210210-172 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน172-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ012.txt

สำคัญพยายามทำหน้าตาเนื้อตัวยั่วราคะให้เป็นราคะให้เป็นแหล่งก่อเกิดกำเนิดราคะซึ่งเป็นความไม่ดีไม่งามในชีวิตในมนุษย์ไม่ต้องไปกระทำหรอกมันเป็นเองมันมีเองมันเป็นสัตว์โลกเนี่ยเราดูสัตว์ทั้งหลายแหล่เนี่ยเขาไม่ต้องไปทำตัวให้เป็นราคะอะไรมันเป็นมันมีเนื้อในตัวอย่างสัตว์เวลาถึงวาร มันที่จะเกิดทั้งเนื้อข้างในมีกลิ่นมีสีมีอะไรต่ออะไรออกมาเพื่อที่จะผสมพันธุ์ตามเวลาเขามีไม่ต้องไปเพิ่มมากเพิ่มมากก็ยิ่งแย่และยิ่งถ้าจะเป็นนักธรรมะอย่างแท้จริงแล้วยิ่งอยากจะให้มันมีสิ่งอย่างนั้นเป็นอันขาดต้องรู้ต้องดูต้องพยายามมีเวลาธรรมะเราไม่ทำการก่อเกิดทำให้เขาต้องการที่จะให้เกิดแม้ราคะโทสะโมหะใดๆถ้าจะให้บริสุทธิ์ผุดผ่องเราจะให้เป็นเรื่องธรรมดาจริงๆเรียบๆง่ายๆอย่าให้มีอะไรขึ้นมาอันนี้เรื่องของรูปร่างเนื้อตัวหน้าตาอะไรก็ตามแต่เป็นทุนเราควรจะต้องคำนึงถึงนี่เป็นสิ่งที่ แล้วเป็นก้อนของเราต่อมาทรงมีลีลาศสง่างดงามนอกจากมีตัวเราเป็นทุนแล้วจากตัวเราออกไปก็ต้องเริ่มนับตั้งแต่ลีลาลีลาศตั้งแต่กิริยาปฏิกิริยาให้งดงามที่สรุปต้องมีกิริยาอาการต่างๆให้ดีกายกรรมวจีกรรมถ้าอธิบายรวมไปแต่ก็มีมีขยายต่อไปโดยมีถึง ก็ไม่ดีกิริยาอย่างไรเรียกว่าสำรวมระวังกิริยากายตั้งแต่เดินเหินก้าวเดินยืนนั่งนอนหรือว่ากำลังกระทำการทำงานอย่างไรควรจะโยนควรจะเลื่อนหรือว่าไม่ควรโยนไม่ควรเลื่อนควรจะทำให้เบาควรจะทำให้ดังอย่างไรฝึกปรือกิริยาอากาศควบคุมสมองไปเรื่อยๆเราจะต้องฉลาดรู้มันจะทำให้เราเป็นผู้สุขุมก็มีแล้วก็ดีเป็นคนดีเป็นคนที่จะเกิดผลติดตามมาเรื่อยๆเราสั่งสมอย่างไรเมื่อเราสำนึกรู้แล้วแล้วเราก็ทำตามสำนึกมีสติสัมปชัญญะรู้ว่าออกกฎข้ออะไรจะปรับปรุงอย่างนี้แม้แต่เราเคย ทำอย่างนี้แล้วเราก็จะแก้ไขอย่างนี้เราก็บอกไว้แล้วก็แก้แก้แก้อันที่มันติดในสันดานมันติดในนิสัยมากๆนะยิ่งแก้ยากแค่อยากจริงๆจึงจำเป็นที่จะต้องมีอธิษฐานจิตหรือว่ามีการตั้งกรรมฐานให้แก่เราเองแรงๆบ่อยๆสำนึกไม่สำคัญเพราะมันจะมีบ่อยแล้วก็แก้มันทุกๆส่วนสัตว์ที่มันจะโน้มน้าวไปถึงจุดที่จะแก้ใหญ่ๆหลักๆนั้นมันแก้ลีลาดีล่าแค่กิริยาของเราต่อมาทรงมีมารยาทเป็นที่สง่าน่าเลื่อมใสคำว่ามารยาทนั้นก็คือสิ่งที่มันจะเกิดกับกิริยานี่แหละแล้วมันเกิดความสัมพันธ์ กับสังคมเรียกว่ามารยาทมารยาทของสังคมแต่ละแห่งแต่ละแห่งไม่เหมือนกันชาวเมืองชาวบ้านกับชาวป่าไม่ตรงกันชาวธรรมะกับชาวโลกไม่ตรงกันต้องดูมารยาทต่างๆพวกนี้สำคัญมันออกจากกิริยาออกจากกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมออกจากตัวเนื้อทั้งตัวแต่ใจว่าจริงกายออกไปนี่แหละมันเป็นอย่างนี้มันสำคัญกับสังคมหรือไม่มันเป็นที่ยอมรับของสังคมแต่สังคมแต่ละหมู่แต่ละหมู่ก็ยังมีมารยาทต่างกันมารยาทผู้ดีมารยาทคนในวังมารยาทคนนอกวังมารยาทในสลัมมารยาทในหมู่คนกลุ่มเล็ก เล็บมือกลุ่มต่างๆกันความยึดถือก็ต่างกันเราควรจะยกมารยาทของส่วนไหนขึ้นสูงเราเอามารยาทผู้ดีดีเกินไปจนกระทั่งมันสูงจัดเราก็จะรู้ต่ำเกินไปหยาบคายเหลือเกินก็จะรู้เราจะเอามารยาทไปในทางที่ต่ำมันก็ไม่ค่อยดีเอาที่สูงหน่อยไว้เป็นหลักแต่สูงจนเลือดลอยจนเหินฟ้าเท้าไม่แตะพื้นเป็นผู้ดีตีนแดงตะแคงตีนเดินอย่างนั้นก็ห่างเหินเกินไปเราก็จะรู้เราจะต้องมีอยู่ในสัดส่วนที่พอเหมาะพอสมตามบุคคลหมู่บริษัทเพราะงั้นบุคคลอย่างนี้หมู่บริษัทขนานนี้เราจะใช้ ญาติแล้วเราจะต้องรักษามารยาทท่านดีไว้ให้สม่ำเสมอพอสมควรแล้วก็รู้จักท่วงทีที่จะโอนอ่อนรู้จักโทษทีที่จะโอนอ่อนผ่อนตามเรียกว่าอนุโลมบ้างเหตุที่จะอนุโลมประมาณใดประมาณใดเราก็จะต้องรู้ลดลงไปกว่านี้แล้วไม่เอาอ่ะเราไม่ทำนะจะอนุโลมลงไปเรารู้แล้วล่ะว่าเราเข้ากันได้เชียวแหละกับมารยาทสังคมหมู่นี้แต่ว่าเราจะดึงเขาไว้หน่อยเราจะต้องมีฐานะดึงขึ้นมาสู่สูงเสมอมารยาทดีที่ถือว่าพูดดีที่สุดเราก็รู้แล้วจะดีที่สุดเท่าที่สังคมควรจะยกย่องที่สุดเรื่องหมู่ใหญ่ควรจะยกย่องที่สุดถือว่าชั้นสูงที่สุดไม่ต้องมีมารยาท 1 รูป 2 กริยาที่เป็นที่ตัว 3 จะต้องรู้เมื่อมันสัมพันธ์กับสังคมเรียกว่ามารยาท 3 4 อันนี้เป็นตัวและครบแล้วบริบูรณ์บุคคลนั้น 4 ไม่ทรงตื่นเต้นพระทัยในบ้านและเมื่ออยู่ในสังคมนั้นเองถ้าจะเอาความหมายไม่ตื่นเต้นในพระทัยในบ้านเมื่ออยู่ในสังคมเป็นผู้อ่านหาญมั่นคงไม่หวั่นไหวตื่นเต้นหวั่นไหวไม่หวาดหวั่นไม่สะดุ้งสะเทือนเป็นผู้อาจหาญแก้วกล้ามั่นคงจะอยู่ในสังคมชั้นไหนๆก็ตามในบ้านหมายความว่าอย่างนั้นเข้าไปในสังคมเข้าไปในหมู่ชนอยู่ที่ไหนๆไหนๆก็ตามแต่แต่ชั้นสูงชั้นกลางชั้นต่ำอย่างไรก็เป็นผู้อ่านหาญเป็นผู้ แรงมั่นคงไม่หวั่นไหวไม่สะทกสะท้านนี่เป็นคุณสมบัติที่ดีแล้วก็อยู่ในสังคมได้เรียบร้อยทรงฉันต่อมาทรงฉันภัตตาหารในหมู่บ้านเรียบร้อยนักจะมีกรรมกิริยาเออจะมีกรรมกิริยาอันสำคัญฉันภัตตาหารที่ท่านยกขึ้นมาของพระพุทธเจ้านี่ว่าเป็นงานที่ท่านอย่างพระไปฉันในบ้านเนี่ยเป็นการงานที่พระแสดงบ่อยมากแต่ส่วนงานการส่วนตัวนะท่านก็ทำนอกจากงานการที่จะไปแสดงธรรมแล้วก็เป็นงานการที่จะฉันอาหารเนี่ยเป็นงานถือว่าเป็นงานส่วนให้คนอื่นรับไปส่วนดาวแสดงธรรมไม่แก่ ชาวบ้านเป็นงานส่วนเราที่จะให้ส่วนงานฉันภัตตาหารเป็นงานที่เราไปเอาของชาวบ้านมาเป็นเรามีการกินเป็นการกินเป็นกรรมกิริยาหรือเป็นงานที่ชาวบ้านทุกคนทำเราทำงานของชาวบ้านที่เขาทำอยู่เนี่ยเราจะต้องเป็นตัวอย่างด้วยเพราะฉันอาหารในหมู่บ้านเรียบร้อยนะแม้แต่จะทำงานอย่างชาวบ้านเขาทำกินก็เป็นตัวอย่างเป็นครูเรียบร้อยนะให้ชาวบ้านเขาได้ดูเป็นครูเราจะทำกรรมกิริยาการงานอะไรของชาวบ้านก็ตามเราก็จะต้องเป็นตัวอย่างแก่ชาวบ้านอีกตั้งแต่รู้เนื้อหาสาระว่าการงานนี้ชาวบ้านควรจะรู้เนื้อหาสาระของการงานการงานไดร์เวอร์การงานใดไม่ สาระไม่เอาการงานที่เป็นสาระก็ต้องเน้นให้เด่นให้ชัดการงานที่เพิ่มเราไม่ทำเลยการงานที่ชาวบ้านเขาทำอยู่เราไม่เกี่ยวข้องอบายมุขต่างๆทีนี้แม่จะรับสิ่งส่วนที่จะเกี่ยวข้องกับรูปรถติดเสียงสัมผัสต่างๆมาเราก็จะต้องรู้สาระในรูปเพราะกลิ่นเสียงสัมผัสต่างๆที่เรารับมากระทําเรียบร้อยให้เรียบร้อยนะให้สุขุมสำรวมไม่ควรเสียอย่าเสียไม่ควรอย่าหยาบ เกินไปอย่าอ่อนให้พ่อมาปานกลางอย่างดีมีผลสูงที่เรียกว่าเราทำการงานเรื่องการงานเฟอร์ไม่เอา 2 การงานนั้นเน้นแก่นเน้นสาระแม้เราจะมีสิ่งประกอบเป็นของชาวบ้านบ้างมีรูปพอดีรถก็ดีกลิ่นก็ดีเสียงก็ดีสัมผัสก็ดีเราก็จะต้องเน้นเข้าหากันอยากให้เธออยากให้สีจ๋าเป็นชาวโลกๆให้เรียบร้อยสุขุมอันนี้ดีที่สุดมีผลสูงที่สุดขณะนี้เป็นการงานที่เป็นสิ่งที่จะกระทำต่อมาไม่ทรงติดใน อาหารแม้แต่รับประทานก็ไม่ติดรถอาหารแล้วก็หมายความว่าแม้เราจะทำงานใดเราจะรับอะไรอยู่รับอะไรอย่างชาวบ้านมาหรือว่าเอาอะไรออกจากชาวบ้านเอาไปให้ชาวบ้านก็ตามถ้าย้อนเรารักโดยเฉพาะเรารับจากชาวบ้านมาเราก็ไม่ติดหรือเราจะทำงานอยู่เราก็ไปติดงานอย่างนี้เป็นต้นเราทำงานเราก็ไม่ติดรถของงานจะรับจากชาวบ้านเอาอะไรก็ลาภยศสรรเสริญอะไรมาให้เอาอาหารมาให้กินเอาข้าวของมาให้อีกอะไรก็ตามนี่เราเอาความหมายกว้างๆจากย่อย่อไม่ต้องติดในรถอาหารมีเป็นแก่นและเราต้องรู้ทำไมต้องรู้ความหมายของอย่างนี้เราไม่ติดอะไรแม้รถ ไม่ว่าจะเป็นรถของอะไรที่เรากระทำอยู่ที่เราเป็นอยู่ที่เรามีอยู่ที่เรารับอยู่ต่อมาทรงมีวัดในบาตรสิ่งที่เราเป็นเรามีอยู่นั้นเหมือนบาทเหมือนของที่อยู่กับตัวเหมือนสิ่งที่อยู่กับตัวและเราก็มีวัดมีการกระทำประจำมีการกระทำที่จะต้องเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เรามีอยู่อย่างเราต้องตื่นมาล้างหน้าล้างตาอาบน้ำซักเสื้อซักผ้าทำอะไรต่ออะไรให้แก่ตัวเองมีอะไรองค์ประกอบต่างๆเช่นนี้เป็นต้นอย่างเช่นเรามีการงานอะไรเกี่ยวกับตัวเองก็ต้องสีฟันอาบน้ำ ซักเสื้อซักผ้าให้แก่ตัวเองหรือซัดข้าวของอะไรสิ่งนั้นสิ่งนี้อะไรทำเป็นประจำส่วนที่ใกล้ของเรานี่ก็มีของตัวเองเสมอมีวัดในบาตรในคำว่ามีเขาตัวเองอันที่ประจำวันที่ควรไอ้ที่อะไรงี้ก็รู้จักสิ่งที่เราทำของเราเองประจำประจำก็ทำของเรารู้ขอบเขตแล้วก็ทำอย่างสุขุมประณีตทำอย่างสุดคุ้มประณีตในนี้มีวัดอธิบายซ้อนลงไปอีกมีการกระทำอย่างสุขุมประณีตในได้ผลที่ประโยชน์สูงประหยัดสุดที่สุดแม้แต่ที่สุดแต่จิตใจเราฟังอธิบายมาแล้วล้างมือก็ล้างบาปไปพร้อมกันเสร็จไปพร้อมกันเทออกก็เป็นเสร็จกันไม่เห็นดังเสียงสูงๆ ไม่มากเกินน้ำก็ใสมากเกินไม่แม้จะเคลื่อนไหวรับไม่ยกรับเชิญมาเอียงไม่ต้องเอียงบาทอะไรอย่างนี้เป็นความละเอียดประณีตที่สุดเกินที่เราจะนึกถึงได้เราเป็นพุทธพิสัยที่บางอย่างเราเองเราทำไม่ได้อย่างผมเองผมขอยอมรับว่าอย่าบางอย่างทำไม่ได้สุขุมเหลือเกินแต่นี่เหลือเกินยินดีเห็นด้วยเห็นด้วยเห็นด้วยยินดีอนุโมทนาเหลือเกินนะอย่างนี้เป็นอุดมคติที่สูงที่จะจูงใจจุงดึงเราเพราะเราจะต้องมีวัดต่างๆก็พยายามต่อมาการเสด็จกลับจากฉันในบ้านจะมีสภาพทุกอย่างอันนี้หัวข้อหลักการเสด็จกลับกลับจากชั้นในบ้าน ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่มีความอธิบายไม่มีคำอธิบายอะไรอื่นต่อโดยมีมารยาทนั่นเองการเสด็จกลับจากฉันในบ้านรู้จักความเหมาะควรรู้จักความเหมาะสมควรถ้าเขาโดนฉันแล้วนั่งนี่อยู่ครู่หนึ่งอยู่ขณะหนึ่งไม่ปล่อยเวลาให้เหตุการณ์อนุโมทนาล่วงเลยไปจะรู้จักเวลาทำทำเสร็จก็รู้จักเวลาแล้วก็ฉันแล้วก็อนุโมทนาไม่ติดเกณฑ์ทหารกับชักชวนบริษัทให้อาจหาร่าเริงในธรรมแล้วจึงลุกจากอาสนะหนีไปไม่ถึงศาลไม่เฉื่อยชาแต่ไม่รีบร้อนสงสารและก็ไม่เชิงชายและไม่ไปโดยเขาไม่รู้ไม่เห็นอย่างนี้เป็นรายละเอียดก็ทำ เข้าใจว่าแม้แต่การเสด็จกลับก็ต้องรู้กลับรู้พอเสร็จแล้วเข้าไปในบ้านแล้วก็ต้องรู้การปรับรู้เวลารู้พอต่อมาส่งลูกห่มกะทัดรัดถ้าจะเอาธรรมาธิการก็หมายความว่าท่านเองรู้จักการรู้จักเนื้อรู้จักกันรู้จักการรับเอาสาระเราจะจัดการจัดเอาขอบเขตของเนื้อพอแก่นพอสาระส่งรูปของท่านอยู่ในขอบเขตที่พอดีพอเหมาะกะทัดรัดแน่นไม่ความแน่นดีสมควรไม่ ฟาร์มไม่รวมไม่กระจัดกระจายเป็นแท่งเป็นก้อนอันดีหมายความว่าอย่างนั้นธรรมอธิษฐานมันจะต้องรู้จักประมาณถึงความพอดีของทุกๆอันรวมความแล้วต่อมาทรงมุ่งแตกความเกื้อกูลสัตว์นี่มาถึงความหมายใหญ่เลยทำตนเองมาจนกระทั่งรู้จักรู้จักแก่นหรือว่ามีตั้งแต่สมบัติแรกเริ่มทุนร้อนของตนเองตั้งแต่มีรูปสมบัติจนกระทั่งถึงกิริยาจนกระทั่งถึงมารยาทนอกจากมารยาทและเกี่ยวข้องกับผู้อื่นมาถึงมารยาทแล้วไปเกี่ยวข้องสังคมแล้วก็ทำทุกอย่างมั่นคงไม่หวั่นไหวแล้วก็มีทำอะไร มีความเรียบร้อยมีความสุขคุ้มและไม่ติดจนกระทั่งถึงรู้ขอบเขตของสาระต่างๆแล้วก็ส่งความเกื้อกูลสัตว์แสดงว่าเป็นผู้ที่ไม้ประโยชน์เป็นจุดจุดสุดท้ายเป็นประโยชน์เพื่อผู้อื่นเป็นจุดสุดท้ายตัวเองก็จบอยู่ในตัวชอบอยู่ในตัวเป็นประโยชน์กับคุณและต่อมาการแสดงธรรมด้วยพระสำเนียงมีองค์ 8 ทำทุกอย่างที่จะให้แก่เขาอย่างมีหลักเกณฑ์อย่างดีให้แก่เขามาจบที่การมีการแสดงทำให้แก่เขา รายได้สรุปความของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาให้ฟังเนี่ยเพื่อที่จะให้เห็นว่าทุกคนก็มีสิ่งที่สำคัญอยู่ในระบบชีวิตอยู่อย่างนี้มีตัวเรามีคำกิริยาของเรามีมารยาทของเราที่จะเกี่ยวข้องกับสังคมและเราก็จะรู้กันรู้เนื้อรู้ความสุขคุ้มรู้ความดีรู้การกระทำพอเหมาะพอสมรู้สาระหมดให้ดีมันดีแล้วก็อยู่เพื่อให้เขาเท่านั้นเมื่อเราทำของเราได้ดีแล้วลงตัวแล้วเหมือนมัดตราสังข์ได้แล้วนุ่มผมก็ตัดเหมือนมาตราสั่งได้แล้วได้ขอบเขตและ ก็มีแต่เป็นแก่นเป็นเนื้อให้แกเข้าไปเกื้อกูลครับด้วยพระธรรมเนียมมีองค์ 8 ด้วยพระสุรเสียงด้วยการแสดงธรรมเพื่อให้เพื่อแสดงออกให้แก่เขาด้วยหลักเกณฑ์ที่ดีได้เป็นที่สุดถ้าใครฟังออกก็จะเห็นว่าไม่มีอะไรเลยเป็นเพียงเรารู้สาระของชีวิตของเราเองให้ชัดเรามีทุนมีรอยมาอย่างโลกเกิดมาเป็นมนุษย์มีลูกมีนามและก็รู้สาระแห่งชีวิตให้ชัดไม่รู้สาระแห่งชีวิตให้ชัดแล้วก็เป็นเครื่องกลที่จะเป็นประโยชน์แก่โลกอย่างมีปัญญาที่จะแสดงให้แก่เขาอย่างไรเท่านั้นที่จบเนี่ยไม่เป็นคำชมเชยที่เขารวมนะอุจจาระมานพชมเชยแล้วก็เก็บส่วน มาอย่างนี้ที่เราได้ฟังอย่างพิสดารมาแล้วนี่ก็สรุปลงให้ฟังจะได้เข้าใจสั้นๆว่าชีวิตมันคืออะไรเกิดมาทำไมเกิดมาทำงานเห็นแล้วว่าจบก็ทำงานจนมาทำงานเกิดมาเพื่ออะไรเพื่อรู้จักว่าเราเกิดมาเพื่อรู้จักความเป็นจริงของเราเท่านั้นเองว่าเราเกิดมาเพื่อทำงานแล้วมันก็จะเดินทางไปสู่ที่จบของมันเองเมื่อมีเกิดมันก็มีจบก็คือตายมันยังไม่ตายมันก็เป็นบทบาทของการงานที่ดีที่สุดแล้วจะได้เข้าใจชีวิตและจะได้ไม่สงสัยแล้วจะได้แบบไหนไม่ต้องทุกข์ทรมานมันไม่ถูกคนเราทุกข์เพราะความไม่รู้ว่าเราเกิดมาทำไมถ้าเกิดมาจะหาลาภจะเอารากมันก็ทุกข์เกิดมาจะต้องหายศใส่ตัวแล้วก็แสวงหาไม่รู้จักพอถ้าจะเอาแล้วไม่มีพอมันก็ไม่รู้สึกตัวแสวงหาสรรเสริญ แสวงหาความสุขที่เรียกว่าโลกียสุขปรุงแต่งไปอย่างนู้นอย่างนี้อย่างนี้อย่างนู้นประดับประดาไปแต่งอะไรก็ไปเรื่อยถ้ามีชีวิตที่เข้าใจอย่างนั้นมันก็มีแต่ทุกข์ร้อนแสวงหาซอกๆๆแต่ถ้าเรารู้แล้วว่าโลกียสุขไม่ตกลงที่จะสุขอะไรเลยก็ได้สรรเสริญไม่ต้องมีก็ได้หรือถ้ามีเราก็รู้ความจริงเท่านั้นเป็นความจริงตามความเป็นจริงเมื่อเราดีเขาย่อมชมตรงไม่ถูกไหมเขาก็จบแล้วยศชั้นมีก็ได้มันมีได้ลาบมันจะมีมาก็ได้ตามควรแต่เราไม่ได้หลงแล้วมันก็ไม่ได้ไปสะสมอะไรในร่างนายยศหรือแม้แต่สะสมสรรเสริญก็ไม่ต้องสะสมย่อมเป็นไปจริงเป็นไปเองคุณสะสมควรจะหนัก แล้วก็รู้เข้าใจโลกียสุขไม่ต้องไปหลงโลกีย์ศพคุณก็รู้แล้วชีวิตนอกนั้นคุณก็รู้กับโลกเขาว่าโลกก็อยู่ด้วยชีวิตที่ประกอบไปด้วยลาภยศสรรเสริญโลกียสุขซึ่งมีปฏิกิริยาหรือมีบทบาทมีอะไรอยู่ของเขาตลอดเวลาแล้วก็รู้กับเขาแล้วเราก็พยายามดึงมีแนวโน้มมีนโยบายที่จะดึงเขาลงมาให้เขาเลิกให้เขาละปรับปล่อยสิ่งที่เราได้รับฝากปล่อยมาแล้วเราเห็นจุดสบายแล้วก็มันเป็นอย่างไรบ้างส่งเสริมให้มาเป็นอย่างนี้ซึ่งขัดใจเขามากปฏิเสธทวนกระแสเขาไม่เห็นด้วยไม่เห็นเขาไม่เห็นด้วยกี่ร้อยกี่พันกี่หมื่นกี่แสนกี่ล้านคนอยู่ในโลกเขาก็เป็นอย่างนั้นจึงต้องระวัง การที่จะไปช่วยเหลือเขาเราอย่าเอาแต่ใจเราว่าเราเห็นดีแต่เขาไม่เห็นนะเขาเห็นได้ยากเห็นได้ยากต้องระลึกเสมอว่าเขาเห็นได้ยากเพราะเราจะต้องมีเมตตาจะต้องมีใจเอื้อเฟื้อเพื่อที่จะค่อยๆป้อนเขาอย่างดีต้องค่อยๆให้เขาอย่างดีถ้าไม่เช่นนั้นเขาไม่เห็นเขาไม่สามารถรับเขาไม่สามารถอ้าปากรับเราไม่สามารถจะกลืนจะเคี้ยวได้มันแรงนะมันแรงก็มันแรงทีเดียวที่เราจะให้เขาแม้จะให้เขาก็ดีเป็นที่สุดเราทำงานเพื่อคนอื่นเราทำงานเพื่อเขาส่วนเราเองมันง่ายไม่มีอะไรเลยมีแต่งานส่วนตัว จากที่ไปสรุปไปแล้วในชีวะจะต้องสีฟันจะต้องอาบน้ำจะต้องถ่ายจะต้องทำอะไรให้แก่ตัวเองจะต้องกินให้แก่ตัวเองเล็กๆน้อยๆมันนิดเดียวชีวิตมันไม่มากเลยวันนึงเรารู้แล้วว่าความทำอะไรให้แก่ตัวเองถึงวาระมันถึงตายของมันน้อยนิดเดียวตื่นเช้าขึ้นมาอย่างผมไม่ต้องล้างหน้าจะจ้างก็ไม่ต้องล้างหน้าเพราะว่ามันไม่มีอะไรนอกจากว่ามันจะมีอากาศเหนียวอากาศที่มันอะไรมากมีปฏิกิริยานานๆจะมีทีก็ล้างหน้าถ้าไม่มีอะไรก็ไม่เห็นมีอะไรมันก็อย่างนี้แหละหน้ามันก็หล่อๆลืมๆของเราอยู่ธรรมดานี่เป็นของเรานะคำว่าหล่อนี่ไม่ใช่ไม่เป็นไรมันก็เป็นอยู่อย่างนี้มันเป็นแผ่น เกลียดอะไรมันจะมีอะไรบ้างเล็กๆน้อยๆเราไม่ถือสามันนักมันก็เห็นเป็นไรเสร็จแล้วก็เช้าหรือเป็นไปก็อาจจะเข้าห้องน้ำถ่ายขับถ่ายขับถ่ายแล้วมันก็ไม่มีอะไรคือเรื่องของตัวนะขับถ่ายแล้ววันนี้ก็กินมีวาระไอ้ควายนั่นคือเวลากินก็ต้องกินให้ตัวบ้างเป็นธรรมดาประมาณปานกลางที่สุดอ่ะกินแล้วก็ไม่เหลืออีกทีนึงถ้าเผื่อว่าจะอาบน้ำให้แก่ตัวเองชำระร่างกายถ้ามันไม่จำเป็นอะไรเกินไปก็ไม่ต้องอาบก็ได้วันนึง 2 วันหรือ 3 วันแล้วแต่อะไรเงี้ยก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยแล้วก็นอนให้แก่ตัวเองบ้างพักผ่อน กิจวัตรใครไม่มีมีอะไรสำคัญสำหรับตัวก็เห็นมีเธอนั้นจำเป็นในเนื้อในแก่นชีวะไม่จำเป็นจะต้องว่าเดี๋ยวจะต้องเย็นจะต้องดูทีวี WiFi หน่อยจะต้องไปเดินเล่นไปสัมผัสกับคนนั้นคนนี้ก็คุยกันทักทายทำความสัมพันธ์เพื่ออะไรก็แล้วแต่เป็นความสุขหรือเพื่อที่จะต้องไปฝ่ายต้องเตะตะกร้อเล่นบอลเล่นปิงปองเล่นเทนนิสพอกลางวันก็จะต้องไปหาร้านอาหารกินให้อร่อยๆฝากอร่อยริมพอเช้าๆสายๆต้องอะไรก็แล้วแต่ที่เขาเองเขามีกันเยอะเหลือเกินคนน่ะเขาหาเรื่องให้ตัวเองทั้งๆ 1 24 ชั่วโมงเท่ากันแต่เขาก็ต้องมีพวกนี้มาแทรกทั้งๆที่เขาเองเขาต้องการเวลาที่จะไปทำเงินมากๆแต่ก็ไม่อ่ะก็กลับไปเยี่ยมเวลาของตัวเองเอาไปทำอะไรตรงนี้เพื่อเขารู้ว่าเป็นสุขเธอก็เอ็งก็โง่ในตัวเองถ้าเขาจะหาเงินให้ได้มากๆเขาไม่ต้องไปจะได้เสียเวลาพวกนั้นสิแรงก็ไม่ต้องไปเสียจ่ายสิแล้วก็ไม่ต้องไปจ่ายเงินที่มันเอาไปจ่ายก็เอาเงินกองไว้สิถ้าอยากได้เงินมากๆแต่ไม่อ่ะเขาไปทำไม่รู้เขาจะเอาอะไรแน่จะเอาความรวยก็ไม่เห็นว่าจะเป็นจริงจะเอาความสุขก็คุณไปทำงานทำอะไรต่ออะไรต่ออะไรต่างๆนานาบางอย่างที่ฝืนอยู่ต้องไปต่อสู้เขาทุกข์นะก็ต้องไปแต่งอย่างเดียว เขาไม่รู้ตัวเขาจะเอาอะไรกันแน่จะเอาความสุขหรือจะเอาความมากมีมันขัดกันไปซะหมดถ้ามีปัญญาเห็นจะเห็นว่าเขาทำตลกๆเหมือนเด็กๆทำขัดๆกันอยู่ตลอดเวลาแต่เราเองเราไม่ต้องสิ่งอย่างนั้นไม่ต้องมีอะไรมากไม่ต้องมีอะไรสุขเราละความไม่ต้องมากและความไม่ต้องสุขจึงไม่ต้องสะสมรู้แต่กรรมกิริยาที่ดีพอเลี้ยงพออาศัยพอทำให้แก่คนอื่นเขาเพราะเราก็เน้นเน้นส่วนสำคัญก็คืออะไรก็ตามที่จะเป็นงานเพื่อที่จะไปทานไปขัดไปฟอกไปกล่าวเขาให้ไม่ให้เขาทำคานตัวเองแต่เขาหลงวุ่นวายของตัวเองวนในตัวเอง คำศัพท์สนให้กับตัวเองนั่นแหละลงท้ายเพราะมันเหนื่อยมันยุ่งเปล่าๆแล้วมันไม่เข้ายาเลยเราก็จะทำหาอุบายอะไรไปให้เขาแล้วก็ซ้อนกันก็คืองานเหมือนๆกับเขาทำนี่เขาไม่รู้ตัวหรอกงานที่เขาทำนั่นแหละที่เขาเห็นว่าเป็นความสุขที่เขาไปแสวงแล้วก็พยายามเอานิสัยพวกนั้นให้เขาไปปัญญารู้เขาก็จะได้ไม่เป็นประโยชน์ที่สุดเกิดมาในโลกก็เพื่อมาช่วยโลกคนที่เกิดมาในโลกเกิดขึ้นมาทำไมเกิดมาทำงานทำงานอะไรทำงานช่วยคนอื่นเขาทำงานช่วยคนอื่นเขาตัวเราเองเราช่วยตัวเองพอแล้วรู้เนื้อรู้กันแล้วทรงมีบาท ไปรษณีย์วัดในปากแดงภาษาและภาษาภาษาอังกฤษทรงมีการกระทำในตัวแท่งอันนี้แหละอย่างที่หย่อนๆแล้วชีวะเท่านี้เองแล้วมันก็จบแล้วมันก็ง่ายวันต่อวันวันต่อวันแสนสบายไม่ต้องห่วงอะไรเลยกับชีวิตชีวิตไม่ต้องอยากได้อะไรอีกเพราะแม้แต่จะทำการงานก็ไม่มีกรรมมาลามาตราไม่ต้องอยากไม่ต้องคลายไม่มีลับตาและตาแปลว่าอย่างไรไม่ต้องยาวไม่ต้องใครแม้แต่อารมณ์ที่จะโน้มน้อมให้กระทำประโยชน์นั้นให้มีน้อยลงน้อยลงน้อยลงน้อยลงที่สุดเรียกว่าอารามมาตาแม่มีความยินดี งานก็ให้มีอารมณ์อันบางเบาที่สุดเรียกว่าเรารู้จักอารามวัดป่าหรืออารามนะเรารู้จักอารามแล้วจะให้มันไม่มีจิตเป็นกิเลสให้มันน้อยที่สุดจนสุดท้ายแล้วเราก็ทำงานด้วยความรู้ไม่ใช่เด็กความชอบไม่ใช่เด็กความหลงในการทำไอ้นี่ดีจังแล้วก็ติดใจไม่ใช่ไม่ติดใจไม่ได้ชอบใครอะไรแต่ทำเพราะรู้ว่ามันดีควรทำเหมาะสมที่จะทำจึงจะไม่เลือกแฟนไม่ว่าอันนี้อันนี้จึงจะไม่เลือกเข้าข้างใจตัวเราชอบอันนี้เราจึงทำอันนี้เราไม่ชอบเราจึงไม่ทำที่จะไม่มี ไม่คิดจะทำงานได้ทุกอย่างเลยอะไรเหมาะอะไรควรตามกาลตามหมู่กลุ่มตามเวลาเราจึงจะทำได้ทั่วทั่วแต่เพราะเราเองเคยเป็นนิสัยเคยเป็นสันดานมาชอบงานนี้อันนี้ไม่ชอบเราจึงไม่ทำคำว่าชอบก็เลือกด้วยกิเลสอีกอันนี้งานต่ำอันนี้งานสูงอันนี้งานดีอันนี้งานมีตามที่โลกเขาตีราคาอีกทีต่ำปีสูงตีเร็วตีดีตีมีชั้นมีเชิงผู้ดีต้องถึงทำงานนี้ฉันไม่พูดดีไม่ทำงานนี้อะไรเนี่ยเป็นแบบสมมติราคาโลกโลกก็ตีไว้มันก็เลือกแล้วก็มาที่อุปทานของจิตของเราเองเราก็ไปเลยไปเห็นดี เราก็เลยผิดชอบไอ้ที่เราชอบไปผูกไว้มัดไว้อุปทานไว้ถ้าอย่างนี้เราไม่ทำไม่แตะต้องงานต่ำหรือว่างานที่เราไม่ชอบอย่างนี้ก็ทำงานทั่วไปไม่ได้ไม่กว้างขวางหรือว่าไม่มีประโยชน์มากไม่เป็นประโยชน์ในสัดส่วนสัดส่วนใดสัดส่วนหนึ่งเท่านั้นเองน้อยแล้วเราก็จะต้องเข้าใจและแก้ไขสุดท้ายก็มาที่กรรมที่การงานด้วยการกระทำเพราะคนเรานอกจากกินแล้วก็เหลือชีวิตเพื่อชีวิตกินให้มันมันก็เป็นชีวิตไม่กินมันก็จะเหี่ยวลงเหี่ยวลงแล้วมันก็จะตายแต่ถ้ากิเลสหมดแล้วตายก็ไม่เป็นไรแต่คนที่กิเลสหมดแล้วก็รู้ความจริงอีกแหละมันย้อนกันคนกิเลสไม่มีเหล็กมีเหล็กมีมากก็พยายาม กินแล้วก็อยู่แล้วก็ดิ้นรนพริกกิเลสมีน้อยพอมาในช่วงหนึ่งก็เห็นว่าเออก็ตายก็ดีเหมือนกันอยากตายแต่พอเวลากิเลสหมดแล้วไม่มีอยากอยากตายก็ไม่มีอยากเป็นก็ไม่มีแล้วย่อมรู้ความเป็นจริงว่ามันย่อมเป็นไปตามธรรมมันก็อยู่ไปตามวาระของมันถึงคราวเป็นอย่างนั้นถึงคราวถึงรอบนี้มันก็จะเป็นอย่างนี้ไปตามฉันตอนแล้วมันก็จบเองเป็นเองอยู่ในตัวแม้วันหนึ่งคืนหนึ่งแล้วก็จบไปตามวาระที่เป็นไปโดยงานโดยการอะไรมันสบายหมดเลยไม่มีอะไรลำบากลำบนด้วยในจิตใจไม่มีอะไรอากูลไม่มีอะไรตั้งว่าอะไรไม่มีอะไรอากูลการงานไม่อากูลการงานหรือกรรมหรือการกระทำอะไรมันไม่อากูลมันไม่ ไม่มีอะไรที่จะหยั่งลงเป็นสิ่งที่เป็นเชื้อไม่มีสิ่งอะไรที่ใหญ่ๆลงเป็นเชือกเชื่อหมักหมมเชื้อเศร้าหมองเชื้อเดือดร้อนไม่มีงานการก็อยู่กับงานการแต่ไม่อากูลอยู่กับงานการและก็ไม่ทำให้อะไรหม่นหมองไม่ทำให้เราเป็นห่วงหาอาวรณ์จนเกินไปไม่ทำให้เราต้องทุกข์ร้อนเกินไปอยู่ก็ยังสบายวัน 1 คืน 1 วัน 1 คืน 1 แม้จะรู้ว่าที่สำคัญเราควรจะเร่งงานนะเราควรจะจดจำไว้นะก็รู้ว่าสำคัญไปช่วงนี้และๆก็แล้วไปเมื่ออิฐน้าละอายใจแม่มันจะหลุดว่าเราเองเราเอ้อมันจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรถ้ามันจะบอก ขึ้นมาก็เป็นความบกพร่องของเราก็แก้ไขแค่นั้นเองอาทิตย์นี้ก็มาฟังต่อไปสูตรใหม่ตามเสียงของพระเจ้าปเสนทิโกศลเป็นพระราชาและพระราชาใหญ่ไปที่กุศลที่ครองแคว้นโกศลแคว้นโกศลนี่ยายและถือศักดิ์ศรีว่าถ้าเผื่อว่าแม้แต่พระพุทธเจ้าเองจะเป็นเจ้าเป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งแคว้นกบิลพัสดุ์ก็มีพรรคไอ้ควายเหล็กทาพระเจ้าประเสริฐมาพบกันกับพระพุทธเจ้าหรือว่าแม้แต่พระเจ้าสุทโธทนะที่ครองแคว้นกบ คุณกบิลพัสดุ์แคว้นสักกะเมืองในเมืองกบิลพัสดุ์จะต้องเคารพนะจะต้องเคารพราชาพระเจ้าปเสนทิโกศลจะต้องธรรมดาจะต้องย่อมเคารพก่อนอะไรอย่างเงี้ยมีศักดิ์ศรีอยู่แต่ถึงตอนนั้นก็ตามทันสมัยพระพุทธเจ้านี่พระเจ้าประเสริฐก็ยังให้ความเคารพให้ความสรรเสริญว่านี่เป็นเรื่องสัจจะอันนึงเนี่ยมันเกิดจริงเป็นจริงอย่างนี้ลองฟังดูซิว่าที่ยินดีเพราะเหตุอะไรพระเจ้าเป็นยอมเคารพย่อมสู่ฮกให้ภาษาไอ้นี่เนาะยอมสู่ 6 ยอมยกให้ว่าจะต้องนับถือสรรเสริญเคารพเพราะเหตุอะไร ที่ว่านั้นก็ในนี้สนุกไปด้วยว่าทรงมีคณะสงฆ์ที่ประพฤติพรหมจรรย์ตลอดชีวิตที่สรุปสั้นๆที่ยอมนี่คือเพราะว่าเป็นนักธรรมะจริงและเป็นนักธรรมะที่มีคณะสงฆ์ที่ประพฤติพรหมจรรย์ตลอดชีวิตนี่เป็นตัวสรุปแล้วลองฟังดูรายละเอียดพระองค์ผู้เจริญข้อสังเกตของหม่อมฉันมีอยู่ในพระผู้มีพระภาคว่าพระผู้มีพระภาคเป็นผู้ตัดรู้ชอบด้วยตนเองพระธรรมเป็นสิ่งที่พระผู้มีพร