโลกกลายเป็นเรื่องที่จะหาทางสะสมลาภสะสมยศสะสมสรรเสริญ หรือจะหาสุขเกษมสุขด้วยกามคุณลูกโลกหูตาจมูกลิ้นหรือแม้แต่ติดเองปั่นเองเล่นอร่อยดีเพลิดเพลินดีมันไม่ได้เรื่องอะไรไม่ได้เรื่องจริงๆเพราะฉะนั้นเราจะต้องเรียนรู้ให้ลึกเข้าไปแล้วเรานี่แหละแต่พวกเรานี่แหละจะรู้หรือถ้าพวกคุณเห็นว่าผมรู้ลึกผมเข้าใจลึกพวกคุณมาอยู่กับผมเพราะคุณอยู่ในทางนี้คุณก็จะรู้ลึกอย่างผมคุณก็จะเห็นอย่างผมเห็นคุณก็จะเข้าใจอย่างผมเข้าใจเพราะแนวทางนี้จุดต้นตอเป็นอย่างนี้พวกคุณก็จะได้อย่างนี้คุณไม่ต้องท้อแท้มันจะเดินมาตามภูมิมันจะเดินมาตามลำมันจะเป็นไปได้เหมือนคุณสร้างเรือทำให้มันแก่นไม้ แข็งก็สร้างช้าหน่อยทำไมมันอ่อนไม้มันเบามันก็สร้างได้เร็วมันก็ถึงเร็วมันไม่เป็นไรเพราะงั้นไม้คุณมันหนามันแน่นเกาะกันมากมามากคุณก็ต้องมาขุดเรือกว่าจะเสร็จกว่าจะพายไปถึงที่มันก็ไกลหน่อยช้าหน่อยแต่คุณเถอะถึงมันแน่นมันแกร่งกว่าเพราะคุณไม่รู้แต่เดิมแต่เก่าแก่มากคุณไม่รู้มาแต่ไหนแต่ไรมามันถึงไปหลงสะสมให้กลายเป็นไม้เนื้อแข็งเกาะกันแน่นด้วยกิเลสตัณหาอันมากเพราะความไม่รู้ของคุณแต่ไหนแต่ไรเองเพราะฉะนั้นเมื่อมาเห็นทางอย่างนี้แล้วเห็นความจริงอย่างนี้แล้วจะรักคลายเนื้อกิเลสปัญหา ออกให้มันคลายให้วิ่งไปถึงจุดถึงทิศที่ดีจริงแม้จะขุดได้ทีละเล็กทีละน้อยก็พยายามพากเพียรมีฉันทะมีศรัทธามีความวิริยะอุตสาหะอุฏฐานะปักคหะภาษาอะไรเยอะแยะภาษาบาลีไปทางเดียวกันทั้งนั้นแหละคือพากเพียรไปเถิดปากบั่นไปเถิดหากคุณเห็นเป็นสัมมาทิฏฐิแล้วว่าที่นี่ดีที่สุดไปอย่างนี้แหละคือเป็นมนุษย์อีกพวกนึงที่จะช่วยโลกชีวิตคนเราเกิดมาเดินไปหาตายแล้วมันก็จะมาเสพหลงสุขมันไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้แก่โลกหรอกมันทำแต่ความเห็นแก่ตัวแล้วก็ไปเป็นหน่วยนึงที่แบ่งแยกเหยียบเบรคคู่ต่อสู้ของโลกอยู่ เอาออกมานี่เราลดตัวออกเป็นอดีตไม่เป็นคู่ต่อสู้ไม่เป็นศัตรูของโลกจึงเรียกว่าอริยะไม่ได้เป็นอริของโลกปรับแล้วกับความเป็นอริของโลกเราไม่ไปเป็นคู่แย่งของโลกมันเป็นคู่ต่อสู้ของโลกเราให้โลกมันเย็นลงเพราะเราปลีกออกมานั่นหนึ่งแล้วเราก็กลับไปช่วยเขาให้รู้สิ่งที่เราได้กลายเป็นผู้ที่ไม่ใช่อดีตของโลกแล้วให้คนอื่นก็กลายมาอีกอย่างพวกคุณเนี่ยผมทำกับผมได้ผมก็ช่วยดึงชาวโลกออกมาก็คือพวกคุณจะออกมาขนาดนี้แล้วพวกคุณก็จะช่วยกันอีกแล้วพวกคุณก็จะช่วยเป็นหนึ่งคนอื่นเขาก็ออกมาอีกออกมาออกมาแล้วพวกเราก็จะเป็นเกาะกลุ่มเป็นเนื้อเป็นเนื้อเป็นตัวตนของธรรมะก็ มะมันใหญ่ให้มันใหญ่ถึง 8 ล้าน 6 แสนเหมือนอย่างพระเจ้าวิปัสสีนู่นน่ะเป็นไรถ้าบรรยายถึง 8 ล้าน 6 แสน 6 ล้าน 8 แสน 6 ล้าน 8 แสนยังพวกเจ้าวิปัสสีเมื่อไหร่แล้วก็โลกนี้จะเย็นในเมืองไทยอีกคนมีเท่านี้ไม่ต้องอาศัยมากหรอกไม่ต้องอาศัยมาหรอกมีเนื้อไม่ต้องถึงร้านแล้วเมืองไทยมีคน 40 ล้านบาทไม่ต้องถึงร้านหรอกเพราะว่าฤทธิ์อันนี้มันมีฤทธิ์มันแรงนะอันนี้เย็นนี้หัวกะทิอันนี้ในทางธรรมเนี่ยเย็นช่วยได้มากทีเดียวแล้วเมืองไทยเพราะมีพุทธศาสนาในเมืองไทยถึงได้อยู่สุขกว่าประเทศอื่นขนาดนี้ดูชาวบ้านชาวช่องจากสนามเขาไม่มีเนื้อเท่าเรา ลังกาก็ตามอินเดียก็ตามจนกระทั่งถูกแบ่งไปเป็นปากีสถานบังคลาเทศอะไรออกไปอีกเยอะแยะแล้วก็ตามแม้แต่ยวนก็แบ่งเป็นเหนือใต้ออกไปเพราะอะไรเพราะคริสต์ศาสนาเค้าแยะบ้างหรือว่าศาสนาอื่นที่ไม่ใช่ผู้แพ้มากเนื้อมันอ่อนลงแต่คิดก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเนื้อมีเหมือนกันเป็นเนื้อเขามันไม่แกร่งที่พูดกันส่วนเรานะเพราะเดี๋ยวพูดออกไปทางสาธารณะไม่ดีเดี๋ยวจะหาว่าเราไปยกต