230802-2-191 ทางเอกภาค2-ตอน191(หน้า396)-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ท054.txt

ำบ้านแล้วเดี๋ยวจะแยกกันไปนอนไปฝึกหัดให้ตัวเราเองมีสติสัมปชัญญะเราศึกษากันวนเวียนชีวิตมันก็ตั้งอยู่ กิจการงานเราก็จะรู้เราได้เรียนรู้มาจนกระทั่งป่านนี้เราได้หัดฝึกลดละสิ่งที่เราเคยหลงสังขารหลงว่ามันเป็นของหน้าได้นะมีหน้าเป็นเป็นของอะไรเป็นของหลอกล่อให้เรานึกว่ามันเป็นเครื่องที่เลิศลอยที่จะต้องเสพสมเสพและเป็นสุขแล้วไปลงสุขที่เขาหลอกกันมามากกว่ามากแล้วเราหัดเลิกขับรถหัดละไอ้ที่มันร้องสดตั้งแต่หยาบๆอบายมุขแล้วก็มันๆมันอร่อยแล้วเลิกมาทิ้งมามันไม่เห็นตายนอกจากไม่ตายแล้วเราดีด้วยเราเป็นผู้มีเวลาคืนมาไม่ต้องไปเป็นภาระไม่ต้องไปคอยบริการมันไม่ต้องลำบากยากเย็นไม่ต้องสูญเสียอะไรเลยแม้แต่ทุนร้อนแรงงานเวล่ำเวลา สาวนานๆเราได้พิสูจน์ตั้งแต่ของชัดเจนตั้งแต่อบายมุขจนกระทั่งมาแม้กระทั่งไปเสพกามเราเลิกเสพกามแล้วก็รู้ว่าเราได้กำไรมันบอกมันว่ามันง่ายมันไม่ใช่สิ่งจำเป็นของมนุษย์เราเลิกมาแล้วเรามีเวลามาสร้างสรรค์ประกอบของมีค่ามีคุณแล้วเข้าใจสิ่งแม้กระทั่งตอนแรกว่าเราทำอะไรก็ไปแล้วก็เอาไปแลกเปลี่ยนมาเป็นรากและเราก็รู้สึกสุขเมื่อเราได้ล่าเราไปทำไอ้โน่นไอ้นี่ให้เด่นให้ดีจนกระทั่งได้มียศมีอำนาจและรู้สึกสุขก็มียศมาทำอะไรดีได้รับการสรรเสริญเยินยอเรารู้สึกเป็นสุขแล้วก็มีโลกียสุขอยู่อย่างนี้อย่างนี้แต่การเคลื่อนที่ได้รับมาส่งได้ยอดมาสู่ที่สรรเสริญมาสุขเป็น จนกระทั่งเราเข้าใจเราก็เราขนาดเข้าใจแล้วเรายังต้องมาฝึกหัดรถละอ่านจิตอ่านใจทำความเห็นให้แจ้งว่าสิ่งเหล่านี้ไม่น่ายึดมั่นถือมั่นอะไรไม่น่าเห็นว่ามันเป็นรถเป็นชาติเป็นสิ่งที่เป็นสุขเป็นสัตว์อะไรมันเป็นเรื่องที่โลกเขายึดเขาติดแล้วก็เป็นกันมานานแล้วแล้วมารถมะระมาจางมาคลายจนกระทั่งเมื่อเราไม่ต้องไปถูกมันบังคับไปเป็นทาสมันนักหนาไม่ต้องถูกบีบทุกครั้งเราก็ว่างบางครั้งเราจะเห็นชีวิตมันง่ายชีวิตมันเบามันไม่เป็นภาระมันเป็นสุขอย่างสงบอย่างวางอย่างว่าเรามีเวลาว่าเราก็ยิ่งมีเวลาทำงานมันว่าจากการบริการพิเศษให้แก่ตนหลงเอามาบำบัดใจสุข เมื่อเราไม่หลงสิ่งเหล่านั้นแล้วของที่จะได้มาเป็นลาภสำหรับจะมาให้แก่ตนเองเราก็จำเป็นน้อยลงน้อยลงแล้วก็ไม่ต้องสะสมไม่ต้องไปมีเป็นเบอร์อะไรมากมายเราจะเห็นว่าชีวิตของเราจะตั้งอยู่ได้โดยความอาจหาญแก้วกล้าเราจะแก้กล้าที่จะอยู่อย่างคนไม่ต้องมีเงินไม่ต้องมีลาภไม่ต้องมีใครมาต้องหลอกล่อมาตั้งยศตั้งยศให้เป็นอำนาจดำเนินไม่ต้องใครจะสรรเสริญหรือแม้แต่เขาจะนินทาเราก็จะไม่หวั่นไหวในคำนินทาเราจะรับฟังคำติเตียนนินทาต่างๆเราจะรับรู้เอามาพิจารณาเอามาแก้ไขปรับปรุงพระเจ้ามาแก้ไขปรับปรุงจริงๆเราจะสบายขึ้นแม้ รู้ด้วยปัญญาถึงปานฉะนี้เราก็ยังจะต้องมาลดละเรารู้ว่าจิตมันเคยมันชินมันยำซ้ำมาตั้งแต่ปางใดๆก็ไม่รู้ถึงจะปางใดก็ตามเราก็จะต้องล้างด้วยกันอดทนข่มขืนและใช้ปัญญาเห็นแจ้งมันไม่จำเป็นมันไม่ใช่เรื่องจริงมันเป็นเรื่องหลอกแล้วเราก็ปฏิเสธไปติดไปติดมันจนกระทั่งล้างออกยากและมันล้างมันที่จริงมันไม่ใช่ของยากของเย็นอะไรโยนทิ้งออกไปถ้าเข้าใจด้วยปัญญาชัดๆเห็นเหตุเห็นผลที่แท้แล้วมันก็จางคลายมันอาจจะมีความเคยอยู่เล็กๆน้อยๆก็สบายแล้วก็พยายามลดละที่ส่วนที่เหลือที่มันยังมีอะไรต่ออะไรจริงๆ มันไม่ได้อยากจะเขียนอะไรเมื่อมาพิสูจน์แล้วเราจะเห็นความจริงเหล่านี้แท้จริงชีวิตที่เราซ้ำซากเราก็ซ้ำซากซ้ำซากมานักหนาแล้วเราจะรู้ความจริงว่ามันก็ซ้ำซากอยู่อย่างนี้แหละกลางวันแล้วก็กลางคืนกินแล้วก็ขี้ก็เยี่ยวแล้วก็นอนถ้าจะเป็นคนที่ไร้ค่าถ้าเป็นคนมีค่าเราจะกินขี้เยี่ยวนอนแล้วมันก็ยังทำงานมันก็มีค่าจัดการงานอันอื่นมันจะมีอะไรกันนักหนาการงานที่เราเลือกเฟ้นที่เราเห็นว่ามันจะทำอะไรได้ที่จะเป็นการสร้างสรรค์สร้างทั้งอยู่ในหมู่ใกล้ช่วยเหลือเฟือควายกันสร้างสรรค์เพื่อให้แก่ประชาชนหมู่ปลายแม้เราไม่รู้จักก็ให้เขาได้แต่รับส่วนที่เราสร้างไป สร้างอะไรเป็นสำคัญเราจะไปปลูกข้าวให้ตอนนั้นเราจะไปทำงานอะไรเป็นส่วนเป็นสัตว์ที่อะไรที่จะให้เขาได้เราก็พิจารณางานสร้างธรรมะให้แก่ประชาชนให้เขารู้สัจธรรมความจริงที่ไม่ต้องแย่งชิงที่ไม่ต้องไปหลงเสพเป็นวรรคเป็นเวรอยู่เป็นงานที่ยากและเป็นงานที่คนที่เข้าใจน้อยเราจะต้องมาเป็นตัวอย่างที่ยืนหยัดยืนยันว่าเราเป็นได้ตามที่เราเองศึกษามาแล้วประพฤติมาแล้วแล้วเราก็จะมาทำให้เขาดูมันจะทำให้ดูหรอกเราทำได้แล้วด้วยแล้วเราก็สบายเพราะที่เราทำได้เราสบายเพราะเราทำได้แล้วเราก็ยืนยันยืนหยัดแล้วไม่แกล้งเราสบายเบิกบานแจ่มใสจิตใจมันลดละความโลภความ โกรธอะไรลงได้จริงมันลดความโลภและจริงได้ยินชัดเด่นเราไม่ต้องมาที่สะสมหวงแหนอะไรเป็นของตนของตัวมีอะไรก็ทำไปมีอะไรพอใช้พอสอยพอที่จะเป็นอุปกรณ์อะไรก็ใช้ไปสร้างสรรค์ไปเพื่อให้แก่เขาไม่จำเป็นที่จะต้องไปสร้างไปแล้วก็จะต้องไปคิดราคาแปลกๆของตอบแทนมาเท่านั้นเท่านี้เป็นอย่างนั้นอย่างนี้ทำไปแล้วก็จะมีคนมายกชั้นยกยศอะไรให้เราก็ไม่ตอบทำแล้วก็จะชมบ้างเขาจะติดบ้างก็เป็นธรรมดามันไม่ได้เป็นสุขเป็นทุกข์อะไรเราจะเห็นว่างานที่เราควรจะสร้างเราจะชัดเจนขึ้นเราจะรู้แจ้งขึ้นของงานต้องเป็นงานอย่างนี้อย่างนี้นะที่งานที่ชัดแจ้งงานนี้จะเป็น แก่บุคคลอย่างโน้นอย่างนี้อะไรต่ออะไรต่างๆนานาเราจะเข้าใจเราจะเห็นชัดเจนว่างานที่สร้างธรรมะนี่มีอีกหลายรูปแบบอยู่ในหลายฐานะเพราะฉะนั้นผู้ที่ทำงานสงสารอยู่ในด้านฆราวาสอยู่ก็เสริมสารถ้ายิ่งผู้ที่เข้าใจชัดเจนจนถึงขั้นพ้นมิจฉาอาชีวะ 5 จะมาเป็นนักบวชโดยกระทั่งไม่ต้องสะสมเงินทองไม่จะต้องทำแรกลาภแรกเกิดอะไรอย่างแท้จริงเลยบริสุทธิ์บริบูรณ์ผู้มาถึงได้ก็จะมาแล้วเราก็จะรู้ว่าเราก็ช่วยกันพินิจพิจารณาช่วยกันสร้างช่วยกันสั่นช่วยกันคิดใครมีความดำริริเริ่มดีใครมีปัญญาก็จะคิดรังสรรค์คิดสร้างคิดทำใครเป็น ผู้ที่ไม่ใช่นักคิดแต่ก็เกิดปัญญารู้เห็นแจ้งเห็นว่าดีๆก็ช่วยกันสร้างสรรค์คนละไม้คนละมือหลายแรงช่วยกันทำไปมันก็เป็นประโยชน์แก่มนุษยชาติไม่จำเป็นจะต้องเอารายได้เอาเงินเอาทองมาเป็นเครื่องตีข้าวมาเป็นความประเสริฐไม่จำเป็นจะต้องเอายศและแม้แต่คำสรรเสริญเยินยอก็ไม่ใช่เครื่องที่จะเป็นเครื่องตีค่าของความถูกต้องว่าเรามีคำซึ้งๆมากจึงจะเป็นคนที่มีความถูกต้องมีความดีงามก็ไม่ใช่ทีเดียวนะเราจะเข้าใจแต่ทำได้เป็นได้เราจะรู้ทิศทางของมนุษย์นั้นก็คงไม่ทราบอยู่อย่างนี้สุดท้ายเราจะมีเรื่องซ้ำซากที่มาก ก็เมื่อเราไม่ไปแสวงหาสังขารที่ใหม่อันที่มันแปลมันเปลี่ยนมันพิสดารมันแปลกไปมันอะไรต่ออะไรไปอย่างที่เขาปรุงมาหลอกมาล่อเราแล้วก็เมามายมาซอกๆมานะเมื่อเราไม่ไปหลงสังขารเราจะรู้ว่ามันไม่มีอะไรชีวิตนั้นมีปัจจัย 4 เพราะยังชีพมีอาหารก่อให้เกิดพลังงานมีเครื่องหนึ่งผมต้องการโอกาสกันร้อนกันหนาวมีที่อยู่เพราะอาศัยพึ่งฝนแดดอะไรเล็กๆน้อยๆหรือแม้แต่ไม่มีอะไรนอนคนน้อยคนได้เราก็ไม่เดือดร้อนอะไรจริงๆจังๆยารักษาโรคก็รักษาไปพอมีพอได้ไม่ดิบไม่ดีอะไรนักก็ได้แม้ที่สุดไม่มีอะไรกินยาดองน้ำหมดถ้าเราก็กินได้เราจะเข้าใจจริงๆว่าเป็นสุดยอดของแห่งปัจจัยชีวิตและชีวิตมันก็เท่านั้นสร้างสรรค์ไปเขาเห็นว่าดีเขาเลี้ยงไว้ แล้วเราก็พยายามแสดงคืนแสดงกลับให้เห็นว่าเราไม่ได้ทำเพื่อหลอกล่อเราจริงใจเมื่อเราเจ็บตัวจริงแล้วเราไม่หลอกล่อไม่ใช่เลขใช่เลขอะไรไม่ได้มานั่งสะสมส่งเสพหลงสุขอะไรในอย่างลูกโลกเราจะเห็นชัดเจนขึ้นทุกวันเมื่อเราเข้าใจด้วยเหตุผลเข้าใจด้วยปัญญาแล้วเราก็ต้องมาฝึกฝนมาทำเพียรทำจนกระทั่งลดละลงมาเราเห็นจริงๆว่าเรารถเราละได้แล้วเราก็อยู่อย่างนี้ซ้ำซากไปจนตายเกาะกันเป็นหมู่เป็นกลุ่มเพราะเรามีความเห็นตรงกันแล้วเราก็มาเสียสละร่วมกันช่วยกันเป็นไม้เป็นมือเข้าใจอุดมคติอันเดียวกันเข้าใจความมุ่งหมายเข้าใจชีวิตที่เหมือนกันมันเหมือนกันก็ไปทุกที มันจะเห็นว่าโทรก็แค่กินกินแค่อยู่นอนแค่หลับนุ่งห่มแค่กันร้อนกันหนาวกันกูจะเท่าที่มันเป็นจริงๆสถานที่เป็นของเราไม่มีเขาจะมีวังมีเพียงมีบ้านมีเรือนมีไอ้นู้นไอ้นี่เป็นของเราไม่ต้องก็ได้มันมีความดีเราอยู่ได้เราจะมีกลุ่มมีลัทธิมีผู้พาผู้นำแม้เราไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าวางระบบระเบียบไว้แล้วเป็นไปได้พิสูจน์ได้เดี๋ยวนี้พิสูจน์ได้อาการขอยืนยันแล้วมันพอจะพอเป็นไปจริงๆแล้วสุดท้ายชีวิตก็จะเห็นว่าไอ้ความสั้นๆก็อย่างนี้แหละถ้าสังขารก็ไม่ซ้ำไม่ทราบอะไรก็มันก็จะเบื่อจะเซ็งจะเปลี่ยนจะแปลแปลกเปลี่ยนที่แท้มันก็หมุนเวียนเข้ามาชนกันก็ซ้ำอีกแหละมันก็ซ้ำไอ้ส่วน ที่เราไม่คิดยึดมันก็ไม่เบื่อไอ้พี่คิดว่าไอ้นี่ซ้ำซากแล้วเบื่อมันก็เบื่อมันเป็นกิเลสแต่ความจริงแล้วมันก็ซ้ำซากง่ายๆชีวิตอยู่อย่างนี้แหละข้าวเราก็กินเม็ดข้าวนี่มาตั้งแต่เกิดจนกระทั่งเดือนนี้เราก็กินเม็ดข้าวใช่ว่าไม่ซ้ำซากหรือยังไงมันไม่ได้ทุกข์ได้สุขเพราะซ้ำซากแล้วก็ซ้ำซากที่เป็นแก่นสารมันก็ไม่แปลกประหลาดอะไรเราจะมาทำเพราะฉะนั้นเราจะมีวิธีการฝึกวิธีการเรียนวิธีการกระทำเพื่อให้มันเข้าไปสู่จุดสบายๆและชีวิตของเราก็หมดสงสัยมันก็เกิดมามันจะไปแย่งโลกชิงโลกแย่งลาภอย่างยศอย่างสรรเสริญโดยหลงไล่ตามโลกียสุขมันก็เท่านั้นมันหลงจากเหงาแล้วมันไม่เป็นแก่นเป็นศาลอะไรถูกก็หลอกไปเป็นจังหวะจังหวะจังหวะจังหวะจังหวะจังหวะจังหวะจังหวะจังหวะนี้แฟชั่นนี้เมื่อนี้เป็นอย่างนี้ตาม สังคมมันยิ่งตัวหลอกยิ่งสังคมที่มันยิ่งฟุ้งเฟ้อมันยิ่งหลอกเราทุกวันทุกชั่วโมงทุกนาทีทุกวินาทีมันแปลมันชวนมันเปลี่ยนมันหลอกไปเต็มเขาจะเห็นสัจจะพวกนี้ชัดแจ้งให้เราก็จะเป็นคนเบิกบานแจ่มใสไม่มืดไม่หมุนไม่มองไม่ลำบากลำบนอะไรก็รู้ว่าเหน็ดเหนื่อยหนักหนาด้วยการแต่งงานแล้วก็ทำไปด้วยความอุตสาหกรรมวิริยะร่างกายเราแข็งแรงสมบูรณ์แม้หนักกายแต่เราไม่หนักใจเนี่ยมันเป็นเรื่องสบายมากจะหนักใจก็หนักเมื่อยก็พักมีเรี่ยวมีแรงก็ทำตัวจบของพระพุทธเจ้าถึงบอกไม่พักไม่เพี้ยนนั่นแหละพูดถึงฝั่งมันง่ายจริงๆเลยมันสบายจริงๆเลยฟังดูดีๆไม่เข้าใจแล้วทีนี้เราก็รู้ว่าไอ้สิ่งที่ ไอ้สิ่งที่มันยังไม่ร่อนไม่หลุดจิตของเราเรามาอ่านจิตมาพยายามพิสูจน์เรียนรู้และเราก็ฝึกปรือไปวันต่อวันต่อวันไปมันจะง่ายขึ้นมันจะเห็นจริงชีวิตหนอเราจะเห็นคนที่เขาหลงสังขารหลงความหลอกความหล่อความปรุงความสร้างความแต่งเราจะเห็นชัดเด่นเลยก็ดิ้นไปแล้วไม่รู้เขาจะไปคว้าเอาเงาพวกนั้นแล้วเขาจะรู้เอาได้อันนู้นอันนี้แล้วก็จดบัญชีไว้ที่แผ่นทองคำผนึกไว้ตรงไหนไปด้วยยังไงมันเป็นยอดสุดยอดมันไม่เกิดมานี่ได้กำไรโอ้โหได้เสพสุขมหาศาลเพราะเรามีลาภเยอะๆสรรเสริญเยินเยอะโลกีจะสุขด้วยกามแม้แต่ด้วยภาวะตัณหาแต่นึกว่าภาพวาดภูมิภาคนู้นบ้านนี้แล้วก็ทำได้สมจิตรสมใจของตนเองเป็นเพราะวาสนาด้วยพิเศษการตั้งหูตา ลิ้นกายแล้วก็แสนอร่อยเหลือเกินไม่รู้เขาจะไปจดใส่บัญชีหรือว่าไปปั่นไปเที่ยวไปผนึกไปเก็บไว้เป็นสมบัติมหาสมบัติจะเอาไปไว้ที่ไหนเมื่อไหร่อยู่ที่ไหนแล้วได้กันมาเท่าไหร่คนละเท่าไหร่แล้วใส่พกใส่ห่อใส่กล่องทองคำใส่กล่องเพชรหรือว่าใส่มีส่วนพิเศษที่จะเก็บใส่ในยอดก้นหัวใจใส่ตรงไหนมันเป็นยังไงอยู่ที่ไหนลองพิจารณาดูสิแล้วคุณก็เอาอะไรไปพวกนี้ตกลงคนเราเกิดมานี่คือความหลงจริงๆเลยมันไม่มีค่าเลยถูกหลอกเป็นรักเป็นเวรแล้วก็ใช้เป็นหลงเสพหลงสุขก็เอาอ่อยเหยื่อล่อเมียเสกกานนี้สุขสมก็เอาแรงไปแล้วก็ซอกซอนไป อันนี้แลกลาบแรกยศกระสอบสอนไปเป็นภาพขอของแลกเปลี่ยนมาบริการมาเสพมาสุขอยู่อย่างนั้นคิดดีๆและเป็นคนที่ถูกหลอกถูกล่อไม่มีอิสระเสรีโง่ไม่ได้มีความภาคภูมิอะไรในตนเลยเมื่อเรารู้แล้วเราก็มาอยู่อย่างที่เราไม่ต้องไปที่ได้หลงเศษหลงซอกซอนอะไรเลยแล้วเราไม่ได้เป็นธาตุอะไรใครแล้วทีนี้เรากลับมาเป็นคนจะให้คุณโดยตรงเราจะสร้างสรรค์อะไรต่ออะไรเราก็จะสร้างสรรค์สิ่งที่ดีที่งามสิ่งที่คุณควรได้ควรมีควรเป็นยิ่งกว่าสังขารโลกโลกที่เขามาหลอกกันกรุงกามมาหลอกแล้วก็เอามาอ่อยว่าจะต้องแลกเปลี่ยนไปเป็นลาภเป็นของมากมายเป็นยศเป็นชั้นหรือสรรเสริญเป็นนินทาอะไรเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องสุขเรื่องทุกข์เรื่องจะต้องลำบากลำบนอะไรเลยถ้าเราจะไม่จะได้ไปหลงใหลในสิ่งที่เป็นโลกิยะอย่างนั้นแล้วเราก็จะมาสร้างความรู้สร้างความจริงทำอย่างไรเราจะสร้างความจริงให้เขาได้จะต้องใช้อุปกรณ์จะต้องใช้สื่อสารจะต้องใช้องค์ประกอบเครื่องประกอบอะไรบ้างแล้วก็ทำพอเป็นพอไปแล้วจะสื่อสารให้มนุษย์สิ่งนี้จริงจังมีชีวิตกี่ปีกี่ปีกี่ปีเมื่อเราเลิกโลกเลิกโลกียะได้เลิกอารมณ์ทางโลกได้ว่าไม่ต้องล้มเสพหลงสุขอะไรแล้วเราก็อยู่ในชีวิตจริงอยู่แล้วมันก็มีพลังงานมันเป็นเครื่องกลชั้นพิเศษเครื่องกลนี้โดยเฉพาะมันมีจิตวิญญาณอันใส บริสุทธิ์ไม่หลงวิ่งตามโลกไม่หลงเสพตามโลกไม่หลงลำบากลำบนเหมือนอย่างทิ้งไปก่อนที่เราโง่ๆเหงาๆเอาวิชาแล้วเราก็จะมามีชีวิตเป็นเครื่องกลที่ผลิตหรือว่าสร้างสรรค์สิ่งที่จะไปสร้างวิชาสร้างความรู้มันเหมือนที่เรารู้แล้วนี่ให้แก่เขาโลกมันตีกันฟันแทงมันแย่งชิงมันลำบากลำบนมันหาแสวงอำนาจแสวงลาภยศแสวงสรรเสริญแล้วก็หลงซ่อนเสพโลกียสุขอยู่ทุกวันนี้เพราะมันไม่รู้แล้วมันก็เดือดร้อนกว่าทุกที่ทุกวันนี้หนักมากขึ้นทุกวันหมดความซื่อสัตย์หมดความสุจริตมีจะเอารัดเอาเปรียบแย่งชิงพวกนี้แล้วก็หลงๆๆเพื่อที่จะหาอะไรมาเสพ ร่าเริงหลงอยู่อย่างนั้นน่ะพรุ่งนี้แล้วก็ตายไปแล้วแล้วเราตายแล้วก็ไม่รู้ว่าเขาได้อะไรเขาไม่รู้นะแต่เรารู้ถ้าเรามีสัจธรรมเราเกิดปัญญาเรารู้เขาได้กิเลสไปอีกกิเลสเหล่านี้มันก็สะสมกองพ่อกองทุนหนายิ่งๆๆๆๆๆขึ้นไปอีกมันยิ่งแย่หนักหน้าสืบสานไปมันแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าความสืบสานนั้นมีการสั่งสมมีวิบากกรรมมันมีกฎแห่งกรรมมันมีอะไรต่ออะไรต่างๆเขาก็ไม่เข้าใจแล้วเขาก็เป็นไปอย่างนั้นไม่มีทางที่งอกเงยแล้วผู้ใดได้หันมาสั่งสมบุญบารมีทางธรรมแต่มาเรียนรู้การละการนายการคลายการกฎการปล่อยไปบ้าง แล้วชาติลาวมันก็อ่อนก็บางลงผู้ใดจะอุตสาหะวิริยะขวนขวายเอาให้แน่นอนเอาบุกบ้านอุตสาหะให้ได้ชาตินี้ก็ทำให้มันได้มันก็มีแต่การสั่งสมสิ่งที่ได้มาทางธรรมเมื่อเรารู้ด้วยปัญญาและเมื่อเรารู้จักวิธีการที่จะรับปลดปล่อยได้จริงแล้วก็มาทำทำแล้วก็ได้มันเป็นกรรมที่ทำเกิดแก่ตนเมื่อเราเกิดสัมมาทิฏฐิรู้จริงแล้วก็ทำกรรมนี้ภาคเพียงขวนขวายถ้าเราจะเอาแรงไปขนขวายไล่เงาหรือว่าหลงเสพโลกีย์จะสุขอยู่เราก็ขวนขวายไอ้โลกที่จะสูงมันก็เป็นกิเลสกันแล้วมันก็อ้วนพี่อ้วนพี่ไปทุกทีทุกทีทีทีทีนี้เราไม่แล้วเรารู้จริงจะทำให้มันพร้อม แห้งมันเหี่ยวมันตายจนกระทั่งเห็นจริงว่ามันยิ่งตายมันยิ่งเบามันยิ่งง่ายมันยิ่งสบายมันยิ่งเป็นความมีค่าควรมีค่ามีเวลามีอะไรมีแต่สร้างสรรค์ให้แก่เขาเราสร้างได้มากก็ดีในโลกก็ต้องการการสร้างให้เขามากๆเพราะงั้นเราจึงมาเสียอย่างรู้ไม่ใช่เสียรู้เรารู้ว่าเราเสียไม่ใช่เรามาเสียรู้แต่เรารู้ว่าเราเสียเสียอย่างฉันว่ายังให้ทำให้ไม่ต้องมาที่นี่บอกว่าเราจะเป็นคนรับใช้ไม่ได้รับใช้คุณหรอกแต่ทำให้คุณเลยทำให้คุณเลยไม่เอาเปรียบเอารัฐอะไรคุณให้คุณด้วยอย่างขาดทุนจากเสียจากสลากนี่เป็นคำตรง เป็นของที่ชัดแจ้งองอาจเจ้ากล้าเรารู้ชีวิตของเราก็ยังดีก็เหนื่อยอย่างเก่งก็เหนื่อยเท่านั้นเองมันไม่มีอะไรจะเสียนอกจากมันเหนื่อยเหนื่อยก็พักพักแล้วมีเรี่ยวมีแรงก็ขยันใหม่ก็ขยันทำทำแล้วไปไหนเสียไม่ได้เอาไปแลกลาบไม่ได้เอาไปแลกยศไม่ได้ทำเพื่อให้เขาสรรเสริญเยินยอมันก็ไอ้แถวนั้นจะมาเป็นสุขเราก็เบิกบานแจ่มใสก็ทำด้วยเรารู้ว่าเราไม่ได้ทำทุจริตอะไรให้ใครมันแสนจะสบายใจมันแสนที่จะไม่ต้องกลัวนั่นกังวลนี่เพราะเราใช้ปัญญาแล้วทำสิ่งที่ดีให้แก่เขาเขาจะว่ายังไงก็ว่าไปเขาจะฆ่าจะแกงก็ขาดไปแกงกะทิเขาหรอกทำให้ ก็ไม่ได้ทำไปก่อนไปเกาะไปโกยไปโกงไปกินไปหลงเลอะเทอะอะไรสัจธรรมมันก็มีอยู่อย่างมีพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายอดตราดบรมศาสดาท่านฟังพร้อมไปด้วยสิ่งเหล่านี้แล้วท่านก็พร้อมที่จะเสพสิ่งเหล่านี้พร้อมที่จะมีสิ่งเหล่านี้จะสืบสังขารจะปรุงจะแปลกจะเปลี่ยนจะทำอะไรต่ออะไรให้หรูหราฟู่ฟ่าฟุ้งเฟ้อยังไงท่านก็ทำได้เสร็จแล้วท่านก็มาอยู่อย่างอย่างในความรู้อย่างนี้ไม่รู้โธ่ชีวิตสุดท้ายเพื่อตัดตัดเมื่อตัดจะรู้แล้วมันก็ไม่มีแก่นสารอะไรเลยมันมีแต่ความหลงจับวิ่งไล่เงาวิ่งไล่พยับแดดเหมือนฟองคลื่นเกิดแล้วก็ตั้งอยู่แล้วก็ล้มเหลวละลายหาย มันไม่ได้อะไรเพราะฉะนั้นถ้าสมมุติของโลกสมมติสัจจะเค้าว่าความดีมันก็มีลักษณะของความดีเท่านั้นที่ครองโลกความดีคือความไม่เอาเปรียบเอารักใครมีแต่การเสียสละไม่เห็นแก่ตัวหมดตัวหมดตนไม่ต้องเสพสุขอะไรการหมดตัวหมดตนก็คือการไม่หลงเสพสุขไม่รู้เสพสุขไม่รู้ว่าไอ้นี่เป็นสุขไอ้นั่นเป็นสุขไอ้นั่นเป็นสุขแล้วเราก็ไม่ต่างประเทศปรุงสุกอย่างนั้นมาให้แก่ตนถ้ามีพฤติกรรมอย่างโน้นอย่างนี้มีอิริยาบถอย่างโน้นอย่างนี้คือสุขมันไม่ต้องไม่ต้องเสพได้เลยเมื่อไม่เสร็จเท่าใดได้นั่นก็คือการหมดตัวหมดตนเท่านั้นเท่านั้นไอ้รสอร่อยนี่แหละเป็นตัว คนที่ร้ายกาจที่มันเป็นของร้างไม่ออกเพราะหมดรสอร่อยรสอัดฝาพระรสนิยมที่โลกนิยมเราไม่เป็นนิยมอย่างโลกเราไม่ไปเห็นว่ามันเป็นรถอย่างโลกเราก็เลิกวิ่งไล่จับมันเลิกวิ่งไล่จับมันแล้วแล้วก็กำหนดชีวิตของเราอยู่ที่มันก็จะซ้ำซากไปแค่นี้แหละกินอยู่หลับนอนง่ายๆแล้วก็ทำงานแค่นั้นเองและงานการอันนี้มันหมดแล้วไม่ต้องไปแลกอะไรไม่ต้องมีกรรมดีกำไรอะไรเพราะว่ามันเป็นประโยชน์อันนี้เป็นคุณค่าเป็นประโยชน์ก็สร้างงานที่เป็นประโยชน์เป็นคุณค่าจะได้กับเผยแผ่ไปให้แก่คนทำยังไงเราจะสื่อให้แก่คนทำยังไงเราจะไปให้ถึงมือให้คนได้รับประโยชน์ มาช่วยกันหาวิถีทางธรรมปัญญาช่วยกันให้มันเกิดผลแก่มนุษย์ช่วยมนุษย์ให้เด็กดีช่วยสัตว์โลกให้สูงขึ้นสัตว์เวชศาสตร์ที่เราจะช่วยได้ช่วยเป็นหน้าที่อวัยวะก็วางไปไม่ต้องไปยุ่งไปเกี่ยวอะไรมากมายนักเพราะเอาไว้ในสัตว์พูดก็ไม่รู้เรื่องเพราะมีเวรมีกรรมอยู่ก็ยังไม่อยู่ในฐานที่จะช่วยเขาได้เราก็ช่วยเอาไปเราก็ช่วยเวไนยสัตว์ต่างๆผู้ที่จะสอนได้สอนยากบ้างสอนง่ายบ้างผู้สอนง่ายก็ได้มากได้หลายเราก็ช่วยมากๆหน่อยผู้สอนง่ายๆผู้สอนได้ยากก็ช่วยแต่ว่ามากถ้ามีเวลาก็สอนมากให้เหมือนกันเป็นขั้นตอนไปผู้ช่วยได้มากเพราะว่าสอนง่าย เขาจะได้มาเห็นอย่างเราแล้วก็จะได้มาช่วยกันอีกเป็นปริมาณเป็นมวลอันมากหน้าหลายตาจะได้เข้ามาหนุนแรงเป็นผลึกเป็นสังฆมณฑลเป็นหมู่เป็นคณะเป็นขบวนการอันใหญ่ขึ้นโลกทุกวันนี้ต้องการคนชนิดนี้เราทำแล้วเราได้ก่อนแล้วเราก็ไปช่วยเขาได้มาเรื่อยๆเรื่องนี้จะบอกว่าเราเอาเปรียบเราใครอยากได้เปรียบอย่างเรามาทำอย่างเราสิคือมะระขี้เหร่ได้เปรียบแล้วก็บอกว่าเราตัดช่องน้อยมาแต่พอตัวริษยาเรามาที่อย่างนี้แหละดีมะระมันลดอย่างนี้แหละริษยาเราอยู่ทำไมล่ะมาสิแต่ถ้าจะบอกว่าเราตัดช่องน้อยมาแต่พอตัวหนีไปเอาความสุข ก็ความสุขอย่างนี้คุณจะแย่งไหมเล่าแต่ความสุขอย่างนู้นเราไม่แย่งคุณนะเราไม่ได้หนีไปเอาอย่างโน้นนะเราหนีออกจากที่คุณแย่งกันมานะเพราะฉะนั้นคุณจะมาตู่บอกว่าเราวิ่งมานี่มาตัดช่องน้อยแต่พอตัวมาเอาแต่ความสุขป้าก็คุณเห็นว่าคุณสุขคุณก็วิ่งมาเอาก็เราจะมาเอาก่อนแล้วอนุญาตเลยไม่ใช่ว่าตัดช่องน้อยพอตัวหรือว่าจะหนีมาก่อนแล้วอนุญาตให้คุณวิ่งออกหน้าเลยเอาที่สูงอย่างนี้แล้วสุขอย่างบูมเปิดสโมสรนี่สุขยังไม่เสร็จสมสุขสมนี่มาเอาเลยอย่ามานั่งพูดตู่มาริษยาวันนี้หนีไปเอาเปรียบเขารัดตัดช่องน้อยแต่พอตัวไม่ใช่ช่วงนี้กว้างเปิดไม่มีช่องแคบเลยไม่มีปิดเลยใครวิ่งมาได้วิ่งเอาสิช่องว่างนี่เราวิ่งเข้ายาก ช่องอย่างคุณวิ่งไปไล่เสพโลกียสุขมันเป็นช่องแคบเพราะมันมีหน้าสลอนแย่งกันอยู่อย่างอะไรดีลำบากจะตายวิ่งไปแย่งเอาของที่มาบริการของนิเสธสมสุขเช่นคุณวิ่งแย่งเงินกันมันแย่งกันอย่างที่หนาหยิบอยู่เลยด่าหน้ากันอยู่ยากแต่คุณไม่ต้องแย่งอย่างงดเลิกมาสิไม่ต้องไปแย่งเขาวิ่งหนีมาทางว่างนี่เลยไม่ต้องไปแย่งเขาโอ้โหช่องว่างกว้างวิ่งหนีได้ง่ายด้วยวิ่งออกมาสิไม่ใช่ช่องน้อยแต่ช่องกว้างเพราะงั้นมันบอกเราว่าเราตัดช่องน้อยมันจะเปล่าเลยเป็นช่องใหญ่ที่วิ่งหนีมาได้ผู้ที่จะวิ่งหนีมาได้ต้องมีบารมีมีปัญญาคุณไม่มีปัญญาคุณอย่ามา น้ำท่วมคุณอย่ามานั่งพูดใส่ใครพูดว่าอย่างนั้นว่าอย่างนี้เสียดสีประชดประชันแดกดันอย่างนู้นอย่างนี้อย่ามาพูดคุณพูดไม่จริงเพราะจริงน่ะสิไม่ได้หวงแต่ห้ามให้วิ่งนำหน้าด้วยถ้าบอกว่าเอาเปรียบนี่เหรอพอตัวเชิญคุณเลยเพราะว่าช่องน้อยที่ช่องใหญ่คุณก็วิ่งไปนำหน้าเลยมาเอาอย่างนี้ไม่เอาเรื่องที่ไม่เสร็จสมสุขสมหวังมาเอาเอาไหมล่ะไม่ได้ไม่แล้วมาพูดทำไมเล่าว่าทำไมถามว่าเอาเปรียบได้เหรอมันเสียให้แล้วไม่ใช่เอาเปรียบก็เสียให้คุณแล้วคุณจะมาบอกว่าเอาเปรียบอะไรปล่อยให้คุณน่ะคุณจะได้โล่งว่างขึ้น หมดไอ้พวกหน้าสลอนจะไปแย่งกับคุณนั่นแหละรถหน้าสลอนมันลงมาเราทำงานอยู่เดี๋ยวนี้เราดึงมวลหรือดึงผู้คนออกมาเพื่อที่จะไม่ให้มันแน่นหนาเพื่อที่จะให้มันไปสลอนแย่งกันคนเห็นด้วยปัญญาจึงจะมาเอาทางนี้เพราะฉะนั้นคนที่มานี่คิดให้ดีว่านี่หลอกคุณมาหรือไม่คุณเห็นด้วยไหมคุณมาทดสอบดูว่านี่มันว่างดีไหมมันสบายดีไหมแล้วคุณก็ไม่ได้บอกคุณไม่ได้มาหลอกมาล่ออะไรคุณจะมาทางนี้มาทางศูนย์ทางสูญญตาทางว่าถ้าปลดปล่อยไม่ต้องเป็นอย่างเป็นจริงไอ้โลกมันหลอกมามากแล้วนานแล้วคุณจะเอาไหมเอามาเอามาขนาดที่ผมรู้ว่าเขาจะได้เห็นผลแล้วนี่มันยังติดยังคอยยังชินนะจิตที่มันเคยสั่งสมถูกข่มถูกพ่อถูกครอบถูกนำมานี่มันนานนับชาติ เท่าไหร่คุณมีกำลังแรงคุณสลัดให้แรงๆหลุดมันเลยเลิกมันเลยปัญญาชัดๆแจ้งๆแล้วก็ชัดแจ้งมันเลยสงสัยอะไรมันไม่น่าสงสัยอะไรมันไม่สงสัยแล้วสบายเลยคุณหมดสงสัยเดี๋ยวนี้คุณสบายเดี๋ยวนี้จิตอันเกินไม่มีเหลือเชื้อเล็กๆน้อยๆโยนทิ้งมันได้ทิ้งมันเลยตัดเด็กเด็กได้ขาดถ้าเด็กไม่ขายมันก็เหลือเยื่ออยู่นั่นแหละเด็กมันขาดมันก็ขาดจนมันขาดแต่ไม่ต้องเด็ดอีกเลยสบายๆนี่เป็นเรื่องที่เราจะเรียนรู้นี่เป็นเรื่องที่เป็นจริงเอาเรื่องนี้มาเปิดเผยเรื่องนี้มาพากันเป็นแล้วเราก็จะได้อุ้มชูโลกมั่งเป็นโลโก้กระท ฟ้าเมตตาเป็นเมตตาธรรมค้ำจุนโลกเราได้แล้วถ้าเราไม่เมตตาสอนเขาบอกเขาทำอะไรให้แก่เขาแล้วเราก็เกิดมาก็รอวันตายเขาให้กินเราไม่ต้องไปเรียกร้องอะไรมากนักค้นคว้าเล็กน้อยก็คิดกินแล้วมีเรื่องมีแรงก็ทำเครื่องกลเครื่องนี้ใช้มันในคุ้มค่าเพราะอรหันต์จึงไม่กลัวตายไม่กลัวเครื่องนี้จะก็มันจะตายแล้วเนี่ยมันจะดับสิ้นสูญหมดสร้างนี้แล้วใช้มันให้หมดเรื่องไปเลยเลิกก็มันหลงไอ้เครื่องนี้เป็นเรื่องเครื่องรองรับจะต้องคอยเสพสมเสร็จแล้วเสพเหล้าไม่รู้จักท่านหาค่าจับเจ้าได้แล้วนี่แกหลอกฉันสร้างเรือนยอดมาฉันขาดเรียนยอดแกแล้วเจ้าตัณหาณบัดนี้ต่อไปจะมาหลอกให้ฉันสร้างเรือนนี้อีกไม่ได้แล้ว บริจาคที่จำกัดถนนใหม่ๆแล้วก็โกหกเราเพิ่งรู้ว่าเจ้าตัณหาเป็นตัวที่ท้ายเราสร้างเรื่องสร้างยอดเราหักครัวเรือนยอดมันเลยทีนี้ไม่มีอีกแล้วเพราะอันนี้ไม่ต้องเกิดอีกไม่ต้องมีอีกไม่ต้องเป็นอีกเพราะเราเห็นเราชัดแต่เดี๋ยวนี้ 7 เหล่านี้แหละเป็นตั