สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน ต้องซ้ำซากเพื่อเข้าถึงบุญอันละเอียดลึกซึ้ง.docx

น้าที่ผิดเลยนอกจากคนผู้เข้าใจคำว่า“บุญ”ผิดเอง “บุญ”เป็น“พลังงานของจิตวิญญาณ” ที่พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ทรงค้นพบ และ “ทำพลังงานทางจิต”นี้ได้ จึงเป็นศาสนาเดียวเท่านั้นในโลก ในมหาจักรวาล จริงๆ และเป็น“วิทยาศาสตร์”แท้ๆ เพราะถ้าใครศึกษาทำตามอย่าง“สัมมาทิฏฐิ”และปฏิบัติเป็น“สัมมาปฏิบัติ”ก็จะสำเร็จเป็นผลที่“สัมมาปฏิเวธ”ได้เหมือนกันทุกคน หากสามารถปฏิบัติบรรลุถึงขั้น“อาริยสัจ 4” ที่เป็น“ทฤษฎีเดียว”อันพิเศษสุดของศาสนาพุทธ ซึ่งสามารถ“กำจัดกิเลส”ที่เป็นเหตุแห่ง“ทุกขสัจ”ได้แท้ ได้จริง ได้อย่างเป็น“สวากขาโต(พระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ดีแล้ว)”จริงๆ “บุญ”ของศาสนาพุทธมีคุณค่ายิ่งแบบอุตุนิยาม “บุญ”เป็นคำเฉพาะที่พระพุทธเจ้าทรง“บัญญัติ”ขึ้นมาเรียก“พลังงานวิเศษ”ให้ใช้ ใน“จิตนิยาม” แต่ทุกวันนี้คนเอาไปใช้ผิดเอง “บุญ”เป็นภาษาไทย ที่มาจากบาลีคำว่า“ปุญญ” จากพยัญชนะ“ป” สระ“อุ” สะกดด้วยพลังงาน“อัญญะหรืออัญญา” “ป” คือ ภาวะที่เกิดขึ้นบ่งบอกทิศทางของ“ความเคลื่อนไหว”ไปข้างหน้า “ป”นี้จึงหมายถึง สภาพที่ดำเนินไปและดำเนินไปๆๆ ส่วนสระ“อุ” คือ เส้าที่ 3 ของ“สระคี่” ซึ่งมี“อะ,อิ,อุ” เป็น“พลังงานถึงขั้นครบรอบ 3 เส้า”ที่เกิดพลังงาน“วงวน”หมุนเป็น“ตัวตน(อัตตา=ISH)”เป็นสสาร-พลังงานขั้นหนึ่งแค่นั้น ยังไม่ก้าวหน้าถึงขั้นเป็น“พีชนิยาม” ต้องเป็น“พีชนิยาม”ก่อนจึงจะเจริญขึ้นๆถึงขีด“จิตตะ”ได้แล้วพัฒนาขึ้นเป็น“จิตนิยาม” สระ“คี่(อะ,อิ,อุ)”คือ ความเด็ดเดี่ยว มีพลังเป็นของตนเอง เป็นเอกบุรุษ มีนัยสำคัญต่างกันกับความเป็นสระ“คู่(อา,อี,อู=อิตถีภาวะ)” ดังนั้น เมื่อเกิดอาการหรือพลังงานของ“สระ”คือ “อะ-อา-อิ” ก็เป็น“รอบหนึ่ง”ของ“3 สระ” มี“อิสระในตน”(เอาสระ“อิ”มาเรียก“3 สระ”นี้) “อิ”คือ ตัวที่ 3 ของสระ ส่วน“ส”กับ“ร” จับตัวกันเกิด“วงวน”ก็เป็น“อัง(นิคหิต= ๐) เมื่อมีพลังงานของ“วงวน(อัง,๐)”ที่มี“สะ กับ ระ” ปรุงกันเป็น“วงวน”คือ สะกับระ เกิด“อัง(๐)” “ว-ส-ห (3 เส้าเศษวรรค)”ก็จับเอา“สะ”มา ส่วน“ย-ร-ล (3 เส้าเศษวรรค)”ก็เอา“ระ”มา “พลังงานวงวน”คือ “อัง”มี 3 เส้า(ส+ร+อัง) ก็เป็นตัวของตัวเองได้“วงหนึ่ง” หรือ “ตัวตนหนึ่ง”(เกิดเป็น..1.เธอ 2.เขา 3.ประธานผู้ควบคุม ‘เธอ-เขา’(ประธาน=I, เธอ=S, เขา=H)”ได้ภาวะ(วงวน 3 เส้า)นั้นขึ้นมา มี“วงวนที่สมดุล”เป็น“เอก”ในตัวเอง “บุญหรือปุญญา”นี้จึงต้องมี“ปัญญา” ทำงานร่วมกันแนบแน่นที่สุด ขาดกันไม่ได้ “บุญ”ยังมีความละเอียดยิ่งๆ ผู้เขียนจะพยายามสาธยายออกมาดู ก็ตามภูมิที่มีนะ “บุญ”ไม่ใช่“ตัวตน” “บุญ”ไม่มีสถานที่ “บุญ”ไม่มีอะไรจะข้ามกาละเวลาไปจาก“ปัจจุบัน”เลย “จบ”ปัจจุบันใด “บุญ”ก็จบด้วย ณ ที่นั้น “ตัวตน”ของ“บุญ”ก็ไม่มี สถานที่ตั้งของ“บุญ”ก็ไม่มี และพ้นจาก“ปัจจุบัน”ไปแล้ว “บุญ”ก็ไม่มี แล้วจะเอาอะไร ข้ามชาติไปเป็น“ผลในอดีต”กันอีกเล่า บุญมีแค่ปัจจุบัน “บุญ”จึงไม่มี“ชาติ” ไม่มี“ภพ” ชัดมั้ย? “บุญ”ทำงานอยู่ใน“ปัจจุบัน”เท่านั้น แล้วก็หายไปพร้อมกับ“ปัจจุบัน” “บุญจึงไม่มี“ภพ” ไม่มี“ชาติ”ตั้งขึ้นในที่ไหน นอกจากมี“อาการ”ในปัจจุบันแค่นั้น จะว่าเกิดว่าเป็นว่ามี ก็เกิด-ก็เป็น-ก็มีในขณะที่“พลังงาน”กำลังทำหน้าที่“บุญ” ณ ปัจจุบันนั้น เท่านั้น ทำหน้าที่เสร็จก็สิ้นไป จึงมิใช่“การเกิด”ที่เป็น“ชาติ”ข้ามชาติ “บุญ”จึงเป็น“พลังงาน”เพียงชั่วขณะ “ปัจจุบันกาล”เท่านั้น ก็จบตัวเองลง “หาชาติ-หาภพ”ของ“บุญ”ที่จะ“ข้ามปัจจุบัน”ไปไม่ได้เลยสัก“ภพ”สัก“ชาติ” “บุญ”จึงแค่“อาสัย”เท่านั้น แม้“นิสัย”ก็มิใช่ ถ้า“อนุสัย”ก็ยิ่งไกล ถ้าจะมี“บุญใหม่” เจ้าของ“ชาติ”ใดต้องสร้าง“บุญ”นั้นขึ้นมาใหม่ “บุญ”นั้น“ดับชาติ-ดับภพ” มิใช่พาเกิด แต่ผู้ยังไม่มีภูมิสูงถึงขั้นเก่ง“อยู่เหนือ” (อุตตระ)วิภวตัณหา “ชาติ”เกิด“ภพ”เกิดทุกคน “วิภวตัณหา”นั้นคือ “อยากได้” แต่เป็นตัณหาที่อยากได้“จิตว่างจากภพ”หรือ“จิตว่างจากการเกิดกิเลส” ซึ่งผู้ไม่ฉลาดโลกุตระ ไม่มีปัญญาจริง ไม่อยากได้“ตัณหานี้”หรอก ต้องผู้ฉลาดที่เป็น“ปัญญา”แท้เท่านั้นที่อยากได้“วิภวตัณหา(ตัณหาไม่มีภพ)” แม้“อยากได้” แต่ว่า ทำจิตใจของตนให้เป็น“จิตว่าง”ที่“ไม่มีกิเลส” หรือทำให้“จิตจางคลายไปจากกิเลส”ไปตามลำดับไม่เป็น ไม่ถูกต้อง นั่นก็เพราะคนผู้นี้ยังไม่“สัมมาทิฏฐิ” จึงปฏิบัติไม่สัมมาปฏิบัติ” จิตก็มี“ภพ”มี“ชาติ” ที่“ข้ามชาติ”อยู่แน่นอนซึ่งผู้ปฏิบัติก็พยายามปฏิบัติตามทิฏฐิของตนที่ยังไม่สัมมาทิฏฐิแท้นั้นแหละ จึงได้แค่“เคหสิตอุเบกขาเวทนา”คือ ว่างแบบพักยก เป็นแค่เพียงว่า ได้“อุเบกขา” แต่เป็น “อุเบกขาเวทนา”ที่ยังเป็นของชาวโลกีย์ หรือยังเป็นแค่การปฏิบัติของผู้“ทำใจในใจ ที่สะกดกิเลสกามไว้มิให้ปรากฏอาการในใจ” ชั่วขณะเท่านั้น แต่ยังฆ่ากิเลสไม่เป็น ยังลดละกิเลสไม่ถูกต้องถึงขั้น“สัมมาทิฏฐิ”บริบูรณ์ เพราะถึงแม้จะทำได้ถึงขั้น“อุเบกขาเวทนา” แต่การกระทำของผู้มิจฉาทิฏฐิ ยังมี“ทิฏฐิ”ไม่“สัมมา”แท้ ตามพระพุทธเจ้าทรงสอนอย่างถ่องแท้ หมายความว่า ยัง“ทำใจในใจ”(มนสิกโรติ)ของตนไม่แยบคายถ่องแท้ลงไปถึงที่เกิด” เรียกว่า“อโยนิโสมนสิการ” แม้ผู้ที่ไม่ปฏิบัติธรรมก็ตาม แต่มี“จิตว่าง”หรือจิตหยุดพักไม่นึกไม่คิดอะไร เป็นครั้งๆคราวๆ หรือผู้นั้นมี“ความอยากได้จิตว่าง” แต่ยังมิจฉาทิฏฐิอยู่ ก็จะเกิดความเป็น“จิตว่าง”ที่เป็น“จิตว่าง”แบบ“เคหสิตอุเบกขาเวทนา” ซึ่งผู้ทำก็หมายใจว่าจะเป็นจิต“ไม่มีภพ”หรือ“ว่างจากภพ-ว่างจากความมีอาการปรุงแต่งของกิเลส”(ไม่ดูดไม่ผลัก)ชั่วคราว มันก็ไม่แปลก เราทำได้ “โลกีย์”ปุถุชนทั่วไปก็ทำได้ “เคหสิตเวทนา”นี้ ท่านพุทธทาสเป็นต้น และอาจารย์อื่นๆอีกหลายคน ชอบยกอ้างขึ้นมา และพูดว่า เป็น“นิพพานลำลอง”หรือนิพพานชั่วคราว ซึ่งแท้จริงยังไม่ใช่“จิตที่ว่างจากกิเลสเป็นลำดับ ชนิดที่“กำจัดตัวตน(อัตตา)”ไปตามลำดับที่มี“ความรู้ในความเป็น“อัตตา”จาก“โอฬาริกอัตตา”เป็นเบื้องต้น แล้วก็“มโนมยอัตตา” ที่สุด“อรูปอัตตา”เป็นขั้นปลายท้าย แต่ว่าผู้ได้แค่“เคหสิตอุเบกขาเวทนา”นั้นเมื่อปฏิบัติได้มันก็เป็น“จิตว่าง”ก็จริง แต่“ธรรมภาวะ”เช่นนี้ มันเป็นได้แค่“เคหสิตเวทนา”เท่านั้น ยังไม่ใช่“เนกขัมมสิตเวทนา” “เคหสิตเวทนา”คือ ผู้ยังมีอารมณ์ที่เป็นโลกียะอยู่ ยังไม่เป็นอารมณ์ถึงขั้น “เนกขัมมสิตเวทนา”ที่เป็น“โลกุตรสัจจะ” “เนกขัมมสิตเวทนา”คือ ผู้สามารถทำจิตของตนให้มี“อารมณ์ที่เป็นอาริยะ” ได้เป็นลำดับๆ ซึ่งเป็นผู้สามารถ“ทำใจในใจ”(มนสิกโรติ)ของตนให้บรรลุธรรมได้ ถึงขั้นมี“การชำระกิเลส”ของตนออกไปถูกตัวตน มีการเกิดผลตามลำดับสัมมามรรคจริงๆ “อุเบกขา”มี 2 ชนิดคือ “เคหสิตอุเบกขาเวทนา” กับ “เนกขัมมสิตอุเบกขาเวทนา” หากผู้ใดไม่เข้าใจตรงนี้แม้แต่ภาษาและไม่สามารถทำให้เกิดเนกขัมมสิตเวทนาได้ ทำเคหสิตเวทนาให้เป็นเนกขัมสิตเวทนาได้ นั่นคือตัวสภาวะนิพพาน ถ้าทำเนกขัมมะไม่เป็น ไม่มีทางปฏิบัติธรรมของศาสนาพุทธบรรลุ โดยเฉพาะไม่มีอรหันต์ มีแต่กดข่มไว้ เป็นนิโรธเลอะเทอะเป็นของเก๊ “เคหสิตอุเบกขาเวทนา”เป็นโลกียะ แต่“เนกขัมมสิตอุเบกขาเวทนา”เป็นโลกุตระ คนปฏิบัติธรรมทุกคนที่น่าสงสารมากไปเข้าใจการทำแบบกสิณจดจ้องสะกดจิต เป็นเรื่องเดียรถีย์ เป็นเรื่องของสมถะ ศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่ในการวิจัย วิจัยก็วิจัยที่ไม่ถนัด พระพุทธเจ้าทรงแยกเวทนาที่ 108 หากเข้าใจทั้ง 108 จริง สามารถพิจารณากายในกายเวทนาในเวทนา ตรงนี้แหละ ธรรมทั้งสองเหล่านี้ รวมเป็นอันเดียวกันกับเวทนา โดยส่วนสอง (เทฺว ธมฺมา ทฺวเยน เวทนาย เอกสโมสรณา ภวนฺติ ฯ ) ล.10 ข.60 หากไม่มีเวทนาแล้ว กล่าวคำแสดงทิฏฐิหลายชนิด ด้วยเหตุ 62 ประการ แม้ข้อนั้นก็เป็นความเข้าใจของสมณพราหมณ์ผู้เจริญเหล่านั้น ผู้ไม่รู้ไม่เห็น เป็น ความแส่หา เป็นความดิ้นรน ของคนมีตัณหา เหมือนกัน. ล. 9 ข.87 [87] ดูกรภิกษุทั้งหลาย สมณพราหมณ์เหล่าใดมีทิฏฐิว่า นิพพานในปัจจุบัน ย่อมบัญญัติว่า นิพพานปัจจุบันเป็นธรรมอย่างยิ่งของสัตว์ผู้ปรากฏอยู่ด้วยเหตุ 5 ประการ เขาเหล่านั้นเว้นผัสสะแล้วจะรู้สึกได้ นั่นไม่เป็นฐานะที่จะมีได้ เดี๋ยวนี้เข้าใจกันผิดที่เรียนกันเป็นตำราของพระพุทธโฆษาจารย์ ในคัมภีร์วิสุทธิมรรค เป็นเรื่องออกนอกพุทธเป็นเดียรถีย์เป็นเทวนิยม เป็นการปฏิบัตินอกพุทธ อาตมาพูดนี้เหมือนอาตมาถูกอยู่คนเดียวคนอื่นผิดหมด ก็เพราะว่ากระแสหลักรู้กันอย่างนั้นเข้าใจอย่างนั้นทั้งกระบวน อาตมาก็เข้าใจแบบนี้คนเดียว ถ้าอาตมาไม่ยิ่งใหญ่ อาตมาก็เท่ากับธุลีละออง ก็มันไปขัดแย้งความเชื่อความเข้าใจของเขาอย่างนั้นมันเท่ากับ ขนเอาของเขามาทิ้งหมดเลย ถ้าอาตมาพูดในยุคพระพุทธเจ้าได้ตายจริงๆ แต่ในยุคประชาธิปไตยอิสระเสรีภาพมีสิทธิอะไรหลายๆอย่าง ทั้งในการพูดด้วย ขนาดนั้นเขายังจะเอาให้ตายแต่อาตมาหนังเหนียว ขออภัยพูดเหมือนท้าทาย ก็ยังพอมีชีวิตรอดมาได้ เพราะอาตมาเกาะพระไตรปิฎกไว้แน่น คำว่าบุญนี้ ถ้าบุญทำงานในปัจจุบันได้สิ้นสุด ก็ปุญญปาปปริกขีโณ ก็สิ้นภพชาติ แต่ถ้าไปแปลว่า ไม่ใช่บุญก็เป็นบาปอีก อปุญญาภิสังขารไปแปลว่าเป็นบาป มันเลยทำลายอภิสังขาร ที่พระพุทธเจ้าจัดไปในอภิสังขาร 3 คือ ปุญญาภิสังขาร อปุญญาภิสังขาร อเนญชาภิสังขาร เขาแปลกันมา เขาถือว่าเขาเป็นยอดของศาสนาพุทธแล้วอาตมาเป็นใคร ก็ขออภัยที่คำพูดสัจจะวิชาการด้วยความจริงใจไม่ต้องการลบหลู่ ท่านประยุทธ์ท่านก็มีสิ่งที่ดีที่อาตมาได้อาศัยอยู่ ในพจนานุกรมศัพท์ต่างๆ อาตมาใช้เป็นประจำเลย อย่าไปตีขลุมว่าอาตมาดูถูกท่าน อาตมาก็ขอพูดในส่วนที่ท่านไม่ถูก ก็พูดจริงตามนั้นว่าไม่ถูก เขาพูดด้วยความจริงใจ ใครจะมาเอาโทษเอาภัยอาตมาก็คนเอาคนเดียว ตบมือคนเดียวไปอาตมาไม่เอาด้วย ในผู้ที่ปฏิบัติธรรมอย่างสัมมาทิฏฐิ มีมรรคผลไปตามลำดับเท่านั้นจึงจะเกิดจิต“เนกขัมมสิตอุเบกขาเวทนา”ที่เป็น“โลกุตระ”จึงจะ“ดับภพ-จบชาติ”กันได้เป็นอาริยสัจจะ กระนั้นก็ยังไม่ใช่จะเก่งเรื่อง“ภพ” เรื่อง“ชาติ”กันได้ง่ายๆ ถึงขั้นเป็นผู้รู้จักรู้แจ้ง รู้จริงว่า “การก่อเกิดภพ”นั้นคืออย่างไร? และ“การดับภพ”คืออย่างไร? แล้วสามารถปฏิบัติได้สำเร็จจนกระทั่งเก่งพิเศษอีกด้วย จึงจะ“ก่อเกิดหรือไม่ก่อเกิดภพขึ้นมาให้ปรากฏแก่โลก”ได้ชนิดที่วิเศษจริงๆเข้าขั้นประหนึ่ง“ยอดมายากล”ทีเดียว เช่น จะให้หายวับไปก็ได้ หรือจะให้มีวับขึ้นมาก็ได้ เพราะท่านเป็นผู้ยังมี“การเกิด”ที่ยัง“ทำชาติ-ทำภพ หรือไม่ทำชาติ-ไม่ทำภพ”ขึ้น มาด้วยตนเองได้อย่าง“ยอดมายากล”จริงๆ จนต้องให้ฉายานามท่านว่า“สิริมหามายา(ผู้ทำการเกิดสัตว์ขั้นโอปปาติกะ)” เพราะ“ทำให้ปรากฏก็ได้ ทำให้หายไปก็ได้”(อาวิภาวัง ติโรภาวัง ; พตปฎ. เล่ม 9 ข้อ 133)ที่หมายถึง “ภาวะประหนึ่ง‘ยอดมายากล’ยอดเยี่ยมสุด แสนประเสริฐมหัศจรรย์ยิ่ง”แท้ๆนั่นเอง แต่เป็นสัจจะ เป็น“ความจริง”อันวิเศษพิเศษขั้น“อนุสาสนีปาฏิหาริย์”ที่มีใน“โลกุตรธรรม”ของพุทธ “มาตา(ความเป็นแม่ทางอภิธรรมหรือปรมัตถธรรม)”ที่เป็น“สัมมาทิฏฐิ” ข้อ 7 ใน“สัมมาทิฏฐิ 10”ของพุทธศาสนา จึงไม่ใช่เรื่องโลกีย์ปุถุชน ที่ยังเข้าใจคำว่า“กาย”ก็ดี “ปัญญา”ก็ดี “บุญ”ก็ดี แม้“สมาธิ”ผิด(มิจฉาทิฏฐิ)อยู่แน่ๆ เพราะในที่นี้ไม่ใช่หมายถึง“ผู้เป็นแม่” ที่ยังเป็น“ตัวตนบุคคล”ที่มีเนื้อมีหนัง ให้กำเนิดร่างสรีระ ที่“ก่อเกิดกันทางมดลูก(ชลาพุชะ)-ทางไข่(อัณฑชะ)-ทางจุลินทรีย์(สังเสทชะ)” แต่นี่คือ“การเกิดทางโอปปาติกโยนิ” ซึ่งเป็นการเกิดทางจิตวิญญาณโดยเฉพาะ“เกิดได้ด้วยกรรม(กรรมโยนิ)”เท่านั้น ผู้จะอธิบายมาตาได้นั้นต้องเป็น อัตถิ โลเก สมณพราหมณา สัมมัคคตา สัมมาปฏิปันนา เย อิมัญ จ โลกัง ปรัญ จ โลกัง สยัง อภิญญา สัจฉิกัตวา ปเวเทนตีติ

610321_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ต้องซ้ำซากเพื่อเข้าถึงบุญอันละเอียดลึกซึ้ง