231013-2-235 ทางเอกภาค2-ตอน235(หน้า505)-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ท054.txt

งเขาอยากอยู่เขาแสวงหาแล้วเขาก็รับเสพรับชื่นรับสุขปกคลิปพี่ลักษณะนี้แต่เขาอยากจะเต้นรำเขาเป็นสุขเขาก็เป็นไปเขาเต้นเขาอยากจะร้องเพลงก็เป็นสุขเขาก็รู้ตัวรู้ตัวอยู่เท่านั้นแหละเขาก็มีอะไรอยู่ก็เท่านั้นแหละร้องเพลงก็ร้องไปแล้วก็สนุกสนานแล้วก็เปิดเพลงเข้าไปในโลกเค้าจะเป็นยังไงช่างมันเขาจะมองหรือไม่มองช่างมันถ้าจะ รำคาญหรือไม่รำคาญช่างมันถ้าเขาจะรำคาญหรือไม่รำคาญช่างมันเขาจะมีอยู่หรือไม่มีอยู่ช่างมันไม่รับรู้ฉันไม่แล้วสัญญาเขากำหนดไม่มีแล้วไม่มีอะไรไม่ไม่เกี่ยวหรอกสัตว์ตัวตนบุคคลเราเขาที่ไหนๆมามองมาเมืองไม่มีไม่เกี่ยวไม่มีไม่รับรู้เพราะตัดไม่รับรู้จริงๆเขาไม่ไม่แคร์ไม่สนใจจะมีกฎมีระเบียบจะมีกลางวันเป็นกลางคืนอะไรไม่เกี่ยวแต่ฉันมีจิตใจของฉันไม่มีอารมณ์ฉันอยากจะแสดงอย่างนี้ฉันอยากแสวงหาฉันอยากได้อย่างนี้ฉันอยากเป็นอย่างนี้ฉันอยากมีอย่างนี้ฉันเอาตามใจของฉันหนักๆเข้าจากขนาดไม่มีละศีลไม่มีแล้วทำไม่มีแล้วกดทะเบียนกฎหมายอยากได้ก็ยึด อยากจะเอาไอ้นี่เอาอยากจะนั่งไอ้นี่นั่งอยากจะนอนนี่นอนอยากแก้ผ้าแก้อยากจะทำอะไรทำทำตามใจที่ตัวเองนั่นแหละใจที่เราเองยังอยากได้ยังอยากเสพยังจะบำบัดอะไรต่ออะไรของตัวเองซ้ำเอาเลยนี่พวกนี้เลวร้ายกาจยิ่งกว่าเลวร้ายกาจยิ่งกว่าเอากินกันยายจะทำหน้าที่ไปนั่งหลับตาปี๋ดับไม่รับรู้อะไรแล้วเขาก็มีสภาพสัญญาและกายความประชุมของจิตของเขาก็เป็นอสัญญีตรงกันคือไม่กำหนดรู้อะไรเลยผมไม่ไม่กำหนดรู้ดับไปเลยดับไม่รู้ไปเลยนิ่ง ไม่รู้จริงๆอสัญญีเป็นอจินจรรยาแบบอัสนีและแท้ๆแต่พวกนี้พวกอสัญญีพรหมพวกนี้นี่มันไม่อาศัยอยู่อย่างนั้นทีเดียวมันไม่ดับสนิทหมดเลยแต่มันก็ดับเหมือนกันมีกำหนดการดับแบบส่วนหนึ่งตามใจใครตามใจมันเขาเขาเองก็แบ่งมาตามใจใครตามใจมันกำหนดสัญญาลงไปว่าไม่เอาเอาตามตัวเองมันก็มีตามตัวเองตัวเองจะมีอะไรก็มีอยู่ไม่ได้ดับไม่ไม่รู้จักกิเลสตัณหาของตัวเองเลยพวกนี้จึงเป็นคนพวกที่ทำเป็นทำเป็นว่าไม่ยอมรับรู้ต่างหาก มันไม่ใช่ดับหรอกที่จริงมันทำเป็นไม่ยอมรับรู้ต่างหากแล้วก็อีกส่วนหนึ่งก็คือความโง่จริงๆที่รู้ตัวไม่ได้จริงๆไม่รู้ตัวว่าตัวเองมีกิเลสตัวเองมีความเสพติดอะไรต่ออะไรอยู่แค่ไหนไม่รู้ตัวโง่จริงๆไม่ยอมรับรู้สิ่งที่เขารู้กันธรรมดาสามัญก็เปิดรู้ไม่รู้ไม่ยอมรับรู้อยู่ในโลกของตัวเองและก็โง่ไม่รู้ว่าตัวเองมีกิเลสอยากเอาวิชาอยู่ไม่รู้ว่าตัวเองมีกิเลสเสพอะไรติดอะไรเป็นยังไงก็เป็นอยู่อย่างนั้นสรุปสั้นๆก็คือไม่ยอมเรียนไม่ยอมเรียนไม่ยอมรู้รู้เข้าใจ ไม่ได้ถึงความสูงความไม่มีที่ถูกต้องแท้จริงตามหลักวิชาพุทธศาสนาความสูงหรือความไม่มีที่ถูกต้องแท้จริงว่าควรไม่มีอะไรเหมือนอย่างเขาเหมือนกันเขาแบ่งเหมือนกันเขาไม่มีไอ้สิ่งที่เขาไม่มีแต่ส่วนที่คนไม่มีจริงๆคือกิเลสของเขาควรจะไม่ให้มีเขาไม่รู้ว่าเขาไม่ได้เรียนไม่ได้รู้ไม่เข้าใจเข้าใจไม่ถึงความสูงความไม่มีที่ถูกต้องที่แท้จริงเขาควรจะเป็นอย่างนั้นแล้วเขาก็ทำให้มีได้เหมือนกับเขาโลกเขาจะเป็นอย่างไรฉันไม่มีเหมือนกับสัญญาดับนั่งหลับตีเป็นโรคก็เป็นยังไงเขามียังไงยังไงมีการหมุนเวียนไปยังไงแล้วเขาก็ไม่รู้เรื่องไม่รู้ว่าจริงๆไม่รับมาจริงๆเลยดับไปที่จิตเลยแล้วดับ ส่วนเมืองนอกตนดับโลกส่วนหนึ่งนอกตนดับไปอสัญญีเหมือนกันอัสนีไม่กำหนดสัญญาด้วยเขาจะหวานมันเป็นยังไงไม่กำหนดรู้ก็เขาเลยไม่รู้เอาจริงๆจะผ่านหรือไม่ผ่านไม่รู้เรื่องและความไม่ยอมนะก็เลยกลายเป็นว่าเขาเองนี่ไม่ยอมเรียนไม่ยอมรู้เข้าใจไม่ได้ถึงความสูงหรือความไม่มีที่ถูกต้องแท้จริงและความไม่ยอมหรือยังไม่เข้าใจแจ้งแท้จริงในความจริงตามสมมุติว่าตามสมมุติเขาว่ามีนั่นแหละยังไม่ยอมเข้าใจอย่างแท้ๆในความจริงตามสมมติเขาว่ามีนั่นแหละจึงคือผู้นั้นยังมี หนึ่งที่ไม่รู้จักยอมความเจ็บตัวนี้ดูดีๆที่ตัวนี้ร้ายกาจมากจริงคือผู้นั้นยังมีจิตหนึ่งที่ไม่รู้จักยอมหรือรู้แต่ไม่ยอมนี่เองมันไม่ยอมเอากับใครใครจะยังไงไม่รวมมันเอาของใจตัวเองเป็นเองมันยิ่งเป็นอัตตาหรือกำลังมันยิ่งเป็นตัวเองที่อยู่กับกิเลสตกอยู่กับอำนาจกิเลสอย่างเต็มเลยเต็มที่เลยมันไม่ยอมใครมันไม่อนุโลมใครมันจะตามอะไรใครไม่ได้มันมีแต่ความไม่ยอมมันรู้แต่ความไม่ยอมนี่เองที่จะเป็นตัวเหตุทำให้เกิดสภาพศพหรือสภาพทุกข์แต่ผู้ยึดนั้นๆอยู่ทุก ทุกข์น้อยหรือสุขมากสุขน้อยก็ตามแต่ผู้นั้นจะมีจริงตัวจริงเพราะอารมณ์เสียอารมณ์ทุกข์มันเป็นมายาใครจะสร้างมายานั้นให้แก่ตนเองอย่างไรก็ตัวเองนั่นแหละเป็นเองจริงๆจะสุขจะทุกข์จะอึดอัดขัดเคืองจะไม่สบายใจทุกข์ก็คือไม่สบายใจสุขก็คือไปลงสบายใจเพราะบางคนสุขแม้กระทั่งเอาอะไรมากรีดเลือดกรีดเนื้อจิ้มแทงตัวเองแล้วก็สุขเขาก็ยังสุขแล้วก็หลงมันจะมายางวดนี้สุขอย่างนู้นอย่างนี้ทุกข์เป็นมายาบางคนอยู่ว่างๆสุขบางคนได้ทรมานตนเองได้เป็นเด็กดีเป็นดิสโก้ดีจะแก้อะไรหรือว่าเต้นบ้าๆบอๆของตัวเองเหมือนอย่างคนบ้าแกทำคนบ้าแกก็นั่งแกก็เห็นแกไปแกก็สุขเหมือนกันนะ เพราะงั้นเรื่องราวนี้เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นมายามันเป็นความพอใจของเราไม่ได้ทำสุขแล้วแกก็สุขของแกจริงๆเด็กๆแกก็ทำท่าทางเด็กๆของแกไปตามเรื่องที่แกชอบซึ่งจะไปดูไอ้มดแดงไอ้อะไรจากโทรทัศน์มาแกก็น่าจะออกท่ามันของแกแกก็ลอยสนุกใครก็ห้ามแกก็ปากเขียวเรื่องอะไรของเรามันๆท่านกำลังชอบๆของฉันเป็นสุขมีเป็นต้นเราก็เหมือนกันเราก็ชอบท่าทางหรือว่าที่เราจะอยู่ในอิริยาบถอย่างนั้นอย่างนี้พวกเราคนบางคนชอบอยู่เฉยๆเฉยๆเป็นสุขนั่งเฉย เฉยเข้าไปถึงขนาดนั่งดับเลยนิ่งไม่รับรู้อะไรเลยเป็นสุขบางคนก็นั่งคิดฝันเฟ้อไปล่องลอยไปเป็นสุขบางคนก็ได้ทำงานเป็นสุขเพราะฉะนั้นมันเป็นมายาหลอกทั้งนั้นแหละเราทำงานเป็นสุขได้ขยันทำงานนู่นๆนี่ๆเป็นสุขวันๆนึงก็ทำงานไปถึงเวลาหลับเวลานอนก็เป็นสุขทำงานก็อดทนเอาไปชอบตรงที่นอนมากกว่าจะไปชอบนอนแต่รับรู้ก็สังคมมาทำงานดีก็ทำบ้างนี่ก็ยังดีไอ้นี่ไม่รู้กับสังคมเขาก็จะอะไรว่าดีอะไรว่าชั่วไม่รู้แต่อยู่ที่จิตตัวเอง อันนี้สุกแล้วก็จะทำสภาพนี้ให้แก่ตนเองอันนี้ทุกข์นี้เรียกตัดทิ้งไปไม่ยอมรับรู้ใครจะเป็นยังไงเขาจะกำหนดยังไงเขาจะมีการมีคุณมีค่ายังไงว่าดีว่าไม่ดีไม่รู้ตามแม้แต่ความยอมรับของสามัญโลกเช่นยอมรับว่าการขยันนี่มันดีกว่าเป็นสามัญการขี้เกียจนี่มันเป็นเลวที่เป็นสามัญโลกไหนเขาก็รู้ไม่ยอมรับรู้ขยันขี้เกียจฉันไม่เข้าใจทั้งนั้นฉันพอใจฉันจะนั่งเฉยๆใครจะมาบังคับอิสระเสรีเต็มทีว่างั้นเถอะอะไรแล้วแต่ที่เขาจะนึกคิดของเขาเขาก็จะเป็นอย่างนั้นเองเป็นอัตตาที่สุดเลยมันเป็นเรื่องตามใจตัวเองอย่างเหลือร้ายกาจ ใครจะมีสุขมีทุกข์นั่นน่ะมันเรื่องของผู้ที่ผู้นั้นส่วนกรรมกิริยาของใครจะทำอย่างไรอยู่นี่คำกริยาของเขานี่เป็นคำกริยาที่ไม่เอากะโหลกแต่เอาตามที่เขายึดตามกิเลสของใครของมันบอกแล้วเมื่อกี้อธิบายไปเป็นเชิงและบางคนอยากจะเต้นระบำก็เก่งของเขาเองบางคนอยากจะนั่งเฉยๆมันเป็นคนบ้าชนิดหนึ่งเป็นคนบ้าชนิดนึงถ้าไม่พูดด้วยเขาก็จะมีความเข้าใจตามจะเชิญเขาเราคงมีปัญญานะพูดอะไรแต่เขาก็เข้าใจตามเชิงเขาไม่พูดตอบรับไม่ได้ไปไหนมา 3 บาท 2 สอบไม่ใช่ภาษาอังกฤษ เขาอยากโต้ตอบโวหารอย่างนี้ก็พูดไม่พูดเฉยๆก็ไม่ติดต่อกับใครมายังไงกับใครอยู่กับโลกของเขาเขาอยากร้องก็ร้องก็อยากรำก็รำก็อยากจะมีหมู่มีกลุ่มมีสังคมของเขาเขาก็มีเป็นกันสังคมเข้าไปเนี่ยเป็นพวกฮิปปี้เป็นพวกที่มันไม่เข้าใจมันไม่มันไม่รู้สัจจะความจริงของโลกส่วนใหญ่ก็เป็นยังไงตัวเราเองจะเป็นผู้ที่สบายเป็นประโยชน์แก่โลกด้วยแล้วก็ตัวก็สบายจริงๆด้วยคือมันไม่คลานแย่งกับโลกอย่างศาสนาพุทธเราสอนมันเป็นการแย่งกับลูกแล้วอยู่ในโลกเรารู้ความกำหนดของโลกอะไรดีอะไรชั่วเรารู้อะไรที่เขานิยมเราก็เข้าใจอะไร เขาก็นิยมเขาหลงนิยมแต่เขาผลาญพล่าเขาทำลายเขาขาดทุนเราก็รู้ซ้อนรู้ลึกรู้ละเอียดแล้วจะพาเขาหยุดด้วยไม่ตามใจเขาฝืนเขาแม้เขาจะทำอยู่ถ้าจะทำลายตนเราก็คานยันเข้าไม่ได้ก็เฉยๆอ่ะปล่อยก็ทำเข้าไปเราเองเราไม่ร่วมทำกับเขาไม่ไปสนับสนุนไม่ไปยินดีมันรู้เลยไม่ว่าอะไรเราจะทำอย่างไรเพราะฉะนั้นคนที่รู้สำคัญลงไปเช่นว่ายกตัวอย่างง่ายๆเช่นคนนี้เขายังไม่รู้พอเขาเห็นดอกไม้สวยพอเขาเห็นรูปสวยพอเขาเห็นของสวยเขาก็สัมผัสแล้วเขาก็ดีใจเขาก็แสดงความจริงใจออกมา จังเลยแล้วเขาก็แสดงความสุขชื่นสดชื่นใจดีใจชอบใจออกมาซึ่งเป็นอารมณ์กามชนิดหนึ่งเราเห็นแล้วคนที่มีความรู้คนที่เข้าใจเห็นนะถ้าเราไม่ถ้าเรายังมีอารมณ์ตามด้วยและเราก็ไม่รู้ตัวด้วยเราก็บอกเออไปด้วยจริงไปกับเขาแต่ถ้าคนไหนที่รู้รู้ตัวแล้วก็รู้ว่ามันแสดงอารมณ์การนี่หว่าเมื่อวานนี้จะแสดงอาการนี่หว่าก็จะไม่ไปตามถ้าปล่อยให้เขาคนนั้นอุทัยเป็นคนเดียวดีจังสวยจังชื่นใจไปของเขาคนเดียวแล้วคนนี้ก็เฉยอยู่เฉยๆก็ไม่ทัน แต่ก็รู้ว่าเออก็เหมือนเด็กอ่ะใจยังจะต้องออกถ้าไอ้กาโม่อยู่แกก็ออกท่าไอ้กาโม้ไปแต่อันนี้ไม่ใช่ออกท่ากาโม้อุทานด้วยเสียงแสดงสีหน้าสีตาอารมณ์จิตเป็นจริงสดชื่นใจดีใจกับกามเขายังมีกามเค้าก็แสดงกามออกมาส่งผู้รู้ตัวนี่ก็เออแล้วก็รู้จริงเลยเหมือนกระจกฉายเลยคนนี้มีกรรมเท่านี้แสดงเท่าไหร่ก็เท่านั้นในช่วงระยะนั้นถ้าเขารู้ตัวว่าจะละอายและเขาก็หยุดคนนั้นถ้าเขาไม่รู้ตัวยิ่งไม่ได้ศึกษามาเลยก็นึกว่าไม่ใช่ของเสียหายอะไรนี่แสดงอารมณ์กามไม่ใช่ของน่าเกลียดน่าชังอะไรเขาก็แสดงอยู่แสดงว่าไม่รู้สึกตัวเมื่อไหร่เขาก็ยังแสดงก็อยู่อย่างนั้นแหละเพราะฉะนั้นคนรอบๆเข้ามาในที่นี้เราเองเรารู้คนนั้นคนนี้ แดงกิริยาอาการอารมณ์เข้าออกอย่างนู้นอย่างนี้ก็แสดงเข้าไปตรวจส่วนเราเองเราไม่แสดงแล้วเราก็จะเฉยๆเฉยๆนอกจากบางทีเราจะแสดงบ้างจะแสดงอย่างรู้แต่ที่เราจะแสดงอยากรู้เนี่ยเช่นว่าเราจะแสดงดอกไม้สวยอย่างเมื่อกี้นี่แหละไปเจอดอกไม้สวยเรารู้อยู่ว่าโลกนี้เขาถ้าเป็นแสดงอารมณ์กามแล้วเขาก็ชอบใจจริงๆสวยจริงๆแต่นี่เราแสดงตามสัญญาโลกการกำหนดรู้ของโลกว่าดอกไม้อย่างนี้เขาสวยตามสามัญหรือทั่วไปเขาก็ว่าสวยเราก็บอกว่าเออดอกไม้นี่สีดอกไม้นี่ดีนะไม่ได้เชิญที่เราจะใช้ภาษากับผู้บริหารตามความฉลาดของผู้นั้นถ้าพรุ่งนี้ ไม่มีคำพูดไม่มีการความฉลาดอะไรจะพูดซ้อนเลยแม้ดอกไม้นี่สวยจังก็จะมีอารมณ์เฉยๆเหมยๆแต่ใช้ภาษาเหมือนกับชาวโลกเขาใช้เท่านั้นเองอารมณ์การแสดงออกอะไรต่ออะไรจะไม่นอกจากคนนี้จะรู้มากกว่านั้นร่วมกับโลกแต่ตัวเองรู้ตัวอยู่ว่าเราเองนี่เราอนุโลมกับโลกเท่านั้นเราไม่ได้เป็นจริงกลายเป็นนักแสดงกลายเป็นศิลปินแสดงศิลปะโน้มน้อมกราบชี้ชวนเพื่อที่จะเข้ามายินดีนี้เพราะเรารู้ว่าตอนนั้นก็ไปยินดีสิ่งที่หยาบกว่าอย่าเลยมายินดีสิ่งนี้กว่าเพราะเราชี้นำเขาเองเขาจะตามเรามากกว่าไอ้เขาจะทิ้งกันโดนมาเอาอันนี้เพราะอันนี้ถึงแม้จะเป็นการถึงแม้จะเป็นของที่มันก็ยังมีกิเลส อยู่เหมือนกันน่ะมันก็ยังติดยังยึดก็ให้มาติดฐานที่เบากว่ามาติดสภาพที่หน้าติดกว่าเขาเป็นหนักไปนวดแล้วขอให้มันติดอันนี้กว่าดีกว่านุ่มนำมาแล้วก็แสดงอาการพอใจมากกว่ามีคล้ายๆอารมณ์ชอบไม่สวยก็สวยนะอันนี้สวยดีกว่านะมึงจะมีโมหาอะไรที่จะพูดโน้มน้อมใจให้ชื่นใจแสดงว่าเราก็ชอบด้วยอันนี้แสดงตัวใจเราแล้วที่จริงเราลดเราลดตัวเราและแม่คนนั้นจะเข้าใจผิดว่าเราชอบคนนั้นเองเขาก็ไม่ได้เคยเป็นโทษเขาก็ไม่ได้ลดความนับถือไม่ได้ลดความเคารพเขายังศรัทธาร่วมสายเคารพนับถือ ไม่ถือสาหรือเขาไม่มีปัญญารู้ว่าการที่เราโน้มบอกว่าดอกไม้นี่สวยจังเราพูดอย่างนี้มันคล้ายๆแสดงอารมณ์ออกไปแล้วว่าเราชมดอกไม้นี้แล้วเรามีอารมณ์จิตรักดอกไม้นี้เรียกว่าแสดงความสดชื่นด้วยความอาลัยของดอกไม้ดีแล้วเราแสดงออกไปแล้วคนที่เขาได้ยินได้ฟังได้รับอยู่ด้วยนี่เขาก็จะสนใจอันนี้แบบโอ้ยนี่ฉันชอบอันนี้แล้วเขาก็มาเก็บอันนี้สนใจอันนี้มากกว่าที่ของที่เขาติดอื่นมึงเกิดขึ้นมามึงเกิดขึ้นมาเรื่อยๆแล้วคนนั้นก็ไม่ได้ลดความนับถือไม่ได้ลดการเริ่มใสเขาก็ยังเลื่อมใสและเขาก็ไม่ได้เพลงโทษอะไรอย่างนี้ไม่เป็นไรไม่เสีย ข้อสำคัญอยู่ที่ว่าเจ้าตัวนั้นน่ะใจของเราไปยินดีจริงๆเราก็ไปเสพรถไม่หมดความเสพจริงๆรู้สึกหรือว่าอร่อยจริงๆเท่านั้นแหละนั่นแหละเป็นความเผยแล้วตัวเองเป็นแล้วแต่ถ้าเราทำอย่างนั้นเหมือนศิลปินนักแสดงแท้จริงตัวเองไม่ได้รักไม่ได้ชังตัวเองไม่ได้สุขไม่ได้ทุกข์อะไรหรอกแสดงอาการไปเหมือนอย่างที่คนแสดงธรรมช่างจริงๆไม่ได้ชังมันก็ช่างเหมือนกับพูดว่าคนนั้นคนนี้เสียหายเร็วๆอันนี้ลงโทษอันนี้มันก็ไม่โกรธจังเลยพังไม่ ไม่เห็นมีใจทำอะไรเลยไม่ได้ไปโปรดเลยสักนิดนึงไม่ได้โกรธเขาว่าคนนั้นเลวกว่าคนนี้ดีดีก็ไม่ได้รักกูไม่ชอบใจจะต้องเข้าไปหาจะต้องเข้าไปใกล้เคียงจะต้องชื่นชมไปติดยึดอะไรกับคนนั้นทีเดียวไม่ชมคนนั้นก็ชมโดยเฉพาะคนนั้นคนนี้ว่างวดนี้แหมโปรดเขาเหลือเกินพังก็เหลือเกินไม่ชอบใจเหลือเกินแต่ปะหน้าพบหน้าแล้วคงจะเมินเฉยเลยคงจะด่าให้อะไรต่างๆนานาท่าทางเหมือนกันถึงก็อย่างนั้นแทบจะไม่มีหรอกก็ธรรมดาถ้าเคยรู้จักกันก็รู้จักกันนับถือกันกับนับถือกันกราบไหว้กันได้ก็กราบไหว้กันอยู่ พูดถึงธรรมะส่วนที่จะติเตียนก็เอาออกมาพูดเอาไปติเตียนเอามากล่าวให้เห็นว่าไอ้นี่น่ารังเกียจนะน่าชังนะไม่น่ารักไม่น่าเอานะไม่น่ายินดีนะให้พวกคุณได้รับไปรู้สึกว่าเป็นความรู้สึกไม่น่าจะดีโน้มน้าวความรู้สึกของคุณก็ถ้าเผื่อว่าคุณถ้าอาตมาจะไม่ชอบอะไรคุณก็จะต้องคุณก็เห็นด้วยแล้วก็จะต้องไม่ชอบตามมันก็เป็นผลที่โน้มน้าวจิตของคุณดึงจิตของคุณรู้สึกขึ้นมาช่วยดึงคุณขึ้นมาก็จะขึ้นมาแต่ถ้าคุณเองเป็นคนหนักเป็นคนดื้อเป็นคนไม่ถอนอะไรง่ายๆดูตายก็ไม่ขึ้นน้องขึ้นมาคุณก็ไม่เขยิบไปขยับไม่เลื่อนก็ยังแชร์มันชอบอะไรมันก็ยังเห็นอยู่ รูปก็เข้าใจแต่ไม่ไปคุณว่าไอ้นี่ดีเกิดจากคุณตอนนี้ก็ฟังคุณพูดพอเวลาฉันอยู่เป็นตัวของฉันฉันก็เอาของฉันอยู่อย่างเก่าฉันไม่ขยับไม่ขยับไม่รู้สึกได้เปลี่ยนความเห็นคุณเห็นก็เข้าใจคุณคุณเห็นมีปัญญาพอจะรับรู้ก็เห็นไม่เข้าใจคุณจะพูดคุณก็ช่างแต่ฉันยังชอบของฉันอยู่นี่เราก็ไม่เคลื่อนย้ายเราก็กลายเป็นคนดื้อได้กลายเป็นคนไม่ว่านอนสอนง่ายกลายเป็นคนบำรุงยากกลายเป็นคนบำรุงยากเป็นทุกคนกลายเป็นคนไม่โสว่าจะชะตาไม่ว่านอนสอนง่ายมันก็ไม่เจริญมันก็ไม่เคลื่อน ดาวจะออกแรงช่วยเหลือเฟือฝ่ายจะพยายามให้เขยิบๆผู้ใดเป็นผู้ว่านอนสอนง่ายผู้ใดเป็นผู้บำรุงง่ายเป็นสุขโปสะใภ้ช่วยเหลือเพื่อฝ่ายกันหรือว่าพยายามโน้มน้อมกันคุณก็ช่วยตัวเองคุณก็เขยิบๆตัวเองใจของคุณนำจิตวิญญาณของคุณเห็นด้วยแล้วคุณก็เขยิบตามคุณไม่ดื้อด้านไม่แข็งกระด้างไม่ยึดติดปลดปล่อยมันก็ถอยขึ้นมาตามด้วยแล้วก็เถิบขึ้นมาได้ทุกวันมันก็เลื่อนขึ้นเลื่อนขึ้นทุกวันมันก็เลื่อนเลื่อนขึ้นมันก็เป็นไปได้แต่ถ้าผู้ใดก็ยังรักยังติดยังชอบอยู่ ไม่รู้ใจตัวเองหรอกนะมันก็รักอย่างนั้นน่ะยิ่งฟังก็รู้เหตุผลเข้าใจได้แต่จิตตัวเองก็ยังรักยังชอบสิ่งนั้นอยู่ก็ได้ได้ความรู้เหมือนกันได้รู้ว่าเอออันนี้ก็ดีไอ้นี่ก็ดีแต่ใจเราก็ยังก้ออยู่อย่างเก่าพออยู่กับตัวเองเป็นตัวของตัวเองเมื่อไหร่ก็ไม่ได้เลื่อนขึ้นเลยไม่ได้เปลี่ยนแปลงกันเลยสำนึกที่เคยได้ฟังความรู้สึกความเข้าใจปัญญาที่เคยได้รู้ไม่ได้เอามาใช้เลยจมอยู่กับที่เก่าอย่างเก่าไม่พัฒนาตนอะไรเลยก็เป็นคนได้แต่ปริญญาได้ไปส่วนการปฏิบัติไม่มีส่วนการจะพัฒนาตนมีมังสาไม่มีเพราะใจไม่ได้ยินดีจริงตามไม่ได้มีฉันทะไม่ได้วิริยะด้วยไม่ได้ช่วยตนให้ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] เธอไม่ไปฝึกเพียรเราก็เลยไม่ยินดีที่จะเป็นตามเราไม่วิริยะเราไม่ได้ยินดีนี่เออมันดีนะแต่บางคนยินดีนะบางคนบอกเสียงหมาหอนดีเว้ยเราหัดวิริยะฝึกหอนเหมือนหมาเห่าเหมือนหมาทำเสียงหมาเห่าหมาหอนคนนั้นก็ทำเสียงหมาเห่าหมาหอนเป็นถ้าทำเก่งๆก็ทำบ่อยๆบางคนชอบใจทำจนเก่งจนเป็นจนเหมือนเอาไปหากินไม่ได้หรอกก็ยิ่งชอบของเขาไปแล้วก็ถ้าทำแล้วเราคนชมเชยบอกไอ้นี่เห่าหมาเก่งไอ้นี่หอนหมาเก่งเขาก็เขาก็ได้รับคำชมเชยเขาก็ทำบ่อยได้โอกาสเมื่อไหร่จะทำไม่ได้โอกาสใจดีๆก็หอนหมาเล่นเห่าหมาเล่นไปตามเรื่อง ก็เป็นความสุขของเขาทีนี้เราเองเนี่ยมีอยู่ส่วนมากที่ไม่ชอบใจในเรื่องเสียงหมาเห่าหมาหอนจะยกตัวอย่างขึ้นมาคุณก็ไม่ยินดีนอกจากไม่ยินดีคุณก็ไม่วิริยะไม่เพี้ยนไม่ฝึกไม่ทำไม่ได้เอาใจใส่หมาเห่าก็มาเห่าหมาเห่ามันหอนขึ้นมาเมื่อไหร่ก็รู้ตามสัญญาความจำลูกมีปัญญาความจำหรือปริยัติลูกบัญญัติรู้เออนี่เสียงหมาเห่าเออนี่เสียงหมาหอนรู้แต่คุณไม่ได้ความเป็นเสียงหมาเห่าคุณไม่ได้ความเป็นเสียงหมาหอนคุณไม่ได้ฝึกตนเลยคุณไม่เป็นหมาเลยแม้แต่ส่วนของเสียงหมาเห่าหมาหอนพยายามฟังดีๆนะนี่อธิบายลงไปในเรื่องง่ายๆและเรื่องต่ำทีนี้คุณจะมาเป็นพระอริยะไม่ใช่เป็นหมาล่ะ อธิบายไปเถอะเนี่ยอย่างนี้นะเราเป็นแล้วนำเหมือนเรานี่เป็นหมาแล้วเราถึงเวลาเขาแล้วก็เห่าถึงเวลาหอนหอนหรือเวลาเดินเหมือนหมาแล้วก็เดินอยู่อย่างหมาเราเป็นพระอริยะแล้วเรามีของดีแล้วเรามีศีลเรามีเหมือนเมื่อวานนี้นะทำเรามีสีแล้วเรามีพหุสัจจะแล้วเรามีกัลยาณมิตรแล้วเราทุกอย่างเลยที่เป็นที่พึ่งอันดีงามและเราก็มีอยู่เป็นอยู่แล้วเราก็มาอธิบายว่ามันดียังไงมีลักษณะยังไงรายละเอียดตั้งแต่รูปหยาบไปจนกระทั่งถึงนามธรรมเราจะฝึกปรือและอธิบายให้ฟังคุณก็ฟังเหมือนกับคุณได้ยินเสียง เธอก็เข้าใจคุณเข้าใจฉันเดียวกันเลยเสร็จแล้วคุณก็ไม่ได้ยินดีคุณฟังแล้วคุณก็เข้าใจแล้วก็พอแล้วก็เลิกเพราะจุดฟังแล้วก็เลิกก็เหมือนกับเสียงหมาหอนแล้วก็ปล่อยแล้วไม่ได้ยึดถือไม่ได้ติดใจไม่ได้มีฉันทะไม่ได้มีวิริยะพวกคุณไม่ฝึกเลยไม่ได้ฝึกความเป็นพระคุณจะมาเป็นพระเป็นผู้ที่เจริญเป็นอริยบุคคลคุณว่างั้นนะคุณขี้หลอกมาแล้วคุณก็มาปลอมแปลงอาศัยอยู่อาศัยกินหมกหมักสูตรผสมเปอร์เซียไม่ว่าไปเถอะยังไงคุณก็ไม่มีสักบาทเลยไม่มีฉันทะไม่มีวิริยะไม่เคยเปลี่ยนที่จะทำเอาทำให้เป็นบ้างฟังเรื่องเรื่องลับตาได้ยิ่ง มี Siri ไม่มีโอตตัปปะอะไรทั้งนั้นก็ไม่ได้อะไรเลยไม่ได้เอาใจใส่เลยคุณไม่มีวิมังสาสักนิดหน่อยไม่มีความพัฒนาไม่มีความเจริญไม่มีความกระตือรือร้นไม่เจริญหรอกเมื่อไหร่เมื่อไหร่มันก็ไม่ได้แต่ถ้าคุณพอใจยินดีมีฉันทะยินดีจริงๆพอใจศรัทธาเข้าใจเลื่อมใสซาบซึ้งซาบซึ้งมากคุณก็จะยิ่งมีวิริยะเพิ่มขึ้นพอวิริยะเพิ่มแล้วยิ่งคุณช่วยตัวเองให้เอาใจใส่ใจมีเท่าไหร่จิตมีเท่าไหร่วิญญาณมีเท่าไหร่คุณก็ใส่ใจสอดส่องคอยหาแง่หาทางคอยหาจังหวะที่คุณจะพยายามตามความเป็นพระแม้แต่ตัวเองแล้วก็ดูตัวเอง ตัวเองคนเดียวมีคำกริยาที่ท่านเป็นเราก็เข้าใจเราก็ทราบซึ้งว่าดียินดีรู้ดีเห็นดีเข้าใจดีเราอยากได้ดีอันนี้ด้วยคุณก็พากเพียรทำตนขึ้นไปเรื่อยเสมอเรื่อยๆเลื่อนฐานะขนาดนั้นมันยังไม่ใช่ง่ายเลยยกฐานะของตัวเองลั่นร่วมฐานะของตัวเองตามที่เขาเป็นเขามีพยายามทำให้เหมือนเราฟังเราพระพุทธเจ้าเป็นอย่างนั้นแล้วก็อยากเป็นอยากเป็นเราเลื่อนมันยังไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้าง่ายๆมันยังไม่เหมือนพระพุทธเจ้าง่ายๆเลยแต่คุณจะได้เพราะฉะนั้นอิทธิบาทนี้จึงเป็นแรงเลื่อนเป็นแรงหนุนที่แท้จริงคุณมีเท่าไหร่คุณมีน้อยไม่ได้เรื่องเลยขนาดมีมากมากพยายามให้ไม่มีมากๆ มันก็ยังไม่ง่ายมันก็ยังไม่ง่ายเพราะฉะนั้นถ้าจะยิ่งเราไม่มีมากยิ่งเรามีน้อยหรือไม่ปลดปล่อยไอ้ของเดิมที่เราเคยเป็นเคยติดเลยและไม่รู้ตัวเลยก็ไม่ต้องเป็นอันได้ขยับเขยื้อนอะไรพูดอย่างนี้พวกคุณต้องรู้ตัวและต้องปล่อยวางให้ที่ตัวเราเองเราเคยเราแม้จะเอาแต่อย่างที่เก่าๆอย่างที่เราเป็นเลิกกฎแล้วเรามาเปลี่ยนให้รู้ตัวรู้ตัวแล้วขณะใดๆก็เปลี่ยนมันแม้ขณะปัจจุบันนี้ก็ให้รู้ตัวรู้แล้วก็ไม่เป็นอย่างที่เราเห็นแล้วเข้าใจแล้วดีแล้วขยับขยับมีอธิบาย ฉันทานในสิ่งที่ควรฉันท่ายินดีในสิ่งที่ควรยินดีทุกวิริยะหมดตายแก่กรรมก็ดีวจีกรรมก็ดีมโนก็ดีทำใจนี่แหละสำคัญตัวสำคัญพอใจนี่มันจะพามาในขณะนี้แม้แต่คนมานั่งเนี่ยนั่งอยู่ที่นี่เนี่ยคุณนั่งแล้วขณะนี้ทุกคนนั่งอย่างไรดีที่สุดทุกคนได้ฟังมาแล้วเข้าใจแล้วนั่งธรรมดาเรียบร้อยนั่งแต่งกายตรงนี้ไปเรียกว่าทรงเรียบร้อยวาจาคุณไม่พูดถูกแล้วตอนนี้คุณไม่ต้องพูดแข่งสัญญากำหนดหมายกันเหตุผลเข้าใจแล้วไม่ต้องพูดแข่งคุณก็นั่งฟัง ฟังอย่างใส่ใจถ้าคุณฟังยังใส่ใจดีนะดีกว่าฟังอย่างไม่ใส่ใจมีทั้งรูปใส่ใจสัมผัสได้ง่ายเห็นไม่น่าอายตรงไหนเลยทุกคนก็ยินดีซ้อนด้วยซ้ำทุกคนจะพอใจด้วยซ้ำว่าแหมคนนี้ตั้งใจฟังดีจังคนนี้ใส่ใจดีจังเลยสายตาก็รับรู้ก็รับเพราะแทนที่จะเอาตาไปอื่นเอาตาไปไม่ใช้หรือใช้ไปอื่นก็เอาตามมาใช้ในทางรับฟังรับธรรมะตาก็เหมือนกับรินรับด้วยหูก็รับจริงๆนะได้ยินชัดดีเปิดหูด้วยเอียงหูหรือว่าใส่ใจปลาก็ใส่ใจหูก็ใส่ใจกายเห็นเลยว่าลักษณะของการ ตั้งหน้าขอรับทวารใดจะรับได้จมูกกับลิ้นมันไม่ต้องรับมันก็ไม่ต้องรับมันก็อยู่อย่างนั้นแหละไปตามสภาพลูกของมันรับอย่างจริงมีอากัปกิริยาที่ยินดีกับกิริยาที่รับเต็มมันน่าดีกว่าไหมมันควรดีกว่าไหมคุณเห็นว่าดีกว่าไหมถ้าคุณเห็นคุณก็ทำพยายามทำถ้าคุณยินดีจริงคุณก็ยินดีคุณก็ทำถ้าคุณมีวิริยะคุณก็ทำตามวิริยะความเอาใจใส่มีอีกก็เอาใจใส่ที่จะทำอย่างนั้นเออบางคนได้พยายามที่จะทำที่จะเอาใจใส่ที่จะวิริยะแต่เห็นชัด กิเลสมันมากยกตัวอย่างกิเลสผีที่อเมริกานี่มันดึงเข้าไปก็พยายามไม่เอานะไม่เห็นเลยว่าเป็นงานชักกะเย่อเห็นว่าเป็นงานชักกะเย่อเราก็รู้ว่าเออหงอนนี่มันเลี้ยงผีไว้ใกล้ตัวอยู่ผีมันอยู่ใกล้จริงๆมันดึงเข้าไปต่อหน้าต่อตาก็รู้นะตัวลักษณะของตัวต่อสู้ที่จะไม่ให้ผีดึงไปก็เห็นก็รู้ความพยายามวิริยะเห็นวิริยะอ่านได้นะแล้วอาตมามองนี่รู้ว่ามองได้แต่คนนี้ไม่ได้ยากอย่างนี้อย่างนี้คนนี้ไม่คนนี้วิริยะแต่ก็มีมานะก็รู้ วิริยะแต่ก็มีมานะมีการกลบเกลื่อนมีการแฝงด้วยกิริยามีการทำอย่างโน้นอย่างนี้ซ้อนทับซ้อนอยู่เชิงชั้นอะไรก็ได้อยู่ก็รู้ดูท่าทีดูก็รู้คนนี้ชื่อคนนี้ไม่สู้หรอกคนนี้มีเลขมีเหลี่ยมมีเลขมีเชิงชั้นมีเงินอย่างนี้ไม่ตรงทำท่าที่กลืนทำอย่างนู้นอย่างนี้อะไรก็ได้ก็รู้หลายระดับในพวกเราเนี่ยเพราะฉะนั้นจะรู้จักจากแม้แต่รูปสัมผัสไม่รู้เสียงอธิบายเชิงมากวันนี้เหลี่ยมมากคน โดยความซื่อทั้งตัวเองที่คบคุณแล้วคนที่เป็นตัวตรงไม่มีไอ้เนี่ยยิ่งทำมาก็รู้ว่าไม่มีคราวนี้ยังมีอยู่ตอนนี้ปลดปล่อยไปบ้างตอนนี้ลดน้อยลงก็รู้แต่มันพูดไม่ไหวหรอกอธิบายไม่ได้แจกแจงไม่ไหวแต่ละคนแต่ละคนแล้วก็ไม่ได้จับมาเทียบกันเพื่อที่จะอธิบายคุณฟังด้วยเข้าใจว่าคนนี้มากกว่าคนนี้คนนี้น้อยกว่าคนนี้อย่างนี้อย่างนี้มันมีสลับซับซ้อนมีต้องมีรูปกี่แบบกี่อย่างกี่อันบางอย่างมันเทียบกันก็ไม่รู้เรื่องเพราะว่ามันคนละมุมคนละแง่คนละเหลี่ยมคนหนึ่งไม่มีเลยเรียนอย่างนี้ไม่มีเลยแต่คนนั้นมีถนัดฉันด้วยอย่างเงี้ยมันไกลกันคนละอย่างเอามาเทียบกันไม่ไหวมันก็มีความจริงเมื่อ รู้ความจริงแล้วเข้าใจแล้วแม่กายกรรมวจีกรรมมาจากมโนกรรมอย่างนั้นอย่างนี้จิตใจยังมีอะไรแต่ยังไงมันก็จะผลักดันออกมาให้เป็นที่มีอยู่อย่างนั้นก็รู้ก็เห็นสัมผัสอยู่ก็รู้พอก่อน