231123-2-257 ทางเอกภาค2-ตอน257(หน้า508)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท055.txt

คือกรรมคือการงานคืออุฏฐานะเมื่อเน็ตเหนื่อยนักแล้วเราก็พักในวงเล็บปิดพระหรือพุทธฐานก็ไม่เห็นจะเป็นไร และเมื่อพักในวงเล็บติดถ้ำพอดีแล้วหายเหน็ดเหนื่อยแล้วเราก็พึ่งทำดีในวงเล็บกุศลกรรมหรือเพียรในการงานอันดีในเว็บปุญญาภิสังขารหรืออิทธาภิสังขารกันต่อไปอีกซึ่งเป็นคุณค่าในโลกเป็นทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์จริงๆในข้ออุฏฐานณสัมปทาอันเป็นกรรมที่สูงสุดแล้วในโลกแห่งความเป็นคนและเป็นปัจจุบันที่สุดจริงที่สุดปรมัตถ์ที่สุดเรียกว่า กัมมันตะที่จะต้องให้สัมมาเสมอน้ำมันมีแต่เพียรวงเล็บเปิดอุดฐานะหรือกรรมหรืออายุอะวงเล็บปิดกับพรรควงเล็บเปิดติดถ้ำหรือวุฏฐานอยู่อย่างพอดีพอเหมาะปานกลางในวงเล็บมัชฌิมายางต่อเนื่องสัมพันธ์กันไปมาอยู่เสมอๆในวงเล็บสัมมาอย่างเหมาะควรเหมาะสมดีที่สุด งามที่สุดในวงเล็บอรหันต์อยู่เท่านั้นแหละอยู่แถวนี้แหละคนผู้รู้จริงรู้ยิ่งรู้ยอดที่เข้าใจแจ้งในวิมุตและยานะแล้วรู้ถึงตรงนี้เท่านี้จริงๆคือมนุษย์ประเสริฐมนุษย์สุดประเสริฐเพราะฉะนั้นพูดจาได้ชื่อว่าอรหันต์จนเป็นที่สูงเป็นที่สุดบริบูรณ์จึงต้องเกิดวิโมกขธรรมรีโมทตัวนี้ตกขไข่มีหมอกก็ทำ 8 ครบถ้วน เข้าใจแจ่มแจ้งในปัญญาที่รู้เกิดดับพร้อมทั้งมีเจโตอันทำดักทำเกิดได้จริงๆถูกจิตถูกวิญญาณถูกเจโตแท้ๆเป็นเด็ดขาดในเว็บสมุห์เขตในปัจจุบันทุกปัจจุบันเลยทีเดียวนั่นคืออรหันต์นั้นจะต้องรู้แจ้งในรูปแท้ๆตั้งแต่คือมีรูปปักคือรูปใหญ่รูปหยาบทางการวิวาทพระคือรูปใหญ่รูปหยาบทาง G และวิมานะคือรูปใหญ่รูปหยาบทางมโนเรื่องยาเรื่องใหญ่ออกปานนี้พระอรหันต์หรือพระอริยทัศน์พระอริยะขั้นเสขะก็จะต้องมีความรู้คือเข้าใจแจ้งแทงทะลุในรูปอย่างนั้นชัดเจนและท่านเองนั้นทำความดับทำความอยู่เหนือทำความไม่มีไม่เป็นไม่เกิดไม่ติดได้เด็ดขาดสำหรับพระอรหันต์และต้องทำให้ได้ถูกต้องขึ้นดีขึ้นเรื่อยๆสำหรับพระเสขะจะต้องรู้ขนาดรู้ อยากล้างละเอียดรู้ในสภาวะรู้ในปริมาตรปริมาณของรูปดังกล่าวนี้ได้แท้ๆจริงๆตามกาละเทศะสถานะและเข้าถึงรู้จริงรู้แจ้งและเข้าถึงรู้แจ้งเห็นสัมผัสเข้าใจอยู่เข้าใจอย่างทั่วถึงกันขั้นปกติจริงๆนี่คือวิโมกขธรรมลำดับรูปีรูปปลานิลปลาสติไอ้ยังปัทมาวินาศเอาไม่สรุปนะไม่ๆๆไม่ขยาย ไม่ใช่ไม่สรุปไม่ขยายนะเพราะว่าเราอธิบายฟังไปในอ่านเรียงลำดับไปให้ฟังแล้วเน้นให้ฟังเฉยๆถ้าคุณอ่านเองคุณก็อ่านเองตามความเข้าใจของคุณทีนี้ลองฟังเสียงอ่านเนี่ยเป็นภาษาไปแล้วก็เน้นให้ฟังตรงนั้นเน้นตรงนี้น้ำเสียงอะไรแล้วคุณก็ฟังดูสิว่าเน้นอะไรอะไรยังไงมันจะมีลักษณะพอขยายจุดนั้นเน้นจุดนี้อะไรฟังไปเรื่อยๆเช่นอินทรีย์แห่งกายของเรามันโตมันใหญ่มันหยาบคือเป็นฤดูปักนั่นเองมันไม่ได้โตใหญ่อย่างดีงามมันคิดคนพิการเพราะมันเป็นหลงสะสมหลงยึดหลงหอบเอาสิ่งเอาเรื่องที่ไร้ค่าหลงเอาสิ่งสมมุติที่โลก เขาประดิษฐ์เอาเรื่องเฟ้อที่โลกเขาประกอบตกแต่งปั้นสร้างขึ้นมาเป็นส่วนของชีวิตวงเล็บเปิดซึ่งเป็นเรื่องถูกโลกมอมเมาถ้าคนผู้ใดยิ่งเป็นผู้คิดผู้สร้างสิ่งนั้นเองเรื่องนั้นเองก่อนใครๆผู้นั้นก็มอมเมาโลกยิ่งเลวยิ่งต่ำใหญ่วงเล็บปิดเป็นต้นว่าไปโง่หลงติดหลงยึดเอาการพนันมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตด้วยไปโง่ร้องติดหลงยึดเอาสิ่งเสพติดที่เป็นของสูบของดื่มของกินอันเร็วต่ำอันคนส่วนใหญ่ก็รู้ชัดๆเข้าใจชัดก็รู้ชัดเข้าใจชัดอยู่ มาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตหรือไปหลงโง่ติดเป็นไปโง่หลงติดหลงยึดเอาอะไรก็ตามที่ยังต่ำหยาบยังเลวยังชั่วชัดๆอันใครๆก็รู้ได้เรื่องความก็คือเป็นเรื่องของอบายมุขนั่นแหละมาเป็นความใหญ่นั่นแหละเป็นความใหญ่ความอยากขั้นต้นอย่างนี้เรียกว่าวิรูปักหรือยักษ์หรืออมนุษย์ขั้นเลวต่ำสุดเพราะอินทรีย์ทั้งนอกทั้งในคือร่างกายคือทั้งร่างกายและทั้งจิตใจมันเนื่องมันเต็มไปด้วยศรัทธาวิริยะสติสมาธิปัญญา อัญยังออกรูปออกร่างออกแรงออกอารมณ์มาเป็นอบายมุขคนผู้นี้จะต้องมีแรงก้นอยู่ในวงเล็บเปิดคือการเคลื่อนบทบาทเป็นต้นวงเล็บปิดมีกิจการวงเล็บเปิดคืองานหรือภาระเกี่ยวข้องอย่างนี้เป็นต้นวงเล็บปิดอันเพิ่มพ่อลุงนันเป็นความเฟ้อความงอกเกินความฟุ่มเฟือยความถ่วงดึงความสูญเสียที่ไม่มีเจริญหรือความมากเกินที่มีแต่ความสูญเสียเปล่า นี่คือความหมายของพิหรือวิดังนั้นเมื่อเป็นพิกลพิการหรือวิกลวิจารณ์ก็ประมวลค่าประมวลความหมายเอาเองเถิดวงเล็บปิดสิ่งเหล่านี้ก็จะยังคงอยู่ร่วมกับชีวิตไม่ตัดออกจากชีวิตทั้งภายนอกทั้งภายในมันก็เขินหยาบอยู่นั่นเองจึงชื่อว่าวิรูปักผู้ยังมีส่วนไม่ควรมีผู้ยังมีส่วนไม่ควรมีในคนดีกับความไม่รู้ในวงเล็บเอาวิชาในสิ่งทั้งหมด ที่ยกตัวอย่างของรูปอย่างหยาบมาให้อ่านมาอ่านมาให้อ่านให้ฟังที่จริงอ่านให้ฟังซะด้วยมาให้อ่านให้ฟังดังที่เพิ่งผ่านมาข้างต้นนี้แหละคือความไม่รู้รูปไม่เข้าใจรูปที่เรียกว่าสักกายะอันเป็นสักกายะอย่างหยาบใหญ่ที่หลงว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของเรามันควรจะเป็นรูปเป็นร่างเป็นคนเป็นการเป็นกายของเราอยู่หรือมันไม่มีคนพิการวิรูปแล้วหรือมันเป็นอินทรีย์และมันหยาบต่ำพิกลพิการขั้นเรียกว่าวิรูปักใน มนุษย์เท่ากับผู้ยังมีจิตต่ำอยู่แท้จริงไหมก็ลองอ่านวิเคราะห์พินิจให้ดีๆอีกหลายๆเที่ยวนะเราขอย้ำนิดนึงตรงที่ว่าขณะนี้สั่งกายอันนี้หรืออินทรีย์กำลังอธิบายขยายอยู่ให้เห็นชัดๆว่ากายะหรือสักกายของคนนี้เต็มไปด้วยอย่างนี้และยึดอย่างนี้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเพราะฉะนั้นในชีวิตของเขาจึงจะมีอินทรีย์หรือพละอย่างนี้เป็นตัวเขานั่นคือเขามีศรัทธาศรัทธาในอบายมุขศรัทธาในการเสพติดศรัทธาในการหลงอันนั้นหลงอันนี้มาไว้ให้ตัวตนชีวิตตัวตนมีวิริยะในชีวิตวิริยะอะไร วิริยะจะต้องเอาน้ำมาสู่มาดื่มมาเสพในตัวตนมีสติสติก็คือความระลึกรู้อยู่ความระลึกรู้เขาจะโพรงรู้ในเรื่องนี้เป็นเรื่องเด่นเขาจะระลึกอยู่ใกล้เคียงอยู่กับเรื่องนี้ประเดี๋ยวก็เอาแล้วแต่คนติดบุหรี่ประเดี๋ยวก็จะบุหรี่ประเดี๋ยวก็จะบุหรี่ความคิดก็จะวนเวียนอยู่กับโลกนี้กายะจะเห็นชัดๆว่ากายของคนคนนี้มีทั้งพฤติกรรมมีทั้งบทบาทมีความเคลื่อนอยู่เห็นชัดเลยคุณฟังดีๆแล้วคุณจะเห็นคนอย่างนั้นเลยอย่างนักสูบบุหรี่นี่ติดบุหรี่จากนี้จะเห็นเลยว่าคนพระวิรูปักโข เราจะเห็นรูปของเขาอยู่เลยว่านี่คือส่วนหนึ่งของชีวิตของเขาคือรูปฤดูปักที่จริงพิกลพิการแล้ววิแปลว่าไม่ดีมันแปลว่ามันมันไม่เข้าเรื่องแล้วเป็นความมากเกินเป็นความห่วงความเป็นความฟุ่มเฟือยเป็นความไม่เจริญเป็นความสูญเปล่าอะไรก็ตามแต่วิเนี่ยในความไม่เข้าท่าแล้วแล้วมันก็พ่ออยู่ที่ตัวเขาหุ้มอยู่ที่ตัวเขาเป็นตัวเทอะทะอยู่ที่ตัวเขาเขาไม่รู้รูปที่เทอะทะเขาไม่รู้ว่าไอ้เธอถ้าตัวนี้เป็นเนื้องอกเดี๋ยวนี้เรียกมะเร็งเป็นความเลวร้ายเป็นความกัดกร่อนของชีวิตเขาไม่รู้รูปนี้เพราะฉะนั้นอินทรีย์ก็ดีพละก็ดีที่เป็นธรรมะขึ้นไปอีกศรัทธาเขาก็จะอยู่ที่นี่ก็เชื่อมั่นเป็นชีวิตชีวาอยู่ที่นี่วิริยะเค้าก็อยู่ที่นี่ ทำไม่เน็ตไม่เหนื่อยนะอย่างนี้เป็นต้นยกตัวอย่างกินเหล้าเหมือนกันเสพติดนั่งทำติดการพนันเหมือนกันอะไรนี่ยกตัวอย่างอบายมุขก็จะเห็นหยาบต่ำก็ชัดๆยกตัวอย่างการเอาแล้วคนชอบสีชอบรูปไปแล้วอย่างผู้หญิงชอบสวยชอบงามไปช้อปปิ้งไปเน็ตไปเหนืออะไรพวกนี้เขาก็ไม่เหนื่อยเขาวิริยะวิริยะอุตสาหะอยู่นั่นแหละมีสติอยู่กับสิ่งนั้นมีความระลึกรู้อยู่กับสิ่งนั้นเป็นส่วนใหญ่วัยวนเวียนอยู่กับไอ้จุดที่เขาติดมากเรียกว่าสั่งการมีสมาธิสมาธิของเขาก็วนเวียนอยู่กับอันนั้นคือใจตั้งอยู่ตรงนั้นใจมั่นอยู่ตรงนั้นไม่คลอนแคลนง่ายเลยมันจะเที่ยงเอาด้วยมันจะนิดจังเอาด้วยมันจะอยู่ตรงนั้นตีไม่แตกง่ายๆ ก็อยู่ตรงนั้นปัญญาคือความจะเป็นความรู้เป็นความระลึกรู้มันก็จะมาวนเวียนอยู่กับเรื่องนั้นปัญญาจะไปคิดไปอ่านจะไปเป็นอะไรเก่งถ้าติดเหล้าเก่งในเรื่องวิธีการเล่าพัฒนาวิธีการกินเหล้าติดบุหรี่พัฒนาการกินบุหรี่ติดการพนันพัฒนาการพนันมีปัญญาอยู่กับเรื่องนั้นติดการแต่งตัวพัฒนามันอยู่ในการแต่งตัวมีปัญญาด้วยเรื่องการแต่งตัวการพอกโสมพ่อครูการปรุงรูปปรุงชมจะเห็นได้ว่าอินทรีย์มันก็เป็นเรื่องอย่างนั้นนี่เป็นเรื่องของความคิดคนพิการแล้วไม่รู้รูปรู้นามผู้จะมี Vivo ก็ต้องรู้รูปนี่เป็นรูปพิการแล้วนะรีบกลุ่มวิรูปักเป็นรูปยักษ์รูปภาพมนุษย์นี่เราต้องมีตาคิดเห็นรูปยักษ์รูปพระมนุษย์อย่างนี้แม้แต่พระเจ้า ยางอย่างต่ำคุณก็จะเห็นรูปที่ชัดมีรูปปักอย่างนี้ยังไม่เห็นเป็นมนุษย์ผู้นี้ยังมีจิตต่ำจิตทรามอยู่จึงไปไปเป็นยักษ์ไปเป็นมารอย่างนั้นไปเป็นฤดูปักกะอย่างนั้นน่ะนี่มันจริงไหมลองคิดดูนะเขาก็รู้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผู้ใดตัดละออกได้หมดความอวิชชามีมีวิชาเข้าไปได้ผู้รู้เข้าใจรู้ผู้เพ่งแจ้งแทงทะลุรูปดังนี้เรียกว่ารูปีรูปานังปกตินะมันเห็นแจ้งเลยคือผู้รู้ถึงความแท้ผู้เข้าถึงความจริงแห่งความจริงขั้นแน่จริงดีจริงด้วยจิตท่านฌาน คือขั้นเทพแทงเห็นแจ้งถึงในรูปหรือความเป็นรูปแล้วเป็นผู้สำเร็จในวิโมกขธรรมลำดับที่ 1 เป็นผู้ถึงซึ่งปฏิบัติเช็คไปดีๆตามดีๆไม่โง่นี่แหละเป็นตัวความหลุดพ้นมันเห็นยังไงมันเป็นยังไงมันเข้าใจยังไงอธิบายรายละเอียดมาพร้อมแล้วก็นี่อ่านเรียบเรียงให้ฟังเรื่อยๆแล้วที่ยกตัวอย่างมานี้ก็เป็นเพียงรูปขั้นต่ำที่สุดในเรื่องเลวสุดที่ควรละเว้นของคนและเป็นไปในแง่กายสังขารชัดๆที่เรียกว่า skip คือมันเป็นหมู่เป็นกลุ่มก้อนที่หยาบ รวบเอาอุปกรณ์เอาอาการรูปเอาลักขณะรูปต่างๆเข้ามาเป็นกายเป็นสกายยักษ์ใหญ่โตมากมายจริงๆถ้าใครยังเห็นรูปเช่นนี้ไม่ออกเข้าใจรูปที่หยาบใหญ่ต่ำชั่วขนาดอบายมุขวงเล็บเปิดความไม่เจริญของคนขั้นต้นที่สุดและปิดชั่วขณะระบายชนิดนี้ไม่ได้และไม่ใฝ่ใจพากเพียรละละเลิกหยุดขาดหลุดพ้นออกมาจริงๆจนจิตเกิดญาณแท้เป็นวิมุตติญาณทัสสนะได้ก็ไม่มีทางได้เป็นอรหันต์ชนิดแรกคือ โสดาบันกันรักแล้วก็สูงไม่ได้เจริญในเว็บสบายยิ่งกว่านี้ขึ้นไปไม่ได้แน่เพราะรูปอื่นที่จะต้องรู้จักเข้าใจให้ชัดเจนและจะต้องไม่ติดไม่ยึดให้ได้อีกนานยังมีเป็นฉันเป็นเชิงระดับสูงขึ้นเป็นขั้นกลางและสูงขึ้นไปอีกเป็นขั้นปลายก็ยังมีอีกมากนักกว่านักเช่นรูปของโลกกระทำ 8 ทั้งหลายรูปของกามคุณ 5 รูปของอัตราตัวตนที่เป็นรูปเป็นจิตและอรูปเป็นจิตเป็นที่สุดเป็น ลำดับอยู่นี่อย่างหนึ่งอีกอย่างหนึ่งเช่นอินทรีย์แห่งวจีของเรามันโตมันอยากจ่ายมันใหญ่หยาบคือเป็นวี่วาทะนั่นเองมันไม่ได้ใหญ่ได้โตอย่างดีงามมันผิดคนพิการทีเดียวเพราะมันไปหลงสะสมหลงยึดหลบไปยึดลงยึดหอบเอาคำพูดต่างๆที่ต่ำยาบ้าคำพูดที่เกินเฟ้อบ้างในวงเล็บเพ้อเจ้อที่รู้กันได้ยากวงเล็บเปิดในหมู่ในกลุ่มหรือในคนที่กำลังพูดด้วยวงเล็บปิดไม่เหมาะสมกับบุคคลกับหมู่กลุ่มบ้า ที่ใส่สำนวนเสียจนเจตนาปั้นแต่สำนวนเกินไปบ้างที่หลงภาษาก็เจตนาปั้นแต่ภาษาให้มีใหม่มีแปลกให้หรูหราอัครฐานบ้างที่ฟังแล้วทำให้เกิดราคะโทสะโมหะจริงๆจังๆบ้างที่ใส่สำเนียงจนดูเป็นโลภะโทสะเกินไปไม่เหมาะสมกับบุคคลกับหมู่กลุ่มบ้างที่ใส่สำนวนเป็นร้อยกรองพร้อมเพราะและใส่สำเนียงจนกลายเป็นการละเล่นเป็นกามคุณจะชัดเป็นรถเป็นชาติของภาษาทั้งรสชาติของเสียงในวงเล็บขี่เต่าวาทิตภาษาไพเราะเสียงไพเราะเลยเปิดเช่น ใหญ่โตอยากที่สุดก็เรียกว่าเพลงดนตรีนั้นเองวงเล็บปิดผจญคนติดแต่เพียงภาษาติดยึดเอาแต่เสียงวงเปิดผู้เอาจะได้แต่เปลือกแท้อันคือภาษาคือเสียงซึ่งเป็นเพียงรูปแท้ๆรูปชัดๆก็คือการหลงรูปผู้ใดได้แค่รูปอย่างนี้ก็เป็นรูปพระพรหมแท้ๆชัดๆหรือคือเทวดาเสพรูปที่เป็นภาษาที่เป็นเสียงอยู่เท่านั้นเองเป็นการหลงรูปจริงๆวัดจีนหรือ ภาษาหรือเสียงดังกล่าวนี้นั้นจึงคือวิวาทคือรูปของภาษาของเสียงอันได้สมุดกันขึ้นมาให้ติดให้ยึดให้หลงมีราคะและเป็นโทสะและเกิดโมหะได้อย่างเก่งอย่างมากเหลือเกินในโลกซึ่งคนจะยังแจ้งแทงถึงความแท้จริงในรูปแห่งภาษาวาทะดังกล่าวนี้ว่าหยาบว่าใหญ่ว่าเฟ้อนั้นยากจริงอันนี้ก็ขอแถมนิดนึงเช่นสำนวนโวหารของพวกนักปรัชญาหรือพวกเซ็น ที่ปั้นสํานวนสำเนียงโวหารอย่างทำดูให้ลึกซึ้งใหญ่โตหรูหราพวกนี้แล้วเขาก็เน้นพวกนี้จนกระทั่งกลายเป็นคำหยาบกลายเป็นความอยากหรือเพลงที่แต่งกันจนกระทั่งใช้ภาษาให้ไม่ไพเราะเพราะพริ้งให้มีความหมายอะไรก็ตามเป็นคีตะเป็นฉันทลักษณ์มีพระพร้อมจองมีคำความอะไรหรูหราอธิษฐานอะไรต่างๆจนเป็นเน้นแต่สภาพเหล่านั้นเนื้อหาสาระสารจะหลุดจะลอยไปบ้างเขาก็ไม่ถือสาเน้นเอาแต่ความไพเราะความรักสะท้านจนกระทั่งคนอ่านคนฟังแล้วไม่รู้เรื่องก็ตามจะรู้เรื่องอยู่แต่ผู้แต่งผู้นำธรรมกับผู้ที่พอรู้กันอยู่คนสอง กลุ่มหนึ่งก็ตามเขาก็ทำเป็นความหลงยิ่งใหญ่ที่เฟ้อเกินอย่างนี้ก็เรียกว่าวิวาทฟังให้ดีนะขณะนี้เราไม่ได้เรียนแบบโลกๆภาษาพวกนี้เป็นภาษาบาลีและเป็นตัวความหมายมันคือว่านี่เอาภาษาไปเป็นภาษาหยาบๆพูดหยาบๆจนแบบลูกโลกนั้นเราไม่มีปัญหาเขาเถียงกันแล้วเขาทะเลาะกันแล้วเราแปลว่าเถียงกันแตกร้าวกันทะเลาะกันแล้วเราไม่มีปัญหาใช้ภาษาทะเลาะกันอันนี้ก็กำลังเป็นเรื่องของภาษาวิวาทะเป็นภาษาวาทะที่มันไม่ได้เรื่องว่าวาทะที่มันยิ่งเกินไปยายก็ใหญ่เกิน ไปเลยเถิดเกินไปรู้ก็รู้เกินไปเพ้อก็เฟ้อเกินไปอะไรเนี่ยหรือไม่ได้เป็นสับปะรดเลยคือมันไม่ได้อรรถสารมันหรูเกินไปเป็นสับปะรดอยู่ก็ได้ความหมายสำหรับคนที่ต้องรู้กันในแวดวงเล็กๆน้อยๆไม่มีค่ากว้างขวางพอเพียงอย่างนี้เขาเรียกว่ามันน้อยไปเวลาสร้างเวลาทำก็โอ้โหมีจิตพิสดารเหลือเกินใช้เวล่ำเวลาใช้ทำอะไรแต่ลงทุนเกินไปแต่ผลไม่คุ้มค่าผ่อนน้อยก็เช่นยกตัวอย่างไปแล้วว่าภาษาปรัชญาเป็นต้นหรือพวกภาษาเซนอย่างนี้เป็นต้นนิสัยวาทิตด้วยเสียงใส่สำเนียงภาษามีสำเนียงมันสำเนียงที่มันโน้มน้าวเน้นแรงไป พระบรมกลายเป็นเพลงกลายเป็นฟังแล้วติดสำเนียงเลยได้ฟังได้สำเนียงตอนนั้นเราไม่ต้องเอาภาษาก็ได้พอได้มีแต่สำเนียงพูดอย่างนี้อย่างนี้เท่านั้นนะติดใจแล้วได้แล้วได้แต่เสียสำเนียงขอให้ฟังได้สำเนียงเท่านั้นเป็นตัวแทนเป็นตัวเดินเรื่องเป็นตัวรสชาติแล้วก็ติดรถของสำเนียงไม่รู้ตัวขอให้เป็นคนนี้เถอะเพราะได้ยินเสียงพระโพธิรักษ์น่ะเป็นฟังเสียงพระอื่นที่เทศน์เหมือนกันเลยพูดเหมือนกันเลยเนื้อหาเหมือนกันเลยไม่ฟังไม่ใช่เสียงพระโพธิรักษ์อย่างกับตัวเองเสียงหล่อๆจริงๆแต่ไม่ใช่เราติดเสียงติดสำเนียงอย่างนี้เป็นต้นนี่ก็ยึดถือเป็นวิวาห์แล้วมันก็แค่สำหรับเราเพราะเรามาติดคนนี้ได้จะฟังแต่เสียงคนนี้ ถ้าไม่ใช่เสียงคนนี้เราไม่เอางี้มันติดเพราะมันติดแล้วมันก็แตกติดมีคู่กับแตกเลยตรงกันข้ามกับแตกเลยถ้าติดนี่มันไม่นั่นแหละมันไม่ออกจากกันถ้าแตกแล้วมันออกจากกันแต่เวลาคุณมาติดอันนี้คุณก็แตกจากคนอื่นมากยิ่งคนติดมากมัวเมามากคุณก็แตกจากคนอื่นมากนี่เรียกว่าวิวาทะมันแตกแยกมันมันไม่มันไม่เกิดการประสานมันไม่เกิดการสร้างสรรค์มันมาเป็นอันหนึ่งมันเป็นการเกาะเดี่ยวหรือมันเป็นความคนหนึ่งผนึกอย่างนึงนี่ฟังทำให้เกิดความกว้างขึ้นอีกนิดนึงเพราะเรื่องราวเหล่านี้มันเป็นความเสียหายถ้าเราไม่รู้แม้แต่รูปบาตรที่วาทะอย่างนี้เข้าใจเป็น ชัดๆไปรู้แต่รูปอยากเป็นโลกิโลกีย์ก็เอาไปใช้ภาษาโลกีย์ว่าวิวาทก็ไม่ได้ก็เถียงกันทะเลาะกันตีกันฆ่ากันแกงกันเป็นคำทำความแตกร้าวที่เห็นชัดๆอยู่แล้วเพราะความติดของตนที่ทะเลาะกันน่ะก็เพราะว่าความติดยึดของตนความถือตัวความถือถูกถือผิดความถือดีทั้งตัวเพราะที่มีเหตุมาจากอบายมุขบางทีมีเหตุมาจากการบางทีมีเหตุมาจากเรื่องของรูปในจิตในใจถือตัวถือตนถือมานะถือความเห็นอะไรก็ตามใจแล้วเราก็วิวาทโดยมีแต่ภาษาทะเลาะกันเถียงเอาชนะคะคาน ด่ากันหนักเท่าเถียงกันมากก็ด่าไอ้นั่นที่ว่าหยาบๆทีนี้พี่ว่าถ้าที่กำลังอธิบายที่เราจะต้องรู้เข้าไปเป็นภูมิของนักธรรมะถ้าไม่เช่นนั้นเราก็ไม่รู้ว่ารูปอย่างไรที่เรียกว่ารูปีรูปปลานิติขั้นวจีสังขารกายสังขารก็ว่าไปแล้วตั้งแต่เมื่อพอกหุ้มอยู่ในพฤติกรรมอยู่ในชีวิตชีวาเป็นชีวิตอยู่จนกระทั่งโอ้ยจีสังขารก็กำลังอธิบายอยู่แต่ดังนั้นถ้าคำพูดภาษาหรือเสียงใดเปล่งออกก่อให้เกิดโทสะได้ก็จึงเป็นวจีกรรมที่เรียกว่าวิวาทและวิวาทชัดๆ ดาบใหญ่ๆยิ่งเพราะเป็นไปเพื่อความไม่สงบไม่สันติแล้วดังนี้เป็นต้นเป็นต่ำขั้นแรกสุดวจีหรือภาษาที่ปรุงขึ้นมาจากความเห็นถูกหรือผู้พูดรู้ความจริงแท้อยู่แต่ปรุงเป็นตรงกันข้ามเสียหรือบิดเบือนความจริงไปเสียจะด้วยอำนาจของโลภะโทสะหรือแม้โมหะคือมันหลงมันลืมเลือนหรือมันวนมันเลอะไปแล้วทั้งๆที่ตัวเองก็รู้ความจริงอยู่จริงแต่ในขณะพูดนั้นมันวนวงเล็บเปิดพูดถางลืมหัวเพราะสติไม่เต็มคือมีอำนาจแห่งการกำหนด รู้ในรอบที่ยาวที่กว้างขึ้นรอบที่ไกลขึ้นไกลขึ้นแต่ตนจำกัดแต่ตนจำกำหนดหมายต่างๆไม่รอบถ้วนหางกับหัวมีระยะห่างยาวหักมีระยะทางยาวไปจนลืมสภาพที่ตนได้กำหนดอย่างหนึ่งไว้แล้วก็ลืมสันติมันขาดก็เลยพูดขัดกับที่ตนได้พูดไปแล้วหรือตนพูดอย่างหนึ่งแต่ทำอีกอย่างหนึ่งวงเล็บปิดมันสับปรับมันกลับคำถ้ารู้อยู่ชัดๆแล้วก็กลับคำพูดเป็นตรงกันข้ามหรือพูดตรงกันข้ามกับความจริงโดยอำนาจราคะโทสะชัดๆก็เรียกว่าโกหกแท้ๆ ถ้ารู้ไม่ชัดแต่พูดกลับคำหรือพูดตรงกันข้ามกับความจริงโดยอำนาจโมหะอยู่ก็เรียกว่าผู้นั้นยังโง่ยังหลงผิดยังไม่เดียงสายังมีอวิชชาเต็มๆยังโกหกผู้อื่นด้วยความอ่อนความยาวในวงเล็บภาระหรือผ่านเท่านั้นสติยังไม่เต็มปัญญายังไม่มีพอมันต่างกันแต่ว่ามันรู้อยู่เนี่ยมันโกหกนะรู้ว่าพูดกับคำกันอยู่แล้วโกหกมึงบ่นของตัวเองทีนี้ผู้ไม่รู้เพราะว่ามันไม่สำนึกตัวไม่รู้สึกตัวมันโกหกหรือว่าพูดกลับคำไปโดยไม่รู้สึกตัวอย่างนี้เรียกว่าเป็นผู้ยังภาระยังโง่อยู่หรือยังเยาว์ยังอ่อนอยู่เออ มันกำหนดรู้รอบไม่ไม่รอบทวนรวมความแล้วคำพูดใดที่เป็นวจีทุจริตไม่ว่าโกหกพูดเท็จมุสาพูดส่อเสียดในวงเล็บปริศนาพูดคำหยาบครุศาสตร์พูดคำเพ้อเจ้อสัมผัสราบหรือสภาวะก็ล้วนเป็นวิวาทะหรือวิวาททั้งสิ้นเพราะงั้นก็จีบกัน 4 ถ้าเป็นทุจริตหรือว่าเป็นอกุศลอกุศลในกุศลกรรมบถในเกษตรอันใดที่มันผิดอย่างนั้นมันก็เป็นวิวาททั้งนั้นยิ่งคำพูดหรือภาษาที่เป็นไปด้วยโลภะในวงเล็บอภิชา หยาบๆใหญ่ๆดังอธิบายมาแล้วก็ยิ่งเป็นวิวาทที่อยากยิ่งขึ้นถ้ายิ่งรู้ได้ชัดเห็นได้แจ้งยิ่งว่าเขาคือคนเห็นแก่ตัวคนทำเลวด้วยคำพูดที่เรียกได้ว่าพูดเอาแต่ได้อย่างหน้าด้านๆก็ยิ่งเป็นวิวาทที่อยากยิ่งฟังนะวิวาทที่ว่ามันเลวมันอย่าวิวาทวิวาทะเนี่ยยิ่งคำพูดหรือภาษาที่เป็นไปด้วยโทสะในและพยาบาทหยาบๆใหญ่ๆเป็นไปเพื่อความโกรธแค้นทะเลาะชัดๆก็ยิ่งเป็นวิวาทที่หยาบใหญ่หยาบโตแท้จริงยิ่งขึ้นเห็นตัวเห็นตนดีเห็นตัวเห็นตนเต้นดีเร้าๆออกชัดๆ และโดยธรรมยิ่งภาษาใดเป็นไปด้วยโมหะด้วยอวิชชาอันชักจูงให้คนหลงผิดในวงเล็บมิจฉาทิฐิคำพูดนั้นภาษานั้นยิ่งหยาบยิ่งบาปใหญ่ยิ่งเป็นวิวาทะที่มีมินิบาร์ทุกคติสำหรับผู้พูดผู้แจกภาษานั้นๆอย่างลึกซึ้งสูงสุขุมเอาทีเดียวตอนนี้มันเข้าไปหาจิตวิญญาณและโมหะเนี่ยมันหลงหลงเลอะๆแล้วมันผิดๆเพราะฉะนั้นผู้ใดยิ่งพูดเลอะหลงผิดพูดไปแล้วก็ทำให้คนอื่นเขาเกิดโมหะเกิดอวิชชาเกิดโรคจิตเกิดมิจฉาทิฏฐิคำพูดนั้นน่ะเป็นคำพูดวิวาห์ที่เป็นนรกของผู้พูด กี่บาทอ่ะเป็นทำให้คนตกต่ำเป็นคำให้คนแตกออกไปจากความประเสริฐนี่ว่าง่ายๆแตกออกไปจากความประเสริฐร่วมกับหวยออกไปห่างออกไปไกลออกไปยิ่งแย่ออกไปยิ่งแตกออกไปจากความประเสริฐด้วยความดีงามหรือกุศลผู้ใดทำให้เขาคนอื่นเขาเกิดแต่ผู้นั้นเราก็ไม่ว่าทำให้ผู้อื่นก็แตกหรือห่างหรือไกลหรือหลุดไปจากความประเสริฐหรือความดีงามด้วยความเป็นพระเนี่ยคนก่อวิวาทอย่างนี้ระวังมีก็คือรูปที่ต้องรู้ต้องเรียนและจะต้องหัดรหัสเลิกเพิกถอนที่มันชั่วมันหยาบขึ้นมาให้ได้ทั้งนั้น ล้วนเป็นเรื่องของรูปที่จะต้องทำรูปีรูปานังรู้ต้องหลุดพ้นให้ได้เป็นวิโมกขธรรมลำดับที่ 1 นี้อีกอย่างหนึ่งเราขอแถมอีกนิดนึงในเรื่องของลูกของวาทะในเรื่องของวาทะที่เราพูดทุกวันนี้มันยังมีสำเนียงตกไปนิดนึงว่าสำเนียงแข็งกระด้างสำเนียงอ่อนปลอมแปลง้องแง้งง้องแง้งพวกนี้ทุกอย่างรูปยาแข็งกระด้างฟังแล้วมันง่ายเพราะว่ามันมันชัดมันตรงมันเป็นในแนวทางเดียวกันคำพูดแข็งกระด้างความหมายหรือว่าคำชัดๆอย่างนี้ก็คงจะพอ รายการง่ายๆว่าเราจะต้องมาเจนลงมารู้รูปแล้วก็มาลดละจางคลายปรับปรุงถ้าคำพูดแข็งกระด้างก็เป็นคำว่ามันเกิดแตกร้าวกันน่ะที่ว่าแข็งกระด้างเกินไปพวกเรานี่ชาวอโศกนี่ค่อนข้างจะโลกเขาเห็นว่าเราแข็งกระด้างเราแรงเขาใช้คำกับเราว่าเรานี่ก้าวร้าวรุนแรงด้วยวิวาทะนี่แหละที่จริงการไปตีรันฟันแทงเลือดไหลเลือดออกด้วยวัตถุด้วยกายกรรมเขาเห็นแล้วว่าพระสงฆ์ไม่ทำแต่อโศกยังมีหอกดาบทางวาจามีปากหอกมีปากคอกนี่แหละมีภาษาแรงอันนี้แหละมันแรงในระดับที่มันกระด้าง คนอื่นเขารับไม่ได้มันก็ด้างคนเราเห็นกระด้างและรังเกียจแล้วก็ไม่รับอะไรทั้งนั้นลีกเล่นเลยโยนทิ้งเลยตัดทิ้งเลยอันนี้เสียผลแล้วทำให้แตกร้าวทำให้คนละตัดกันคนละส่วนคนละฝั่งคนละฝ่ายในขณะที่เราจำเป็นหรือเราต้องการที่จะพูดตัดใช้คำว่าพูดตามเราพูดตัดเอาไว้ว่ามันจะแข็งๆหน่อยคนนั้นรับไม่ติดเลยก็ผลักเลยวิ่งหนีไปเลยได้เราต้องการที่จะคัดเอาไว้คั้นเอาไว้อย่าเพิ่งเข้ามาคนนั้นโดยกรรมวิธีนี้อันนั้นก็เป็นเจตนาของเราตัดบทใช้ภาษาตัดฟันทิ้งไปถ้าอย่างนั้นก็ได้แต่ระวังเราฟันทิ้งไปแล้วเขานอกจากจะตัดเขาขาดแต่ว่าเขา วิ่งหนีแล้วก็วิ่งทรายทางนี้ก็วิ่งมาพร้อมกับมองเลยนะถ้าไม่วิ่งเราต้องการจะตัดเขาขาดเกลียดไปเลยให้ช่างไปเลยให้เจ็บแสบไปเลยว่าจะตัดทิ้งว่างั้นนะขาดเหมือนกันแต่ไม่วิ่งหนีนะครับวิ่งใส่ตอนนี้แล้วถือมีดถือปืนถือกระบองมาใส่คุณเลยระวังนั่นมันก็ต้องประมาณสักประมาณไม่ดีแล้วทีนี้แล้วก็มันวิวาทกันเลือดไหลหยดเลยล่ะคุณเพราะฉะนั้นในการรบในการจะเรียกว่าต่อสู้กันด้วยโวหารหรือต่อสู้กันด้วยภาษารบกันด้วยคำพูดอย่างนี้ก็มีขอบดาบที่เราจะต้องเรียนรู้ให้ลึกซึ้งขึ้นเราจะใช้ขนาดไหน ประกันตัวเพื่อความเป็นไปด้วยความชนะอยู่เหมือนกันมีความชนะการแพ้การชนะอยู่มันเป็นเรื่องลำบากที่จะเข้าใจได้ละเอียดละออแต่ก็เป็นเรื่องที่มีขั้นตอนมีลักษณะให้เราเรียนเราศึกษามันอยากให้มันแข็งกระด้างแต่ให้มันองอาจอยู่พอสมควรแล้วอันนี้มันจะต้องใช้ศัพท์ปริยธรรม 7 ประการต้องรู้ตัวเองตัวเองคนขนาดนี้เราพูดอย่างนี้ไม่ได้เราพูดเดี๋ยวนี้ไม่ได้เคยยกตัวอย่างและเคยย้ำไม่เสมอว่าเห็นพระโพธิรักษ์พูดพูดคำเดียวกันกับพระโพธิรักษ์พูดนั่นแหละอย่างท่านตอนนั้นยกตัวอย่างท่านปริปุณโณท่านบอกว่าเอ๊ะไอ้เราก็พูดอย่างที่พ่อพูดทุกคำว่าแต่ทำไมเขาตีเราทำไมเขาที่พ่อพูดทำไมเขาหยุดเพราะที่เราพูดเขาทำไมเขา เอาเลยนี่เป็นเรื่องจริงเรื่องจริงตรงที่ว่าตัวเราเองเป็นช้างน้อยเราเป็นหมูเราไม่ใช่ช้างอย่าไปขี้ตามช้างเห็นช้างขี้ก็รู้ว่านั่งขี้ช้างช้างก็ขี้ได้ก้อนใหญ่เราแคบหมูเราจะไปขี้ก้อนใหญ่เท่าช้างตายแตกตายอันนี้ก็เป็นอุทาหรณ์หรือเป็นความหมายที่จะต้องให้เราเข้าใจระลึกรู้ตัวเองมีอตรรกยะถ้าไม่ประมาณตนรู้ว่าเราไม่มีฤทธิ์ไม่มีแรงรู้ว่าเรายังไม่มีเขาไม่ศรัทธาเราพอหรอกและเราก็ไม่ได้เก่งพอเราสามารถที่จะแสดงให้แสดงเดชได้แค่ไหนถ้าเรายังไม่ไม่มีคุณความดียังไม่มีควา