231211-433 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ024.txt

ากกว่าเราไม่ได้เข้าข้างตัวหรือเราข้างเข้าข้างตัวเราแอบเสพเราพยายามซ่อนแสงอยู่เพื่อที่จะ ของสุขสมอะไรเราก็จะต้องอ่านอย่างประณีตอย่างสุขุมอย่างแท้จริงเราจะรู้ถ้าเราโกหกตัวเราเองเราก็โกหกตัวเราเองอยู่นั่นแหละคนอื่นจะรู้กับเรายากเราเองเราจะรู้ของเราหรือไม่รู้เราก็โกหกตัวเองหรือว่าแฝงตัวเองเล่นตัวเองพลางตัวเองมัวมัวตัวเองไม่สะอาดไม่แทงทะลุของตัวเองนั่นเองไม่มีคนอื่นเขาทำไม่มีคนอื่นเขารู้ด้วยเราเป็นผู้รู้ถ้าเราแทงไม่ตลอดแทงไม่ออกแทงไม่ทะลุเพราะว่ามันพังจริงๆมันโง่จริงๆมันหลงผิดจริงๆมันก็เป็นเรื่องของเราที่ยังไม่แทงทะลุยังไม่แหลมคมยังผ่าน บอกว่าหมอกที่มันพรางนั้นไม่ได้จริงแล้วก็ยังดีก็ยังนึกว่ายังดีกว่าประเภทที่รู้ทั้งรู้ว่าเราแฝงเราซ่อนเราบังเราเลี่ยงเพราะโดยปฏิภาณโดยจิตโดยปัญญาก็รู้ชัดอยู่เห็นอยู่เข้าใจอยู่ว่าเราเองเราลบเราเลี่ยงแท้จริงนั้นน่ะเราเองแอบแฝงเสพติดยังมีอะไรที่มันยังไม่สะอาดบริสุทธิ์บริบูรณ์เราเห็นอยู่รู้อยู่แต่กลบเกลื่อนและก็จงใจเพื่อที่จะให้มันเป็นผิดอย่างนั้นอยู่แล้วก็เสพสุขติดยึดกิเลสตัณหาต่างๆอยู่อย่างนั้นนั่นยิ่งเลวกว่าเลวชัดๆที่เราเองรู้ทั้งรู้ แล้วเราก็แฟนแสงสั้นเราจะต้องพยายามรู้ความจริงว่านี่มันไม่ดีนะมันเห็นอยู่รู้อยู่เข้าใจอยู่ก็ต้องพยายามและดีแล้วล่ะที่เรารู้เราเห็นน่ะแท้จริงเป็นความดีเป็นความเก่งที่เรายังสามารถมีปัญญาแหลมคมรู้ความเมฆหมอกหรือว่าป่าม่านกั้นที่มันไม่สามารถรู้นั้นไปได้แล้วยังมีทิฏฐิความเห็นจะมีปัญญาความแทงทะลุขึ้นไปรู้ของตัวเองแต่เราก็ไม่ยอมรับความจริงยังพยายามที่จะเข้าข้างกิเลสพยายามที่จะไปเอนเอียงให้มันเราก็เป็นบริวารของมันแล้วตามเพราะเราเป็นบริวารโจรเราไม่ทำหน้าที่ที่ปราบ เราก็ต่ำต่ำกว่าผู้ไม่รู้ที่เจตนาจะรู้แต่เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงมันไม่รู้จริงๆมันไม่ป่าเมฆหมอนให้เข้าไปรู้ได้จริงๆก็เป็นความโง่ซึ่งเป็นความไม่ดีตรงที่เขาโง่เพราะฉะนั้นเขามันจำเป็นจะต้องโง่จำเป็นที่จะต้องไม่ดีแบบนั้นก็มาสุดทางมันก็ไม่รู้จะทำไงก็ต้องให้พยายามทำให้ตัวเองมีปัญญาแหลมคมมีความรู้จริงลึกซึ้งก็ไปอีกไปเรียนพิจารณาหากพิจารณาบ้างแต่ก็พยายามที่จะให้มีจิตอาสาอีกผมมีกำลังเพื่อที่จะแทรกซ้อนเข้าไปดูในบทบาททางการเป็นเรื่องจริงมันจะรู้ได้ยากนี้เข้าไปอีก ว่าจะเป็นผู้ที่แทงทะลุขึ้นไปขึ้นไปขึ้นไปเราจะเก็บกวาดหรือว่ากระทำไม่ได้สิ้นเปลืองในความเป็นอยู่ชีวิตที่มันจะเป็นสุขหรือว่างๆเบาๆง่ายๆมันไม่เดือดร้อนอะไรนักนั้นมันมีได้หลายขั้นตอนลดการลงไปได้พอสมควรมันก็เบาจางบางคลายแล้วสบายๆได้หน่อยแล้วใหญ่กว่านั้นมันยิ่งบางคราวมันยิ่งเล็กยิ่งละเอียดมันยิ่งเมายิ่งน้อยยิ่งสบายมากยิ่งสะอาดหมดเลยมันยิ่งสบายจริงๆเลยทีนี้มาถึงภาวะที่สะอาดหมดจดแล้วนะจิตของเราก็จะรู้สึกว่าการหมดตัวหมดตัวนี้เป็นภาวะที่เลิกเป็นภาวะที่มันไม่เห็นแก่ตัวมันไม่ซ่อนแสงเสพแล้วมันจะมีปัญญาเป็นอธิปัญญาชั้นสูงที่จะ ไม่ๆไม่ขี้โกงอ่ะแล้วมันก็จะไม่เห็นแก่ตัวจริงๆเพราะมันหมดตัวหมดตนมันจะสามารถเข้าไปสัมผัสชอบสามารถเข้าไปทุกปีเกี่ยวข้องและเราก็จะมีความรู้อีกอันนึงก็คือความรู้ปรารภความเพียรขยันเพิ่มขึ้นเพราะว่าเราจะมีบรรยายอีกชิ้นหนึ่งขึ้นมาว่ามนุษย์นั้นเกิดมาก็คือเป็นเครื่องกลชั้นสูงเป็นเครื่องจักรชั้นสูงเป็นแรงคนที่มีคุณค่าแก่โลกมากยิ่งกว่าเครื่องกลชนิดใดๆแม้แต่หุ่นยนต์ที่เขากำลังจะพยายามลอกเลียนคนเขาก็ทำไม่ได้ดีเท่าทำไม่เหมือนคนมีทั้งจิตวิญญาณพลังงานควบคุมมีทั้งความสามารถมีฝีไม้ลายมือมีความเก่ง ดวงมากมายเราก็เอามาใช้ให้เป็นประโยชน์เมื่อมันไม่หวงตัวของตนที่ถูกตัวลงตัวแล้วมันไม่ถือตัวถือตนมันไม่เห็นแก่ตัวแก่ตนอย่างชัดแจ้งแล้วมันก็เป็นเครื่องกลเหมือนกับเครื่องกลในโลกมันไม่ถืออะไรนี่ให้มันทำก็ทำให้มันทำมากมันก็พังมันทำไม่มากมันมีพรรคมีเพียงพอสำหรับมันก็อยู่ในคงทนนานแล้วมันก็ผลิตได้ตามความสามารถเครื่องยนต์ยังไม่สามารถที่จะพัฒนาการผลิตเองขึ้นไปให้เก่งขึ้นเก่งขึ้นได้แต่คนสามารถจะพัฒนาการผลิตเองให้เก่งขึ้นเก่งขึ้นดีขึ้นชำนาญขึ้นได้คุณค่าสูงขึ้นได้เรื่อยๆด้วยซ้ำเป็นเครื่องกลชนิดพิเศษอย่างนั้นเพราะเราก็มาทำเครื่องกลใช้เครื่องกลนี้ต่อไปตามที่เราจะ เพราะเราก็เดินไปวันต่อวันเวลาคืนกินกับกษัตริย์ไปเรื่อยถ้าเราได้ผลิตแล้วเราจะทำอะไรต่ออะไรแล้วเราก็จิตใจก็สบายเราจึงจะครบบริบูรณ์เป็นสัมมารีมักองค์ 8 เป็นผู้ที่มีทิฐิที่ถูกต้องมีความพยายามที่ถูกต้องมีสติสัมปชัญญะรู้ตัวสัตว์ที่เรากำลังทำอะไรอยู่อันใดที่ดีกว่านี้ยังมีอีกก็ทำไปเรื่อยๆเป็นคุณเป็นค่าและเราก็จะเห็นว่าเออเราไม่พักเราก็มีเพียงเราไม่เปลี่ยนเมื่อถึงเวลาเราควรพักเราก็จะไม่พักไม่เพี้ยนอยู่ก็ยังถูกทฤษฎีพระพุทธเจ้าจึงตรัสไว้สั้นๆเห็นได้ว่ามันเป็นอย่างนี้น้อยชีวิตแม้จะลดแต่ที่เรารู้ว่าเรายังไม่ได้เป็นผู้ข้ามสงสารบั้นปลายชีวิต เรียนบริสุทธิ์เราก็จะรู้ว่าเราปฏิบัติธรรมะด้วยสิกขาปฏิปทาคือตากินยาและเราก็ไม่ประมาทเพราะเรารู้อยู่ว่าสิ่งที่เหลือเป็นเขตของกิเลสอุปกิเลสก็มีจริงเป็นจริงและเราก็ต้องมีอุบายเครื่องออกมีกรรมวิธีที่จะทำให้ละล้างออกไปเรื่อยๆเราก็จะได้เสวยสุขหรือเรียกว่าสินค้าปฏิปทามีทั้งการปฏิบัติประพฤติปฏิปทาที่เป็นไปมีทั้งความสบายสุขขาไม่เดินไม่ร้อนปฏิบัติได้เร็วด้วยเพราะว่ามันถูกระบบของพระพุทธเจ้าถูกทฤษฎีถูกวิธีการที่ทำเป็นไปด้วยดีเราก็มีชีวิตวันต่อวันไปอย่างมีคุณค่าด้วยอย่างพ้นทุกข์หรือบริสุทธิ์เจริญด้วย จะเห็นว่าระบบหรือทฤษฎีของพระพุทธเจ้าที่พัฒนามนุษย์นี้เป็นระบบที่สูงยอดที่สุดคุณมาอยู่วันหนึ่งก็ดีเดือนหนึ่งก็ดีปีหนึ่งก็ดีขอให้ภิกษุขอให้เข้าใจและเราจะได้วางใจเราจะได้หมดดิ้นรนเราจะได้ไม่แปรปรวนอะไรเพราะมีจิตอิจฉาสิ้นสงสัยอ้อเป็นอย่างนี้หรือระบบพระพุทธเจ้าคนมาอยู่กับพระพุทธเจ้าบวชแล้วก็จนกระทั่งตายไปกับร่างนี้ทางนี้ไม่ได้เคยอาวรอะไรไม่ได้เคยแปรปรวนไม่ได้เคยประสบกับอะไรเลยแน่นิ่งสนิทเดินทางไปก็ตายแล้วตายแล้วเกิดมาแล้วก็ไม่มีชีวิตอยู่อย่างมีแล้วก็ตายไปตามประวัติศาสตร์หรือว่าตามที่เราสามารถจะค้นรู้ค้นพบได้ผู้ที่เดินมาทิศทางนี้มาเดิน ต้องเห็นอย่างนี้มันจึงจะจริงแล้วมันไม่สะดุ้งสะเทือนมันไม่มีหวั่นไหวมันไม่มีแปรปรวนไม่มีไม่มีเรื่องอะไรที่ลำบากยากจนเราอยู่กับหมู่อยู่กับสังคมเราเป็นผู้ที่มีคนเป็นผู้ที่เป็นคนนำมีสมาชิกกัปปะรู้จักคิดรู้จักดำริรู้จักช่วยทำช่วยนำพานำหมู่ก็ทำคนไหนไม่มีความริเริ่มเป็นคนไม่มีความริเริ่มแต่ก็เป็นผู้ที่กระทำช่วยเหลือเกินไปเกื้อกูลได้ดีร่วมมาร่วมมือกันอย่างกระจับกระเฉงก็ทำเราก็ใช้ปัญญาและพิจารณาด้วยทำไปตามเห็นด้วยดูดีอยู่เข้าใจเสริมสารกันไปสร้างสรรค์กันไปร่วมเป็น คลิปที่สร้างสรรค์มีคุณค่าเป็นชีวิตที่มีสุขหรือเป็นชีวิตที่ไม่ทุกข์เรารู้จักความพอแม้แต่การเป็นอยู่กินก็ดีอยู่ก็ดีมีสมบัติหรือไม่มีสมบัติแบบโลโก้ก็ดีถ้ารู้เราเข้าใจความมักน้อยความพอถึงอาศัยถึงจะเป็นไปและเราก็เป็นบุคคลที่อยู่ในทฤษฎีพระพุทธเจ้าที่ได้เอามาวัดมาสอบมาจริงมาอ้างให้ฟังว่าเป็นชีวิตที่มีวรรณะเป็นชีวิตที่มีคุณลักษณะอย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้ถูกต้องจริงหรือไม่ฝ่ายเรียนให้ฟังเราก็ต้องพิจารณาและเราก็จะรู้ว่าชีวิตนี้มันคนสงสัยลงไปแล้วมันก็มีบทบาทที่เราจะประพฤติให้แก่ตน สั่งสมให้แก่ตนดำเนินไปเราจึงจะเป็นผู้เจริญเจริญยิ่งพร้อมกับชีวิตที่เดินไปในวันเวลากาลเวลาของเราเป็นทั้งประโยชน์แก่ท่านและเป็นทั้งประโยชน์แก่ตนอยู่นิรันดรด้วยไปจนกว่าเราจะหมดสิทธิ์ของตนมันก็ยังมีสิทธิ์ของผู้อื่นและก็ยังเป็นประโยชน์ตนที่ตนมีสมรรถภาพมีความสามารถที่จะทำประโยชน์ผู้อื่นได้ซับซ้อนยิ่งยิ่งขึ้นมันไม่เห็นแก่ตนแล้วแต่มันจะมีประโยชน์ยิ่งขึ้นเพื่อที่จะเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นซับซ้อนโดยความเก่งของตนเองโดยความพ้นทุกข์ของเราก็มีแล้วแต่เรายังจะสามารถเป็นผู้ที่มีประสิทธิภาพมีความเจริญก้าวหน้าเป็นวุฒิธรรมยิ่ง วิ่งขึ้นไม่มีที่ประมาณหรือไม่มีที่สุดเอาทีเดียว