260524 เจโตสมถะ-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ041.txt

ก็จะต้องไม่ติดเพลินแกจะอาศัยตอนนี้เพื่อที่จะให้สบายพอเป็นไปพอไม่ทุกข์จนเกินการเผาไหม้พืชฟื้นจนกระทั่งเราจะสามารถทำให้เราเองแจ่มใสด้วยมีสติตั้งหรือว่ามีอะไรแข็งแรงขึ้นมาเป็นองค์ประกอบมันไม่ได้ก็ก็ลองดูต้องทำให้มันได้อย่าลืมว่าสติที่ต้องแก้จริงๆถ้ามันตกมันหรี่มันหลบมันหลับอะไรขึ้นมา ปฏิปักษ์แท้ๆอย่าไปทะเลประมาทอยู่อย่าปล่อยอย่าละเลยแก้ด้วยกรรมวิธีที่หยาบที่แรงต้องขยับเนื้อขยับตัวต้องนวดเนื้อนวดตัวต้องเดินต้องเดินต้องลุกต้องไปต้องล้างหน้าล้างตาได้ก็ทำถ้าเผื่อว่ามันไปไม่รอดจริงๆเราหมดกำลังสู้ต้องรู้ตัวเองอย่าดันทุรังอาจารย์สุรางค์ก็มีแต่ความเคยความชินแล้วเกิดการปฏิเสธเวลาเสพคุณแต่ไม่ได้เสพคุณดีพิเศษคุณไม่ดีมันก็สั่งสมสิ่งที่ไม่ดีอ้าวตั้งใจทำปราโมทย์ทำให้ร่าเริงเบิกบานพยายามเราจะสร้างอารมณ์อย่างไรสร้างจิตใจอย่างไรให้เกิด อันดาเรืองตำรวจโทมันก็มันจะหยุดมันก็หยุดชั่วคราวก็หลับไปไปตามประสาของจิตที่มันจะหยุดจะพักคือมันไม่เป็นงานขณะนี้เรานั่งเจโตรสมถะนี้เราทำงานนะเราทำงานแต่ว่ามันเป็นงานอีกชนิดหนึ่งเป็นงานที่เป็นงานประคองจิตให้เกิดขึ้นตั้งอยู่ให้มีความตื่นเต้นให้เป็นจิตให้เป็นจิตที่มันตื่นตั้งแต่อยู่ใช้ถ้าเผื่อว่าคนที่มีการมากๆมันนั่งอยู่อย่างนี้มันก็ไม่อยู่มันก็ไปทำงานที่เกินงานที่มันห้ามไม่ไหวฟุ้งซ่านไปตามไปพยาบาลไปซัดส่ายไปมีเรื่องยุ่งๆวุ่นๆอะไร วุ่นวายแต่ใครที่ไม่มีสิ่งเหล่านั้นมากแล้วจะไปวุ่นเรื่องลาบเรื่องยศก็ไม่เอาแล้วมันวางมันปล่อยมันปลดไปหาตามหาพยาบาลไม่มีอะไรมันก็ดิ่งลงไปหาพรรคเท่านั้นเองเพราะฉะนั้นมันเป็นฐานจริงมันเป็นเรื่องจริงถ้าคุณเองคุณอยู่ในนี้สุขพอเวลานั่งแกโตจะมาถามว่าคุณสู้กับมันทุกข์ถ้าไม่นั่งใจตัวสมณะเคลื่อนไหวไปมานู่นนี่คุณก็ไม่เดือดร้อนอะไรมากมายให้วิ่งออกไปข้างนอกยิ่งอากาศ 40 ดีกรีอย่างเงี้ยมันก็ไม่อยากไปมันก็อยู่ในนี้สบายๆเพราะคุณไม่ได้อยากไปเอาหลักเอายอดไปเอาตามไปเอาพยาบาลอะไรแล้วมากมายมันก็เป็นจริงเป็นฐานะสัจจะ ศึกษาให้ดีๆแล้วจะเข้าใจแต่อันนี้เลยว่าประมาทไม่ได้มันต้องมันต้องทำเพราะจิตมันตกที่มันดีว่าเราจะทำยังไงเราทำงานให้มันตื่นให้เป็นคนเบิกบานร่าเริงแจ่มใสเป็นพุทธะแม้ไม่มีอะไรเป็นเครื่องหลอกมีอะไรมันไม่มีที่ถึงอะไรนั่งไม่มีต้องพูดอย่างนี้ต้องแย่ไม่มีต้องอะไรเงียบๆเฉยๆแล้วก็รื่นเริงของเราทำใจให้โปรโมทเธอยังให้ปราโมทย์ยิ่งอยู่ปราโมทย์ยิ่งอยู่เบิกบานร่าเริงเพราะฉะนั้นจึงบอกว่าตอนนี้เอาเรามันไม่ได้จริงๆมันยังอ่อนแออยู่ก็จะอาศัยแสงสีจะอาศัยนิมิตอะไรต่ออะไรในแต่ก่อนนี้อาจารย์สมัยโบราณที่จะมีนิมิตหลอกล่อให้เล่นไม่มีอะไรเนี่ยก็เป็นอย่างนี้แหละ ไปไม่รอดก็หานิมิตรมาล่อให้เล่นให้อะไรก็ได้ไปเสร็จแล้วก็ไปลงมาเป็นจริงเพราะต่างๆนานาก็ล่อไปแล้วก็ว่ามันไม่ได้ดีก็เลยบอกว่ามันเป็นของจริงไม่ใช่บอกว่าเป็นของจริงหรือไม่บอกอาศัยอันนี้ซึ่งคนมันมีอุปทานอยู่แล้วมันก็เลยบอกว่าจริงตอนหลังๆมามันก็เลยอาจารย์ไม่เคยเปิดเผยนะก็พูดพูดจบๆมากลบๆมาเรื่อยๆหลายกลบมันก็เลยกลายเป็นสิ่งที่หลงกันมีวิมานมีอุปทานมีนู่นมีนี่อะไรเลอะเทอะยิ่งวาดภาพจินตนาการเป็นตัวเป็นตนก็ยิ่งเยอะใหญ่แต่เมื่อเรารู้แล้วก็ไม่เป็นไรจะสนุกขึ้นเริงจะใช้นิมิตตรงนั้นเหมือนเราเขียนภาพเขียนสีเขียนอะไรเล่นบ้างมันก็ไม่ใช่ของจริงอะไรหรอกแต่ว่าเราก็อาศัยเพราะว่าเราทำไงได้เหมือนเด็ก ไม่ต้องมีของเล่นตุ๊กตาอะไรไปบ้างก็เอาเอาก่อนจะใช้อย่างนั้นก่อนก็เอาแต่ที่พูดว่าที่ทำอะไรมานี่เพื่อให้รู้ความจริงแล้วอ่าให้แน่ชัดว่าความจริงเป็นอย่างนี้ของจริงอะไรต่ออะไรเป็นอย่างนี้ของที่ไม่จริงแท้ทีเดียวไม่ใช่เรื่องเพียงเรื่องแท้อะไรก็แต่อาศัยจะอาศัยเป็นชั่วครั้งชั่วคราวให้ต่อไปข้างหน้าเราก็จะไม่อาศัยอันนี้เราจะแยบคายกว่านี้เราจะมีฐานที่บางเบากว่านี้แล้วก็จะทำไปเป็นขั้นเป็นตอน 5 นาทีลองดูไป พอใจเกิดความอย่างน้อยก็ไม่ทุกข์แต่ถ้ามันทุกข์เกินไปแล้วมันก็ไม่อยากทำเป็นแน่ล่ะในเมื่อที่เรายังไม่เป็นยังไม่เก่งยังสู้กันอยู่เรารู้แล้วด้วยเหตุผลว่าเราจะไม่เอาสิ่งนี้สภาพนี้อารมณ์นี้อาการนี้เราจะเอาอีกอาการหนึ่งสภาพหนึ่งอย่างหนึ่งเราก็พยายามหาทุกวิถีทางทุกวิธีการที่เราจะขจัดสิ่งนั้นและก็ทรงไว้ซึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไรเป็นอย่างไรศึกษาให้แยบคายไปแล้วก็ค่อยทำค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเราได้แล้วมันก็จะเป็นอารมณ์ด้วยว่าเอออย่างนี้แม้จะเป็นเครื่องอาศัยยังไงบ้างก็พออาศัยพอเป็นไฟในทุกนัก ข้อสำคัญสติให้ดีถ้าเป็นสติบางทีตัดภพเข้าไปอยู่ข้างในเนี่ยเราไม่ได้เปิดมากๆขนาดอาตมาไม่ค่อยได้ฝึกนี่บางทีตัดเข้าไปในภพในข้างนอกนี่ไม่ได้ควบคุมไม่เคยอยู่เท่าไหร่บางทีฝ่ายก็ไปจริงๆก็ไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนกับที่ฝึกเสมอจนกระทั่งแจกหรือว่าคุมแจกอารมณ์หรือแจกวิญญาณไม่รู้จะแดกจะเรียกอะไรจากพลังงานให้ทรงตนคุมอยู่แล้วก็เข้าไปอยู่ในภพในอย่างสนิทเลยได้ต้องทำงานไม่ชำนาญบางทีตัดภพรอบเข้าไปอยู่ภพในแม่มีสติ ก็มันไม่รู้แล้วข้างนอกมันไม่รู้มันจะมันทรงตนอยู่ก็อยากแต่เราก็ต้องฝึกฝึกแล้วมันก็เรียนได้ถ้ามันจะดีขึ้นดีขึ้นดีขึ้นจนมันเป็นนามธรรมที่มันวิจิตรจริงๆเอามาทำเนี่ยจิตวิญญาณมันเก่งจริงๆถ้าไม่ฝึกมันก็รื้อเพราะว่าสิ่งเหล่านี้มันเป็นโลกียธรรมมันไม่ใช่โลกุตระถ้าโลกุตระแล้วเราล้างกิเลสจิตใจเราเห็นด้วยปัญญาแล้วก็ล้างเจโตจางคลายหมดไปแล้วหมดไปเห็นปัญญาชัดเจนเท่าไหร่ยิ่งชัดยิ่งนานวันยิ่งไม่ต้องฝึกเลยยิ่งนานเท่าไหร่ยิ่งได้ยิ่งไม่ต้องฝึกยิ่งเป็นเองเป็นเองเป็นเองไปเลยมันตรงกันข้ามกัน สรุปอุจจาระไม่ฝึกเอานะเรือเรือไม่มั่นคงไม่เป็นไปได้ไม่ได้อย่างนั้นแต่โลกุตระนั้นได้แล้วยิ่งได้ยิ่งนานวันยิ่งอาจยิ่งสนิทยิ่งแยกขายยิ่งเป็นยิ่งไม่ต้องกังวลเลยยิ่งปล่อยได้เป็นเองอัตโนมัติไปเลยไม่ต้องทำอีกตลอดตายมันต่างกันแค่นี้ก็เป็นการฝึกจิตและเรียนรู้พบเพราะเราจะปฏิเสธเพราะว่าตัณหาและภาวะนี้ไม่ได้ ถ้าเราปฏิเสธไม่ได้มันมีอยู่มันมันเป็นไปมันจะน้อยบ้างมากบ้างอะไรก็ตามเพราะงั้นในสภาพที่เราไม่ฝึกไม่หัดมันไม่สมบูรณ์ในฐานะเราเลยอยากบุคคลแต่จะเอาโลกุตตระเฉยๆไม่ต้องนั่งอย่างนี้แล้วก็ทำอะไรไปอะไรก็ได้ไปมันก็ได้แต่ว่ามันก็ไม่รู้สภาพเพราะว่าพบมันไม่รู้แล้วมันก็ไม่เก่งมันไม่รู้หรอกเอาแต่ด้านการเอาด้านสัมผัสนอกแล้วก็สู้ได้ถึงเวลาหลับแล้วก็หลับไปแต่แนวละเอียดในสภาพที่มันยังเป็นอุปปาติกะมันยังเป็นสภาพรูปๆๆอะไรต่างๆมันมันไม่สนิทเนียน 5 นาทีอีก 5 นาที