220106-1-104 ทางเอกภาค1-ตอน104(หน้า314)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท051.txt

าเคยปากเคยคอเคยคือยากกายเคยกิริยาวาจาเคยออกไปต่างๆเนี่ยเราก็จะต้องรับเปลี่ยนใส่ใหม่สร้างใหม่ให้มันเป็นไปได้ถ้า ใครเคยอะไรมากและก็ทำอะไรมากก็เป็นปฏิเสธว่านานมากอธิบายซะหนาก็มากก็เสพคุณเสพคุณมากก็กลายเป็นวาสนาวาสนาที่จะให้สุขุมวาสนาที่จะให้สงบระงับเรียบร้อยเราก็ต้องมาเปลี่ยนภาษามีบุตรสะดวกก็แดกว่องไวหรือเปล่าเร็วก็เป็นตัวนึงที่เป็นตัวที่เรียกว่ามันมันไม่ค่อยดีมันกลายเป็นสิ่งที่จะต้องคอยระงับเคยคอยจะทำให้มันสุขุมบริษัทจะเป็นอย่างนั้นภาษาญี่ปุ่นเองก็ยอมรับและภาษาญี่ปุ่นเอง จะต้องมีสติสัมปชัญญะมีความระลึกมีความเตรียมตัวเสมอแม้กระทั่งเวลาขนาดเวลาจะหยุดหรือเวลาจะนอนไม่ใช่เวลาเจอกันกระดกกระเด็นอะไรเลยไม่ใช่เวลาที่จะเคลื่อนไหวอะไรเลยเวลาจะหยุดจะพักจะสงบด้วยซ้ำไปจะหลับจะนอนมันมีธรรมะที่ลึกซึ้งซ้อนแม้แต่เวลาจะนอนซึ่งเป็นเวลาที่จะไม่ดิ้นแล้วนะที่จริงพระสารีบุตรนี่มันมีจุดบกพร่องอยู่มากก็คือเรียบร้อยมันเร็วมันเร็วมันลูกหนี้ลูกกรนเป็นภาวะของภูเขาทองปัญญาไวแล้วก็ลุกๆๆอะไรอย่างเงี้ยก็ จะต้องแก้ไขจะต้องแก้ไขจะต้องเอาครูที่สำคัญเอาก็เอาสิทธิที่เป็นผู้สงบสุภาพเรียบร้อยเป็นผู้ที่ไม่ๆๆไม่รุกริกไม่มันเป็นของแกก็ถือเอาจุดนี้เป็นจุดสำคัญเป็นจุดเด่นจุดแก้ตัวเองแล้วเรื่องเสมออย่าว่าแต่เวลาอื่นๆใดๆที่จะมีสติปัฏฐานแม้แต่เวลาจะหลับจะนอนก็จะต้องระลึกอย่างมากมันเหมือนกับเรื่องของขลังแต่ก็ต้องทำแต่ก็ต้องทำเหมือนเรื่องขำๆในตอนนี้พระอาทิตย์อาจารย์เราอยู่ที่ไหนหนออยู่ที่ไหนหนอเราจะต้องนอนหันหัวไปในทางทิศที่อาจารย์อยู่ เป็นการคารวะเป็นการเคารพเป็นการตีตอกย้ำตีตอบย้ำเตือนทุกอย่างเพื่อที่จะให้เกิดความมั่นคงเพื่อจะใหญ่เกิดความแน่วแน่เกิดผลแน่ใจว่าทิศนี้การกระทำนี้มันเป็นสิ่งที่ดีเป็นจุดที่จะแก้ตัวเราและแน่ๆก็ทำทุกๆวิถีทางมีจิตที่วิธีต่างๆหากรรมวิธีต่างๆที่จะเสริมให้ตัวเรานี่แก้ปมหรือแก้เหลี่ยมแก้บนแก้เหลี่ยมแก้มุมแก้แง่ที่มันเบี้ยวแง่ที่มันแหว่งแย่ที่มันไม่เต็ม หรือแง่ที่มันเกินก็ต้องเฉือนออกแก้ปมแก้แง่แก้เลี่ยมที่มันเกินเรามาพูดถึงคำว่าเกินแล้วก็วันนี้อยากจะพูดถึงเรื่องเกินและเรื่องขาดน่ะไม่ใช่ว่าไม่มีนะเรื่องขาดน่ะเราก็มีกันอยู่แยกหากขาดความขวนขวายขาดความเอาที่ขาดอิทธิบาทน่ะขาดฉันทะในบางสิ่งบางอย่างที่เราควรจะปลูกฉันทะเราควรจะพยายามมีฉันทะมีวิริยะมีจิตใจโทรมาเอาใจใส่จริงๆขนขวายพากเพียรมันมีอยู่ทั้งนั้นแหละอิทธิบาทน่ะมันไม่มีปัญหาอะไรส่วนขาดแต่ทีนี้อยากจะพูดถึงส่วนเกินบ้างเพราะพวกเรานี่ โดยเฉพาะส่วนเกินของอภิชาติป่าส่วนเกินของจิตตัวนี้ก็รู้กันยากอยู่มันพาให้ทุกส่วนเกินอภิบาลคือจิตเนี่ยมันปรารถนาแรงมันปรารถนาใครอยากเกินล้ำหน้าเหตุปัจจัยล้ำหน้าสัจธรรมระนาบความเป็นจริงมันเป็นปัญหาก็หายไม่เคยเรียกให้ฟังว่าปัญหาก็หายมันเป็นความอยากได้เร็วอยากได้ไวต้องการเร็วต้องการไวและมันไม่ได้ถึงทุกการยังไงมันก็ไม่ได้ถ้าเผื่อ ปัจจัยมันไม่ครบพร้อมเราไม่ฝึกเพียงเราไม่หาวิธีไม่หาอิทธิวิธีที่ดีที่จะเสพคุณที่จะค่อยๆกระทำไม่ค่อยระแวงก็ได้ถ้าเราเองสามารถทนได้แต่เราเองเราทนไม่ได้ต่อความสามารถในการที่จะเพิ่มเนื้อเพิ่มตัวหรือเพิ่มปัจจัยเพิ่มเหตุเพิ่มปัจจัยเพิ่มมุมเพิ่มเหลี่ยมเพิ่มแง่เงื่อนที่มันเหมาะสมของเราแต่เราเองเราไม่ได้พยายามกระทำเพื่อเพิ่มหรือบางส่วนที่เราจะต้องเฉือนออกตัดออกล้างออกทำลายออกแต่เราก็ไม่ได้พยายามเพิ่มแรงเพื่อจะช่วยเพื่อจะเฉือนเพื่อจะฝนเพื่อจะขัดออกและเราจะให้มันเกิดมันเป็นตามใจ เราเท่านั้นใจเราเห็นดีรู้ดีเข้าใจดีแล้วอยากได้ทันทีจะโลภโมโทสันแล้วทันทีมันไม่ได้ไม่ได้อันนี้ขอให้ไตร่ตรองถึงสภาพจริงของทุกๆคนว่าเรามีอะไรและสิ่งนั้นสิ่งนี้มันเป็นยังไงเป็นจริงใช่ไหมว่าเราเองเราเหตุปัจจัยเราเองเรายังแก้ไขตัวเราเองก็ยังไม่ได้ปรับปรุงตัวเราเองก็ยังไม่ได้เรายังไม่ได้ฝึกด้วยปรือยังไม่ได้ปฏิเสธว่านาเป็นแต่เพียงเห็นหลักเกิดทัศนะเกิดปัญญาเกิดรู้ทั้งวอนก็ยังไม่ได้ฝึกหัดสังวรตั้งศีลตั้งเพราะตั้งกฎตั้งข้อตามระบบระเบียบเพื่อที่จะดำเนินไปตามระบบนี้ฝึกหัดไปตามกรรมฐานหรือว่ารูปลอย เห็นโพสต์นี้เราก็ยังไม่ได้ตั้งด้วยซ้ำไปยังไม่มีตัวฝึกสักตัวด้วยซ้ำไปแล้วเราก็อยากได้สะพานนั้นเกิดมันเกิดไม่ได้ต้องรู้ความจริงว่าหลายอย่างที่เราเองเราต้องฝึกต้องเปลืองแม้แต่จิตตัวที่มันมีตัวมันไม่มีตัวแท้ๆเนี่ยแต่เราก็ได้ยึดได้ถือได้สั่งสมความเคยชินในจิตเป็นเจโตเป็นอัตรามานานทั้งสองไว้นานเรายังต้องแก่พระพุทธเจ้าเองพระพุทธเจ้าที่แสนที่จะเข้าใจจิตมันไม่มีตัวไม่มีตัวท่านก็กลับเองแต่จริงมันไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตัวท่านก็กลับแท้ๆตัดเองแต่ว่าอภิบาลต่างๆหรือว่ากิเลสต่างๆที่จะต้องทำให้เป็นด้วยเหตุ ใจท่านก็เป็นผู้จัดหรือแม้แต่สูตรที่กำลังพูดถึงอยู่เดี๋ยวนี้ศัพท์ภาษาสูตรเนี่ยสูตรที่ให้ทำเป็นระดับๆไปเกิดทัศนาแล้วก็สังวราปฏิสังขรณ์ปีพลังของผู้ใดที่สามารถที่จะอยู่เหนือจิตได้มีแรงมีฤทธิ์ที่จะปรับจิตเปลี่ยนจิตได้เร็วขนาดไหนถ้าผู้ใดยังไม่ได้พระพุทธเจ้าท่านก็บอกแล้วก็ต้องทำทำให้มากสังวรให้มากฝึกตนให้มากวิริยะอุตสาหะให้มาก ถ้าไม่เสพคุณไม่ปรับเปลี่ยนหรือแม้แต่ไม่มีหลักเกณฑ์ไม่มีระบบจัดให้ตัวเองไม่สังวรไม่สำรวมไม่อดทนข่มขืนทำให้พยายามขวนขวายบังคับตนคําเฆี่ยนตัวเองนั่นแหละขนาดตนเองพยายามจะเข็นมันถ้าปล่อยลอยชายปล่อยไปตามใจเดิมว่าใจเดิมมันก็พาไปตามเดิมน่ะสิแล้วก็เปลี่ยนใจใหม่ปรับมันใหม่ปรับทิศมันใหม่มันไหลเอียงเทไปในทางไหนที่มันเคยมันก็ต้องจะไปทางนั้นเป็นธรรมดาถ้าเราไม่ปรับเราไม่ตั้งกฎเราไม่ยึดแต่มันเป็นสัจจะมันเป็นศีลเป็นหลักหินเป็นหลักศิลา เอาจริงแล้วก็ไม่พยายามที่จะเข้มงวดกวดขันดึงตัวเราเองมันก็เฉื่อยแฉะมันก็ชาไปหมุนไปวันเวลาก็ผ่านไปผ่านไปผ่านไปแก้ไขก็ไม่ได้ทุกข์กล่าวก็ยังอยู่มันก็เปลี่ยนทุกไม่ได้ดับทุกข์ไม่ได้หรือว่าเปลี่ยนทิศทางไม่ได้แก้ไขตัวที่มันเป็นไปตามที่เราเห็นแล้วรู้แล้วแต่เราไม่ฝึกปรือเราไม่กระทำจริงแล้วเราก็ไม่มันพยายามขนขวายให้มากมันก็ช้าแน่เพราะงั้นถ้าผมว่าใจอยากมากก็ต้องขวนขวายมีบทประกอบมีบทประพฤติมีศีลมีพรตไม่ใช่สักแต่ว่าสีแล้วก็จับปลามากไม่ใช่สักแต่ว่าตั้งศีลขึ้นแล้วก็เป็นไม้หลักปักขี้ควายอย่างเก่าที่เคยพูดแล้วพูดอีก มิตรภาพมีบทบำเพ็ญมีเพชรตัดมีพจน์พยายามไม่เป็นพุทธเป็นตบะเป็นธรรมะอันเข้มงวดปัจจุบันพยายามที่จะทนแม้จะทนจนกระทั่งร้อนที่จิตตะแปลว่ามันแปลว่าเผาแต่บาปแปลว่าไฟไม่มันจะทนร้อนกระทำอย่างนี้ทำไมเครื่องร้อนแล้วก็ยังต้องพยายามให้มันร้อนให้มันเผาให้มันล้นให้มันอ่อนให้มันเหมือนเหล็กเผาถูกเผาอย่างจัดแล้วก็อ่อนพอได้อัดดัดได้เพราะงั้นบางทีมันก็ด้างนักก็ต้องเอาเผาไฟรถให้มันอ่อนแล้วมันก็จะดับ นี่ก็เหมือนกันแหละเราก็จะต้องทำฝึกปรือหัดเข้าล้นเข้าทนเข้าอธิบายพยัญชนะให้ฟังแล้วว่ามันไม่ได้แปลว่าอดทนหรอกอธิษฐานหมายความว่าเราเปลี่ยนความเป็นอยู่ลูกลูกแต่ลูกลูกหมุนของเรามันลูกเบี้ยวอย่างนี้นะแล้วถ้าใครไปดูเครื่องยนต์จะเห็นลูกเดียวลูกกลมลูกโค้งลูกมีลูกกลมอะไรไม่มีหลายเหลี่ยมหลายทั้งนั้นน่ะบางทีก็มีลูกสี่เหลี่ยมก็ยังมีเหลือบางทีก็ต้องการที่จะให้มันเข้าช่องเขาว่าอย่างนี้บางทีลูกที่หมุนอยู่นะลูกเหลี่ยมก็มีลูกเดียวก็มีลูกมีก็มีลูกกลมก็มีทีนี้ถ้ามันผิด แล้วมันไม่เข้าร่องเข้าช่องแล้วมันก็ต้องมาเติมหรือไม่ต้องมาตัดออกต้องมาทำให้มันเป็นอย่างนั้นอย่างนี้นั่นแหละฟันเรามันเป็นอย่างนั้นเราก็ต้องพยายามทำให้มันเข้ารูปเข้าร่องมันถึงจะดำเนินได้แล้วต้องมาเติมแล้วต้องมาตัดแล้วแต่จะต้องตามจะต้องเติมต้องทำจริงๆแล้วจะเปลี่ยนความเป็นอยู่หรือที่มันเป็นอยู่อย่างนี้เนี่ยให้มันเป็นอยู่ใหม่ให้มันเปลี่ยนระบบใหม่เปลี่ยนรูปใหม่ก็ต้องเสริมเนื้อให้มันตั้งแต่เนื้อจิตทีเดียวเนื้อจิตตัดเนื้อจิตหรือเติมเนื้อจิตในตัวเจโตไม่ใช่เติมง่ายๆไม่ใช่ตัดง่ายๆนะเจโตมันไม่มีตัวก็จริงมันอนัตตาก็จริงมันอัจฉริยะก็จริงมันไม่มีตัวไม่มีตนก็จริงแต่คนเรามันทุกข์แล้วก็มันยากที่สุดที่ตรง ไอ้ตัวอนัตตาอนัตตานี่แหละไอ้ที่ยากทั้งๆที่ร้องรำกันพูดกันก็จบจบเมื่อไหร่ก็จบได้อนัตตาหวานจังเลยง่ายจังเลยสูญญตาอนัตตาแต่มันไม่หรอกมันอันตรายที่สุดเพียงไม่เป็นพระอรหันต์กันนี่ก็อยู่ที่อัตตาตัวเดียวนี่แหละอันตรายไม่ใช่เรื่องเล่นเพราะจิตที่มันอ่อนติดที่ดับได้ถูกเผาถูกชานนท์เพลงรู้เพลงจับจิตใจก็เปลี่ยนจิตจนกระทั่งฉันคือเผาจนกระทั่งจิตอ่อนควรแก่การงานสามารถที่จะปั้นเป็นรูปไหนที่เราต้องการได้แล้วมันจึงจะเป็นไปได้เดี๋ยวมันจึงจะเข้ารูปเข้าร่องถามมันไม่อ่อนมัน เขาไม่ได้มันไม่มีชานมาเผามันลนมันจนกระทั่งสามารถที่จะดัดได้บีบได้เบี้ยวได้มันไม่ไปแข็งกระด้างอยู่นั่นแหละแข็งยิ่งกว่าอะไรอีกแล้วถ้าผมว่าเราไม่ทำแล้วเราไม่สำนึกเราเราไม่รู้ความจริงแล้วมันก็ไม่มีทางมันต้องรู้ด้วยปัญญาอันยิ่งแล้วมันก็จะต้องเข้าใจสัญชาติของเราเองเข้าใจธาตุแท้ของเราเองแล้วเราก็จะต้องฝึกเปลี่ยนไปกระทำไปอันนี้ก็ต้องยอมรับความจริงข้อสำคัญอย่าเบี้ยวข้อสำคัญอย่าเอาปัญญามาเลี้ยงถ้ายิ่งปัญญามาช่วยเรื่องมันก็ยิ่งช้าปัญญามันเป็นตัวรู้ที่รู้ความจริงตามความเป็นจริงแล้วก็แก้กลับไปในสิ่งที่ถูกไม่ใช่ปัญญามาเพื่อที่จะเลี่ยงเพราะยามมาเพื่อที่จะหลบเพื่อแก้ตัวให้ตัวเอง เพื่อทำให้ตัวเองเชื่องช้าเดินไม่ถึงที่ปัญญารู้ก็รู้ว่าที่หมายที่ดีที่สุดคืออะไรจะเสร็จแล้วเราไม่แก้ให้ตัวเองมันก็ไม่เดินแล้วเราต้องพยายามมาแก้ไขอย่าใจร้อนบอกแล้วเราต้องพยายามแล้วรู้ว่าบางทีมันมันแก่ดัดแก่แล้วดัดยากอะไรเราก็ต้องรู้ว่าเออมันแก่ตัดหญ้าแล้วก็ต้องตัดมันยังไงยังไงมันก็ต้องดับมันแก่ยังไงก็มันก็ได้ทีละค่อยๆก็อย่าเอาผิดชอบปลาแม้มันไม่ได้ทีละมากมันได้ทีละน้อยก็ต้องรู้ว่านี่มันเลือดแก่มันขึ้นนะมันเหนียวก็ต้องตัดไปเธอขอให้พยายามระลึกถึงส่วนที่มันมากไปหรือมันแก่ไปแล้วแล้วมันเกินไปแล้วทั้ง ปลาไปในเชิงที่ว่าอยากได้เร็วก็เป็นเรื่องเกินเหมือนกันทั้งสิ่งที่เราแก่มากไปแล้วเราก็จะดัดกลับมาก็ให้รู้ว่าเราเองเราจะต้องดัดมามันเกินมันมากไปแล้วก็ต้องพยายามกระทำให้มันได้ให้มันดีให้มันควยอะไรที่สุดแม้แต่บางอย่างเราทำแล้วมันเกินเราก็จะต้องรู้ว่าสิ่งนี้เกินแล้วนะต้องปล่อยออกต้องรีบตัดรีบจัดการเอาให้พอเหมาะพอสมทำมันมากเกินไปมันก็เหมือนกันอะไรทุกอย่างมันอยู่ที่มาอยู่ที่ความพอดีทั้งนั้นถ้ามันเกินแล้วก็ต้องตัดออกถ้าไม่มีที่ทำที่ทำปล่อยทำที่ทำทางไว้ ผสมกับเลอะเทอะเปรอะเปื้อนลำบากในเมื่อเช้านี้น้ำเต็มแต่ว่าเราได้ทำร่องไว้แล้วเราได้ทำท่อรูไว้สำหรับถ่ายออกก็ได้ยินพอถ่ายออกซึ่งเราไม่ก็ไม่เคยไม่เคยไม่ๆๆน้อยอ่ะผมทำงานอยู่น้ำอะไรไหลท่อแต่รู้แล้วเอาน้ำนี่มันไหลออกท่อนั้นมันดูก็เห็นน้ำไหลจริงๆกูงงอยู่มันก็เอ๊ะน้ำไหลออกเรื่องอะไรทำไมน้ำไหลออกใครไปเปิดแทนก็เห็นว่าเปิดน้ำเข้าแทงแล้วทำไมไปผ่าปล่อยน้ำออกทางก้นแล้วเมื่อไหร่มันจะมีน้ำอ่ะนึกว่ายังไม่ได้ล้างกันก่อนก็เลยลงมาดูว่าใครปล่อยมันไม่มีใครปล่อย ไม่มีใครปล่อยปลาหมึกเมื่อวานนี้มึงคิดก่อนจะนอนก็เห็นพรรคพวกปล่อยน้ำเข้าแทงค์จบที่ตรงนั้นแล้วทำไมวันนี้มาต่อน้ำไหลออกจากแทงค์มันคงกันข้ามกันนี่ก็เลยเข้าไปดูวาวคนล่างก็ปิดแน่นดีเธอนึกก็ได้อ๋อถ้างั้นพ่อข้างบนต้องเปิดไว้เพราะเราเป็นคนเปิดน้ำข้างบนเองเมื่อเช้า 3:00 น ลุกขึ้นมาก็เลยเปิดน้ำแล้วก๊อกนี้ก็คงจะเปิดอย่างเก่าที่ท่อสายยางต่อเขาแทนก็เลยนึกดูพอปิดไอ้นั่นอ๋อถ้าเงินพ่อน้ำนี่มันก็ต้องเต็มไปหมดแล้วก็จ่ายออกไล่ออกโน่นแน่เลยก็เลยจะไปปิดก๊อกน้ำก็เป็นอันจริงน้ำเต็มก็ล้นออกอันนี้เป็นเรื่องธรรมดา เรามีท่อระบายแล้วล้นแล้วไอ้นี่ก็เป็นเรื่องของลูกเป็นเรื่องของรูปที่มันเป็นรูปวัตถุซึ่งจะเห็นได้ชัดมันเต็มแล้วมันไม่พอดีแล้วมันก็ดีที่ไม่เลอะไม่เปื้อนนั่นคือไม่มีเบียดเบียนใครหรือมันไม่ระเบิดออกมันเต็มแล้วมันมีท่อระบายจะทำท่อระบายที่ระบายไว้มันก็เป็นความไม่ระเบิดหรือความไม่เลอะเทอะความไม่เบียดเบียนความไม่ทำทุกอย่างมันไม่ถ้าบอกว่ามันร้อนไม่มีที่มันก็โล้นแชร์ข่าวมานั่งเช็ดนั่งถูทำอะไรต่ออะไรวุ่นวายไปแต่นี่มันทำเรียบร้อยแล้วมันมีท่อระบายออกอย่างดีถึงแม้จะปล่อยให้มันจบๆอยู่ถ้ามันก็เสียน้ำที่มันไหลเข้าไหลออกเฉยๆแค่นั้นแหละมันก็ไม่ได้เลอะเทอะมันก็ไม่ได้ทำร้อนอะไรเพราะทุกอย่างเราจัดท่อจัดจุดจัดอะไรแสดงว่าให้อย่างดีแล้วแต่เพียงมันไม่น่าเสีย แล้วก็ปิดแล้วจะพิมพ์ก็ไม่น่าเสียแต่ทำไมเสียไปก็ไม่ได้ทุกข์อะไรนี่หมายความว่าเราตัดฐานถูกแล้วแต่มันก็เกินพอดีจะตัดทางทุกข์แล้วเรามีวิธีการรักษานี่เรียกว่าระบบตัดทางถูกทำท่อทำอะไรถ่ายเทเกินมารถมาก็มีท่อระบายออกไม่มีอะไรนะเนี่ยดีแล้วนี่เรียกว่ามันมันเกินหรือใครเคาะระฆังเมื่อเช้านี้ไม่ห้ามไม่หยุดเลยเป็นไงขายของไปยังไงมันเคาะระฆังซะจนจับเวลาดู 5 นาทีเมื่อเช้านี้เคาะระฆังจะเคาะไปอีกเท่าไหร่ก็ยังไม่รู้นะคือข้อละครั้ง แต่ก่อนนี้เดี๋ยวนี้ก็คงไม่เท่าไหร่เคาะระฆังและชาวบ้านเสียงแว่วมาว่านอนกันหนวกหูเช้าๆครับคนกำลังหลับตี 3 ตี 4 เสียงระฆังหนวกหูหมามีเสียงสะท้อนมาเพราะว่าบางทีเราก็ต้องรู้ว่าจะเคาะระฆังเนี่ยบางทีมันก็ไม่ใช่ว่ามันเราเจตนาก็ดีแล้วนี่เวลาตื่นเวลาหลับเขาไม่ได้หลับไปตื่นเหมือนเราหรอกจริงๆบางทีก็นอนกัน 5 ทุ่มสองยามเข้ามาตื่น 3:00 น แล้วก็ตายแล้วว่านอนสองยามบางคนนอนตี 1 ตื่น 3:00 น มันก็ตายแล้วว่ะเขาก็เป็นไปไม่ได้นะเพราะว่าบางคนบางคู่นี่เขาก็ยึดหรือเขาก็เป็นการกวนเขาเหมือนกัน แล้วทีนี้เราเองเราก็ถือว่าเราเองเราก็กระทำเป็นกิจวัตร 1 แล้วก็ผู้ที่เขานอนส่วนใหญ่เขาก็ไปนอนดึกอย่างนั้นกันทุกคนหรอกตี 3 ตี 4 ตี 3 ครึ่งประมาณนี้บางคนมีจิตมีการก็เตือนก็ได้แต่ถ้าเกิดว่าเขาปล่อยเสียแล้วเค้านอนหลับเขาก็ไม่อย่าไล่คนที่ไม่ไม่ติดไม่ยึดอะไรไม่มีปัญหาอะไรเสียงอย่าว่าแต่แค่ระฆังยังไม่รู้เรื่องเลยไม่ว่าแต่เสียงระฆังมันไม่รู้เรื่องหรอกมันปล่อยเสียแล้วมันก็เลยเป็นไรแต่ทีนี้เราก็รู้ว่าคนฝากก็ปล่อยละคนไม่ปล่อยมันไม่ปล่อยทีนี้เราพยายามที่จะทำให้เขาไม่ยึดถือช่วยเหลือเกินไปหรือว่าเป็นสิ่งที่เกื้อกูลกันอันนี้ก็ขอให้เราบ้างในการเคาะระฆังขอให้เราบ้างแต่ก็ปล่อยแล้วนะเขาก็ไม่ทุกข์ก็ได้ตอนนี้ก็สนิทสนมกันขึ้นมันก็คงมีผ่อนเพราะผ่อน หลวงพ่อคงวัดก็ได้แต่ถึงยังไงก็ตามอารมณ์มันไม่แน่นอนยิ่งคนอารมณ์ไม่ได้ปฏิบัติธรรมผีเข้าผีออกโมโหเมื่อไหร่ก็ได้อยากโมโหก็โมโหไม่อยากโมโหมันก็ไม่โมโหก็ได้ไอ้หน้าโมโหมันก็ไม่โมโหไม่น่าโมโหมันโมโหก็มีเพราะว่ามันเอาแน่ไม่ได้หรอกคนผีเข้าผีออกกิเลสไม่รู้ตัวรู้อะไรแต่บางทีถ้าเผื่อว่ามันไม่มีอะไรมากเกินไปเราก็ไม่มันพอไปพอมาพอดีเอาพอเหมาะปีละครั้งนี่ 3 เที่ยวถ้าเราจะขอเป็นรูปสัก 3 ชุดไปยาวนานพอประมาณแล้วก็สัก 3 ชุดก็พอแล้ว แล้วฝึกเอาให้ได้แล้วเราก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่องอะไรนักหนาหรอกระฆังเพลงหรือว่าการเคยฝึกแล้วมันก็พอไปมันเป็นแต่เพียงสัญญาณให้แก่พวกเราเองเราจะไปทำมันก็ยังชอบพระอื่นเขาไม่เข้าเจตนาให้ชาวบ้านได้ยินอย่าว่าแต่ตีราคาเท่านั้นเลยเขาเอามีกองด้วยตรงๆๆก็มีโหม่งด้วยอะไรเลยเขาต้องการให้คนชาวบ้านได้ยินเอาเลยแล้วชาวบ้านเขาก็ยอมรับเพราะว่าเขาทำกันมานานเท่านั้นตกลงแล้วก็เป็นการใช้ได้ที่เท่าไหร่ก็ตีไปตีถูกชาวบ้านเลยตีให้เขาได้รับรู้รับฟังมีวันนี้วันพระนะเจ้าค่ะเอาข่าวเตรียมตัวเอาข้าวมาให้กินนะไม่เอาข้าวมาให้กินบาปนะว่าเงินไอ้ไข่เงินเพราะวันพระแล้วนะวันนี้หรือไม่ก็ แหลกแล้วนะอะไรก็แล้วแต่เป็นสัญญาณคล้องคลองแล้วแล้วก็ว่ากันแปลความหมายและตามทางโลกแล้วจะแปลไปทางดีก็ได้แปลเป็นทางดีก็คล้ายๆกับว่าวันนี้วันพระนะมาวัดมาฟังธรรมกันวันธรรมะสวนะมาวัดมาวามาฟังเทศน์มาฟังธรรมะทำบุญทำทานนี่แปลไปทางดี 7 วันอย่างน้อยนี่ถึงวันแล้วนะรู้ตัวแต่เช้าเตรียมตัวเตรียมตัวมากันจะได้รับประโยชน์การสอนการเรียนอะไรไปฝึกปรือไปปรับปรุงตนบ้างนี่เป็นจุดหมายที่ดีแต่ต้นตอนหลังๆเข้ามันก็เบี้ยวอาจจะบอกว่ามาวัดนะก็ฟังเทศน์ฟังธรรมนะก็ เทพไม่ทำแล้วพอวันพระที่เขาตีกลองเราเช็ดที่ไหนวัดส่วนมากวัดไปต่างจังหวัดน่ะแต่เขาเคาะจริงๆเหมือนกันแต่เทพไม่ทุกวันหรอกบางทีไม่มีพระนักเทศน์เลยไม่ใช่หรอกเอาข้าวเอาน้ำมาให้กินมีอะไรมาถวายวันพระแล้วนี่มาทำบุญที่ได้บุญเอาของมาให้ก็แล้วกันกลายเป็นสีทองติดกล่องเรียกของไม่ใช่ที่เขาตีกลองมาฟังเทศน์เรื่องมาฟังเทศน์ไม่ใช่นี่ๆมันเป็นอย่างนี้นี่ไม่ใช่ใส่ความนะเอาของมาให้ไอ้เทพมันตัดทิ้งไปไปรษณีย์ทำอะไรไม่มีทำอะไรหรอกลดลงไปจะมีเป็นต้นนี่ไม่ใช่แกล้งใส่ความมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ นี่ก็เลยเคาะกันเรียกคนมาเอาของมาให้กลายเป็นกลายเป็นขี้โรคเป็นลักษณะผีเรียกเอาเรียกร้องเอาของแต่ของเรานี่ปีละครั้งไม่ใช่เรื่องอย่างนั้นสติให้สัญญาณแก่กันและกันคนอื่นจะรับส่วนนี้ไปใช้เป็นประโยชน์บ้างสำหรับบางคนก็ใช้ราคาของพระนี่แหละเราจะตื่นเท่านี้เราไปทำงานทำการทำลายแล้วก็แล้วไปน้อยน้อยจริงๆเพื่อที่จะใช้สัญญาณของเรานี่เป็นประโยชน์แก่ชีวิตของเขาประจำวันอะไรเนี่ยเขาน้อยแต่พวกเราเองนั่นแหละชายของเราเพราะงั้นเราประมาทขนาดนี้ 3 เที่ยวก็มาแล้ว 3 ตัว 3 ตัวแล้วก็จบประมาณนั้นนี่ก็เอามาประกอบในการบรรยายความมากความน้อยเท่านั้นแหละแล้วก็เลยอธิบายประกอบไปให้มัน อยากรู้กำหนดรู้อะไรก็ได้ถึงความพอดีคำว่าคำว่าพอดีนี่เป็นยอดแห่งการปฏิบัติธรรมเป็นยอดแห่งการศึกษาเป็นยอดแห่งทุกอย่างจบกันที่นี่ที่มัชฌิมามัชฌิมาปฏิปทาแม้แต่อยู่ประจำวันผู้ที่มีกิเลสมากกิเลสน้อยขนาดไหนก็ตามก็ต้องรู้คำว่ามัชฌิมาปฏิปทาเราเองเราปฏิบัติธรรมนี่เรามีกิเลสจำนวนเท่านี้เราจะโกยออกไปทีเดียวเลยทีนี้มันไม่ได้มันไม่ได้หรอกมันต้องแบ่งส่วนโกยเอาเอาแค่นี้ก่อนนะแล้วก็โกยตัดเฉือนทำตามอินทรีย์พละตามความรู้ของเราต้องมีจังหวะ แบ่งมัชฌิมาปฏิปทาของพระพุทธเจ้านี้มีจังหวะแบ่งกันถึงบอกเอาให้งานในเบื้องต้นท่ามกลางบั้นปลายมีเสียงก็มีศีลเป็นจำนวนเท่าที่เราเองสามารถรู้มีศักยะเท่าไหร่มีอะไรที่สำคัญมีจำนวนเท่านี้นี่ไม่ใช่ขอบเขตเอาไว้ก่อนอันนี้แม้จะรู้ว่ากิเลสอยู่แล้วแต่ว่ามันยังไม่ถึงคราวยังไม่ถึงบทมันยังมากเกินแรงแล้วก็แบ่งเอาโดยเฉพาะแรงเฉพาะที่จะต้องทำก่อนเห็นว่าเป็นประโยชน์มากเห็นว่าเป็นส่วนสัตว์ที่จะต้องรีบกระทำก่อนแล้วเอานี่ก่อนเอาให้เด่นชัดเอาให้ตรงตัวตรงเนื้อตรงไอ้ตัวสำคัญใครจะมีกิเลสอยู่กองก้อนเท่าภูเขายังไงก็ตามจะเป็นยกภูเขาทีเดียวมันไม่ได้ไม่ได้มัชฌิมา สภาของพระพุทธเจ้าจึงบอกว่ารู้แล้วว่าเรามีกิเลสเท่าภูเขาก็ตามเราก็จะต้องแบ่งส่วนที่เอาง่ายก่อนเอาชัดก่อนทำให้ตรงเพราะอันนี้ไปได้จริงสลับตัดขาดอย่างแท้ไม่ใช่สลัดเล่นๆไม่ใช่เพลงแต่เพียงทำชั่วคราวของพระพุทธเจ้าได้ทำขาดเพราะพระพุทธเจ้าพาทำนี่ทำขาดทั้งสิ้นทำจนกระทั่งสิ้นรอบไปเป็นจำนวนเลยแล้วๆได้อ่านด้วยปัญญารู้เท่าทันทุกอย่างเพียงกลับมาหรือว่ามาปลอมตัวแปลกมายังไงอีกก็มีปัญญารู้เท่าทันไม่รู้จักแก่นสารไปแล้วอาจจะเผลอๆประเทศไทยมันหลอกมานิดๆหน่อยๆแต่ตอนนั้นก็ตามพอเข้าไปถึงเนื้อถึงแก่จับตัวได้เขาก็ปล่อยไปที่สุดทุกอันไปถ้าเรารู้ด้วยปัญญาแล้วมันจะหลอกมายังไงเนี่ยปลอมเนื้อปลอมตัวหุ้มข้อออกมาได้ลูกได้สีอะไรเพราะเข้าถึงกัน ต้องเป็นของเก่าอยู่ดีพอเจอเนื้อเจอสาระเก่ามันก็ต้องเจอจนได้แม้จะถูกหลอกนิดหน่อยพลางๆรวมๆแต่เปลือกเปลือกมาบ้างเพราะเราหลงลมเขาได้นี่เพราะโลกมันหลอกเสมอมันพอยางเข้าไปถึงเนื้อแท้ก็แล้วก็ได้เป็นจริงเป็นตัวเดิมที่เราเคยรู้มันก็ต้องสลัดออกที่สุดจนได้เพราะปัญญามันรู้แล้วว่าแก่นนี้ไม่ใช่ของแท้มันเป็นมายาแล้วมันไม่ใช่ของจำเป็นอะไรรู้ด้วยเหตุด้วยผลเมื่ออาทิตย์ปัญญาหรือญาณทัศนะวิเศษที่แท้จริงมันก็ต้องตัดจนได้แม้จะถูกหลอกบางอย่างบางสิ่งบางๆแต่ถ้าคนที่เก่งจริงแล้วก็อะไรมาหลอกก็ไม่ได้แม้จะปลอมตัวมายังไงก็จับได้อะไรทันคนนั้นก็ไม่เสียเวลาคนนั้นก็มีแต่ถูกเขาแม้แต่ถ้าแม้แต่ถ้า ก็ไม่เสียท่าทีไม่เสียเหลี่ยมไม่ถูกหลอกเป็นผู้ฉลาดเพราะงั้นปัญญาของพระพุทธเจ้าเนี่ยเป็นปัญญาที่ร่อนแท้ด้วยปัญญาล้างสิ่งนี้รู้เท่าทันสิ่งนี้แล้วก็ตัดออกตัดออกตัดออกอย่างแท้จริงพูดได้แล้วก็ได้ไปเรื่อยๆมันจะมีฐานเสริมกำลังก็จะเพิ่มเพราะว่าภูเขาก็จะแหว่งลงเรื่อยๆลงเรื่อยๆลงเรื่อยๆแหละลดลงลดลงสุดท้ายก็ทลายภูเขาได้ต้องรู้ของตัวเองว่าเรามีกำลังเท่าไหร่แล้วเราจะเอาได้เท่าไหร่แล้วก็ทำไปทำไปถึงเรียกว่ามัชฌิมาปฏิปทาไม่ทรมานตนจนเกินควรหอบหิ้วหรือว่าทำจนเกินแรงตัดจนไม่รู้กำลังตนไม่ใช่เลยนี่เป็นความหมายที่ ที่ชาร์จแบตถ้าเข้าใจสูตรอย่างนี้ของพระพุทธเจ้าแล้วนะมัชฌิมาปฏิปทานี้เราจะสะดวกถึงจะเป็นสภาพทุกข์เอ้ยสุขาปฏิปทาเป็นเจ้าภาพสุขาปฏิปทาขิปปาภิญญาเป็นสภาพทำได้สบายทำได้เป็นสุขทำปฏิบัติปฏิบัติตามไปเป็นไม่ๆไม่ถึงกับขนาดแบกหามเกินขอบเขตเลยแต่ขวนขวายแต่ตั้งตนอยู่ในความลำบากไม่ใช่ปล่อยปละละเลยนะเพราะสบายๆก็เลยเข้าข้างกิเลสไปซะหมดเลยเอียงข้างกิเลสไม่ใช่มีการขัดเกลามีสันเหล็กกระทำธรรมะของพระพุทธเจ้ามีการขัดเกลาอยู่เสมอว่าจะต้องฝืนทนอดทนตั้งตนอยู่ในความลำบากอยู่เสมอจากที่เรายังเป็นเสขบุคคลพอเราขัดบางเบาเข้าก็รู้ว่ามันเบามันง่ายขึ้น แต่ก็ต้องตึงบอกแล้วว่าเหมือนกับพิมพ์ 3 สายนี้ก็ต้องตึงขันฉันหน่อยเสมอไม่ใช่เราไปหย่อนยานกับมันไม่ใช่ทยอยย้ายแล้วลดค่าตึงอยู่เท่าที่เราตึงที่สุดตึงเกินไปไม่ได้เสียงก็เพี้ยนขาดก็เร็วอะไรนิดอะไรหน่อยเดี๋ยวขาดไม่ได้มันตึงเกินไปก็ไม่ได้ต้องตึงให้เต็มที่หย่อนก็ไม่ดีหย่อนก็ไม่เข้าท่าอย่างนี้พูดถึงความหมายหรือว่าให้เราเข้าใจสิ่งที่ผิดแทนที่พูดเนี่ยเป็นภาษาแทนทั้งนั้นน่ะแล้วเราจะไปจัดกับเรายังไงกิเลสของแต่ละคนแต่ละคนเกี่ยวกับวัตถุหรือว่าเกี่ยวกับ 80 มีแต่จิตก็เอา 4 คนแล้วแต่ละคนมันไม่เหมือนกันแต่จิตและยิ่งยากใหญ่ตัวเองก็ต้องไปปรับปรุงตัวเองจิตของตัวเองเนี่ยมันเป็น มันหยาบมันกลายเป็นผีร้ายมันตัวแรงตัวหนักตัวดำตัวมืดตัวยังไงแล้วก็ไปจัดการของเราเอาแค่เอาใครเอาเดี๋ยวขอให้พยายามตรวจสอบในส่วนเกินด้วยถ้าเกินทั้งอภิชาปาไปอย่างที่ว่ามาแล้วว่าใจมันวิ่งล้ำหน้ามันเกินเลยไปจนกระทั่งมันทำไม่ได้มันก็ทุกข์หรือแม้แต่เรามาทำให้แต่ตัวเองอยู่แล้วก็ยังประมาณไม่ได้มันกำลังปฏิบัติกำลังสร้างก็ทำแรงเกินไปมันก็ร้อนมันก็เลยมันก็ไปเบียดเบียนผู้อื่นหรือตัวเราเองก็ร้อนปากร้อนมากไปหนักมากไปอาจจะมีปัญหาหรือโยกมากไป ก็ไม่ได้มันก็ไม่ดีก็ประมาณทุกสัดส่วนตั้งแต่ใจวิ่งเกินตั้งแต่มาพูดปฏิบัติเอาบทปฏิบัติแล้วบทปฏิบัตินั้นกระทำเกินจนล้นจนเลยทีนี้เป็นต้นก็จะต้องรู้ความจริงว่าเอาให้มันได้สัตว์ได้ส่วนอะไรพอเหมาะแต่ก็ต้องให้เต็มที่เต็มแรงของเราอย่าปล่อยปละละเลยต้องค้นคว้าต้องวิริยะอุตสาหะเต็มแรงเรารู้ของเราแต่ละคนแต่ละคนไม่เท่ากันพูดยากวันนี้แม