260806 เจโตสมถะ-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ042.txt

ลือไปขนาดไหนก็ขนาดนั้นเราก็จะตกอยู่ในระดับนั้นเสมอเพราะงั้นเอาอย่างที่เราต้องการให้ดีๆไม่ต้องไปตัดปากตะกร้าว่าเราจะต้องไปได้ไกลๆให้มันนิ่งๆๆแล้วก็ซึมถูกกิเลสมันครอบงำในขนาดน้อยขนาดกลางอะไรก็แล้วแต่ซึมไปอยู่ก็ไม่เอาเอาให้เป็นสภาพที่ชัดๆดีๆไปได้เรื่อยๆแม้ไม่เร็วแต่ให้ดีให้มันได้ดีขยับไปได้ก็ไปติดต่อในส่วนที่ดีไปเรื่อยๆสถานแรกมันไม่ตรงไม่มีสติที่ดีแล้วอันอื่นมันก็ตั้งมันก็เต็มๆ หานิมิตรจุดหางานในจิตตื่นอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นงานตั้งสติโดยตรงหรือว่าเป็นนิมิตที่เราจะให้ติดเกาะเป็นการงานที่คิดจะต้องร่วมอยู่กับลมหายใจเข้าออกก็ดีหรือจะยึดนิมิตในก็ตามใจและทำจิตนิมิตในแล้วก็มันก็จะตกเข้าสู่ภพไวอาจจะหลับตาแล้วก็ยิ่งไปอยู่นิมิตในแห่งโลกแสงสีอะไรๆมันจะตกเข้าสู่ภพในแล้วก็มันก็ยากขึ้นน่ะถ้าใครยังไม่สามารถยังคิดว่ามันไม่ไหวก็อย่าเพิ่งทำให้อยู่กับลมหายใจไม่ให้แม่นๆซะก่อนเบิกบานร่า เติมอยู่เห็นไม่ได้วันนี้ก็แค่นี้แหละเรามาฝึกในชีวิตมักน้อยสันโดษแค่นี้ไม่ต้องมีอะไรชวนให้ร่าเริงเบิกบานจุนจ้านมากมายกว่านี้หรอกแค่นี้เราก็ร่าเริงเบิกบานได้โลกนี้เป็นสุขอย่ามีสงบระงับตื่นสบายตรงจิตใจแค่นี้อากาศกริยาอาการของจิตอาการรถนี้อาการอารมณ์อย่างนี้อย่างนี้แค่นี้มันนอกคนนั้นถ้าเราวุ่นวายอะไรมันมากมันก็วุ่นมากเห็นจริงถ้าอยู่อย่างนี้ต้องไม่พูดอะไรเลยเบาสบายดีเห็นไม่ชัดลึกทั้งรู้และทำทั้งจริงๆตามที่เรารู้เราตั้งใจตั้งใจก็สู้เป้าและทำไปจริงๆได้ต่อกันขึ้นมาเรื่อยๆมากขึ้นจะเป็นสมาบัติ หมากเป็นมากมากๆก็เป็นธิติตั้งมั่นจึงทรงอยู่ได้นานๆก็มีสติไม่ต้องจบหรอก 10 นาทีอีก 10 นาทีเจอกันนั่งธรรมดา 35 นาทีละ 35 นาทีแล้วให้หลับเท่าไรถึงเท่าไหร่รู้เอา 35 นาทีนี้หลับไป 30 หรือว่ามันหลับ 5 ตื่น 30 ก็รู้เอาตลับสัก 5 ตื่น 30 ปีสลับ 30 ตื่น ไอ้เลวน่าเสียท่าแน่อ้าวอีก 10 นาทีแข็งแรงตั้งใจดีอย่างน้อยยุทธศิลป์ไม่ได้จริงๆมีสติแล้วก็ให้มีงานของจิตมีสติตื่นได้มีงานของจิตอย่าปล่อยเป็นฟองๆจิตนี่มันเกาะอยู่กับลมหายใจหรือว่าให้มันมีอะไรที่จะทำหรือแม้แต่คิดนึกก็คิดนึกให้มีตัวงานให้จิตมันได้ทำงานถ้าจิตมันไม่ทำงานอะไรเลยปล่อยน้ำแข็งข้างเดียวมันก็ดีมันก็สนุกแค่นั้นเองเพราะว่ามันไม่มีอะไรคุยมันไม่มีอะไรดึงดูดอยู่ข้างนอกมันก็ดีเข้าข้างในเท่านั้นเองก็จะมีเรื่องก็ได้มันหาจิตตั้งจิตตั้งงานให้มันทำให้ดีๆทำในใจให้เบิกบานร่าเริงยินดี แต่ความไม่ชอบอติแน่ๆเลยมันเป็นอาหารแห่งความดีหลับแน่ๆพระพุทธเจ้าจึงตัดชัดเจนอยู่แล้วในความขี้เกียจขี้คร้านไม่อยากจะทำขี้เกียจมันก็แน่ๆต้องอุตสาหะฉันทะวิริยะไม่ดีอย่าไม่ยินดีไม่ชอบแล้วก็ขี้เกียจไม่เอายิ่งขี้เกียจหนักเข้าไปกว่านั้นอีกยิ่งไม่เอาใหญ่ไม่เอาแต่จิตใจอย่าลืมอย่าลืมเล่นเสียแต่เช้าจะดีแทบตายอย่าไปทำให้เบิกบานอย่าให้หดหู่อย่าให้มองอย่าให้อยากหลบๆดีๆให้เบิกบานขึ้นไปเรื่อยๆจับเลยสิ เอามือแตะมันมันก็ม้วนกลมเข้าเท่านั้นแหละแล้วก็จับมันไปไหนก็ได้เดี๋ยวนี้เรื่องอะไรเราคิดถึงท่าอะไรพอละหัดฝึกส่วนตัวด้วยงานในเวลาที่เราเองคิดพอใจยินดีได้โอกาสได้จองในเวลาฝึกหัดแล้วอย่าปล่อยปละละเลยฝึกหัดเองก็อย่าไปปล่อยให้มันโง่แก้ให้นิวรณ์ส่วนนั้นส่วนนี้มันเข้า อ่านโดยที่เราเองเรายิ่งอยู่เองผู้เดียวไม่มีใครเขาเห็นคอยจับคอยจ้องอะไรก็ก็จะไปปล่อยปละละเลยไม่เช่นนั้นมันเป็นการเสพคุณแล้วคุณเราเคยยังไงเราชินยังไงมันจะไปปิดอันนั้นมันจะเป็นมากอย่างนั้นทำอย่างนั้นได้ง่ายทำอย่างนั้นติดมันจะไปติดไปเป็นอย่างนั้นได้ง่ายๆผมมากแล้วอย่าไปอย่าไปทำแก้ต้องยืนยันว่าเราต้องแก้กลับไม่ต้องแก้ในส่วนที่มันไปหาส่วนอกุศลไปหาส่วนไม่ดีเมื่อเรารู้เรามีปัญญาเข้าใจเหตุผลกับอาการจับอารมณ์จับอะไรได้แล้วถึงเวลานี้เป็นอกุศลอันนี้เป็นส่วนที่ เกมเอียงไปข้างไม่ดีไม่ถูกต้องอย่าปล่อยปละละเลยแจ้งกลับแก้ให้ได้แก้ได้ดีกว่ามันจะเป็นยังไงมันจะไม่ตั้งมั่นมันจะไม่ได้ไอ้ที่เราต้องการอย่างนั้นไปก็ไม่เป็นไรแค่กลับมาให้มันสู่จุดที่ดีไปเรื่อยๆเรื่อยๆนั่นแหละมันก็เป็นการค่อยๆสะสมค่อยๆแก้ไขค่อยๆปรับปรุงขึ้นเรื่อยๆต้องพยายามศึกษาและพยายามอดทนทำไปแล้วเริ่มต้นเราจะต้องบุกบั่นในเรื่องนี้ไปอีกมากเริ่มต้นแล้วเราก็ต้องต่อๆๆไปพยายามไปดูจะใช้เวลาอีกกี่ปีก็ตามใจเหมือนกันเราปฏิบัติในด้านมักออก 8 มาก็หลายปีเต็มทีได้มาเรื่อยๆได้บ้างไม่ได้บ้างอันนี้มันเป็นสภาพที่ ง่ายมันไม่เหมือนกันทางสายหรือสีสายเดรสสีที่เขาใช้อมิตล่อถ้าไม่ใช้เอามีดล่อแล้วมันก็รู้สึกว่ามันได้ง่ายได้ง่ายและเขาก็ไม่ตรงลัดอย่างที่เราเป็นเนี่ยเราสู้กันเรียกว่าเลือดสดๆเลยกิเลสจริงๆกับเรื่องจริงๆเราไม่เลี้ยงยังไม่เรียกไม่เหมือนอื่นเขาเขาเลี้ยงเขาชูใจเขาก็เกิดฉันทะยินดีพอใจทำทำทำทำทำทำแล้วก็ได้แต่ไปได้ไปได้ข้างเคียงไปได้สมาธิข้างเคียงเป็นสมาธิที่มันแฝงไปเพื่ออะไรอันใดอันหนึ่งมันไปอย่างนั้นแล้วเขาก็ว่าเขาจะค่อยๆไล่ไอ้ที่แล้วค่อยๆอธิบายข้างเคียงนั่นแหละเขาคิดว่าค่อยๆไล่ไปแล้วค่อยจะเป็นได้สภาพที่เขาจะต้องการ เอาไปเป็นสภาพที่จะให้มันโปรมันว่างมันใสค่อยๆปรับเข้าไปหาโน้นจริงๆก็ได้แต่ว่าเขาก็เป็นสภาพอีกอันนึงแล้วมันไม่ตรงทีเดียวแม้มันจะไปมีสติเต็มตื่นทองอยู่ข้างในมันก็เป็นสติตื่นเพราะความยินดีอยู่เพื่อที่จะรับสิ่งหนึ่งสิ่งหนึ่งในที่สุดก็นั่งเข้าไปให้มันโพลงสว่างมันก็เป็นอุปทานชนิดหนึ่งมันไม่ได้มันแม่นเข้าไปหาตรงอารมณ์ตรงๆเลยว่าอารมณ์อย่างนี้ปราศจากนิวรณ์อาการนิวรณ์เป็นอย่างนี้อย่างนี้เขาไม่ได้ตรงไปด้วยความรู้ด้วยความชัดแล้วก็ขจัดกันปัดเป่ากันจริงๆอย่างที่ว่านี่เขาไม่เพราะเรานี่ทำตรงเข้าไปเลยได้เป็นได้ไม่ได้ก็ทำไปให้มันได้ได้ ไม่ได้กินอะไรไม่เป็นรายได้ไปแล้วถ้าเกิดว่ามันถูกต้องแล้วแข็งแรงลงหลักปักฐานและทีนี้มันตรงๆๆเข้าไปแล้วมันได้แล้วได้เลยหรือว่าเป็นการตรงที่ชัดเจนแต่ถึงยังไงก็ตามสมถะที่นั่งสะสมเอาเนี่ยมันก็ได้ตามฝึกได้จากฝึกไม่ฝึกไม่ได้หรอกนะไม่ฝึกไม่ได้หรอกแม่ฝึกแล้วได้เคยได้แล้วไม่ฝึกไม่ซักไม่ซ้อมอยู่นะเรื่องเหมือนนักกีฬาเหมือนคนทำงานอะไรก็แล้วแต่มันเป็นโลกียถ้าเราไม่ทำต่อถ้าไม่ได้ฝึกไปมันก็เรือมันก็ทำไม่ได้เราต้องมาฝึกใหม่ฝึกอยู่นั่นแหละทำให้ดูแล้วจึงไม่มีสภาพจบสิ้นไม่มีการเสียบสภาพแบบนี้ไม่มีสิทธิ์เสร็จไม่มี ซึ่งไม่เหมือนกับสภาพของพระพุทธเจ้าธรรมะของพระพุทธเจ้าที่ทำด้วยมรรคองค์ 8 เนี่ยมันเลิกล้างกิเลสกิเลสหมดแล้วเสร็จแล้วเสร็จแล้วก็ไม่เสร็จดับสนิทแล้วด้วยการปล่อยคลายอย่างสนิทจริงจังแล้วเหมือนอย่างที่เราเคยทิ้งอะไรทิ้งอะไรมารักอะไรมาจิตจางจืดคลายจืดจริงๆไม่ต้องไปนั่งทำไม่ต้องไปฝึกอีกเราก็ใส่รถไม่ค่อยจางก็คือใครมาใครมาหมดแล้วเมื่อมันหมดแล้วก็เป็นหมดแล้วไปไม่ต้องมานั่งทำเอาอีกไปทำอย่างนู้นอย่างนี้อีกไม่ต้องมันอาจจะเป็นบ้าสำหรับบางคนที่มันยังไม่ถอนรากถอนโคนมันเวียนวนมันเรียนปรับสภาพมันเหมือนกับเราได้แล้วแล้วก็ยังไม่มีวนเวียนเข้ามาอีกอะไรพวกนี้มันเป็นเป็นบ้างในคนที่ยังไม่มั่น ยังไม่แข็งแรงก็ทำต่อทำไปจนกระทั่งทั้งปัญญาทั้งกำลังจิตเจโตกำลังจิตที่มันมีอำนาจมีเกียโต้ 10 กว่าตัวไปเรื่อยๆด้วยทำเข้าไปก็ไปแล้วจะได้พิสูจน์จากที่เรามีเหตุปัจจัยบางเหตุปัจจัยที่เราจะทำแล้วเราจะรู้เองว่าใครของมันเพราะฉะนั้นลักษณะที่มันหมดหมดแรงผิดแรงดูดหมดจางคลายแท่งเกิดสนิทอะไรพวกนี้เราจะเห็นเลยว่ามันต่างกันกับสภาพที่จะมาทำความว่างประเภทนั่งสะกดจิตไปอย่างที่เราทำเป็นสมถะเนี่ยเป็นอาการสมถะไปเฉยๆเฉยๆแล้วก็ให้มันเจ็บมันไม่มีนิวรณ์ไม่มีอะไรตรงๆไปเฉยๆเนี่ยมันต้องมานั่งทำอย่างนี้แม้เราจะไปสภาพโลกุตระโรคอุจจาระมาจาก พันท้ายบางองค์ 8 แล้วก็ตามถ้าเราจะมานั่งบังคับให้จิตไม่มีงานเนี่ยธรรมดาจิตที่มันเป็นโลกุตระแล้วนี่มีสัมมากัมมันตะสัมมาสังกัปปะอะไรมันก็คิดมันก็มีการงานมันก็ทำไปกลับวันนั้นน่ะโดยไม่มีกิเลสได้แต่ทีนี้เราจะให้มาจิตมันสงบนิ่งเป็นสมถะทั้งๆที่มันไม่มีนิวรณ์ไม่มีกิเลสนะแต่จะให้มันนิ่งหยุดอย่างเงี้ยมันก็ไม่ใช่ว่าเรื่องง่ายนะให้มานั่งไม่ใช่ไม่ใช่ไม่มีนิวรณ์ให้มันนิ่งหายใจมันไม่เคยเจ็บเพราะของถ้าเป็นจิตที่เป็นเราคุณจะได้จิตทั้งหมดเป็นจิตเพราะอาหารเงี้ยจะมาทำสมถะนี้ให้จิตมันนิ่งไม่คิดไม่ให้อะไรต่ออะไรยากถ้ามันคิดมันก็เป็นธรรมดาอยู่แล้วถ้าเรามานั่งเฉยๆแล้วก็คิดเห็นมันก็ทำงานพวกที่ไม่มีแรงแล้วก็ไม่ทราบ ศึกษาการศึกษาใส่ใจอะไรก็ใส่ใจไปแต่มีงานของจิตอยู่เต็มที่คิดนึกเป็นไปแต่ทีนี้จะให้มันลดการคิดให้มันมาอยู่กับสัญญาเดียวรู้อันนี้เราก็อยู่ดูเฉยๆเป็นสมถะอย่างที่เคยบอกแล้วว่าให้แค่เป็นสัญญาไม่มีสังขารเลยรู้เฉยๆพระอรหันต์ก็ยังต้องมาฝึกกันนะจะบอกให้เป็นใจโตสมถะเพราะฉะนั้นบุคคลที่มีโลกุตระไม่มีเจโตสมถะย่อมมีได้บุคคลที่มีใจตัวสมถะไม่มีโลกุตระย่อมมีได้เห็นสายฤาษีนี่ก็ทำใจโตสมถะของเขาได้แต่เราควรจะรักเขาไม่มีเลยได้เป็นได้ตอนบุคคลผู้คิดได้ทั้ง 2 อย่างก็มีส่วนบุคคลที่ไม่ได้เลยทั้ง 2 อย่างก็ สถานที่ฝึกฉันก็จะเรียนนะเรียนไปนี่แหละลงกูจะรักก็ไม่ได้เจอตัวสมถะก็ไม่ได้ไม่ได้อะไรมาเลยนั่งฝึกไปเตรียมตัวจะไปถามก็ไม่ได้มาก็มีแต่มานั่งเอามานั่งนี่ก็ได้ที่ไหนมีพระไม่นั่งเวลาสัมผัสรูปแล้วกลิ่นเสียงสัมผัสก็ไปได้ตามไปได้พยาบาทได้กันใหญ่เออลืมตาสัมผัสก็ไม่ได้การพยาบาลกันมากพอเวลามานั่งนิ่งๆหลับตาได้ฟุ้งซ่านก็ได้ที่นั้นไม่ชัดเต็มไปหมดถ้าอย่างนั้นมันก็ไม่ได้อะไรเลยแม้ต่อให้เป็นคนหัดคนฝึกอะไรก็ตามก็เป็นได้เป็นสภาพที่มันไม่ได้อะไรเลยก็เป็นได้เพราะว่ามันไม่เอาจริงมันหล่อๆหลายๆแล้วปล่อยปลาเลยไม่อยากให้กลายเป็นเช่นนั้นอย่าให้กลายเป็นต้องฝึกเสียเปล่าและแถมก็ไม่ได้อะไรเลยแต่คนที่เขาไม่ได้ฝึก เรียนไม่ได้ศึกษาแล้วก็ไม่ได้อะไรเลยถ้าอย่างนั้นก็ยังพอว่าเพราะเขาไม่ได้ฝึกไม่ได้เรียนแต่เราฝึกเราเรียนแล้วไม่ได้มันน่าให้มันได้บ้างแล้วก็ค่อยๆฝึกไปแล้วต่อซิต่อฟังอธิษฐานนิยธรรมที่เราว่าไปนั่น