131006 ประกายธรรม 10 เมื่อใด คนจึงจะเป็นผู้มีประโยชน์อย่างแท้จริง บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์.pdf

ห น้า 1 ประกายธรรม เรองที 10. "เมือใด คนจึงจะเปนผู้มีประโยชน์อย่างแท้จรง" 6 ตุลาคม 2513 สมมุติ คนเช่นหมาไม่มีเจ้าของ เทียวเร่ร่อน หากินไปมือ ๆ วัน ๆ มันจะ ขยัน และรู้ว่าชีวตคืออะไร ? แต่ถ้า มันเกิดมีคนรับอุปการะเลียงดู เปนหมาในบ้าน มันก็จะกลายเปน หมาหมดค่า ไม่รู้ว่า ชีวตคืออะไร? มันจะมีชีวตอยู่เพียงช่วยเจ้าของ ประจบ เจ้าของ เพือเจ้าของจะได้รัก จะได้ขุนอาหารให้ดี ๆ จะได้ความรักจากเจ้าของ มาก ๆ จะได้ยศเมือซือสัตย์ และเห่าดี หรอดุ จะได้สรรเสรญเมือทําตนให้แสนรู้ คนอืน โลกอืนเปนศัตรูหมด ใคร ๆ ก็ไม่สําคัญเท่าเจ้าของ มันจึงหลงยึดเจ้าของ เปนนายแห่งมัน กลายเปนผู้เต็มไปด้วยความหลง หมดบรสุทธิ คน ก็เช่นกัน ถ้าจิตหลงว่า ร่างกายนีเปนนาย ก็จะเปรยบได้กับหมาหลง เจ้าของ 131006 ประกายธรรม 10 "เมือใด คนจึงจะเปนผู้มีประโยชน์อย่างแท้จรง" บทความโดย พ่อท่าน สมณะโพธิรักษ์ ห น้า 2 ถ้ายังเปนหมาไม่มีเจ้าของ มันจะไม่หลงและจะไม่ยึดอะไร มีชีวตเพียงวัน ๆ ไป หากินใส่ปากใส่ท้อง อิมแล้วก็พอ ไม่ต้องทําตัวเองเพือประจบประแจงให้ใคร รัก ไม่มีห่วง ชีวตจะอยู่ก็เพียงอาหารเท่านันเปนสําคัญ และสักแต่ว่า อาหาร ด้วย ไม่เลือกรูป เลือกกลิน เลือกรส ไม่เหมือนหมาทีคนเลียง ซึงได้รับการขุน ดี ๆ เข้า ก็จะเลือกกินแม้อาหาร หมาไม่มีเจ้าของ จะเต็มไปด้วยอิสระ ไม่มีภาระหน้าทีใด ๆ และจะไม่ทํา อะไรเพือเห็นแก่อะไร มันจะไม่โลภ มันจะไม่ดุ (โกรธ) มันจะไม่หลงในรูป ในรส ในกลิน ในเสียง ในสัมผัส มันจะไม่อนาทรในการมุ่งอาศัย หรอยึดอะไรให้เปน เครองช่วยตนมากนัก หนาวหรอร้อน อ่อนหรอแข็ง ยุงจะกัด หมัดจะกิน มันก็ จะไม่ลําบาก หรอมากเรองเหมือนหมาเลียง และจะไม่ตายง่าย ๆ ด้วย "คนผู้หลงร่างกายของตน หรอหลงว่าตนมีชีวต" ก็เช่นกัน จะต้องหาทุก สิงมาให้ตน แต่จะไม