230903-2-212 ทางเอกภาค2-ตอน212(หน้า469)-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ท054.txt

่มีอะไรมา มาต่อต้านไม่มีอะไรมาทำอะไรขึ้นมาแล้วมันก็เรียบร้อยไปดั่งเดิมถ้าเผื่อว่าเราจะมีอะไรเข้ามาบ้านหน่อยนึงเหมือนกับเราจะปีนเขาแล้วเราก็จะได้สูงขึ้นอีกนิดนึงมันก็ดีถ้าเราเห็นว่าทิศทางนั้นควรจะเปลี่ยนทิศขึ้นไปนิดนึงแล้วมันจะได้ประโยชน์อย่างนั้นอย่างนี้ก็จะดีก็ต้องใช้ปัญญาไม่ใช่ความรู้ในฐานะที่เราเป็นมนุษย์เราก็ใช้ปัญญาใช้ความรู้มันก็จะเลือกสรรขึ้นไปเองตามทิศทางที่เราเองเราได้ใช้ปัญญาแล้วตรวจสอบดีๆปัญญาตรวจสอบอย่างจริงจังเราก็ได้พัฒนาตนเองด้วยไปนะส่วนใดดีแล้วท่านเรียกว่า ลักขณาคือรักษาไว้อย่างซ้ำซากอนุรักษ์ธนาอันใดดีแล้วอะไรสมบูรณ์หรือว่าเหมาะสมแล้วก็รักษาไว้อนุรักษ์คนาส่วนที่จะพัฒนาขึ้นไปอีกค่อยๆปรับปรุงขึ้นไปอีกกระเพาะปรับปรุงขึ้นไปปรับปรุงขึ้นไปปรับปรุงขึ้นไปจนที่สุดตอนที่เรารักษาไว้นี้บางทีมันก็จะหมดไปได้เหมือนกันสำหรับฐานเดิมซึ่งเราพัฒนาต่ายขึ้นไปหาฐานสูงซึ่งเป็นของสูงยิ่งกว่าเปลี่ยนวงโคจรใหม่เลยตัดรอบใหม่เป็นรอบกว้างขึ้นหรือเป็นรอบที่สูงขึ้นได้เพราะเรามีฤทธิ์มีแรงมีคุณภาพเต็มรูปของอันนั้นแล้วเราก็เป็นอันนั้นอย่างเต็มรูปขึ้นไปอีกอันนี้ก็เป็นการ เพื่อนฐานะหรือเลื่อนฐานะหรือเปลี่ยนฐานะขึ้นไปเรื่อยๆได้อีกเราก็เข้าใจให้ดีๆว่าที่เราเป็นไปได้ดีอยู่แล้วเราซ้ำซากนี่แหละแต่ซ้ำๆในสิ่งที่เราได้กำหนดเราได้เรียนรู้เราได้เข้าใจเราเปลี่ยนทิศทางของเรามาจากที่เราไม่เคยเคยซ้ำซากโคจรหรือเดินเป็นไปอยู่ในทางโลกแต่ก่อนนี้เราเคยเป็นอย่างนั้นเดี๋ยวนี้เรามาอยู่ทางนี้โดยการเลือกสรรโดยการใช้ปัญญาอย่างรู้อย่างเห็นอย่างเข้าใจเหตุผลแล้วก็เป็นมาเป็นมาแล้วก็ได้กระทำมาได้เป็นจุดที่มันลงตัวปกติมันธรรมดามันไม่มีอะไรขัดไม่มีอะไร เปล่าไม่มีอะไรข้องไม่มีอะไรหนืดหนาดอะไรคล่องแคล่วสบายเราก็สบายยังยกตัวอย่างเช่นเมื่อเราได้ยินเสียงระฆังปั๊บมาเป็นสัญญาณนิดเดียวเท่านั้นแล้วก็เปลี่ยนความเป็นอยู่จากหลับแล้วเราก็ตื่นสบายคำว่าตื่นคือตื่นคำว่าหลับคือหลับแล้วรู้ความหมายคำว่าหลับรับคืนหยุดพักความรับรู้ภายนอกเรียบร้อยความรับรู้ภายในเราก็สงบอยู่ถ้าจะสงบระดับสอนเทวดาเหมือนอย่างพระพุทธเจ้าหมายความว่าจิตของเรายังเป็นประโยชน์อยู่ที่เราจะตั้งใจจะทำขนาดใดเราก็ทำอย่างไรจะควบคุมอินทรีย์ กายของเราว่าเรานอนเราจะนอนอยู่ในท่านี้เราก่อนที่จะหลับลงไปแล้วก็มีสติสัมปชัญญะตรวจการนอนเวลาจะนอนอย่างนี้เราก็นอนอย่างนี้มายังอาตมาได้ทุกวันนี้นอนบางทีก็นอนยังท่านอนหงายบางทีก็นอนอย่างท่านอนตะแคงเริ่มต้นนอนหงายแล้วก็ต่อไปมันก็นอนตะแคงเองคือว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มันก็นอนอยู่หลายท่านอนหงายแต่ก็ไม่ได้ไปนอนไม่ได้นอนก็นอนคว่ำก็ไม่ได้นอนหรอกหรือว่านอนตะแคงขวานี่ก็ไม่ค่อยได้นอนเท่าไหร่ก็นอนอยู่ 2 ท่าที่นอน ก็เพราะว่ามันถนอมกำลังนิดนึงส่วนในสติสัมปชัญญะตัวเองนั้นไม่มีปัญหาแม้จะนอนหงายก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรไม่ได้เสียสติไม่ได้ตกสติจะรู้สึกตัวหรือว่าจะพักหลับอะไรก็อยู่ในสภาพที่มีสตินะเพราะงั้นก็นอนน้องกำลังหน่อยบางทีมันเปรี้ยวมันเพลียก็นอนหงายแต่ก็นอนไม่ได้นานเท่าไรนอนแล้วเดี๋ยวก็ต้องกลับมานอนตะแคงขวามันเป็นชิ้นอย่างนั้นมันชินเท่าที่รู้สึกตัวมันเป็นแล้วมันปกติเป็นอย่างนี้นะแต่ก็รู้ว่านอนตะแคงเนี่ยเราต้องใช้สติเราจะต้องควบคุมมากกว่านอนหงายเพราะฉะนั้นเวลาเราจะนอน แดงแล้วก็ใช้สติไม่ได้หมายความว่าเราจะหลับยังดับเรื่องจนกระทั่งเป็นไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวไม่แวววายไม่อะไรเลยแล้วก็ปักหลักเป็นแบบนอนขี้เซาจะนอนหลับจริงจนเหมือนกับคนที่ทำนั่งแข็งใครจะมากระตุกกระตุกอะไรใครจะมาสั่นตัวยังไงก็ไม่รู้เรื่องอะไรก็ไม่ใช่เราไม่กระทำอย่างนั้นเราไม่ฝึกอย่างนั้นเราไม่เจตจำนงอย่างนั้นเราก็ทำตามที่เรามีสติสัมปชัญญะที่จะพลิกตัวพลิกกายอะไรเราก็กำหนดจิตของเราสติของเราได้ฝึกปรือเราจะให้สติของเรานี้ระงับอยู่ในการริตะเป็นสมาธิสั้นการริตขนาดใดเรากำหนดเอาได้อ่าเราจะให้ สมาธิสังกิจอยู่ในสภาวะขนาดอย่างนี้แล้วเราก็หลับแล้วก็เป็นทำให้เป็นทำให้ทรงอยู่ในสภาพอย่างนั้นได้แล้วก็ทำทำจนทำได้ทำจนเป็นปกติแล้วเราก็กำหนดนอกจากว่าเราแม้แต่เราจะกำหนดให้มันตื่นทีเดียวก็ได้นะให้มันตื่นถึงเวลาได้ยินเสียงระฆังแล้วก็ตูนก็กำหนดด่าขนาดนั้นบางทีมันยังต้องรู้สึกตัวกลางทางอะไรต่ออะไรต่างๆนานาแล้วก็ยังมีผู้ใดทำได้หลับดีตื่นเอาเมื่อได้ยินเสียงระฆังแล้วก็ตื่นตื่นยังแจ่มใสตื่นขึ้นตื่นนอนแล้วหลับคือหลับหลับคือการที่เรา พักกับพักอย่างที่เรากำหนดกันหรือตะเป็นสมาธิสักการะขนาดอย่างนั้นพอขนาดอย่างนั้นเสร็จแล้วได้เวล่ำเวลากำหนดเวลาหลับเวลาตื่นเพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าท่านตรัสว่างั้นแล้วเราก็ตื่นพอตื่นขึ้นมาก็ตื่นเลยตื่นก็คือตื่นพูดตื่นต้องเข้าใจฉากขยะเป็นผู้ตื่นไม่ใช่ผู้หลับไหลไม่ใช่ผู้ดีๆหลบๆไม่ใช่ผู้ซื้อไม่ใช่ผู้สลึงเพราะฉะนั้นเราก็จะต้องกำหนดรู้รู้ว่าเราตื่นการตื่นหรือการหลับไม่ใช่ว่าเรามีอยู่ในช่วงกลางๆ การผสมพันธุ์เป็นพันธุ์ทางระหว่างตื่นก็ตื่นก็ไม่จริงจะว่าหลับก็ไม่ใช่สะลึมสะลือตึงๆหลับๆแบบนั้นกำลังผสมพันธุ์เป็นพันทางไม่แท้ขนาดเป็นอย่างนั้นอยู่เราเรียกว่าพันทางไม่แท้จะว่าหลับก็ไม่ได้หลับทีเดียวก็ดูก็รู้สึกว่ามันไม่ได้หลับตามที่ถึงขีดถึงขั้นอะไรหรอกแต่ว่าตูนก็ไม่ได้ตื่นมาอีท่านี้แล้วมันไม่ค่อยงามพันทางเนี่ยมันยังไม่เด็ดขาดมันเป็นอย่างนั้นกึ่งอย่างนี้มันยังไม่เข้ารูปเข้ารอยยังไม่เข้ารูปเข้าร่องน่ะ ถ้าเป็นศิลปินแล้วล่ะก็ด่านศิลปะก็ถือว่าศิลปินนี้ยังไม่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองเขาว่างั้นยังไม่ลงตัวในภาษาของธรรมะยังไม่ลงตัวยังไม่เป็นอัตภาพยังไม่เป็นภาวะของการลงตัวอัตตะนี่แปลว่าการลงตัวมันเป็นตัวมันลงตัวลงได้ลงกันเลยลงสวมสวมตัวเป็นอย่างนั้นลงสภาพลงภาวะนั้นลงตัวมันยังไม่ลงตัวมันก็ยังประดับประเดิมยังปีนยังเหลือๆยัง วัดไฟยังกวาดแกว่งยกออกนอกรูปนอกร้อยยังไม่สวมเป๊ะยังไม่ลงตัวยังไม่ได้เลี่ยมได้รูปที่คมอย่างนั้นน่ะนี่ไม่ใช่ภาษาที่จะทำความเข้าใจให้เราเข้าใจชัดๆเพราะงั้นเราก็จะต้องจัดดึงมันขึ้นมาจัดเข้ามาให้ได้รูปด้วยรอยแล้วตื่นๆตื่นขึ้นขนาดไหนตื่นอารมณ์มีอะไรเป็นตื่นลืมตาตื่นหลับตาก็ตื่นอารมณ์ตื่นไม่มีความหมายแม้แต่ว่าเราหลับตาเราก็ยังตื่นมีสตินั่นเองพูดตื่นผู้มีสติสัมปชัญญะปัญญาเต็มอยู่ กีฬาอะไรจะหลับตาแต่เราก็มีสติตื่นแม้จะปรับกามมาพบออกปัสสาวะตัดภพตัดตาหูจมูกลิ้นกายไม่รับรู้แล้วแต่สติข้างในเราตื่นโพรงเหมือนกับเราลืมตาโพลงๆมันก็เราอยู่สติสัมปชัญญะในควบคุมได้เราจะทำอะไรต่ออะไรจิตมันจะสามารถสั่งสามารถคิดสามารถนึกสามารถโน้มน้อมไปสามารถให้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้แม้จะตัดรับไม่เกี่ยวข้องกับภพกามภพตาหูจมูกลิ้นกายเนื้อของเราแล้วเราก็ยังสามารถที่จะมีสติสัมปชัญญะข้างในปืนเป็นชาวสุริยะสามารถนึกคิดสามารถจัดแจงสามารถเอาจะให้ทำอย่างนั้นจะให้เป็นอย่างนี้จะให้รับรู้เรื่องนั้นเรื่องนี้ทำได้ นั่นยิ่งเป็นเรื่องที่ซ้อนลึกเข้าไปอีกเลยเข้าไปอีกอยู่ในภาวะภพเป็นความสามารถอีกชนิดหนึ่งเอาละเราไม่สามารถชนิดนั้นก็ไม่เป็นไรในระบบของการปฏิบัติธรรมของพระพุทธเจ้าไม่ถึงสามารถถึงชนิดนั้นก็ไม่เป็นไรขอให้กามภพนี่อยู่อย่างดีและแม้แต่เราจะเข้าไปในช่วงระยะเวลาและจะหลับเวลาเราจะหลับตาแล้วเราก็จะตัดทวารลงไปแล้วก็จะอยู่ในขณะนั้นไม่ถึงขนาดตื่นแต่ให้อยู่ในภาวะสมาธิสักการะที่เรากำหนดให้ได้ขนาดนี้จะหลับปรับประมาณอย่างนี้นะได้ตามเขตตามขอบพอสมควรก็ใช้ได้โดยเฉพาะตีนก็ตื่นตามจริง ลืมตาอยู่แท้ๆแล้วไม่รู้เรื่องสะลึมสะลือสติสัมปชัญญะไม่เป็นนะเรียกว่าเมาถ้าเรียกว่ามะทะคนเมาคนไม่มีสติเต็มคนที่ยังมีสุรามีเมียระยะมีมัชชะมีมะพร้าวหรือประมาณพระในอุปกรณ์กิเลสเนี่ยอุปกิเลสมีมานะอติมานะมะทะประมาณกิเลส 4 ตัวสุดท้ายของอุปกิเลส 16 มิถุนายน 2561 งานหยิ่งผยองพองขนมันมานะจับยิงอติมานะและยิ่งมานะจัดไว้มานะนี่ถือดีถือตัวก็ยังขนาด 1 ผยองพองขนขึ้นมาเนี่ยอธิบายหน้านี้มันยิ่งใหญ่พอขนาดนั้นแล้วถึงแม้ว่าจะรู้ตัวจะลดละอะไรก็ตามยิงผู้ฟังคนนี้บางทีลึกซึ้งนะไม่ใช่หยิ่งผยองพองขนอย่างหยาบๆก็ได้จริงๆอยู่ข้างในทำบ้างแข็งตัวเลยไม่เปลี่ยนแปลงฉันจะยิงอยู่ของฉันอย่างนี้แม้ข้างนอกนี่สู้เขาไม่ได้นะแต่ข้างในมันก็ไม่รู้เขาไม่หยุดๆๆเลยกัดฟันอยู่ข้างในนั้นก็เรียกว่าไอติมมานะ ประติมานวิทยา นึกว่าหมดแล้วไหนได้ตกตะกอนเลยเกาะติดเลยผนึกเลยเป็นฝังคนิกติดตังค์เลยตายแบบนี้ตายเพราะว่ายิ่งถ้าเป็นอุปกิเลสหนักขึ้นก็เป็นพระมืดเมาโมหันธ์โมหันธ์แปลว่าหลงตัวใหญ่หลงผิดไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวมะทะประมาณต่อไปถ้าเก่งเข้าแล้วก็ประมาทเลยไม่มีเจอเลยทีนี้ก็เห็นช้างเท่าหมูอะไรๆผมมาทักเลยประมาณเลยทีนี้ไม่ได้กลัวแกงเลียงอะไรกันว่างั้นประมาทห่ามเลยลำบากหนักเข้าไปกินเลยมันเป็นอย่างนั้นลักษณะทำ เรารู้ลักษณะนี้แล้วเราเคยเป็นเคยมีอยู่ทุกคนน่ะเคยผ่านมาเล็กบ้างใหญ่บ้างเราก็เรียนรู้และเราก็ลดลงเพราะเราไม่ให้สติสัมปชัญญะของเราตกลงไปพระพุทธเจ้าท่านแม่สำคัญมากเหลือเกินตั้งสติเราฝึกทหารฝึกแม้แต่นอนหลับแล้วก็หัดตื่นเหมือนกำหนดเวลาหลับกำหนดเวลาตื่นมาถึงเวลาตื่นตื่นๆเลยพอตื่นๆหมดอย่าไปติดต่อติดต่ออะไรนิดหน่อยนิดหน่อยก็จะง่ายๆก็ให้มันรู้ความจริงที่ว่านี่เราปกติเราถึงเวลานี้แล้วทำเวลาเป็นจังหวะจังหวะจังหวะจังหวะมันตื่นตื่นสว่างฝึกได้ ฝึกแล้วจะชินฝึกแล้วจะเป็นก็เราไปฝึกอีกอย่างนึงไม่ฝึกอย่างดีไม่ต้องฝึกอย่างเร็วต้อยติ่งต้อยติ่งทะลุขึ้นมานอนตื่นก็หน่อยสิวะมันก็เป็นอย่างนั้นน่ะมันก็เป็นเช่นนั้นติดอย่างนั้นผมไปไม่งั้นคิดอย่างนั้นมันชินอย่างนั้นนานๆเขาก็เอามาโชว์ไม่ได้โชว์อยู่ที่ที่เราคนเดียวเอามาโชว์เพื่อนมาโชว์คนนั้นมาโชว์คนนี้ขอขี่กับเราโทรมาโชว์มันจะเป็นประธานโชว์ก็โชว์ของดีๆเนี่ยเอาของไม่ดีมาโชว์มันก็ไม่ได้เรื่องเพราะฉะนั้นมันมีระบบมันมีระเบียบมันมีอะไรต่ออะไรที่เราจะต้องหัดต้องฝึกเมื่อเราแน่ใจว่าจะต้องทำเป็นปกติอย่างนี้ พอเพียงถึงยังไงก็เป็นไปได้อ๋อนี่แล้วเหมือนเราเองนี่แหละตะกละตะกลามเกินไปคนอื่นเขาอยู่ได้เราต้องอยู่ได้คนอื่นก็เป็นได้ก็เป็นได้สิส่วนใหญ่ก็เป็นได้ถ้าเป็นไม่ได้แล้วก็เกย์จริงหรือเปล่าเราจริงหรือเปล่าเราไม่มีสมรรถภาพจริงหรือเปล่าฝึกลองดูสู้ถ้าเราไม่ได้จริงก็ให้มันรู้ไปเออเราอ่อนแอกับเขาเพื่ออะไรเนี่ยเราตัวเมียเราไม่ได้จริงๆอย่างนี้ไม่ได้เอาไม่ได้ก็ผู้ใหญ่ก็จะรู้ว่ามันไม่ได้ไม่ได้ก็ต้องอนุโลมกันเมื่อวันได้อินทรีย์พละทั้งร่างกายจิตใจก็มันเด็กกว่าเพื่อนมันลบกับเพื่อนตัวเล็กก็ต้องอนุโลมให้หรือป่วยเจ็บอะไรเป็นต้นเราก็รู้ถึงสภาพที่จริงก็ป่วยเจ็บก็เล่นมันอ่อนแอและไม่ป่วยไม่เจ็บแต่ว่าเป็นตัว หรือว่าเป็นตัวแก่ไม่แก่มากแล้วไม่ได้อย่างนี้ไม่ได้ต้องอนุโลมให้เขานี่แก่มากแล้วเราก็ต้องรู้สภาพธรรมที่จริงเรามาสมควรแล้วนี่มันต้องอนุโลมไม่ต้องให้อันนี้จะมาเอาเก่งๆตึงๆมันเอาอย่างนี้ไม่ได้ถึงส่วนใหญ่ก็ตามส่วนใหญ่มันอยู่ในสภาวะที่ได้ต้องได้เขาเองก็อยู่ในสัดส่วนที่ได้มีสัดส่วนนี้ไม่ได้แล้วเราจะไปแข่งเป็นตึงโดยที่ไม่รู้การลดหย่อนไม่รู้สภาพที่จริงลงตัวจริงๆตามสัจจะผ่าแบบนั้นก็ไม่มีปัญญาเราต้องมีปัญญารู้เหตุปัจจัยดังกล่าวนี้ถูกต้องเราจะมีปกติการหลับการตื่นแล้วก็มาลงศาลามันจะมีกิจกรรมอะไรบ้างเขาไม่เข้า พอสมควรไม่ได้ไปเคร่งนักหนาวะตื่นจะต้องยัดใครทำได้ก็เอาตื่นแล้วต้องเข้าห้องน้ำอุจจาระปัสสาวะให้เรียบร้อยก็เอาเป็นเวลานั้นใครจะจัดเวลานั้นก็เอาใครไม่จับเวลานั้นจะเอาอื่นเอาอะไรก็ได้ไปบ้างหรือบางทีเราไม่ได้กำหนดนะบางทีมันก็ปวดปัสสาวะบางทีมันก็ไม่ปวดมันก็ไม่พอเปลี่ยนจะตายอะไรก็ไม่ต้องมันก็เป็นการจรเล็กๆน้อยๆผิดบ้างมาถึงนี่แล้วข่าวทีประเดี๋ยวก็สวดมนต์สวดมนต์ก็สวดมนต์ก็ปกติมันจะสวดมนต์ก็แหมรำคาญไม่ชอบใจเลยไม่พอใจนี่ไม่ค่อยจะต้องใจนักเพราะเขาจะสวดกันแล้วเราเนี่ยไปกดเป็นระเบียบเป็นระบบที่จะเป็นไปเราก็กำหนดรู้อ๋อ เขาปั่นไปแล้วเราก็เป็นไปสวดมีความหมายอย่างไรดีแค่ไหนเราก็รู้ว่าสวดมีความหมายเท่านี้ดีแค่นี้ได้ประโยชน์อะไรถึงไม่ได้ประโยชน์เราคิดว่ามันไม่ได้ประโยชน์เป็นความเห็นของเราแต่ว่าหมู่เขาทำแล้วเนี่ยเราอยู่ในวงโคจรอันเดียวกันปลูกไปอย่างนี้อย่างนี้เราจะไปนั่งๆอยู่เราทำได้ไหมล่ะเราทำแล้วในทิศทางที่เราทำโด่เข้าไปขวางลำอยู่อย่างนั้นน่ะมันแน่ไหมมันดีไหมมีความสามารถที่จะดึงคนอื่นเข้ามาเป็นอย่างนี้อย่างนี้แหละอย่างนี้เรายืนยันว่าเราจะทำอย่างนี้แม่ไหมล่ะถ้าแม่เอาจะทำอย่างนี้แล้วมีเหตุผลเพียงพอมีความแน่ใจว่าเราทำได้ทำแม้จะน้อย ก่อนแต่ว่ามันดีเด็ดขาดมันถูกต้องนะนี่เขาทั้งหลายส่วนใหญ่เนี่ยจะเป็นปัจเจกพุทธะล่ะก็เป็นลักษณะนี้มีอยู่เหมือนกันแต่ที่พูดเลยขอบเขตของสาววงกลมนะที่พูดถึงปัจจัยกับพุทธลักษณะนี้ออกมานี่เลยขอบเขตของสาวกภูมิมันเป็นโพธิสัตว์แต่ว่าภูมิหรือพุทธภูมิแล้วแต่ก็เล่าให้ฟังนะว่าในลักษณะของพระโพธิสัตว์ท่านทำนั้นจริงๆไม่ใช่ท่านหลงตัวไอ้ที่แบบแน่ๆแล้วก็ลมทีหลังไม่แน่จริงก็มีอยู่เยอะเยอะจริงๆไม่ใช่เรื่องเล่นเราต้องมีอินทรีย์พละต้องมีฤทธิ์มีเดชเพียงพอถ้าไม่มีฤทธิ์มีเดชเพียงพอความเข้าเม่าความได้ง่ายด้วยไม่ใช่เรื่องเล่นหรอกต้องมีรอบโคจร แรงดึงดูดที่จะสามารถเป็นดาวฤกษ์ไม่ใช่ดาวบริวารบริษัทหรือพุทธภูมิจะทำตัวให้เป็นดาวฤกษ์เป็นตัวของตัวเองปัจเจกภูมิขึ้นไปพระโพธิสัตว์และก็จะฝึกฝนตนเป็นปัจจัยกับภูมิประเทศภูมิและต่อไปถึงจะเป็นสัมมาสัมพุทธะอย่างพระพุทธเจ้าเป็นสัมมาสัมพุทธเจ้าสัมมาสัมพุทธเจ้าเข้าไปหาสภาพอย่างนั้นนะแล้วเรายังตัดรอบโคจรของเรายังไม่ขึ้นยังไม่ได้อย่าเพิ่งแอ๊ดเสร็จแล้วคางเหลืองกันมามากแล้วทางภาคกันมาเยอะแล้วผมว่าเราเองเรารู้อยู่ว่าเราวันเสาร์พบกับผมก็ทำเสาร์อาทิตย์เจอกับภูมิอะไรเราไม่เอาแล้วก็เป็นไปตาม Android ของเราไม่มีเขาเป็นอย่างนี้โมก็เป็นอย่างนี้แล้วก็เป็นอย่างนี้ตามลักษณะอย่างนี้ก็สามารถจะยกตัวอย่างให้ฟังเรื่องหนึ่งก็คือเช่นว่าเรื่องไม่กินเนื้อสัตว์ไม่ใช่พระโพธิรักษ์เป็นผู้เพิ่งรู้เลยว่าพระนี่มันไม่ควรกินเนื้อสัตว์หรอกไม่ใช่พระโพธิรักษ์เป็นคนพึ่งรู้ใครก็รู้ถ้ารู้ว่าธาตุก็รู้ใครก็รู้ตรงนั้นหรอกดีไม่กินเนื้อสัตว์ได้นี่ดีพาหมู่พากลุ่มเป็นไปได้ดีเป็นไปได้แต่เขาทำไม่ได้เขาพยายามกันมาหลายผู้หลายคนมันไม่ใช่บุญบารมีของโพธิสัตว์โพธิสัตว์แต่ว่าภูมิโพธิสัตว์พระภูมิไม่ใช่นะเขาไม่ใช่เขาถึงทำไม่รอดไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร ด่าแต่ตัวเองก็ทำแต่ตัวเองเขาแข็งขืนโดเรยูโดปัจจัยส่วนตัวฝึกไปเป็นเรื่องเป็นราวเล็กๆน้อยๆส่วนตัวจริงๆใครจะมาอย่างนี้ไม่เข้ากับหมู่บางทีตอนอนุโลมตามหมู่ไปบ้างบางคนก็แข็งคืนได้อย่างประนีประนอมที่สุดขอส่วนตัวแล้วจะไปเอาหมูเอาพวกมาเป็นด้วยไม่มีทางไม่คิดอ่านแล้วไม่มีนโยบายไม่มีการกระทำไปได้ก็เป็นอยู่เพราะฉะนั้นผู้ที่ยังไม่กินเนื้อสัตว์พระที่ไม่กินเนื้อสัตว์ไม่ฉันเนื้อสัตว์มีได้อย่างดีกับตัวเอง 10,000 บาทจะทำให้เกิดอะไรต่ออะไรพยายามแล้วมีคนพยายามดึงหมู่ดึงกลุ่มเนี่ยเราไม่ฉันเนื้อสัตว์กลุ่มไม่ ดึงขึ้นมาไม่ค่อยได้หรอกไปไม่รอดทั้งๆที่เข้าใจไม่ยากนะมันง่ายไปกินเนื้อสัตว์นี่เป็นพระไม่กินเนื้อสัตว์ง่ายจะตายไปเข้าใจง่ายแต่ก็ไม่ได้อย่างนี้เป็นต้นเพราะอะไรเพราะว่าไม่มีปัจเจกกับภูมิมันพอเพียงพอที่รักขึ้นมาทำทั้งนั้นที่ไม่มีภูมิหลังไม่มีภูมิหลังคือไม่มีการมีลูกมีหลานหรือว่ามีทางเดินเป็นพระหรือว่าเป็นผู้ที่จะทรงภูมิทางด้านศาสนาทางด้านธรรมะมาก่อนไม่มีวันนำเลยอยู่ๆก็ไม่รู้ขี่ม้าขาวมาจากไหนก็ไม่รู้มาถึงก็เอ๊ะ รักรักพวงหรีดรั้วเข้ามามาทำงานศาสนามาอย่างนี้บางคนก็คิดออกเออน่าแปลกนะศรัทธาเลื่อมใสได้บางคนบอกมันแอดหาข้อหาอะไรก็ได้มากลบเกลื่อนไม่เชื่อซึ่งเป็นส่วนมากด้วยซ้ำไปเดี๋ยวเขาไม่เชื่อว่ามันจะมีอะไรต่ออะไรเป็นบารมีหรือว่าเป็นสิ่งที่เกิดอยู่ในตัวตนเองเป็นเองมีเองบ้างเขาไม่เชื่อหรอกมันไม่ใช่ของง่ายๆอย่างนั้นเขาไม่เข้าใจเขาก็ไม่เชื่ออะไรกันไม่เห็นมีเลยต้องเอาช่วงนี้ชาตินี้เขาเอาแค่รอบนี้ก็เอาแต่แค่แค่นี้แค่นี้เข้าไปเชื่อมันก็น่าเห็นใจเขานะเพราะว่าเขาเองก็ไม่รู้จริงๆเขาก็ต้องตั้ง ขอสังเกตไว้ก่อนแหละเราก็จริงของเขาแล้วทีนี้ถ้าเราเองเรามีจริงเราทำไปทำไปมันจะเป็นข้อพิสูจน์ก็ทำให้คนมีความคิดเห็นอย่างนั้นก็เปลี่ยนไปเหมือนกันน้องเอชักจะมีค่ามีทางชักจะมีฤทธิ์มีเดชมีการแสดงออกยืนยันถึงสภาพที่บอกว่าเขามีนะเขามีนะมีอย่างนู้นอย่างนี้แหละมีธรรมะหลักมีมีความจริงมีสัจจะมีอะไรต่ออะไรออกมามันก็จะออกมามันก็จะออกมายืนหยัดยืนยันมั่นคงด้วยไม่ใช่ของเล่นฉาบฉวยไม่ใช่เรื่องน่าดัดจริตเล่นไม่ใช่เรื่องการละเล่นแล้วเป็นการจริงเป็นเรื่องจริงเป็นสภาพ มีรูปมีรอยมีอะไรต่ออะไรแปลกขึ้นมีแง่มีเงื่อนที่ดีขึ้นสมสภาพสมรสสมงามเป็นนั่นเป็นนี่ขึ้นมาอย่างจริงมันก็เข้ารองเข่าลอยมันก็ยืนยันสถิตเสถียรขึ้นยืนยันขึ้นสถิตเสถียรขึ้นคนที่ยังไม่เคยเชื่อก็ชักจะเออก็น่าเชื่อถือบางคนได้มาดูรายละเอียดอะไรต่ออะไรก็บอกไม่ไม่ใช่น้อยเพียงพอโดยรายละเอียดที่มีสารัตถะเพียงพอเชื่อถือนับถือได้บางคนต้องอาศัยเป็นเวลาบางคนต้องอาศัยต่างๆและยืนยันมันก็ต้องเป็นต้องมี ก็ต้องเราก็ต้องเข้าใจเห็นใจเขาอย่างผมก็เห็นใจเขาอาตมานี่ก็เห็นใจคนที่เขาไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่รู้นะเขาไม่รู้มันทำไงก็มันไม่รู้บางคนก็ถือตนถือตัวไม่เชื่อว่าใครจะเก่งกว่าฉันฉันต้องเก่งกว่าเขาแล้วก็เลยไม่เชื่อเป็นไปไม่ได้ต้องอย่างฉันขนาดฉันยังไม่เป็นเลยขนาดฉันไม่เป็นแล้วคนอื่นจะมาเป็นไปได้เป็นไปไม่ได้เขาก็ยึดถือเป็นมานะของแต่ละคนก็แล้วแต่เขาไม่เปลี่ยนก็ไม่เชื่อใครก็เชื่อฉันฉันใหญ่หรือเชื่อคนที่เขาเชื่อเขาก็ไปเชื่อคนที่เขาเชื่ออย่างนั้นอย่างนั้นอยู่ตลอดไปก็เรื่องของเขาถ้าเราปรับปรับปรุงเราเปลี่ยนเราอะไรอะไรมานี่ได้เพราะจะเปลี่ยนออก ไปเจอกับภูมิก็ดังที่เล่าสู่ฟังมันก็ยิ่งยากอาจจะเลิกกลับเข้ามาสู่สาวกภูมิอย่างเดิมเมื่อเราเองเราอยู่กับหมู่หมู่เขามีระเบียบอย่างนี้เขามีระบบอย่างนี้พอเป็นไปแล้วเราก็ไปตามหมู่ตามระเบียบตามระบบนี่แหละเราก็ไปง่ายๆคล่องๆผู้ที่มันไม่มีจิตใจอะไรผิดแม้กระทั่งมานะถือตัวถือตนไม่มีอัตราไม่มีมานะอัตตาก็คือจิตที่มันถือมานะนั่นแหละอัตราจิตที่มันถือจิตมันยังไม่ปล่อยจิตยังไม่วางจิตมันก็เป็นอัตตาหรือเป็นมานะแม้จะปล่อยจิตวางจิตได้แล้วเป็นจิตว่างถ้ายังยึดแม้แต่จิตว่างนี่ก็ยังเป็นของฉันมันก็เป็นของฉันอยู่นั่นแหละเอาเชื้อนิดหน่อยก็มาเกิดเป็นโพธิสัตว์โพ ภารกิจว่างเหมือนกันนะบริษัทเนี่ยมาก็จิตว่างเหมือนกันขนาดหรือจิตว่างนี่แหละเป็นจิตนิพพานแล้วเนี่ยเอานิพพานมาด้วยเอาสูญญตามาด้วยน่ะฟังดูดีๆนะงั้นเราไม่ควรระวังแล้วเราก็ไม่ต้องติดไม่เป็นโพธิสัตว์ภูมิเราก็ไม่ติดวางก็วางสบายสบายแล้วมันก็เรียบร้อยต้องเข้าใจพิสูจน์ลักษณะวางวางแล้วเอ้อมันก็โปร่งดีมันก็โล่งดีสบายดีนี่หว่าหลุดลุ่ยบ้าไม่มีอะไรไม่ถือแม้แต่จะแบกของหนักอยู่แต่ใจไม่ถือมันไม่สบายมันยังยิ้มได้หนักไหมกัดฟันตัวเองยิ้มรื่นน่าสบายเบิกบานมันไม่มีคนพิสูจน์ ใจนี่มันเนื้ออะไรหมดน่ะหนักก็หนักร้อนไหมร้อนแหมแต่ก็ยังสบายใจแต่ถ้าเผื่อว่าไม่วางใจแล้วนะอะไรนิดเดียวนิดเดียวเท่านั้นแหละก็ร้อนร้อนถึงข้างในนั่นหนักร้อนซ่าเลยอะไรนิดอะไรหน่อยก็ลำบากนางแบบนั้นแปลว่าโง่คนเราทรมานตนเป็นแบบนั้นทั้งๆที่ของไม่หนักหนาไม่หนาอะไรเลยแล้วก็ไปแบกอยู่ไม่หนักไม่หนาหรอกอะไรแดกจิตแดกจิตยึดจิตถือจิตติดนี่นะมันซวยพิศวงทุกๆวันก็คือมันแย่ไหนเงินไหนของคุณเถอะทุกวันน่ะเรามีบทฝึกหัดแล้วจะได้รู้รสชาติของความการวางโถมันสบายมันเบาบางและปล่อยแล้วเลิกซำบายความสบายที่ว่านี้ไม่ใช่เรื่องลูกแต่ นามธรรมเป็นเรื่องจริงสร้างสรรค์ไปได้แบกหนักก็แบกได้อีกตั้งนานเลยทีนี้กรรมกิริยากลายเป็นแบบนั้นเราไม่ยึดไม่ถือเราไม่มีปัญหาอะไรเอากันมาตื่นเช้าอย่างนี้แล้วก็ตื่นมาแล้วไม่ถือไป 3 โมงไปโคจรไปตามรูปรายการเดินทางมาถึง 9 โมง 9 โมงแล้วหมู่พระกราบกราบสวดมนต์สวดมนต์ก็ไม่มีอะไรติดข้องใจก็ช่วยอย่างนี้เราพิจารณากันแล้วรูปแบบนี้เป็นอย่างนี้เอาขนาดนี้เพื่อประโยชน์แก่อนุชนรุ่นหลังเพื่อนโดนเพื่อนนี่ก็ทำไม่ใช่เพื่อใครเพื่อคนอื่นเขาแล้วก็สวดมนต์สวดมนต์เสร็จก็เท่านี้นะท่านตัดแล้วพอแล้วเอาแค่นั้นแค่นี้ท่านได้วางแบบวางแผนกันก็ไปสวดมนต์เสร็จก็เรียนเรียนไปซ้ำซากวันแล้ววันเล่าวันแล้ววัน คนมาอยู่ใน 5 ปี 6 ปี 7 ปี 8 ปีก็นั่งเรือมันก็อยู่อย่างนี้ก็ยิ่งเรียนเราก็ยิ่งได้ประโยชน์นอกจากได้ประโยชน์ตนแล้วประโยชน์ท่านก็ได้จากนี้อีกสืบสานไปไม่ใช่เรื่องความตกต่ำแต่เป็นความเจริญขึ้นวุฒิวุฒิไปเรื่อยนานปีณัฐพลว่าเป็นถ้าเผื่อว่าเป็นอย่างนี้ไปตั้งแต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าถ้ามีการลงทำวัตรถ้ามีการทำอย่างนี้อย่างนี้จนเดี๋ยวนี้ 2,500 กว่าปีมันก็ยังเป็นอยู่มันก็ยังดีแล้วก็ยังเห็นมันได้ไหมว่ามันก็ยังดีต่อไปอีกนะอีกกี่พันปีมันก็จะยังดีอยู่อีกคุณสงสัยอะไรถ้าอย่างนี้ก็เข้าใจอยู่แล้วเราก็ดำเนินไปอาจทำวัดเสร็จแล้วก็บิณฑบาตท่านบอกว่า เกิดปีแข้งรักษาทำให้เป็นนิสัยตลอดชีวิตเถิดเราก็รักษารูปแบบนั้นไปอีกเป็นระบบอีกไปอีกมันก็จะยั่งยืนทฤษฎีนี้ยังไม่ต้องเปลี่ยนแปลงยังไม่ต้องตีแตกทฤษฎีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าใช้ได้อกาลิโกยุคนี้ก็ยังใช้ได้ยังไม่ต้องไปออกระเบียบใหม่ระบบใหม่กฎใหม่มันก็จะได้ไปอีกเปลี่ยนยังไม่ต้องเปลี่ยนเราเห็นว่ายังไม่ต้องเปลี่ยนเลยอยู่ในพุทธันดรของพระพุทธเจ้าองค์ใดก็แล้วแต่กฎระเบียบนั้นทฤษฎีของพระพุทธเจ้านั้นก็อย่าไปทฤษฎีที่วางหลักจนกว่าจะมีเหตุปัจจัยแปรเปลี่ยนไปอีกตั้งเยอะจนจะต้องพระพุทธเจ้าบอกเอ่อสิกขาบทเล็กน้อยถอนเสร็จก็ได้เพราะฉะนั้นมันจะถอนเองโดยอัตโนมัติเราไม่ต้องไปถอนมัน มันถอนเพราะฉะนั้นผู้ที่รู้ปรมัตถ์แล้วไม่ต้องถอนหรอกกฎระเบียบมันถอนเองสิกขาบทเล็กน้อยมันหลุดไปเองแล้วมันก็เข้าไปค่อยก่อนๆๆจนกระทั่งภายในระยะโน้นมันก็ก่อนไปด้วยจนกระทั่งมันทฤษฎีของพระพุทธเจ้าวางไว้ 500 ข้อเหลืออยู่แค่ 100 ข้อที่ใช้มันก็อ่อนแรงเหลือ 5 10 ข้อวางไว้ตั้ง 500 เหลือ 50 เหลืออยู่ 5 ข้อไม่ต้องไปใช้หรอกใช้ไม่รอดมันก็สูญไปเองหมดทุกท่านนอนพระพุทธเจ้าก็แน่นอนไม่มีปัญหานี่มันก็ค่อยๆเป็นมาเนี่ยที่จริงมันถอนมาตั้งเยอะแล้ว 2,500 ปีนี้ไม่ใช่ไม่ท้อไม่ใช่ไม่หลุดไม่ร่อนมันหลุดมันร่อนมันถอนมาไม่ได้เก็บมาก็ตั้งหลายแต่ไม่เป็นไรไม่เก็บมาก็ไม่เป็นไรแล้ว มีอื่นที่เป็นอาคมที่พระพุทธเจ้าไม่ได้ทำแต่เราทำเช่นยกตัวอย่างง่ายๆสวดมนต์นี่เราสวดกันอย่างนี้สมัยพระพุทธเจ้าไม่มีสวดมนต์หรอกจะมีสังเกตอีกก็สวดกันไปสวดกันเพื่อทบทวนพระอานนท์สายพระอานนท์เป็นสายประสูติพระอุบาลีเป็นสายพระวินัยก็ซวยกันไปทองต้องท่องจริงๆด้วยทองหนักกว่านี้ด้วยแล้วท่านก็ไม่เอานิยายไม่เอาการงานอื่นมากมายเดี๋ยวนี้เรามีการงานอื่นไม่ใช่น้อยเพ