200507-078 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน078-พ่อท่าน-สันติอโศก-พ053.txt

ะไม่รับจะไม่รับทำพระพุทธเจ้าจะต้องมาแสดงความสามารถเข้ามาพระเจ้าเพียงเราเป็นพระพุทธเจ้าจริงๆนะเราตรัสรู้นะอย่างโน้นอย่างนี้อะไรต่างๆนานาพยายามแสดงเหตุผลต่างๆเพื่อให้ 5 คนที่ต้องหยุด ปฏิเสธซะก่อนต้องรับว่าเราดีอย่างนั้นอย่างนี้เขาตั้งใจที่จะรับซะก่อนจนพอแสดงสภาพอะไรหลายๆอย่างจน 5 รูปนั้นพอจะเชื่อพอจะยอมรับแล้วพระเจ้าก็แสดงธรรมแสดงธรรมก็ไม่ใช่ว่าแสดงรับไปเลยก็พยายามแจกแจงจนไปเป็นไปได้ถ้ามาถ้าติดตั้งใจรับปัจจัยก็คือผู้ที่มาบวชเพื่อความแสวงหาทางพ้นก็ยังใช้เวลากันตั้งนานผลัดกันสอนไปมาพระพุทธเจ้า อยู่ผู้ที่ไปที่มาเนี่ยสอนจะตัดเปลี่ยนเวียนไปมากอันนี้ด้วยเนื้อเรื่องที่สอนเราก็รู้ๆกันอยู่แล้วที่ตั้งข้อสังเกตเมื่อกี้นี้ตั้งข้อสังเกตให้เห็นว่าของดีจริงไงการมีของดีจริงหรือเป็นคนที่ดีจริงก็ไม่ใช่ว่าไปถึงที่ไหนเขาก็เห็นว่าเป็นคนดีจริงเลยรับเลยไม่ใช่แท้จริงแล้วแต่ปฏิเสธเลยด้วยซ้ำไปแต่ที่ตั้งข้อสังเกตพระพุทธเจ้าเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเขาเห็นด้วยรูปกายเศรษฐกิจอย่าง มากที่สุดก็ว่าจะดีแต่เขาก็เห็นไม่เห็นก็ดีแม่บอกด้วยภาษาบอกตรงๆจริงใจไม่ต้องรอไม่ต้องลดเลี้ยวอะไรเขาก็ยังจะปฏิเสธจะไม่รับจะไม่เอาทั้งๆที่เขาควรเอาแล้วก็จะต้องเอานั่นแหละอย่าคิดดูดีๆถ้าเราเข้าใจจุดนี้ของเขาเสมอพระพุทธเจ้าเราจะเข้าใจเราเหมือนกันเราเองเนี่ยมีสิ่งที่ดีอันนั้นแล้วเอาไปให้คนหรือคนก็ต้องผลักดันเขาจะปฏิเสธเหมือนกันเขาจะไม่เอาทั้งๆที่ ควรจะเอาเป็นของประเสริฐเขาจะไม่เอาเพราะความรู้สึกของคนนั้นเป็นความรู้สึกของมารครอบงำแต่ความรู้สึกของชาวโลกได้เห็นสิ่งที่ไม่ดีเป็นดีถูกปรับความคิดถูกปรับความคิดถูกมอมเมาถูกครอบงำไว้ด้วยความรู้สึกกลับกันที่เป็นผู้ที่ไม่สามารถที่จะรับอันนี้ได้ง่ายๆจะปฏิเสธเพราะฉะนั้นการที่จะสอนคนหรือจะให้คนรับว่าเราเป็นอย่างนั้นหรือจะให้คนเขารับฟังเราโดยดุษณี ด้วยเห็นด้วยโดยเข้าใจตามที่เราเข้าใจจึงไม่ใช่ของง่ายเมื่อเราเข้าใจอย่างนี้เห็นอย่างนี้แล้วเราจึงจะเข้าใจว่าเป็นความจริงอย่างหนึ่งในการที่เราจะไปสอนธรรมะหรือในการที่เราจะให้คนอื่นเขายอมรับเราว่าเราเป็นคนในสังคมคนในหมู่กลุ่มเป็นคนที่ประเสริฐหรือเป็นคนที่น่าทึ่งน่าเอายาถึงยากเขาจะมองเหยียดฉันด้วยซ้ำไปว่าเราไม่ใช่คนอย่างที่เขาเป็นแล้วก็จริงเราไม่ใช่คนที่เขาเก่งจริงแล้วเขาก็จะเห็นว่านี่ไม่น่ารักซะก่อนเป็นแน่ๆเพราะฉะนั้น ใครไม่รู้ความจริงข้อนี้ทนไม่ได้เธอไม่ได้ถ้าเราบอกให้มันเป็นอย่างนี้สิมันมีกิริยาอย่างนี้มีการทรงอยู่อย่างนี้มีการกินการอยู่กันไปกันมากลายเป็นอย่างนี้พอมาถามเขาแล้วเป็นอย่างนั้นแล้วเข้าไปเดินไปหาสังคมเขาจะบอกว่าเออมีคนบ้าไอ้นี่คนไม่ใช่คนกับเรามันเป็นสภาพอย่างนี้จริงๆถ้าใครไม่มั่นคงใครไม่แน่ใจว่าสภาพที่เราได้เป็นไม่มีนั้นเป็นสภาพที่เขาจะต้องรู้สึกอย่างนั้นจริงคนนั้นก็จะออกท้อแท้หรือมันจะออกลำบากใจถ้าทำยังไงเราจะต้องโดดเดี่ยวหรือจะต้อง แต่ถ้าคนนั้นเข้าใจแล้วว่าถึงเขาจะไม่ให้เราพึ่งเราก็มีที่พึ่งของเราเราก็สบายแล้วก็อิสระสะดวกง่ายด้วยเพราะเราเข้าใจสภาพที่เป็นเรามีเราได้เราไม่ต้องทุกข์ร้อนหรอกพ่อแม่เขาจะไม่รับพี่เขาจะรับเราก็อยู่ได้โดยสภาพที่เราเป็นอยู่แล้วจะอยู่ได้จริงๆถ้าคนที่มีที่พึ่งอย่างนี้แล้วคนนั้นก็จะไม่ว่าวันไม่สะท้อนสะพานเพื่อนมนุษย์อื่นก็จะปฏิเสธยังไงก็เฉยไม่ๆไม่ยุ่งไม่กลัวไม่หวั่นไหวเราจำไม่ได้ จะอธิบายให้เขาฟังด้วยว่าอย่างนี้แหละยอดสบายล่ะอย่างนี้แหละยอดดีล่ะอย่างนี้แหละเป็นจุดที่ควรจะเป็นหรอกคุณต่อไปก็จะพยายามสอนเค้าบอกเค้าช่วยเหลือเขามาถึงจะเป็นไปได้ความจริงมันเป็นอย่างนั้นถึงจะเป็นจริงและความจริงอันนี้เราจะคืบคลานสอนเกี่ยวข้องจึงจูงใจคนอื่นเห็นด้วยเจ้าคนอื่นมาเป็นตามแล้วก็ถึงจะค่อยๆมีก็มีเหล่ามีหมู่มีกลุ่มมีสภาพอย่างนี้เข้าไปแล้วก็จะยืนยันยืนยันความจริงไปเรื่อยๆอย่างแท้จริงเพราะมันเบามันง่ายมันว่ามันอิสระมันจะดูออกมันหมดเหนื่อยหมดเหนื่อยที่จะต้องไปแสวงหามาเสพมาทำลาย [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ก็ยังเป็นจริงถ้ายุบตัวเป็นทองแล้วถ้ายุบตัวเป็นยอดเพชรแล้วเดินเข้าไปสู่หมู่คนคนน่าจะเห็นว่าก้อนเพชรและรีบรับกลับไม่เป็นอย่างนั้นหรอกกลับถูกต่อต้านกลับถูกไม่รับเดี๋ยวนี้เป็นตัวอย่างเป็นตัวอย่างและเราก็จะเป็นอย่างนั้นก็เห็นอย่างนั้นจริงๆจะเจอสภาพอย่างนั้นเพราะความรู้สึกของคนมันเป็นจริงคนทั่วๆไปในโลกเขาก็รู้สึกอยากรู้สึกใครจะไม่รู้สึกอย่างที่เราเองเป็นคนที่เหมือนคนไม่เต็มๆเขาจะเห็นเป็นอย่างนั้นเราไม่เต็มหนึ่งเขาเพราะว่าเราลาออกแล้วรับเรื่องออกแล้วเราจะไปเซ็นยังไงเขาเต็มไปด้วยขี้ขยะ เต็มไปด้วยอะไรก็ไม่รู้เธอฉลาดมากมายและเขาเองก็ไม่เห็นว่าเราเป็นบ้าหอบบางอย่างเขาก็เห็นเรามันล่อนจ้อนเกลี้ยงจืดๆน้อยๆเล็กๆไม่มอมแมมไม่เลอะเทอะไม่หอบหวงไม่หาถามไม่กระปุกกระปุกปุ๋ยเหมือนเขาไม่เหมือนเขาเขาก็ว่าเราเป็นคนอะไรเนี่ยมันหมดไปแล้วมันยังไงเขาก็จะรู้สึกยังไงจริงๆเพราะเราถอดออกเรื่องออกปล่อยออกปลดออกคำว่าออกนี่ฟังให้ดีๆนะนอกจากรูปกระทำที่เป็นแม้แต่เครื่องพ่ออยู่เป็นเสื้อผ้าหน้าแพ้เครื่องประดับประดาเรื่องพ่อเครื่องหุ้มอะไรเนี่ยคุณกดไปออกเป็นจุดๆง่ายๆน้อยๆ ยังมีอื่นอีกที่คุณปลดปล่อยออกแม้แต่กิริยากายเคยแม้ประดิดประดอยด้วยท่าทางจริตจะกล้าในวันนี้เราก็ปลดออกแล้วไม่มีอย่างชาวโลกเขาอีกการจะไปหวือหวาวุ่นวายวี้ดวายจะสู้งูกับเขาอีกเราก็ไม่มีอีกแม้แต่จะแสดงอารมณ์ที่จะต้องครอบคลุมเต็มพอแตกครับขึ้นปุ๊บมันอย่างที่เขาเป็นเราก็ไม่มีอีกมันลดลงลดลงน้อยแต่มันไม่ติดแตะมันก็ไม่ต้องบอกอะไรไม่ดีไม่ดีอะไรเงี้ยเนี่ยมันลดน้อยออกปลดออกเลือดออกมากยิ่งมากยิ่งจะแปลกกับเขาหรือเราถ้าสมมุติว่าเราเข้าใจดีว่าการปลดปล่อยออกนี่แหละเราปลดปล่อยออกดีแล้วจริงแล้วเบาแล้ว ได้แล้วชีวิตเราก็ส่งชีวิตไปได้อย่างดีมีกำลังกายมีสรีระมีปัญญามีความนึกคิดอย่างดีได้อยู่อย่างเก่าจะดีกว่าเก่าด้วยจะเห็นอะไรกว้างขวางเห็นโลกทัศน์เทวทัตที่กว้างขึ้นด้วยปัญญาสายโปร่งโทรศัพท์จะทำมันเป็นจริงจิตมันไม่พูดผิดมันไม่มีอะไรถ่วงมันก็มีกำลังเต็มคิดอะไรมันไม่มีอะไรมาบ่นมามองเพื่อนชีวิตเราก็จะเข้าใจแล้วเราก็จะอยู่ได้ถ้าเราเห็นสัจจะอันนี้แต่ถ้าเราไม่เสียใจเพราะหลุดออกเขาก็ทักไปหลุดไปแล้วนั่นอะไร มีอะไรเนี่ยเป็นคนบ้าๆไม่เต็มไม่เต็มเขาน่ะมันไม่ใช่เต็มธรรมดาหรอกเขามันล้นแบกหามเป็นบ้าหอบฟางก็เยอะขยะเต็มไปหมดแล้วเขาไม่รู้ว่าเขาน่ะเขาไม่รู้ว่าเขายุ่งที่สุดยุ่งเหมือนคนที่มีอะไรเต็มไปหมดแล้วเหมือนกับคนขับรถขับเคลื่อนอะไรที่มีปุ่มที่จะต้องบุญต้องคอยระวังกลุ่มทุกอย่างเลยจะต้องกดปุ่มนึกว่าจะต้องทำอะไรกับมันจุ่มที่สุดแต่เขาไม่รู้ว่าเขาเยอะแยะอย่างงั้นเราไปเจอกับเขาเข้าไปเทียบเคียงกับคร่าวๆเขาก็จะเห็นเห็นได้คนเห็นได้ก็เป็นสภาพว่าเราเทียบเขาแล้วมันน้อยมันสงบเสงี่ยมจืดจางง่ายๆ แต่เขาจะเห็นว่าเรากลับไม่เหมือนคนเพราะคนมันต้องวุ่นๆไม่ต้องเหมือนฉันสิฉันยังวุ่นๆจะต้องทำอะไรอีกเยอะสิต้องตอบต้องหาแม้แต่อะไรต้องพ่อต้องทาต้องแดกต้องยุ่งตรงรุ่นอะไรเยอะแยะเนี่ยต้องอย่างฉันสิถ้าอย่างนั้นไม่ใช่เหมือนฉันแล้วไม่ใช่คนไม่ใช่คนเหมือนคนอีกเยอะๆที่เขาเป็นต้องบอกลาออกเยอะขอบสรรเสริญหอบสุขที่ประกอบไปด้วยองค์ประกอบไม่รู้อะไรบ้างอย่างนี้ก็จะส่งทีนี้ก็จะสูงกว่านี้ก็จะส่งจะต้องแสวงหามาให้ได้จะต้องเอาๆๆๆเอ้ามันก็ไม่ได้อยู่จริงด้วยแต่เขาก็จะต้องมาเอาแสวงหาเด็กเหนื่อยนึกถึงมันเป็นสิ่งที่ถาวรเป็นสิ่งที่ควรจะต้องดิ้นรนหา ดิ้นรนเอามาให้ได้เขาจะอยู่อย่างนั้นแต่เรารถออกมาได้แล้วก็จะเห็นจริงจึงจะยืนยันจึงจะถูกเขาทวงยังไงก็ไม่เวียนกลับถูกเขามาทำวิธียั่วเย้าแหย่ยุบให้เรานึกรังเกียจสิ่งที่เราสภาพที่เราเป็นอยู่กลับไปเป็นสภาพที่เขาเป็นอย่างที่เราเคยเป็นแต่ก่อนนี้ถ้าไม่แน่จริงถ้าไม่มั่นคงนะเปลี่ยนกลับไปเป็นเขาอีกไม่ได้ทนไม่ได้มันยังว่ายังไม่เที่ยงยังไม่เกิดสัจจะที่แทงทะลุในใจถ้าเกิดสัจจะที่แล้วแทงทะลุในใจแล้วก็ใครจะ แหย่เขาจะมาดูดดึงด้วยแรงดูดขึ้นมาเราคนเดียวแต่แรงโลกอีกตั้งล้านมันดูดแล้วให้ไปเป็นอย่างเขาอีกก็ไม่ไปเราไม่ไปหาเขาไม่ไปหรอกมันเป็นอย่างนั้นไม่เห็นอย่างนั้นจริงๆผมไม่ไปอ่ะคุณเองคุณคิดของคุณคุณเองคุณเชื่อของคุณคุณเองคุณเห็นของคุณผมไม่ไปโลกจะเอาเหล้ามาล่อดูเสร็จแล้วจะเอายอดมาล่อตูดให้แรงเพื่อไปทำอะไรเราจะรู้มันจะเข้าใจถ้าเราจะรู้ว่าเราจะไปออกสลากรัฐบาล ถ้าสรรเสริญเป็นแบบโล่งๆมาหลอกสวยจริงเราไม่สวยเป็นคนตาถั่วว่าเราสวยเราไม่ได้สวยอย่างโลกเขาหมายเราสวยเรางามเราหอมหอมอะไรเรานี่แหละแสนเหม็นเพราะว่าเราไม่ได้ใช้เครื่องดับกลิ่นทางโลกก็ใช้น้ำหอมน้ำอบแล้วก็ใช้เครื่องอบติดกลิ่นอีกชนิดหนึ่งมาออกไปกันปรับเปลี่ยนแต่เราไม่ได้ใช้แล้วเราได้ตัวแทนของเหม็นเหม็นเหม็นบ่อยเพราะเราจะมาบอกว่าเราหอมแบบนี้นะได้รูปธรรมดาไม่หอมถ้าเราจะหอมก็หอมคุณธรรมอีกสิ่งหนึ่ง อาการที่กัดกันกับโรคถ้าอย่างนั้นถือว่าของหอมเราจะหอมอย่างนั้นถ้าจะหอมได้กลิ่นด้วยรสไม่งามเรามีขีดขยะอะไรมากมายเขยิบขยะแม้จะเขยิบขยะอย่างที่ว่าเมื่อกี้นี้คือใครเป็นได้ง่ายเพราะเราคลุกคลีเราไม่เลือกสถานที่ที่ต้องทำล้อหุ้มกันไม่ใช่ชาวโลกก็มีพลาดกันเหมือนกันแดดกันลมกันฝุ่นกันอะไรต่างๆนานาเราไม่มีพิถีพิถันถึงขนาดนั้นเรานั่งการบินตามไม้ตามยากทุกคนที่ดินอะไรง่ายด้วยซ้ำไปเราจะมีความกระหม่อมมากมายด้วยซ้ำไปมันจะมาบอกเราสวยงามเราหอม อร่อยอะไรต่างๆไม่เหมือนใครจะมาแกล้งชมอย่างนั้นเราไม่มีถ้าไม่มีสิ่งนั้นหรือไม่ตรงแต่ถ้าจะชมตามคุณธรรมเราเป็นคนไม่โลภไม่โกรธเป็นคนใจเย็นเป็นคนเอื้อเฟื้อเกื้อกูลเป็นคนที่ไม่เห็นแก่ตัวเป็นคนที่ก่อประโยชน์สร้างประโยชน์ให้แก่โลกเขาอยู่อย่างจริงทำโดยเรียกว่าไม่คิดเห็นแก่ได้เปรียบเทียบกับตัวขาดทุนทำให้แก่โลกเขาก็ได้มากๆมากๆด้วยตัวเองไม่สะสมไว้อะไรเหมือนชาวโลกเขาก็ชมว่าโอ้อยู่ได้ดีน้องเก่งน้องมันก็เป็นความจริงฉันเกิดอย่างนี้มันก็เป็นความจริงเรามีจริงไหมถ้ามีจริงเป็นจริงถ้าพระสรรเสริญแบบชาวโลกโลกอย่างโล่งๆแล้วมีไม่จริงก็ไม่รู้มีจริงแต่เขาจะเสริม ช่างทำถูกต้องแล้วจริงแล้วก็มีจริงของคุณจะถูกคบกับผมคุณจะได้รับการเยินยอและคุณจะได้รับสิ่งนี้คุณครูใจไหมเท่านั้นเองถ้าคุณหลงปู่ใจดีใจจิตใจอีกคุณซวยอีกเป็นอัตภาพแล้วจะทำเพื่อแลกสรรเสริญมันยังไม่หมดการแลกเปลี่ยนยังไม่สูญยังไม่ถึงจะตายยังไม่ทำสิ่งนั้นเพื่อสิ่งนั้นโดยตรงของมันมันจะมีของแลกถ้าเผื่อว่าอยากได้อะไรแลกอะไรก็ได้สรรเสริญเป็นจริงคุณอยากจะติดใจถ้าจิตใจเราไปเดี๋ยวก็ต้องอยากได้ขึ้นมาพยายามได้อะไรมาก่อน แลกเปลี่ยนมีเชื้อเพื่อแม้แต่ที่สุขที่สุดความสุขสุขก็หลงใคร่อยากซุปเปอร์เห็นว่าอย่างนี้ทำแล้วอร่อยใจรูปอย่างนี้แหมสมใจอร่อยใจรสอย่างนี้กลิ่นอย่างนี้สมใจอร่อยใจแต่ติดใจอีกก็ระวังเพราะเราไม่ได้ทำเพื่อมาสนใจเราเราทำเพื่อให้มันเหมาะกับโลกเขาโลกเขาต้องใช้คำนี้ปรุงให้เขาไว้ก่อนเพื่อที่จะให้เขาเอาสิ่งที่เป็นสาระในนี้เราก็ปรุงสิ่งนั้นลงไปพอสมควรอย่าไปให้มันจับก้านกว่าโลกก็เป็นอันขาดโลกกับผู้จัดการมากปรับปรุงไม่จัดการข่าวและไม่เท่าเราก็จะต้อง รถลงมาด้วยถ้าสมมุติว่าคนกลุ่มนี้คนคนนี้ถ้าคุณไม่ฝืนลงมากดลงมาลดลงมาได้กว่าที่เคยปลูกให้เขาได้และเขาก็ยอมรับนั่นแหละคือความสำเร็จไม่ใช่ว่าลุงขนาดนี้ก็รับแล้วก็ติดใจวันหลังนี่คือนี่เค้าแรงยิ่งขึ้นสูงยิ่งขึ้นเขาจะยิ่งติดใจยิ่งขึ้นไอ้นี่เป็นเรื่องของโลกธรรมดารู้ไหมเขาแรงขนาดนี้สำหรับคนกลุ่มนี้สำหรับคนคนนี้เขาก็รับเพราะเราต้องลดการปรุงลงมาสำหรับคนกลุ่มนี้สำหรับคนคนนี้ให้น้อยลงเรื่อยๆนี่เราช่วยเขาแต่ทางโลกนั้นลงได้ขนาดนี้ก็ชื่นใจแล้วก็ยิ่งจะปรุงไม่จัดวันนี้เขาชื่นใจจริงๆแล้วก็ติดเป็นโรค คนนี้ก็ติดกรุงติดสังขารไม่มีจิ้งจกมีแต่บานเบิกมีแต่วิ่งเข้าไปหาความจัดจ้านหนักแรงต้องปรุงจากยิ่งขึ้นแม้แต่ทิศทางของไปทางโลกแล้วไม่มีวันจบการบานเบิกออกไปในวันศุกร์แต่ถ้าลดลงมาให้เขาไม่ติดกลุ่มลดความสูงน้อยลงน้อยลงน้อยลงมาด้วยทุกวันสุดท้ายจะจบเพราะสุดท้ายก็จะไม่ติดกลุ่มศูนย์ตามสภาพ 13 เป็นตามได้ก็จบมันมีที่จบอันนี้มีที่จอดสวนได้ยิ่งจัดการยิ่งมากๆๆนั่นคือความหลงทางของมนุษย์โลก ต้องการจะสอนหรือปรับปรุงให้แก่คนละอนุโลมอนุโลมลูกบ้างรถบ้างพิมพ์บ้างเสียงบ้างแล้วก็อนุโลมพอสมควรแต่ไม่ใช่ว่าจะให้หนักขึ้นมีขอบเขตและทำขนาดนี้สูงสุดก็กะไว้ถ้าเกินกว่านี้เราจะไม่อนุโลมกันพระอินทร์ลงก็จะมีคนติดมากขึ้นเพราะคนในโลกนี้มากถ้าอนุโลมกรุงไปขนาดนี้คนจะติดมากแล้วเราจะไหวมั้ยเค้าจะสอนไหวเราไหวไหมถ้าคุณก็ขนาดนี้คนติดมาเพิ่มขึ้นนะแต่อย่าเพิ่งปรุงเลยเดี๋ยวคนติดมาม่าและเราเองไม่มีกำลังพอเราก็จะไม่ทำถ้ากูบอกว่าช่วยกันได้เพราะข้อมือก็ลงมือทำ รุ่งอนุโลมได้ถ้ายังไม่เห็นควรจะอนุโลมยังไม่พอรับมึงอย่าเพิ่งอนุโลมมาจะฟังดูดีๆรีบหลักเกณฑ์ต่างๆที่เราต้องใช้เราจะช่วยเหลือโลกพระพุทธเจ้าสอนแต่แรกเคร่งตอนหลังๆก็อนุโลมมาสมัครงานจึงต้องมีระเบียบก่อนไปกันไว้เท่านั้นเองสุดท้ายก็มีเยอะแยะมากมายมีระเบียบการแล้วก็อันตรายจะเห็นได้ว่าจุ่มจานมากมายแล้วก็พระพุทธเจ้าไม่สอนคนเดียวคนอื่นสอนสอนคนหลายระดับมากระดับแล้วก็ไล่พวกนี้ขึ้นมาขึ้นมาขึ้นมาเข้มงวดงวดจะขึ้นมาไล่ขึ้นมามีแต่สภาพของบุคคลความไม่มีกลุ่มใหญ่ก็เป็นอำนาจวงกลมเล็กก็เป็นอำนาจแต่ว่าอำนาจ อย่างเล็กถ้ายิ่งใหญ่ก็ยังมีแรงดูดมากเราก็จะต้องรู้ความจริงทุกอย่างนี้เหมือนกันพระพุทธเจ้าได้สอนปัญจวัคคีย์เนี่ยนอกจากเอาชนะด้วยความสามารถให้เขายอมรับอะไรแล้วเนื้อหาสาระที่ท่านสอนก็สอนความจริงที่ตั้งใจว่าคิดอึดอัดหรือโยโย่พระพุทธเจ้าก็สอนอยู่อย่างละเอียดให้พระเจ้าก็คือรู้สึกว่าแตกต่างการศึกษาธิการอย่างไรถ้าอธิบายในเวลาเข้ามาจดไว้ในตำราเนี่ยก็จดไว้ด้วยหัวข้อเป็นส่วนใหญ่ไม่ได้เล่า เย็ดแรงมากครับก็เลยรู้แต่ว่าธัมมจักกัปปวัตตนสูตรสอนถึงความสุดโต่ง 2 ทางคือหลงไปยังโลกเขาเลยเป็นแบบวัตถุธรรมเกี่ยวกับการศึกษาและหลงไม่อยากมาทำมาทางจิตเรียกว่าอัตราการลำบากลำบนเพราะเป็นหลงผิดอยู่แต่ปัจจัยบางทีตะลอนตะลอนอยู่ในป่าลำบากลำบนอยู่โดยการอยู่อย่างนั้นน่ะต้องทุกข์ร้อนลำบากตำบลเพราะว่าเขาน่าจะมีเครื่องผ่อนแรงบ้างเขาน่าจะได้พักบ้างก็น่าจะได้ส่วนที่มันประกอบด้วยจิตใจที่จะได้หยุดหยุดแสวงหา ก็ยังเหน็ดเหนื่อยแสวงหาอยู่นั่นแหละโดยเฉพาะแม้แต่ตอนอยู่ในป่าจริงๆมันก็ไม่ใช่ตัวหนักหนาเหน็ดเหนื่อยแท้หรอกมันไปกินแล้วมันทะหรือมันเป็นความเหน็ดเหนื่อยนักหนาก็จงจิตใจมันยังกำลังแสวงหาอยู่เลยว่ามันอยู่ตรงไหนที่จบมันอยู่ตรงไหนที่สุดอะไรคือความจบมันรู้จบไม่ได้มันรู้ขั้นตอนไม่ได้พระพุทธเจ้าจึงต้องมาไล่ให้รู้ขั้นตอนการเป็นอย่างนั้นนะการเป็นอย่างนั้นขั้นตอนไล่มาจนกระทั่งเป็นโสดาสกิทาอนาคต ไม่ต้องช้าหรอกเพราะว่าเขาไม่ได้ติดวัตถุโลกแต่ก็เล่าให้ฟังเป็นตามสถานการณ์พอสมควรเพราะเล่าให้ฟังแล้วเข้าใจแล้วก็ทีนี้มันเหลืออัดอัตราเป็นสิ่งที่ปั้นอยู่ในจิตยึดอยู่ในจิตเป็นอุปทานต่างๆเยอะแยะพระพุทธเจ้าทรงบัญญัติล้างสิ่งที่หลงวนเวียนเหน็ดเหนื่อยอยู่กับสภาพอากาศให้มั่นใจว่ามีฟังแล้วฟังเราเนี่ยท่านก็บอกว่าเราก็เที่ยวบิณฑบาตมาเลี้ยงกันแล้วก็อบรมกันซ้อนกันพูดแล้วพูดเล่าเหมือนกับผมพูดกับพวก อธิบายกับพวกคุณแม่ด้านอัตราผมก็พูดแล้วพูดเหล่าอัตภาพต่างๆหลงเพราะว่าปัญหาต่างๆหลงผลักดันมากไปเป็นวิภาวะบ้างหลงคุณธรรมชั้นสูงเป็นวิภาวะมั่งลงสภาพจิตที่ละเอียดบ้างผมก็พยายามอธิบายผลแล้วบ่นอีกก็สู่พวกคุณฟังเมื่อพวกคุณได้ปฏิบัติมาตั้งแต่เป็นฆราวาสหรือก่อนจะมาบวชตามหลักเกณฑ์ของที่นี่ได้ครับเราตั้งแต่การศึกษาครับเราวัตถุโลกจนกระทั่งมีศีลวิรัตน์ได้สบายบริสุทธิ์ศีลได้และเครื่องกินเครื่อง แม่ลูกแม่รถแม่เป็นแม่เสียงแม่ลากแม่ยกไม่ต้องกราบถึงอบายมุขคุณก็ลองหลุดมาได้มาเข้ามาบวชมาอะไรก็ได้เบาบางลงง่ายขึ้นมาเนี่ยกว่าจะติดเสพติดเป็นรูปพระราธะอรูปราคะมาบ้างแล้วก็มาพยายามเตือนกันพยายามหาทางช่วยกันขัดช่วยกันเกลารถละลงไปด้วยเรื่อยๆส่วนที่เป็นสกายนะครับคือตัวอัตภาพหรือตัวอัตราที่เป็นสภาพเพราะว่าตัณหาเราก็มาพยายามเรื่องไอ้ที่ลูกแล้วเป็นเสียงหรือว่าลูกโลกที่ชาร์จข้างนอกเราเข้าใจรู้ทันมันง่ายแล้วมากแล้วเราระวังตัวออกเองก็ได้เก่งแล้ว เราก็มารู้สิ่งที่ละเอียดอีกก็บอกกันขัดเกลากันอย่างนี้จนกระทั่งไม่รู้เท่าทันจิตของเราที่มันไหวจิตของเราที่มันเล่นงานเราช่วงแรกช่วงว่าเรื่องนั้นเรื่องนี้บันดาลออกมาเป็นรูปนอกเป็นอาการกิริยาเป็นโทสะโลภะประกอบออกไปจะเป็นตัวนั้นตัวนี้เราก็จับจิตจับใจหัดฝึกอยู่ตลอดเวลาอันนี้ยากละเอียดสุดคุ้มประณีตกว่าการบริกรรมพระพุทธเจ้าพระอบรมประจำปีสอนให้รู้หนูอาจจะมีปัญหาเขาจะอธิบายว่าคือทรมานตอนที่ปัญจวัคคีติดอยู่ อย่างนั้นเป็นของวิเศษเป็นความพิเศษอย่างที่พระพุทธเจ้าท่านได้เป็นทรมานอดข้าวที่ปัญจวัคคีย์เลื่อมใสติดใจนักหนาพระพุทธเจ้าก็อธิบายแล้วคลายใจแต่ในพระไตรปิฎกไม่ได้บรรยายอธิบายไว้เท่านั้นเองแต่บอกนะแล้วคนก็ไปยึดว่าอันนั้นแหละเป็นเฉพาะการเป็นทรมานจนอดข้าวเท่านั้นแหละเป็นอัตลักษณ์อดข้าวผัดกิน 2 มื้อหัดกินมื้อเดียวเนี่ยเป็นการทรมานตนแน่พวกเห็นส่งผ่านสื่ออย่างนั้นเอ็งมาปฏิบัติทำอะไรมาอดข้าวในพระพุทธเจ้าอดมาแล้วแล้วก็หลงทางแล้วก็ต้องไปยึดเงินแล้วก็เลิกแล้วนี่แล้วจะพาไปปฏิบัติธรรมให้มา ให้มาหยุดกินหยุดกินเล่นหยุดกิน 2 มื้อมากิน 2 มื้อหยุดกินมื้อเดียวไม่ทรมานจนถึงดีไม่ดีเราพากันอาบจนกระทั่งวันเว้นวันกินมั่งวันไหนไม่กินก็ลองดูบ้างบางคนอาจวิ่งด้วยกันนั้น 5 วัน 6 วัน 7 วันแล้วแต่ไม่กินเขาก็หาว่าเรานี่อัดสักทีมาถามไอ้โย่โดยไม่รู้ว่ารหัสเพื่อเรียนรู้อะไรเพื่อสิหาซื้อเพื่อเสขะอะไรเขาไม่รู้แต่ว่าเราไม่ได้ทำเพื่อที่จะทำกันอย่างนั้นเรารู้แล้วว่าความพอดีตามกฎตามระเบียบด้วยความเป็นไปกินวันละผลเนี่ยพอดีเราก็รู้แต่เราจะทดสอบเพื่อรู้ความรู้สึกรู้จิตรู้กิเลสซ้อนกิเลสอะไรลงไปเนี่ยเขาไม่รู้ว่าเรามาบำเพ็ญเพื่อศึกษา เขาไม่รู้คนที่เขาไม่เข้าใจเราก็จะต้องสอนเขาบ้างบอกเขาบ้างสำหรับผู้บอกได้แต่ผู้ที่บอกไม่ได้พูดแล้วก็ไม่เข้าใจดันทุรังอยู่นั่นแล้วทรมานตนทรมานตนเพราะเขาถ้าเป็นอย่างนี้เขาทนไม่ได้เหมือนกันเพราะแม้แต่ใจก็หลุดหยุดมาเป็นวันละ 2 มื้อนี่เขาก็ทนไม่ได้มันจะเป็นไปได้ที่เป็นที่เราหัดกระบะทำงานเป็นไปไม่ได้หรอกเดี๋ยวยกตัวอย่างง่ายๆแม้แต่แค่เรื่องกินและคนที่เรียนรู้มามันมีตัวอย่างของพระพุทธเจ้าไปอดข้าวปัจจัยก็คือเลื่อมใสพระพุทธเจ้าไม่อดข้าวมากไม่อดจนเกินเหตุแล้วกลับมาจนกระทั่งมาปฏิบัติจริงเราพระพุทธเจ้าก็ยืนอยู่กับหลัก ฉันมื้อเดียวเขาก็ไม่รู้ว่าความรักที่มาคือฉันมื้อเดียวหมดลงมาก็หาว่ามาอดอยากมาทรมานจนเขาไม่รู้ขั้นตอนไม่รู้ระดับไม่รู้ไม่มีสิทธิ์ไม่มีสิทธิ์ที่เรียกว่า stack ได้แต่เป็นระดับขั้นตามลำดับขั้นเขาไม่รู้อย่างนี้เป็นต้นเราก็จะต้องพยายามทำความเข้าใจกับคนผู้ที่จะเรียนผู้ที่จะทำความรู้เป็นขั้นเป็นตอนมาอย่างหนักที่เขายังไม่ถึงเขาบอกว่าเขายังไม่เอาก็ไม่เป็นไรหรอกถึงเอาก็เอาไม่ได้ก็เอาขั้นที่เขาควรได้เออเอางั้นก็ลดลงมา 12 งวดก่อนที่จะออกพอดีหรือว่ารถการกินเล่นๆนั่นแหละคุณทรมานตนนะให้เขารู้ว่าเขาทรมานตนอาจจะ นี่คือความประมาณตนที่ได้เรียนรู้เพราะการทรมานตนที่ยิ่งจะไปอธิบายกันนอกสถานนั้นพระพุทธเจ้าเคยพูดที่สุดคนอื่นมาบ้างระดับทรมานตนไปสนิทยืนขย่มเดี่ยวลมห่มฟ้าไปกินอุจจาระไปทรมานด้วยไอ้โน่นไอ้นี่แบบที่เขาทรมานตนไปทำให้มันเจ็บมันปวดไปทำให้อะไรต่างๆนานาท่านก็ทำมาแล้วแต่ถ้าไม่เน้นเพราะไอ้นี่เข้าใจง่ายเข้าใจง่ายมันเกินมนุษย์ที่จะต้องไปฝึกเรียนหนักหนาจนเกินไปอันนั้นเราก็ไม่เอาเราก็ไม่ทำจนถึงป่านนั้นแล้วก็ทำพอที่จะอยู่ในกฎหมายทะเบียนตัวอย่างที่พ่อ ไปโลตัสที่เรียกว่าอัจฉริยะมาฐานะโยโย่จึงไม่ใช่ตายตัวอยู่ที่แค่ไม่ทรมานตนด้วยการกรีดเลือดกรีดเนื้อทำตัวให้เจ็บแสบทุกทีแบบอะไรที่มันเกินเขตนอนบนน้ำบนไหล่จะกินก็อยู่ช่วยทำอะไรก็พวกพรากไปเลยทีเดียวแล้วก็เข้าใจแล้วเราก็ไม่ล่ะแต่เราก็มีขั้นตอนก็จะขึ้นมาหาจุดกลางให้รู้ว่าความทรมานเป็นเพราะเราหอบขยะมากอยู่กินก็มาใช้ก็มากมีอะไรจะได้หอบหวงหามันก็มากอะไรเงี้ยและเป็นการทรมานตนให้รู้ว่ามันอาจจะมีปัญหา มีพระพุทธเจ้าท่านสอนปัญจวัคคีย์ปัญจวัคคีย์ไม่ได้ห่อหวงหาเหมือนชาวโลกแล้วตัดก็เลยมาถามไอ้โย่งสอนปัญจวัคคีย์จึงไม่เหมือนกับเราจะพูดเราจะสอนมนุษย์ในโลกนี้เขาอาจปฏิฐานโยโย่นั่นแหละเขาหลงกล่าวฟังดีๆนะนี่ชัดบนแล้วนะภาษาเขาทรมานตนเพราะเขาล้มกามเค้าทรมานตนและฟังดีๆนะอัตลักษณ์ก็แปลว่าการทรมานเป็นต้นเค้าทรมานตนเพราะเขาลงอะไรต่ออะไรครับแล้วก็คนที่มีภูเขาหนักอยู่นั่นไม่ทรมานยังไงพอฟังบ้าหอบฟางเหาะขยายใครมาหลอกอะไรมาโยนอะไรเอา ไม่พูดไม่จาใครเอาเอาหมดเหมือนกระโถนทองก็โดนเหมือนกองขยะใหญ่แล้วก็แบกอยู่อย่างกับแบกของภูเขาเขาไม่ทรมานตนยังไงคนในโลกเห็นดีๆเค้าทรมานตนโดยที่เขาไม่รู้จิตใจของเขาไม่รู้เขาทรมานเขาเหมือนกับว่าเขาเอาไปทิ้งไว้ตรงนั้นแต่เปล่าจิตมันก็แบกเขาเอาเพชรไปไว้ที่เก๊ะใส่กุญแจเขาก็ไว้ใจนิดนึงวางใจนิดนึงแต่ก็ไม่ได้วางหมดนะห่วงห่วงเรื่องนั้นเรื่องนี้อย่าว่าแต่วัตถุไม่ออกแบบหมดแม้แต่ตัวว่าฉันมียศนะ ฉันมีฝักมีสีนะใครมาลบหลู่ไม่ได้นะแบกเพิ่มขึ้นไปสักพักที่ไม่เห็นหรอกไม่มีดูรูปไม่มีแกนนามธรรมอย่างนี้ก็แดกอยู่ตลอดเวลายิ่งกว่ากองภูเขาถือตัวถือตนขึ้นสีถือรูปรถเป็นเสียงสัมผัสจำไว้อยู่นั่นแหละรูปจะต้องได้อย่างนี้รถจะต้องได้อย่างนี้กลิ่นจะต้องได้อย่างนี้เสียงจะต้องได้อย่างนี้อย่างนี้อย่างนี้มีแต่ไม่รู้กี่ร้อยกี่พันกี่หมื่นอย่างคืออย่างเงี้ยก็ถือว่าอยู่ตลอดเวลาเขาบอกว่าอยู่ตลอดเวลาเขายึดก็อยู่ตลอดเวลาก็ติดก็อยู่ตลอดเวลาไม่ได้รับจากหางเลยฟังได้ประสานดีๆเขาไม่ได้ละได้จากเลยนะ มึงก็เดินไปตัวเปล่าแต่เปล่าเขาไม่เปล่าเลยเขาไม่ว่างเลยเขาไม่ร้อนเลยเขายังเลอะเทอะเปรอะขยะมากมายฟังดีๆฟังธรรมะแล้วมันก็บอกว่าผู้ใดสลับหลุดไม่ติดปลดปล่อยออกมาจริงตั้งแต่หยาบนอกของพ่อของหุ้มอย่างที่ผมอธิบายไม่ใช่มีอธิบายอย่างนี้ตามวันสุดท้ายก็อาจจะมีปัญหาในโลกอยู่ในพระสูตรไม่ได้อธิบายอย่างที่ผมอธิบายพิสดารนี้แต่ถ้าคุณเข้าใจเห็นชัดในวันนี้ร่างกายล้างอัดตัดกรรมตนไม่ต้องไปเขยิบขยะไม่ต้องมีภูเขาแบบไม่จำกัดเป็นตัวเหมือนกระโถนท้องพระโรงเป็น ร่อนเมล็ดลงเบาง่ายวางอิสระลอยตัวหลุดออกมาคุณหลุดออกมาจริงไหมคุณว่างเปล่าแล้วคุณก็ไม่ริษยาเขาด้วยชาวโลกเขาแบกเขาหนักเห็นความหนักของเขาด้วยแต่เราหลุดเราเห็นความเบาของเราด้วยเรามันมองย้อนดูอีกทีเราเบาอย่างนี้เร