210203-168 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน168-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ012.txt

้าถึงมีความเชื่อมั่นมีความเป็นได้ต้องเป็นได้เราเป็นได้อย่างนั้นแล้วก็ไม่มีปัญญารู้ว่าดีหรือไม่ดีชั่วหรือไม่ชั่วควรเปลี่ยนหรือไม่ควรเปลี่ยนโดยไม่ยอมทำปัญญาให้เกิดอีกเลยก็ไม่เอาเพราะงั้นศรัทธานี่เป็นพวกทำได้เป็นได้มีอยู่แต่เสร็จแล้วไม่เปลี่ยนไม่ปรับไม่ทำความเข้าใจว่าคนแก้อย่างไรคนแก้ตรง ไม่ยอมใช้ปัญญาเข้าใจยึดเอาแต่ตัวเป็นตัวเมียตัวดีอยู่อย่างเก่าไม่ได้เราจะต้องใช้ปัญญาเปลี่ยนอัตราเปลี่ยนตัวตนเปลี่ยนตัวเราอันมีอยู่แล้วไม่งามไม่ลงตัวไม่เป็นไปดีลำบากทั้งลำบากแก่ตนทั้งลำบากแก่ท่านถ้าลำบากแก่ตนก็ทุกข์ทนลำบากแก่ท่านมันก็ทุกข์แก่ท่านเมื่อทุกข์แก่ท่านมากๆมันก็ย้อนกลับมาถึงตนก็เป็นทุกข์ของตนอีกครั้งหนึ่งมันก็อยู่ยากมันก็ลำบากอยู่ที่ไหนก็ลำบากอะไรจะต้องรู้จริตของเราจริงๆจะต้องพยายามแก้ไขปรับปรุงเปลี่ยนแปลง พี่อธิบายมาต่างๆนี้เป็นวิบากต่างๆเพราะทำกรรมอย่างนี้อย่างนี้จึงมาเป็นอย่างนี้สุดท้ายมันเป็นรูปและเป็นรูปอย่างนี้แหละมันจะมีผลได้อะไรต่อท่านอธิบายสัมพันธ์วิบากเป็นนาทีตายเป็นวิบากกรรมความสัมพันธ์ของวิบากความเป็นคนเกิดถ้าเราได้มาถึงเอ่อที่ได้อธิบายถึงอริยทรัพย์หรืออริยะสมบัติที่บุคคลพึงควรเป็นคนมีจะได้ศรัทธาศีลข้อ 6 สัจจะหรือพหุสสุตาจาคะปัญญาไม่เสื่อมจากสมบัติทั้งปวงพอได้สั่งสมกันต่างๆที่เป็นผู้ให้ต่อประโยชน์เป็นผู้ขายกับความเกื้อกูลเป็นพวกค่าย ฟาร์มผาสุขไข้ต่อความเกษมจากโยคะแก่ชนเป็นอันมากหรือพหุชนหรือสังคมหรือมนุษย์ชาติอื่นๆจนเป็นอันมากในสำนวนก็แปลมาจากห้องชนะแปลมาจากปวงชนทั้งหลายมวลชนทั้งหลายหรือมวลมนุษย์ชาติจนเป็นอันมากคนทั้งหลายทั้งแหล่นี่แหละเราจะต้องมีความใคร่ต่อประโยชน์มีความปรารถนาหรือใครหรืออยากได้ตรงๆว่าเราต้องอยากอยากตอบประโยคที่จะให้มีแก่มวลชนได้ประโยชน์ให้มีความเกื้อกูลต่อมวลชนต่างๆมวลมนุษย์ชาติต่างๆมีความไม่มีความปรารถนาที่จะสร้างความผาสุกให้แก่มนุษย์ชาติต่างๆหรือว่าปรารถนาที่จะ ความเกษมจากโยคะให้แก่มนุษย์ชาติต่างๆมนุษย์ชาติเป็นอันมากให้ได้มากๆด้วยผู้ที่มีจิตใจอย่างนี้มาแต่ชาติก่อนๆเดี๋ยวนี้ถ้าเราไม่มีจิตใจอย่างนี้เราทำเดี๋ยวนี้คิดเดี๋ยวนี้แล้วลงมือทำเดี๋ยวนี้อันที่เราทำลงไปก็จะเป็นก่อนเป็นชาติก่อนเป็นตัวก่อนเดี๋ยวเราจะทำสั่งสมไว้เราก็จะเจริญขึ้นเราก็จะมีวิบากดีเราก็จะเป็นไปเพื่อมีอริยสัจหรืออริยบทโดยมีอริยสัจอะไรสมบัติมีศรัทธามีศีลมีพหุสัจจะหรือต้องศึกษามีจากพระมีปัญญามีเป็นอริยทรัพย์ที่จะไม่เสื่อมต่อมันจะเป็น ถ้าเป็นรูปสั่งสมไปเป็นรูปประธรรมอีกต่างหากจนมีตายเบื้องหน้าดุจสีหะมีหลังเต็มมีคอกลมซึ่งเป็นลักษณะ 17-18 แล้วก็ 20 นั่นแหละมันจะสั่งสมไปเองถึงแม้ว่ายังไม่ถึงขั้นรู้จะเป็นรูปก็จะมีได้ผู้ใดที่สั่งสมสภาพอย่างนี้แล้วจะมีอำนาจใครสัมผัสจะมีอำนาจมีหลังเป็นผู้นั้นจะไม่มีอะไรบกพร่องผู้นั้นจะไม่มีอะไรลับลมคมในผู้นั้นจะเป็นผู้ที่สะอาดหลังเต็มไม่มีอะไรซุกซ่อนมีนาคมมันทำก่อนเลยมีอายุแล้วจะรู้ด้วยใจของเราว่าเรามีไม่มีอะไรเป็นเบื้องหลังไม่มีอะไรเป็นหลัง บ่เว้าแหว่งๆมีอะไรบกพร่องๆที่ข้างหลังขั้นตอนแต่ก่อนที่เราได้ทำมาแล้วเรารู้ว่าไม่ดีเราก็ได้แก้ไขไม่แก้ไขเต็มมึงแก้ไขเสร็จเดี๋ยวนี้เราจะไม่เป็นอย่างนั้นอีกไม่เวียนกลับไปเป็นอย่างอดีตอีกอย่างก่อนอีกอย่างเบื้องหลังแต่เก่าๆมาอีกเรามีแต่ความเป็นของเก่าแล้วก็จบแล้วเราก็ได้รู้ดีแล้วเข้าใจชั่วเข้าใจดีแล้วได้เปลี่ยนชั่วมาเป็นดีแล้วทำดีได้เต็มแล้วไม่เวียนกลับอีกมีกำลังใจมีเจโตรมีมดมีปัญญามีมนุษย์พร้อมที่จะไม่ทำกลับไปเรียนกลับไปทำอย่างนั้นอีกแล้วว่ามีเบื้องหลังเต็มมีคอกลมมีแต่จะสืบโยงตอนนี้คอกลมก็คือมีรอย มีความความสัมพันธ์มีการเชื่อมโยงมีประโยชน์ต่อผู้อื่นมีประโยชน์ต่อผู้อื่นเรียกว่าคอกลมเชื่อมต่อไปได้คอกลมก็มีสัญลักษณ์ความหมายถึงว่ามีแล้วแนวเชื่อมต่อหรือมีแนวสัมพันธ์ที่เก่งจนหมายลักษณะถึงว่ามันได้รูปได้รางไม่ถูกละไม่หยาบคายเป็นไปได้เรียบรื่นมีแนวสัมพันธ์มีแนวเชื่อมโยงมีเลขฐานดีมีเลขอั้นจะต่อไปนี้วาจาก็เป็นการคำสอนที่ดีทั้งอานาอนุสาสนีทั้งอาคมคำสอนดีกริยากายกับกิริยาที่สอนเขาดี ดีไปหมดเรียกว่าคอกลมเพราะเรามีสมบัติเพราะเรามีอริยะแล้วเพราะเรามีศรัทธาแท้ศรัทธาที่สั่งสมไปพร้อมเป็นศรัทธาที่เต็มไปด้วยปัญญาไม่ใช่ศรัทธางมงายไม่ใช่เป็นศรัทธามีปัญญามีศีลบริบูรณ์มีประโยชน์และมีการเสียสละได้จริงสลากออกได้จริงจาคะแท้ๆแต่กรรมที่เราเองเราก็ต้องเข้าใจกันง่ายๆอยู่แล้วเมื่อเป็นผู้ให้ต่อสิ่งนั้นโดยมีความมุ่งหมายว่าเช่นไหนชนเหล่านี้จึงเป็นผู้เจริญด้วยศรัทธาด้วยศีลด้วยการศึกษาด้วยความรู้ด้วยการเผื่อแผ่หนังเอาแค่นี้ก่อน จิตใจอย่างผมเนี่ยผมเองผมก็มีความปรารถนาเรียกว่าจะเรียกว่าความใคร่นี่ก็ได้เป็นผู้ใคร่ต่อประโยชน์เป็นผู้ขายต่อความเกื้อกูลเป็นผู้ให้ต่อความผาสุกใครต่อความเกษมจากโยคะแก่ชนเป็นอันมากพวกคุณด้วยพวกอื่นๆด้วยแก่จนเป็นอันมากแต่เราก็มีอัตนิยมตามีการประมาณตนเราจะทำความเป็นอันมากเราจะทำแก่ผู้อื่นได้ขนาดใดเราก็รู้ตัวรู้ตนเองก็พยายามกระทำไปตามที่พอไปได้ไม่อาจหาญไม่หาญเราก็รู้ว่าเราไม่อาจหาเราก็ไม่เห่อหารไปและทำพอสมควรสมควรแก่ตน 2 บาทแบบเต็มบ่าแล้วก็พอละหรือว่ามัน เรามีภูมิแต่ว่าเรายังไม่งามพร้อมรูปด้วยน้ำได้ตามกิริยาด้วยอะไรก็ตามแต่เราไปทำแล้วไม่เกิดประโยชน์ไม่เกิดผลเราก็ต้องปรับเปลี่ยนตัวเราเองพอพอที่เขาจะมีศรัทธาต่อเราพอที่เขาจะรับได้ถ้าไม่มีศรัทธาเริ่มต้นอะไรอะไรก็ยากมันจะทำก็ต้องเริ่มมันก็มีศรัทธาทำให้เขาได้ยอมรับในจุดนั้นจุดนี้ตั้งแต่ฤทธิ์เดชทางธรรมนามธรรมคือเห็นได้ในรูปธรรมเห็นรูปก่อศรัทธาแล้วหรือว่าบางคนไม่เห็นรูปหรอกสัมผัสด้วยนามธรรมสัมผัสได้ปัญญาสัมผัสด้วยความรู้เห็นรูปรูปไม่น่าศรัทธาแต่พอสัมผัสกันได้นานมาทำสังฆทานปัญญาแล้ว ปัญญาสะอาดปัญญามีปัญญาแท้มีปัญญาเป็นโลกุตตระปัญญาหรือเป็นอธิปัญญาไม่ใช่ปัญญาเฉโกเราก็จะรับนับถือศรัทธาได้ตอบอย่างผมบอกแล้วว่าผมเป็นผู้ที่ให้ตอบประโยคให้ต่อความเกื้อกูลให้ต่อความผาสุกอย่างที่ว่านี้ก็มีความคิดอยู่ว่าเช่นไหนน้อยชนเหล่านี้พึงเป็นผู้เจริญด้วยศรัทธาด้วยศีลด้วยการศึกษาด้วยความรู้และก็มาต่อว่าด้วยการเผื่อแผ่เมื่อว่าเวลาเป็นผู้ที่มาศึกษาแล้วก็จะได้เกิดผลเป็นศรัทธามั่นความจริงเชื่อเห็นเป็นมีอยู่ในตัวเสร็จ แล้วก็มีปัญญารู้ด้วยว่าไอ้ความเห็นความเป็นความมีความเชื่อที่เราได้นี้ไม่ใช่เป็นความเชื่องมงายไม่ใช่ความเป็นที่เป็นไปในทางโลกียแต่เป็นมาในทางโลกุตตระมีโลกุตระเป็นสิ่งที่ถูกต้องอุชุปะฏิปันโนมีสมควรแก่ตนเป็นสามีผิดปกติเป็นโนได้เท่าที่เราได้เลยขึ้นไปเรื่อยๆเป็นสไตล์อย่างนั้นมีศีลเอาศีลมาจับเราก็บริสุทธิ์บริบูรณ์ได้ปราศจากกิเลสและอนุสัยอาสวะด้วยศีลข้ออย่างนี้อย่างนี้เราสบายมากด้วยการศึกษาพยายามศึกษาเล่าเรียนรู้อยู่ในความได้รู้ด้วยความรู้เหตุผลในมักได้ผลที่เป็นสิ่งที่ได้รู้อย่างถึงจริงเห็นอยู่รู้อยู่เป็นอยู่เกิดอยู่ แล้วด้วยการเผื่อแผ่เพื่อที่จะเอาออกไปให้คนอื่นต่อได้และเพื่อได้เผื่อแผ่ออกเองถ้ามันเป็นที่ตัวเราเองจริงๆมันเกิดมันมีมันก็แผ่ออกไปเองเราไม่ต้องทำมันก็แพ้ถ้ามันมีในตัวถ้าเรายิ่งเพี้ยนมีความปรารถนาดีมีความใคร่ต่อประโยคใคร่ต่อความเกื้อกูลใครต่อความผาสุกไข้ต่อความเกษมจากโยคะแก่ชนเป็นอันมากเราก็ยิ่งจะเผื่อแผ่ได้เจตนามีมโนสัญเจตนากุศลเจตนาดำริกระทำขวนขวายเพื่อที่จะให้ผู้อื่นได้รับแผ่ไปแรงกว่านี้มีจิตใจเผื่อคนอื่นมีจิตใจที่จะทำให้ผู้อื่นมากขึ้นไป ด้วยธรรมที่มีต่อด้วยศรัทธาด้วยศีลด้วยการศึกษาด้วยความรู้ด้วยการเผื่อแผ่และด้วยธรรมะและธรรมะที่เรามีและแน่นอนถ้าเราไม่มีปัญญาเราย่อมจะไม่พยายามทำอกุศลธรรมไม่ให้แก่ผู้อื่นเราย่อมเอากุศลธรรมให้แก่ผู้อื่นเป็นแน่แท้เราย่อมไม่กระทำอกุศลธรรมถ้าคนนั้นไม่มีจิตลามกหรือไม่มีจิตโง่ถ้ามีจิตโง่และย่อมไม่ทำแน่ที่จะเอาอกุศลธรรมแต่คนอื่นแต่ยังเป็นการเผื่อแผ่แล้วก็พยายามเขียนธรรมะให้เป็นกุศลให้เป็นสิ่งที่งานเป็นกัลยาณมิตรปลายให้งามเพราะในเบื้องต้นทำการบั้นปลายแท้ๆให้แก่ผู้อื่นด้วยทำ พูดแล้วจะให้ได้ก็ด้วยปัญญาด้วยทำแล้วก็ด้วยปัญญาปัญญาผู้นั้นมีเท่าไหร่สามารถกำหนดรู้ชั้นรู้เชิงรู้ขนาดรู้ต่ำรู้สูงมีสัตบุรุษแพ้รู้ธรรมะรู้ตนรู้ประมาณรู้กาละดูบริษัทรู้บุคคลแต่ละบุคคลรู้คำนวณถูกจริงๆไม่เท่ากันยืดหยุ่นละเอียดละออต้องมีปัญญารู้จริงๆผู้ที่จะมีประโยชน์กับแฝดต่อผู้อื่นโดยการกระทำกุศลให้แก่ผู้อื่นเผื่อผู้อื่นก็ต้องมีเนื้อมีชิ้นแล้วก็มีปัญญาที่จะ เย็ดแม่งแตกเอาให้ผู้นั้นผู้นี้ถูกสัตว์ถูกส่วนถูกบุคคลเป็นอาหารที่ถูกปากเป็นอาหารที่สังเคราะห์ถูกกายถูกจิตตามแต่คนที่จะมีปัญญามากน้อยแค่ไหนผู้ที่จะมีเงินก็จะต้องด้วยทรัพย์สินทรัพย์ตอนนี้ก็ต้องกล่าวถึงอริยทรัพย์ซะก่อนอริยทรัพย์ก็ดังกล่าวแล้วอริยทรัพย์ 5 ประการโดยอริยทรัพย์ 7 ประการมีตั้งแต่อยู่ในป่ารวมด้วยมีศรัทธาศีลหิริโอตัปปะก็หมดสัจจะหรือ จักรก็คืออธิบายให้ฟังแล้วถ้าสุดปากก็เป็นแต่เพียงรู้มากอยู่เป็นรู้เยอะแยะแต่ยังไม่มีเนื้อแท้จริงถ้ารู้ด้วยมีเนื้อแท้ด้วยเรียกว่าพระพุทธเจ้ามากมีเนื้อแท้คือมีรู้ด้วยและเป็นได้แล้วด้วยมากๆถ้าเพียงรู้มากไม่ยังไม่เป็นด้วยได้ก็เป็นต้นแต่ก็รู้สึกอย่างอานนท์เป็นต้นแต่อย่างสารีบุตรเรียกว่าเขามีสัจจะรู้ก็มากทำได้ก็มากด้วยความจริงเป็นจริงเกิดแล้วแต่ถ้ามีบุตรสุดจัดๆหรือพระบุตรมีจาคะมีปัญญาก็มีการสละได้แล้วก็มีปัญญาแค่เนี้ยเป็นอริยะทรัพย์เป็นเทวธรรมหรือเป็นอริยธรรม ที่เรามีในตนเรามีมากเราก็จ่ายได้มากเรามีศรัทธาในความเชื่อความเป็นความมีของเราแค่ได้แค่ใดเรามีปัญญามีปฏิภาณในการแสดงออกมีคอกลมมีความสามารถในการมีท่อสัมพันธ์มีสื่อสำคัญที่จะต่อออกไปให้แก่ผู้อื่นเชื่อมออกไปให้แก่โลกอื่นสะพัดไปให้แก่โลกอื่นมีสัมพันธภาพอันดีมันเก่งได้ส่วนใดก็สามารถที่จะเอาไปให้คนนั้นได้เด็กดีนอกจากนี้เองแล้วก็จะต้องมีก่อนดีๆนครหลวง ปอชวนเชื่อมส่วนโยงส่วนที่จะเป็นท่อส่งไปให้แก่เขาอันดีเราก็จะทำได้เพราะเรามีอยู่แล้วเป็นต้นทุนมากเหมือนกับถังน้ำนี่ก็ถังน้ำของเรานี่เป็นถังน้ำที่มีน้ำใสสะอาดน้ำดีแรงมากอยู่สูงยิ่งสูงเท่าใดยิ่งจะส่งไปให้ผู้อื่นนี่ต่อท่อไปแรงไกลยิ่งมีเต็มมีมากและมีคุณภาพดีด้วยคนก็ได้ของดีแรงก็มากไปได้ไกลมีปริมาณเพราะระยะสั้นของเรามีเท่าไหร่ปฏิภาณหรือปัญญาของเรามีเท่าไหร่ด้วยทำด้วยปัญญาด้วยทรัพย์เรามีธรรมะเป็นความรู้ ฉันชอบมีเหตุมีผลมีอัตถะสาระอยู่ในนั้นแล้วก็มีปัญญามีตัวเนื้อจะเรียกสูตรทรัพย์ก็ได้เป็นตัวเนื้อของอริยทรัพย์ธรรมะเป็นเหตุเป็นผลเป็นชั้นเป็นเชิงมีสิ่งที่ทรงไว้เรียงระดับหรือว่าจับออกมาก็จับได้ถูกเนื้อถูกตัวเป็นผู้แคล่วคล่องว่องไวอย่างนี้ก็จะเป็นผู้ที่แจกทรัพย์ให้แก่ผู้อื่นได้หยาบลงมาและข้าวเปลือกด้วยนาและสวนด้วยสัก 2 เท้า 4 เท้าด้วยภรรยาข้าวเปลือกนี่หมายความว่าเป็นสมบัติอย่างโลกแปรรูปมาจนกระทั่งมีสมบัติจากโลกนี้ได้เป็นมาเป็นสวนไปอีกเป็นทรัพย์สองเท้าสีขาวบุตรภรรยา กรรมกรบุรุษญาติมิตรและพวกพ้องมีกันไปหมดจนเป็นตัวตนบุคคลเราเขามีเป็นวัตถุทรัพย์จนกระทั่งมีทรัพย์เป็นบุคคลเลยทีเดียวมีญาติและอธิบายให้ฟังแล้วว่าวานนี้ว่าแค่ญาตินิดนึงได้มาจะเป็นแค่บารมีได้ลาภสัตว์ 2 เท้า 4 เท้าได้คนมาคนนี้ไม่มีค่าอะไรก็เหมือนได้กลับมาถ้าคนนี้นอกจากได้เป็นสัตว์โลกแล้วยังมีจิตวิญญาณอันสูงแต่วิญญาณมันสูงมีปัญญาอันดีและยังมีความเป็นอริยะอยู่ในตนด้วยยิ่งเป็นผู้ที่มีสัตว์ 2 เท้าที่ดีเป็นบุตรหรือเป็นภรรยาโดยความหมายอธิบายสู่ฟังแล้วเป็นธาตุกรรมกรหรือเป็นบุรุษเข้าใจดีแล้ว เป็นญาติมิตรและพวกพ้องสุดท้ายก็เป็นญาติที่พวกพ้องเป็นกลุ่มที่ผมอธิบายตัวผมประกอบมายกตัวอย่างมีเมื่อวานนี้ก็ขยายผมไม่ใช่เป็นคนไม่ใช่ไม่มีลาภแม้จะไม่มีที่นาที่สวนไม่ใช่ไม่มีสัก 2 เท้า 4 เท้าไม่ใช่ไม่มีบุตรภรรยาไม่ใช่ไม่มีธาตุกรรมกรและบุรุษไม่ใช่ไม่มีญาติมิตรและพวกพ้องแต่มีคนเข้าใจได้มั้ยเห็นมั้ยเห็นอยู่ไม่มีข้อพิสูจน์หลักฐานอ้างอิงไหมถ้าเห็นได้เป็นจริงแล้วคุณจะเข้าใจเลยว่าอย่างนี้เป็นโลกุตตระธรรมมีญาติมิตรก็ยากนิดอย่างโลกุตตรธรรมมีพวกพ้องกับปกครองอย่างอิสระธรรมมีบุรุษกรรมกรธาตุก็มีอย่างโลกุตตรธรรม ไม่ได้เหมือนชาวโลกเขาที่จะกดขี่กันแต่มีโดยธรรมมีอย่างจริงมีภรรยาก็มีอย่างธรรมะมีบุตรก็มีอย่างธรรมะคุณเข้าใจได้แค่ไหนมีสัตว์ 2 เท้า 4 เท้าอยู่ได้แค่ได้และมีสวนมีนามีข้าวเปลือกอย่างไรที่ว่านี้ในที่สุดมีข้าวเปลือกเป็นผู้ที่มีอาหารอันเป็นแก่นอันเป็นเมล็ดอันเป็นผลอย่างแท้จริงมีผลเกิดอยู่พร้อมพรั่งและมีสิ่งที่มีผลจนถึงเทียบกับเมล็ดข้าวเปลือกมีเนื้อมีแก่นมีถึงข้างนอกอยู่แค่ได้เมล็ดโตๆขนาด เมล็ดที่แต่งเมล็ดที่โตหรือว่าเมล็ดที่ไม่มีเนื้อสาระอะไรแป้งข้างนอกหรือว่าข้างนอกดูดีข้างในดูเหมือนดูกลวงหรือข้างในดีข้างนอกดูขรุขระยังไงแค่ไหนก็มีจริงซึ่งผมก็ตามวาสนาบารมีจะมีขรุขระบ้างจะมีอะไรไม่งามบ้างอะไรยังบกพร่องเป็นวาสนาบารมีบ้างหรือแม้จิตใจของคุณย่อมอย่างเองว่าผมจิตสะอาดจิตใจในข้างในเต็มแน่นหรือว่าข้างในกลวงหรือว่าข้างในสกปรกผมก็จะต้องรู้โดยเองผมจะบอกคุณตามที่ผมจะเป็นแต่ผมมีมานะผมที่ขี้ออกมีขาเฉยๆผมก็ปวดหัวมากแต่ข้างในไม่จริงแต่ถ้าผมอวดกับคุณบอกกับคุณตามสมควรตามกาลเวลาตามจริง ผมก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วผมก็บอกความจริงแก่คุณแล้วคุณจับจริงนั้นได้หรือจับเท็จนั้นถ้าจับเท็จนั้นได้ก็เป็นเท็จจะจับจริงได้ก็เป็นจริงอย่ากลัวอย่าโกรธเกินขอบเขตมีหรือไม่หรืออวดโอ่ออกมาแสดงออกมาตามกาลเวลาสมอสมควรแล้วและมีจริงหรือไม่คุณก็ต้องมาไล่จับมานั่งดูผมก็บอกให้คุณไล่จับซิโก้ท้าให้มาพิสูจน์ท้าให้มาเรียกร้องให้มาดูให้มันเห็นว่าของจริงนะอย่างนี้เอาไหมถ้าคุณจำได้ว่าโอ๊ยถ้าของจริงอย่างนี้เรียกว่าของแท้อย่างนี้หรือของอย่างนี้ไม่เอาคุณก็ไม่เอาถ้าคุณว่าเออถ้าของจริงอย่างนี้เป็นอย่างนี้เอาเป็นอย่างนี้เอาจะเรียกเพชรคุณก็ไม่สงสัยจะเรียกจริงคุณก็ไม่สงสัย คุณรู้แล้วว่าสิ่งนี้คืออย่างนี้เป็นอย่างนี้แตกต่างกันก็บอกตรงๆไม่แตกต่างกันก็บอกตรงๆคุณจะเอาไหมคุณจะเอาคุณก็เอามันเป็นการตัดสินใจของคุณคุณมาเอาเลยคุณสอดส่องมาทั้งนั้นใครเป่าหูคุณมาคุณได้ยินได้ฟังจิตระดับได้ยินมาแว่วมาสะดับมาแล้วคุณก็มาพิสูจน์มาสังเกตเห็นอ้าวไม่เห็นตายหรือแม้ว่าเราเองเราไม่มีปัญญาเพียงพอมาถึงแล้วนึกว่าใช่นึกว่าเป็นดีนึกว่าเข้าใจตรงกับที่เราเข้าใจกับที่เราปรารถนาพอมาอยู่ไปอยู่ไปอยู่ไปรับเข้าเอาแล้วที่สาระหรือว่าแก่นแท้หรือว่าเนื้อจริงไม่ตรงกับที่เราหมายนี้นะเราก็เข้าใจตัวเองผิดหรือว่าทางนี้ก็หลอกเอาไว้ จริงตามที่เราหมายนี่นะเมื่อเวลามาเห็นแล้วว่าไม่จริงตามที่เราหมายเขาก็เปลี่ยนกลับก็เป็นได้มันจะไปยากอะไรหรือแม้ว่าผู้ใดหมายตามภูมิจะเอาแค่นี้แค่นี้พอมาถึงแค่นี้แล้วได้ขนาดนี้แล้วเขาไม่มีภูมิต่อผมต่อผมให้ไม่ได้คุณได้โสดาแล้วคุณนึกว่าคุณจะได้แค่โสดาแต่คุณไม่เข้าใจคุณนึกว่าโสดาเป็นอรหันต์เป็นขั้นสุดท้ายคุณก็มาเอาได้โสดาแล้วคุณก็ไม่มีจริงๆต่อแล้วผมก็ตอบผมให้คุณเข้าใจสักทีถ้าคุณตอบธนาคารมีคุณอรหันต์คุณก็เข้าใจไม่ได้คุณได้แค่นั้นคุณก็ประทับปรมะแค่นั้น เขตยันต์ติดยันต์ทิฐิแค่นั้นคุณก็ออกกลับไปพออยู่ได้คุณก็เซ็นคุณก็เหมือนว่าหมดแล้วไม่มีแล้วไม่เห็นมีอะไรต่อไม่เห็นมีอะไรได้คุณมีเต็มแล้วคุณอัดได้เต็มแล้วคุณก็ไปคุณก็ไปแสดงผลหรือว่าไปทำตามประโยชน์ของคุณผมก็ได้แค่นั้นแหละเพราะไม่มีมรรคไม่มีทางต่อแต่ถ้าผู้ใดรู้ทางต่อมีมรรคมีทางเข้าใจในอริยมรรคสกทาคามีมักกะนาคามีมักอรหัตตมรรคเข้าใจจริงและเราก็รู้ตัวว่าเรายังไม่ได้คุณก็เอาต่อคุณก็อยู่ไปเอาไปแล้วก็มีกรรมวิธีอย่างไรมีกรรมฐานอย่างไรที่เราจะสะสมลงไปได้อีกก็พยายามเสาะแสวงหาเข้าใจเข้าใจว่ามันยังไม่ถึงสุดเป็นผู้ไม่ปรารถนา เป็นผู้ไม่จบอยู่สุดอยู่ได้แค่นั้นมีอนันตังเป็นผู้มีอนันตังคุณก็ไม่มีปัญหาเพราะฉะนั้นผู้ใดที่เป็นอริยะหรือว่าเป็นอรหันต์แล้วไม่แตกออกไปไหนหรอกอยู่รวมกันเพราะว่ารู้อนันต์จันทร์มันจะเป็นกลุ่มเดียวทิศเดียวหมู่เดียวจะรู้ความสูงมีจุดเป้าหมายถึงสัมมาสัมพุทธรู้ในสัมมาสัมพุทธะคุณซึ่งเป็นคุณอันยอดเยี่ยมปลายสูงสุดรู้เข้าใจไปเรื่อยเลยและปัจเจกคุณแม่ไปเก็บพระพุทธคุณจนกระทั่งไปถึงสัมมาสัมพุทธะคุณคุณรู้เห็นมรรคเห็นทางเห็นอะไรไปเป็นอนันต์สั่งทีเดียวมันประภัสสรโล่งแจ้งสว่าง มีที่สิ้นไม่มีที่สุดเข้าใจต่อมันจะมีทางเดียวและรวมกันอยู่ที่จุดปลายอันเดียวไม่แตกไปไหนหรอกคนที่แตกนั่นคือดีวันที่ 8 มันคือดีซื้อส่วนตนมากไปก็แตกถ้าไม่งั้นแล้วก็รวมกันประสานกันอันใดที่รวมกันได้อะไรที่สอบความเห็นแตกต่างตัดสินกันแล้วก็ไม่มีปัญหาก็ทำไปตามความเห็นอนุญาตกันนะอนุโลมกันนะเมื่ออนุโลมกันแล้วก็ตกลงส่งทำไม่โกรธกันไม่เกลียดกันไม่ทันกันอันใดที่จะร่วมกันก็มารวมกันทำอันใดที่ไม่ร่วมกันท่านใดที่ตามความเห็นก็อ้าวตามความเห็นไปคนนึงไปอย่างนึงว่าถือว่าเป็นสัมมาอีกคนนึงก็ถืออีกสิ่งนึง หมากต่างคนต่างสัมมาเพราะฉะนั้นต่างคนต่างเห็นไอ้ที่มันไม่ตรงกันมันก็ต่างคนต่างเป็นมิจฉาต่างคนต่างเป็นความปรารถนาของจิตมะบอกอิจฉาอิจฉาเป็นความปรารถนาอิจฉาหรืออิจฉาเพราะฉะนั้นคือจิตจิตที่มันปรารถนาอย่างนี้มันมีความเห็นอย่างนี้มันมีความต้องการอย่างนี้มันมีความเป็นอย่างนี้มันก็เป็นมิจฉาจิตที่เป็นมิจฉาชีพเป็นความต้องการส่วนบุคคลเพราะฉะนั้นเมื่อบุคคลต่อบุคคลเรารู้แล้วว่าเป็น 2 สิ่งมันไม่ตรงกันมันไม่เหมือนกันมันไม่เท่ากันได้อยู่ในส่วนที่เป็นเศษของทำเราก็ต้องยอมรับในเขตของทำไม่เอาตัว บุคคลเราเขาก็บ่เกี่ยวเอาธรรมในธรรมมันทำไรทำเมื่อเราเองเราจะเอาของเราก็แสดงขึ้นของผู้อื่นก็แสดงขึ้นถ้าเขาไม่ตกลงและเราก็ไม่ตกลงก็เป็นการตกลงว่าอ้าวตกลงตอนนี้แย่ก็ต่างคนต่างมีอิสระต่างคนต่างอย่าดูถูกกันต้องให้มันเป็นไปตามทำพิสูจน์ก็เดินทางไปแยกด้วยความเห็นส่วนความเห็นร่วมที่มันร่วมกันอยู่รวมกันอยู่ผนึกกันอยู่เราต่างคนต่างเห็นว่านี่เป็นกุศลร่วมกันแล้วเป็นแกนใหญ่ด้วยอย่าให้เรื่องเล็กน้อยมาทำลายเรื่องใหญ่ความเห็นเล็กน้อยส่วนตนนั้นอย่าให้มาทำลายความเห็นกำลังใหญ่ภาพความเห็นเล็กน้อยมาทำลาย เหมือนกำลังความเห็นเล็กน้อยที่เรากระทำอยู่ถ้ามันเป็นจริงมันก็จะยืนหยัดของมันเองแล้วมันจะกรอกกลุ่มขึ้นมาใหญ่เท่าไอทีไม่จริงเพราะไอ้ที่ไม่จริงนั้นน่ะมันจะใหญ่ไม่ได้อยู่ไม่นานหรอกเออเราก็ต้องปล่อยการโกรธไม่มีการถือกันไม่มีการเคืองกันไม่มีถ้าเข้าใจถึงทำอย่างนี้แล้วก็ไม่มีปัญหาอะไรเราก็จะเป็นอยู่สุขรู้ที่ตัดรู้ที่ต่อหาเราจะรู้จุดนี้จุดตัดสินแล้วก็จบกันแล้วก็ต่างคนต่างทำส่วนใหญ่เรามีแกนร่วมกันอยู่แล้วอันนี้มันไม่มีปัญหาหรอกมีความสัมพันธ์อันแน่นๆแฟนส่วนเล็กส่วนน้อยก็ว่าไปตามประสา ตกลงกันแล้วเป็นสำนักข่าววินัยเป็นสิ่งที่ได้ตัดสินกันได้ลงมติพร้อมกันได้เข้าหมู่ตัดสินหรือว่าเป็นสติวินัยก็ยกให้หยิบเป็นของพระอริยะนี่เป็นของพระอรหันต์เจ้าที่ของท่านเราเองเราถือว่าเราเข้าใจยังไม่ได้แม้เราจะเป็นความเห็นของเราเอ๊ะนี่ไม่ค่อยดีแต่เราเองเราต้องยกให้วันนี้เราถือว่าเป็นผู้ที่เป็นตายเป็นยอดเป็นสูงเป็นพันปีเป็นผู้ที่อยู่เหนือก็ยกไว้เมื่อเรายกไว้อย่างนี้ได้เราก็ตัดปล่อยใจมันก็วางมันก็ปล่อยมันก็สบายจะเป็นแบบไหนๆก็ตามเราก็ต้องรู้จิตรู้การที่จะทำให้ดียิ่ง เป็นอธิการบดีที่ดีเป็นกิจที่จะทำให้เจริญเราก็จะต้องพยายามกระทำกันให้จริงและดำเนินบทบาทดำเนินการกิริยาให้ถูกให้ตรงให้มีสภาวะอย่างนั้นไม่ใช่สักแต่ว่าเรียนรู้ภาษากับภาษาไปเรื่อยไปแล้วก็ไม่มีกรรมกิริยาไม่มีสภาวะธรรมไม่ใช่มันต้องให้ได้ผลอย่างนั้นแล้วทีนี้ก็จะขอเลื่อนจากอันนี้แหละเอาอธิบายพอสมควรแล้วว่าเรากระทำตนให้มันได้มีอริยทรัพย์อย่างแท้จริงก็โดยมีกรรมกิริยาอย่างไรสำคัญที่เน้นขึ้นมาอีกก็เพราะว่าพวกเรากำลังกระทำอยู่แล้วมีจิตใจเป็นอย่างนั้นไหม ถ้าไม่มีจิตใจอย่างนั้นเราไม่ได้สั่งสมธรรมนะไม่ได้มีอริยธรรมนะเป็นผู้ให้กับประโยชน์เป็นไหมศาสนาต่อประโยชน์เกื้อกูลต่อมวลชนเป็นอันมากมีให้ปรารถนาให้เขาผาสุขมีไหมแม้เราจะมีอารยธรรมส่วนน้อยเราจะมีศรัทธามีสีมีพหุสัจจะมีจาคะปัญญาของเราอยู่ไม่มากนักแต่เราก็มีจิตใจดีแล้วที่จิตขายต่อประโยชน์ผู้อื่นใครต่อความเกื้อกูลใครต่อความผาสุขใครต่อความเกษมจากโยคะแก่ชนเป็นอันมากแต่คนทั้งหลายนี่เป็นเป้าประเด็นของศาสนาพุทธเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาพุทธไม่ใช่เห็นแก่ตัวไม่ใช่เราได้อริยธรรมหรือว่าได้เจโตหรือว่าได้ปัญญาหรือว่าได้ กลับๆเลยไม่มีความใคร่ต่อผู้อื่นไม่มีความใคร่ประโยชน์หวังประโยชน์ต่อผู้อื่นหวังเพื่อคุณผู้อื่นหวังความผาสุกไปยังผู้อื่นหรือหวังความเกษมจากโยคะให้แก่ชนเป็นอันมากขึ้นดีไม่มีอย่างนี้มันก็ไม่ใช่สิเพราะการยาของพระพุทธเจ้าต้องสั่งสมอย่างนี้เนี่ยเป็นวิบากเหมือนพี่บาปนะคำว่าความต่อเนื่องไปเรื่อยมันจะมีอย่างนี้จริงแล้วเมื่อเราเองเราเป็นผู้มีศรัทธาศีลสุดพหุสัจจะจาคะปัญญาแล้วเราจะมีหิริมันจะมีกฎหมายเรามีของแล้วเราไม่แบ่งใครนะการไม่แบ่งขายนี่แหละคือรู้ตัวว่าเราเห็นแก่ตัวเรามีของเรามียอดเพชรยอดทองเรามีของดิบของดีเรามีอาหารดี อริยทรัพย์เรามีสมบัติดีแต่เราไม่ให้ใครนะมันจะเกิดหิริเองเกิดโอตตัปปะแท้เป็นอารยธรรมองค์ที่ 6 องค์ที่ 7 ที่เพิ่มเติมสิ่งที่เราเป็นเรามีรายได้มี 5 เพราะปัญญามันเกิดหิริมันเกิดมันรู้ตัวอัตตัญญุตาเกิดอัตตันยึดตาแล้วมันก็จะแย่มันก็จะอายว่าเรามีเรามาให้เขาการมีแล้วเสพเองเอาไว้เองไม่เผื่อไม่แพงไม่มีความคิดเพื่อกูไม่มีการก่อประโยชน์ต่อบุคคลอื่นใดมันเป็นสัญลักษณ์ชัดเจนเห็นไหมว่าความจริงมันมีอย่างนี้มันเป็นสัญลักษณ์ที่เห็นแก่ตัวพระศาสนาพุทธอธิบายละเอียดแต่คนอธิบายให้เข้าใจไม่ได้แม้มีหลักฐานเขาก็อธิบายให้ เชื่อมโยงสัมพันธ์ยกอุทาหรณ์ให้กึกก้องอุทาหรณ์อันจริงและไม่มีเอกสารไม่มีสิ่งที่ยืนยันหลักฐานท้าทายให้มากที่สุดรู้ก็ไม่จริงมีก็ไม่จริงมันก็เลยไม่บริบูรณ์ถ้ารู้ก็จริงมีก็จริงเป็นก็จริงปฏิภาณก็ยิ่งดีอีกมันก็บ่ได้พูดกันได้รู้ชัดแล้วก็มีจริงแล้วก็มีปัญญาปฏิภาณในการจะใช้นิรุตติภาษาใช้กิริยาใช้การเชื่อมโยงมีคออันกลมต่อไปให้ได้ก็ได้เดี๋ยวจะยืนยันให้ฟังชัดเจนแล้วทีนี้ต่อมาภิกษุทั้งหลายเมื่อตถาคตเป็นมนุษย์ในชาติก่อนได้เป็นผู้ไม่เบียดเบียนสัตว์ทั้งหลายด้วย ฝ่ามือก็ตามก้อนดินก็ตามท่อนไม้ก็ตามศาสตราก็ตามเพราะกรรมนั้นๆท่านมาสู่ความเป็นมนุษย์อย่างนี้จึงได้มาหาปู่ฤทธิ์ลักษณะข้อนี้คือมีประสาทรับรสอันเลิศมีปลายขึ้นเบื้องบนเกิดแล้วที่ขอบรับรถได้โดยสม่ำเสมอลักขณะที่ 21 นี่เป็นลักษณะที่ 21 ย่อมเป็นผู้มีอำนาจน้อยมีโรคน้อยมีวิบากอันเสมอไม่เย็นเกินร้อนเกินพอควรแก่ความเพียรงานนี้ก็หมายความว่าเป็นผู้ที่ ไม่เบียดเบียนผู้อื่นเป็นกรรมเห็นไหมเบียดเบียนสัตว์ทั้งหล