200804-119 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน119-พ่อท่าน-สันติอโศก-พ053.txt

ไม่เดียงสาการร้องรำทำเพลงฟ้อนรำเหมือนกิริยาของคนบ้าและไม่ทำมาวินัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพราะคนในธรรมวินัยของพระเจ้าแล้วนี่มีการเก็บปลายมือไม้การยกมือยกไม้การทำอย่างนู้นอย่างนี้ออกไปเป็นภาพทางมีท่าทางของคนในวินัยอริยวินัยของพระพุทธเจ้าตามระเบียบตามกฎตามนัยยะอันลึกซึ้งของพระพุทธเจ้า เป็นการยั่วยวนเป็นการมอมเมาไม่ทำอยู่ในระบบสำรวมระงับลงไม่มากตามนั้นเพราะฉะนั้นถ้าเกิดว่าใครได้ฟังแล้วจะไม่ใช่ว่าเป็นของที่มันน่าเป็นอบายมุขเท่านั้นและเป็นของพวกเราจะไม่ทำเราจะเห็นได้ว่ามีความสุขของมนุษย์ไม่รู้มันเกินไปเท่าไรต้องรำต้องรอต้องรอในท่าทางโน้นมันรุนแรงและมันเหน็บเหนื่อยมันใช้พลังงานมากและเจริญรุ่งเรืองมากใช้อะไรต่ออะไรอีกเยอะแยะไปเพราะแม้แต่หัวร้อนมีอะไร ร่าเริงมากกว่ากันเราเป็นอยู่เรามีความร่าเริงและการเหี่ยวเฉานั้นเป็นความไม่ต้องการของมนุษย์ความเศร้าหมองเหี่ยวห่อทุกข์ร้อนคับแค้นใจความไม่ต้องการของมนุษย์ใช่ไหมเราเป็นคนไม่มีด้วยใช่ไหมคุณเชื่อไหมว่าที่หัวเราะจนตายมันจะมีความเหี่ยวเฉาเพราะแค้นใจมากกว่าเราในวันหนึ่งวันหนึ่งเชื่อไหมเขาจะมีสิ่งที่โลกไม่ต้องการนั่นแหละมากกว่าเราด้วยซ้ำและเขาก็มีสิ่งที่เกินไปมากกว่านั้นอีกต่างหากกินเข้าไปเท่าไหร่ถ้า กายภาพเรียน Anatomy แล้วนะหัวเราะทีนึงนี่ใช้แคลอรี่เท่าไหร่รู้ไหมมากเลยนะกล้าแม้จะต้องใช้กำลังที่จะงัดงัดกล้ามเนื้อแล้วก็งัดถึงตรงนี้ขึ้นมาอะไรพวกนี้แท็กซี่มากนะจ่ายมากเลยเขาไม่รู้หรอกเขาทำมาหากินทุกวันนี้หัวเราะนี่คือการเปลี่ยนขนาดนั้นเพราะฉะนั้นระบบระเบียบของศาสนาเป็นไปโดยสุขุมวิท 50 เป็นตัวอย่างเป็นแบบที่มีชักจูงให้ต้นทุนมาเราเป็นผู้ที่ร่าเริงเบิกบานแจ่มใสไม่ใช่ไม่ร่าเริงเรามีอาการชื่นใจอยู่เบิกบานมีวิญญาณมีปฏิสันถารอันดีก็มีแต่เราไม่รู้หรอกอะไรต่างๆนานาไม่มีจะเห็นว่าสังคมเท่านั้นอยู่ข้างเคียงสำคัญ สำหรับผู้ที่บางครั้งบางคราวสำรวมไม่ได้ปล่อยให้มันแรงไปหน่อยนึงสำหรับอริยะบางคนในขั้นอริยะธรรมดาจะมีเสียงหัวเราะดังออกมาบ้างบางครั้งบางคราวเพราะผมมีคุณสมบัติแต่จะไม่เป็นปกติแล้วก็ไม่เข้าใจผิดด้วยว่าการได้หัวเราะอย่างนั้นประเสริฐรุ่งเรืองมากไปแล้วในสังคมชั้นสูงอยู่ในความเป็นผู้มีความทุกข์ผู้เป็นผู้ที่ประเสริฐส่วนมากจะเข้าใจอย่างชัดแจ้งว่าหัวเราะอย่างนี้มั่งมีที่ไหนในสังคมไหนในหมู่ไหนที่ ชั้นสูงขนาดไหนจะมานั่งทำอย่างนี้หัวเราะป่านนี้ไม่มีอ่ะมันเป็นของที่เรียกว่าพวกสลัมกันไปไม่รู้จะใช้ภาษาอะไรดีกว่านี้แต่พวกเขาอยู่สลัมหรือพวกหมู่ที่กลุ่มที่เรียกว่าโป๊เปลือยและเรียกว่าปล่อยตามสัญชาตญาณสัตว์สัญชาตญาณเป็นกรวยสัญชาตญาณสัตว์ป่าสัญชาตญาณที่สุดเพราะฉะนั้นการฝึกนี้ก็จะมามันออกไปสุดที่มันยากสุดที่มันคิดว่าได้ปล่อยไปอย่างนี้เป็นของการกระทำตามใจอย่างนี้เรียกว่าตามใจฉันอย่างนี้เรียกว่าอร่อยที่สุดในการโป๊ในการเคลื่อน มันไม่ควรนะควรจะมีแต่เมี้ยนบ้างในมนุษย์จึงเรียกว่าเป็นผู้มีการสังวรมีการสำรวจต้องมีการสังเคราะห์ด้วยกาลเทศะรู้อะไรกับเราและเราจะเป็นผู้ที่อยู่เหนือเขาเสมอจะต้องเป็นผู้ติดสอนเขาเป็นตัวอย่างให้เขาเสมอแม้แต่อยู่กับกันสองคนเราก็จะเป็นตัวอย่างที่ดึงเข้าไว้ถ้ามากไปจนถึงสมัยถ้าน้อยกว่าจะเร่งเขาให้เพิ่มแม้แต่ 2 คนแม้แต่หลายคนอยู่ในหมู่คนเราก็จะเป็นตัวอย่างที่จะอุ้มชูซึ่งจะเป็นหลักซึ่งจะเป็นสรณะเป็นโรคเป็นหน้าเป็นที่พึ่งของเขาเป็นตัวอย่างของเขาเป็นครูของเขาเป็นประโยชน์ต่อเขาอยู่เสมอถ้าผู้ใดมีจริงมันจะเป็นจริง ยกตัวอย่างให้ฟังง่ายๆแถมจะได้เห็นว่าสังคมของเราหรือว่าสังคมของผู้ที่ประสบความสำเร็จเป็นมนุษย์ที่ได้ปรับปรุงเป็นมนุษย์ที่ได้พยายามพัฒนาชุมชนทั้งกายและมีมโนทั้งสิ่งที่มันเฟ้อก็พยายามเขียนลงมาไม่ให้ไม่ให้มันผ่านไปเป็นนักเศรษฐกิจหรือเป็นนักเศรษฐศาสตร์ชั้นสูงและมักจะวางแม้ตั้งแต่แคลอรี่มันจะเป็นนักเศรษฐศาสตร์ชั้นไหนกันในโลกนี้ก็ต้องประหยัดแต่วัตถุเป็นนักเศรษฐศาสตร์ที่ประหยัดแต่ว่ามีผลผลิตเป็นเรื่องของวัตถุแต่พรรษาอย่าว่าเป็นนักเศรษฐศาสตร์เป็นด้านแพทย์ นักศาสนานี่เป็นนักเศรษฐศาสตร์ทั้งด้าน mental ทั้งทางด้านจิตใจทั้งทางด้านการงานทั้งทางด้านพลังงานในร่างกายในชีวิตประหยัดหรือว่าพยายามที่จะใช้จ่ายให้มันเป็นผลประโยชน์สูงสุดประหยัดไม่ใช่ว่าจะขี้เหนียวอย่าเข้าใจว่าการประหยัดมันคือการขี้เหนียวขี้เหนียวไม่ได้ประหยัดคนละความหมายเป็นผู้ที่รู้ตัวอย่างผลประโยชน์มันจะขี้เหนียวแต่ขี้เหนียวพลังงานไม่ใช้พลังงานแล้วไปเอานั่งอยู่ไม่จ่ายพนักงานไม่ให้พลังงานมันออกไม่ช้าหรอกคนนี้ก็จบคือตายแหง๋อัมพาตกินไม่กินเพราะฉะนั้นไม่โง่จนกระทั่งไม่ใช้กำลังงานไม่ใช้พลัง เพื่อที่จะให้มันสร้างกรอบพลังงานมากรู้การใช้รู้การสัมผัสรู้การประกอบแรงงานให้สูงและก็รู้ความเกินต่อแรงงานเกินไปเสียเปล่ารู้แต่รู้การนอนไปคือใช้แรงงานน้อยไปไม่ได้ฆ่าสูงถ้าใช้แรงงานมากตอนนี้ได้ค่าสูงจำนวนการประหยัดจำนวนสิ่งที่จะเกิดผลผลิตที่ดีอย่างมีปัญญามากมีศาสนาสอนให้รู้ละเอียดเพราะเรื่องหยาบๆทางด้าน material ทางด้านวัตถุทั้งด้านรูปนอกทางด้านของข้าวของอะไรต่างๆนานาชนิดการเรียนทางศาสนาที่แท้โดยเฉพาะ พุทธศาสนาขอยืนยันว่ามีความรู้ด้านนี้มีความรู้เพราะฉะนั้นจึงเป็นที่พึ่งของโลกเป็นครูของโลกรู้จักประหยัดวัตถุให้โลกด้วยและรู้จักประหยัดแม้กระทั่งแรงงานกระทั่งพลังงานชั้นสูงด้วยความโกรธของแม้แต่อากาศกริยารู้แม้กระทั่งพลังงานด้านในที่มนุษย์สิ้นสุดวิญญาณพนักงานความร่าเริงเบิกบานแจ่มใสเป็นสุขนั้นเว้นว่าสบายเบิกบานปลอดโปร่ง มีอะไรร้อนไม่มีอะไรเดือดไม่มีอะไรขัดข้องไม่มีอะไรหมองหม่นไม่มีอะไรห่อเหี่ยวไม่มีโลกก็ไม่ต้องการความห่างเหินคับแค้นเราไม่มีจริงๆนอกจากไม่มีแล้วเราโลกต้องการความเบิกบานแจ่มใสร่าเริงเรามีและเราไม่มีรถไปซื้อไปด้วยซึ่งเปลืองเปล่าเพราะฉะนั้นจึงอยู่ในวัดจึงมาบอกว่าไม่ได้ขัดกับโลกเขาเลยเราก็อาจจะดูโอ้ยทำไมถึงไม่เฉยนะทำไมถึงเป็นห่วงใคร แม่เขาก็นึกตามที่เขาติดเสาร์อาทิตย์ก็ติดเขาเห็นว่ามันได้กำไรจะต้องไปหาหนังตลกดูแล้วจะต้องวันนี้ได้กำไรแล้วเขาก็ไปจ่ายเหมือนกันแต่วันนี้ก็ต้องไปเต้นเต้นระบำแล้วก็กลับมาบ้านไปเขาก็ได้กำไรคุณคิดดูดีๆยายตามหลักเศรษฐศาสตร์ทำงานอะไรผมขาดทุนจะตายแต่ก็นึกว่ามันเป็นสุขนิยมเป็นความได้รับรางวัลมันมากไปมันลงทุนเกินไปเปลืองเกินไปทำลายตัวเองเกินไปทรมานตัวเองเกินไปทำมาแล้วหากไม่ได้ทำมาถ้ามาแล้วเขาหลอกเอาไปจ่ายหมดแล้วพวกนั้นก็ง่ายๆแสดงว่าแล้วก็แสดง มอมเมากันอยู่แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรพูดเล่นเป็นละครตลกๆเล่นตำรวจตลกๆเพื่อที่จะให้เขาโมโหคนนั้นก็มาเล่นตลกๆไร้ค่านั่นแหละจ่ายเหมือนกันแล้วก็มองมองกันต่างคนต่างหลอกกันไปหลอกกันมาให้เป็นอย่างนี้แรงๆนะวันนี้พอใจพี่ก็จะเซฟถ้าพูดตลกเองคุณจะไปแสดงจำนวนแสดงละครเฟิร์สๆหรือแสดงอะไรตลกหากินอย่างนี้เพื่อที่จะให้คนมาดูแล้วก็ร่างกายพลังงานฟรีมันก็ได้รับรสชาติคนนี้แทนที่เขาจะเซฟพลังงานเหล่านั้นมามันเป็นประโยชน์ที่ดีกว่านี้ไม่มองมองกันอย่างนี้แล้วเราเขาไม่พนักงาน แล้วเขาก็สะสมด้วยวัตถุเขาต้องกินเข้าไปเขาต้องสะสมสังเคราะห์ออกมาในร่างกายอีกการที่เขาจะได้สังเคราะห์เอาแคลอรี่นั้นมาอีกเขาก็ต้องไปเสียเงินซื้อของมาอีกก็จ่ายไปแล้วผมจะจ่ายจริงแล้วเขาก็ต้องไปกินขึ้นมาเองพยายามจะสังเกตุได้คนที่ใช้แคลอรี่มากก็ต้องนั้นไปดูหนังหัวเราะมากเลยยกตัวอย่างแล้วดูหนังหัวเราะออกมาออกมาก็มานั่งหิววิ่งเข้าร้านอาหารคุณจ่ายก็ขึ้นข้างนอกก็เช่นกันเพื่อที่จะจ่ายจะได้จ่ายจะได้ก็กลับมาจ่ายอีกเพื่อที่จะเอามาไว้คือโง่ที่จะเอาไปจ่ายมันไม่มีความเป็นนักเศรษฐศาสตร์ เรามาเรียนรู้แล้วเราจะเข้าใจชัดแจ้งถึงความเกินแล้วเราก็จะไม่มีไม่มีกายกรรมไม่จริงกรรมที่จะเป็นการมอมเมาหรอกเราจะมาหาเราจะทำงานเราก็มีการงานงานนี้จะเป็นจิตที่เป็นประโยชน์อย่างแท้จริงไม่ใช่แล้วแต่สิ่งที่เหลือเหลือมีผลตามมาแล้วทำอันนั้นออกข้าวทางออกอันนั้นอันนี้ที่ทำงานและงานนี้ถ้าคนมาทำตามอย่างนี้จะมีผลผลิตตามมาและผลผลิตอันนี้จะมีประโยชน์ต่อตนเองอันนี้จะไปเผาปลาเผาแล้วก็คนอื่นไม่เห็นตามแล้วก็จะไปเสียหายตามที่ไม่เห็นตามถ้าทำตามอย่างมันจะเป็นการต่อสู้เป็นการสร้างสรรค์ไม่ ก็แล้วแต่กิริยาท่าทางแล้วแต่อาการต่างๆยกตัวอย่างให้ฟังแม้แต่การเป็นอยู่ของอริยวินัยหรืออยู่ในวินัยของพระอริยเจ้ามันจะเห็นชัดขึ้นพูดอย่างนี้แล้วว่าคุณเคยสงสัยจะได้เข้าใจไปจากเราทำไมพระพุทธเจ้าท่านว่าอย่างนั้นท่านดูถูกคนขี่เขาเล่นแล้วมันไม่ใช่หรอกถ้าแบ่งชั้นวรรณะแล้วถ้าจะบอกว่าแบ่งชั้นวรรณะมันแดงเหมือนกันแหละมันแบ่งในฐานะคนโง่กับคนฉลาดแต่พระพุทธเจ้าเองเนี่ยไม่ได้ให้คนฉลาดนั้นกดขี่ข่มเหงคนโง่ยิ่งฉลาดเมตตายิ่งฉลาดยิ่งสงสารยิ่งฉลาดยิ่งพยายาม ไม่ได้ยิ่งฉลาดยิ่งเอาเปรียบยิ่งฉลาดยิ่งหวานเลยกดขี่ข่มเหงได้แล้วก็ทำบ้าๆบอๆอะไรอย่างเงี้ยพูดยิ่งฉลาดยิ่งเสียเปรียบให้แก่โง่เขาก็รู้จักเป็นอย่างนั้นนี่ฉลาดมันก็พยายามเสียเปรียบให้เขาลงทุนลงแรงช่วยเหลือเกินไปเพราะเขาไม่ฉลาดเพราะเค้าลำบากเค้าไม่ไม่พยายามที่จะทำจนได้เธอก็ไม่พยายามถ้าเค้ามีปัญญาแล้วก็จะพยายามในทางธรรมมาแต่เขาไม่รู้เขาจึงไม่พยายาม คนในทางธรรมฉลาดเท่าไหร่จะเสียสละเท่านั้นเห็นแก่จะเป็นผู้สร้างผู้ก่อตั้งความฉลาดทางอารมณ์คนอื่นด้วยความฉลาดนั้นแต่ถ้าโลกยิ่งฉลาดเท่าไหร่ยิ่งเติบโตยิ่งกรอบยิ่งเอาเปรียบผู้ช่วยเหลือสัตว์ผมก็พยายามอธิบาย สอนพยานบอกตามหน้าที่ตามความเป็นจริงที่พวกคุณคิดว่าคุณจะมายึดหรือว่ามาถือว่ามาสักการะเคารพบูชาแล้วมาเห็นว่าศรัทธาเลื่อมใสว่าจะเอาอย่างแต่ยอมรับความเป็นจริงยอมรับในความเข้าใจความฉลาดหรือว่าความเห็นในทางศาสนาในทางที่มันเป็นไปตามกระแสถือว่าเป็นพุทธศาสนาผมก็พยายามที่จะให้เสมอพยายามที่จะให้ทั้งทางปริยัติปฏิบัติเน้นปฏิบัติอธิบาย คำสั่งผมจะไม่ใช้คำสั่งอย่างที่เธอสิทธิมนุษยชนผมจะไม่สั่งเกินจะฟังแต่ที่เชื่อแม่คุณก็ยอมรับแล้วผมก็ยอมรับถ้าผมสั่งแล้วคุณมีปฏิกิริยาภาษาอังกฤษคุณมีหรือเรียกท่านมีการทำงานมีการต่อต้านมีการอะไรขึ้นไปพักผมก็จะแก่ลงไปกลายเป็นไม่ใช่คำสั่งพอชี้แจงเราไปก็เป็นคำสอนในการบอกเหตุผลแม้ชี้แจงเหตุผลแล้วบอกแล้วในเรื่องนั้นว่าเป็นความดีและเป็นจุดที่จะเป็นประโยชน์แก่ตนแต่คนทั่วไปคุณก็ยังไม่เห็นคุณยังทำธุระถ้าผมรู้ว่าคุณศรัทธาผมพอสมควรผมก็จะบอกผมก็จะพยายามแข็งแรง 3 บางคนไกลถึง 13 ถ้าถึง 3 แล้วคุณก็ยังดันทุรังอยู่ผมก็ตามใจคุณบางคนไม่ต้องถึง 3 บางคนแข็งแข็งแค่ 2 ถ้าต่อไปนั้นไม่เอาแล้วผมก็จะไม่ถึง 3 บางคนแข็งขึ้นมา 1 เดือนแล้วผมก็บอกครั้งเดียวหนึ่งเดียวเท่านั้นแหละถ้าขืนยังขาดอยู่อีกผมเห็นว่าป่วยการที่ผมจะกลับผมก็จะจ่ายปกติครับไม่ร่วงเกินไม่ละเมิดในฤดูร้อน ถ้าจะขัดขัดศาสนาพุทธบอกแล้วมีฉันเลยค่ะไปศาลใดก็ทำครับแต่จะขัดเกลาขัดใจเพราะพวกเราเพื่อหวังประโยชน์เพื่อให้คนรถยนต์เพื่อให้คุณได้รู้ว่าอย่างนี้มันผิดแต่จริงใจเลยว่าเห็นว่าผิดแล้วก็ขัดให้ไม่ได้ขัดใจเพราะอำนาจของเราต้องการอย่างนี้เราต้องการให้คุณมาเป็นอย่างนี้ต้องการอย่างมากอย่างแรงจนกระทั่งได้ยินยอมเลยคุณเองคุณก็ทุกข์แล้วขัดใจมากแล้วไม่เอาแล้วแต่แม้แต่คุณจะทุกข์เพราะการต้องทนได้ยากจนได้ลำบากแต่ผมก็ยังศรัทธาคุณยังมีปัญญาซื้ออยู่ครับแต่คนทำอย่างนี้คุณก็ลำบากใจอยู่หากคุณเป็นคนไม่ยากอยู่ แต่คุณก็ยังมีใจอีกตัวนึงว่าผมปรารถนาดีกับคุณเพราะฉะนั้นคุณก็ยอมทำตามแม้จะขัดใจแม้จะต้องถูกฝืนอยู่แต่คุณก็เข้าใจเข้าใจเพราะคุณศรัทธาของคุณเชื่อในความจริงใจของผมขอทำแบบนี้คุณก็ทำทำตามที่ผมว่าให้คุณจะเกิดขัดใจต่อสุขภาพ ต่อไปขัดมากแล้วมันไม่ดีไม่งามแล้วก็ต้องมาคุยกันว่าอย่างนั้นก็ต้องกลับไปทำที่อื่นก่อนทำอย่างนี้ต้องปลดปล่อยแล้วมันแรงมันดูแล้วมันไม่ไหวแล้วมันจะไม่เจริญเราก็ต้องพยายามเปลี่ยนแปลงพระผู้ฉลาดคิดฉลาดยิ่งขึ้นก็จะเข้าใจคนมานั่งๆๆฟังทุกวันทุกวันคุณไปนั่งฟังทำไมถึงไม่ต้องตามทำไม วันนึง ซ้อมวันที่ 3 เที่ยวใช่ไหมไปก่อนแล้วเคยเรียนกันบ่ายเย็นเช้าน้ำหนักผมก็พยายามผมก็หนักแต่ผมทำงานเถอะมันหนักแน่แล้วพวกคุณก็บอกว่ารับไม่ไหวหนักแล้วก็ลดลงมาสอนเราได้ทดสอบและวิชาการของเราเป็นวิชาการหนักไม่ใช่วิชาการชาวโลกมันว่าเรียนไปแล้วนักวิชาการอย่างของเราก็ไม่ใช่ว่าจะทำให้ทันทีเป็นคนเดียวมันจะรื้อฟื้นก็ไปซะอีกด้วยซ้ำไปจะทำไม่ได้ต้องซ้อมหรอกรู้แต่ปฏิบัติไม่ได้หมดหรอกไม่มีภาพปฏิบัติที่จะเอาไปปฏิบัติ แต่ก็พยายามหาพยายามดูว่าเราจะทำกันเท่าไหร่เท่าไหร่เท่าไหร่ก็ได้เห็นว่ามันไม่ควรแล้วคุณบอกถ้าไม่ดีผมก็ไม่เอาผมไม่ดังหรอกต้องเกี่ยวกันนะครับขอบคุณครับผมผมว่าดีบางคนอาจจะเป็นวันนึง 3 หน 5 คนเขาก็ยังชอบใจเขาก็ยังร่าเริงในธรรมเพิ่มได้มีปิติการทำทีไรก็ได้ผลทุกทีไม่เป็นเพราะไม่มากเท่าไหร่เขาก็ทนได้เราก็ชื่นใจแต่ข่าวสารจริงแล้วก็ร่าเริงแกก็แก่ก็ฟังเพลงที่นั่นน่ะยกให้เป็นเอกลักษณ์ในเรื่องนั้นเก่งในทางฟังธรรมทนฟังไม่ทนหรอกเขาฟังก็พอจ่ายตังค์ขอให้ต่อไปเถอะ แต่บางทีก็ทนไม่นานทนได้ทนได้ไม่นานไม่น้อยแล้วก็เป็นแล้วก็หยุดเกินเพราะอะไรก็เห็นแวดล้อมเขามีจิตมากเขามีมานะมากเขาทนฟังมานานและอีกอันนึงมีปัญญามากผู้ที่มีปัญญามากฟังแล้วฟังแล้วรู้ว่ารับไปได้มากนะอะไรขนาดนี้แล้วเราก็จะพิจารณา ยาน้อยฟังไปยาวฟังไป 5 ชั่วโมง 8 ชั่วโมงไปรับต้นไม้แล้วปัญญาน้อยเขาก็รับไม่ได้มากเขาก็ไม่อาจอั้นนี่ก็ฟังได้เรื่อยๆเพราะถึงแม้คุณจะเทมาให้ทีละก็บอกเขาก็รับเข้าใจว่าทีละกลุ่มเขาก็รับให้คุณทำไมมันจะไปเติมอะไรเขาก็รับไม่เต็มสักทีก็รับไม่นานคุณก็เทไปเถอะเธอจำเป็นก็ต้องลองแล้วกันก็ปัญญาน้อยแต่คนในกลุ่มมีปัญญามากต้องทำแล้วรับเร็วๆๆเพราะในกลุ่มเราจึงไม่ต้องแสดงธรรมคราวละ 3 ชั่วโมง แต่ทางนี้ทนไม่ได้ไม่เย็นเพราะเขามีปัญญารับเทมานี่เขารับเต็มๆๆเพราะที่นี่ก็จะแสดงไปจนกระทั่งเลย 2 ชั่วโมง 3 ชั่วโมงพักไม่ค่อยไหวละ 1 ก็มีจิตมากเขาจะต้องจุดต่างๆเพราะในกลุ่มสุขมากเขามีปัญญามากสามีมานะมากมานับก็ถือว่าไม่ต้องมาสอนฉันมากถึงขนาดนั้นหรอกก็มีบ้างมีจริงๆด้วยเพราะฉะนั้นการฟังธรรมจึงไม่ต้องไปมากนักมีเราก็จะเริ่มลดตอนแรกๆรักษาสัญญามากเพราะว่าเขาเองก็มีศรัทธามาแล้วก็อะไรต่ออะไร แล้วจะเอาไปใช้ไม่หมดเขายังไปประพฤติปฏิบัติ ตั้งใจหนักไปอะไรไปก็ไปทุกวันเลยไม่คิดอะไรหรอกแต่ก็ไม่ค่อยได้อะไรอันนี้ก็เพราะอะไรเพราะปฏิเสธวรรณาเพราะความเคยชินกับความสุขเขารู้แล้วเขาวางแล้วไม่เป็นไรหรอกไม่ขัดขืนก็เห็นแล้วว่ามันดียังไม่ได้เมียไม่ได้แต่เรารู้สึกว่าเรามันไม่ไม่ใส่ใจไม่ตั้งใจไม่เอาปล่อยของคนนี้เปล่าเราไม่เห็นเราไม่พอใจที่จะเอาเท่านั้นเองมันก็ไม่ได้ก็ไม่ได้แต่เราก็ไม่ถูกต้องๆผ่านไปวันหนึ่งเราต้องพยายามเอาที่ท่านให้แต่เราไม่รักผม ผมจ่ายปีแม่ผมจะจ่ายไปทุกวันทุกวันทุกวันนี้คุณไม่รับเลยผมก็จะต้องจ่ายเพราะผมมีหน้าที่จะต้องจ่ายผมมีหน้าที่จะต้องทำผมจะทำผมไม่มีอะไรจะทำก็ไม่มีอะไรจะทำจะให้ผมไปปลูกข้าวปลูกน้ำจะให้ผมไปทำอะไรก็ได้เท่านั้นผมทำอย่างนี้ผมก็ได้กินผมไปทำอย่างนี้ผมทำอย่างอื่นไม่สอนคุณเป็นเพียงคนอยู่จังหวัดเขาก็มาให้กินได้ถึงเฉยๆก็สบายกินได้ทุกคนในโลกนี้เห็นอยู่กับความสงบเป็นของดีและก็มี ถ้าไม่ได้กินเขาก็ยินดีในความสงบแล้วเขาก็จะลดลงนี่ก็เป็นจุดหนึ่งที่เป็นธรรมะธรรมะธรรมถ้ายิ่งเราสอนเขาได้ด้วยความสงบเราก็มีความระงับเราก็มีแล้วก็ยังแถมเราก็ยังมีธรรมะที่พระธรรมมีพระธรรมมีคำสอนมีจิตวิญญาณกลายกิริยาวจีออกไปให้แก่เขาอีกด้วยจากปัญญาหรือมโนของเราของเราที่จะสร้างแต่พัฒนาศาล คนฉลาดก็ต้องพยายามมาบ่อยๆถึงแม้มาจะได้บ้างไม่ได้บ้างมันก็ไม่ขาดทุนอะไรไม่ขาดทุนที่ไม่ขาดทุนรู้ว่าคุณมานี่ก็ไม่ใช่ว่าคุณมาถึงก็ต้องมาเข้าค่ายชั่วโมงเรียนมันก็ยังมีเขาเรียกเธอเขาจ่ายค่าเรียนซึ่งไม่ต้องมีคุณฟรีนี่นาที่มีเปิด Free Bar ก็ไม่รู้เมื่อไหร่มึงจะเอา 10 ปีของฟรีแล้วก็ของมีค่าด้วยคุณไม่เอาเค้าเรียกว่าคุณฉลาดน้อยที่สุดแปลว่าโง่ที่สุดก็พยายามจะเปิดรับมาแล้วก็พยายามจะทำความสำคัญให้เราเกิดจิตใจ ถ้าเรามีฉันทะยินดีและเราก็จะพากเพียรมันก็มีวิริยะเองจิตก็มีเท่าไหร่เราก็โยนิโสมนสิการจึงต้องมีตลาดแล้วก็จดจ่อตั้งใจแหมร่าเริงบันเทิงในธรรมรื่นเริงในสิ่งนี้อยู่ตลอดเวลายิ่งฟังเข้าใจแม้จะเป็นของเก่าซ้ำซ้อนใจลึกยิ่งขึ้นจำได้แม่นยิ่งขึ้นยิ่งมีของใหม่ก็ยิ่งเป็นอานิสงส์จริงๆทำให้เข้าใจได้แจ้งขึ้นที่ลึกขึ้นความสงสัยค้าขายแพงที่สุดความเคยลังเลอยู่ตัดได้ตัดสงสัยหมดไปมิจฉาทิฏฐิเปลี่ยนเป็นสมาชิกปัจจุบัน ที่มาอยู่นี้ถึงแม้จะถูกบังคับบ้างก็ไม่ลืมฉันว่าคุณย่อมรู้อยู่แล้วว่าแม้จะบังคับให้คุณฟังธรรมคุณก็มาคุณก็เข้าใจก็ไม่ได้ 2 ตัวเราแล้วคุณก็ยอมให้แค่นี้แหละมันไม่ล้ำเกินไปแต่บางคนก็ถือดีถ้าไม่มาก็เห็นดีกว่าเขาไม่ขึ้นทางด่วนเหนือกว่าเขาก็ไม่มา 2 คนหรอก หรือบางคราวมันเป็นจริงเหมือนกันต้องรีบไปทำงานซะก่อนแม้บางคำวันนี้ขอบายไว้ก่อนยังไงก็รู้กันดีดีกว่าก็ได้แต่ว่าอันนั้นมันจำเป็นในการร่างนี้แม้จะเป็นการงานไม่ผิดทางธรรมหรอกเป็นการประดิษฐ์วัตถุซึ่งเป็นการทำวัตถุจะเป็นมันก็เป็นจริงมันก็ถูกมันก็มีอยู่ในบางครั้งบางคราวก็แน่ล่ะก็ทำการมีปีกย่อยที่ 3 เพราะฉะนั้นคนที่ไม่มาไม่มาไม่มาก็ได้ไม่มาไม่มาด้วยอัตราความชอบใจของตนเป็นการใครอยากจะนอนอย่างนี้เป็นต้นก็อยากจะพักผ่อนก็อยากจะทำอะไรที่ตัวเองปิดบางคนติดงานที่มันเป็นการป้องกันเขา เจริญกว่าสมควรกว่าเขาก็ตัดนี่ก็เป็นได้ตอนนั้นมันลายละเอียดตรงนี้มันมากแต่ถ้าใครเห็นมันเป็นการแล้วก็ต้องทำให้ดีงามไม่ได้ประโยชน์สูงสุดแต่การสอนหรือการกระทำงานอย่างนี้ไม่ได้บังคับกันคนเดียวแต่มีการนำเสนออนาคต สั่งไปแล้วก็ฝืนจิตใจเขาแล้วเขาไม่ทำอย่างนี้ไประเบิดสิทธิมนุษย์ชนเขาละเมิดสิทธิมนุษย์ผู้ที่มีปัญญาแท้มีศาสนาแท้เป็นพุทธแท้จะไม่ล่วงละเมิดสิทธิมนุษยชนนั้นอย่างที่บอกแล้วลองดูถ้าแข็งไปคนนี้ถ้าไม่ค่อยได้ก็เอาแค่นี้ก่อนถ้าเผื่อว่าเห็นมันก็จะตายยังมีเชื้อศรัทธาอยู่จะสูงขึ้นไปอีกหน่อยนึงเป็น 2 ครั้งหรือ 3 ครั้งสั่ง 3 ครั้งแต่นั้นมันทำตามใจเลยไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ไม่ร่วมเกินไม่ทิ้งกันหรอกมันก็ทำตามคุณจะเสียหายต่อหน้าต่อตาเลยเพราะเราเจตนาดีแล้ว หายตายต่อหน้าหรือว่าพังสลายต่อหน้าแล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงได้ไปวางเฉยแค่นั้นเองอันนี้เป็นเรื่องสุดท้ายของกรมธรรม์มีศาสนาเป็นอย่างนี้แต่เราได้อธิบายถึงองค์ประกอบของคุณธรรมต่างๆที่ทำให้สาวกมาเคารพมาสักการะเคารพนับถือบูชาเพราะมีอธิษฐานเพราะมีปัญญาเพื่อนรู้เพราะมีปัญญาก็มีสิ่งที่รู้ยิ่งไปยิ่งล้ำหน้าไปอีกอยู่มากมีประสิทธิภาพสำคัญและก็ได้ช่วยเหลือคนอื่นได้มีการพยากรณ์ปัญหาให้กับผู้อื่นได้ด้วยอาจมีเป็นคุณธรรมและที่มานี่มาเพราะว่าแก้ปัญหาได้ พยายามไขปัญหาให้คุณหมดสงสัยได้เสมอมาเพราะว่ามีอะไรที่ยิ่งยิ่งกว่าคุณเห็นนะว่าจะมีอะไรเหนือกว่าแต่เราต้องยอมทำงานนิทัศน์แหมมีการตอบปัญหามีการจัดการที่จะปราบข้าศึกเสียค่าคงได้เพลงเรื่องจริงและเพราะมีปัญญาเครื่องรู้ต่างๆที่น่านับถือที่พูดวันนี้ส่วนมากตั้งแต่ข้อ 1 อาทิตย์ก็อาศัยปัญญาปัญญาเครื่องรู้ก็ใช้ปัญญาอาทิตย์ปัญญาไม่มีปัญญาขันก็เป็นปัญญาแม้จะเกิดอริยสัจ 4 ก็เป็นปัญญาและก็พยากรณ์ปัญหาให้ผู้อื่นก็ปัญญาข้อที่ 5 ข้อปฏิบัติเป็นสิ่งที่เราบอกแล้วแก่สาวกทั้งหลายสาวกทั้งหลายของเราปฏิบัติตามแล้วย่อมทำสติปัฏฐานทั้งสิ่งให้เจริญได้นี่เป็นตัวกระทํา เขาจะเริ่มลิขิตรักตั้งใจให้เกิดทำอย่างนี้จิตเกิดก่อนเกิดมาจะเป็นวัคซีนสังขารโจรมาเป็นวาจาเป็นสัมมาวาจาได้จะได้ออกมาเป็นกายกรรมออกมาเป็นรูปเป็นแบบเป็นตัวเป็นตนเป็นแผ่นเป็นก้อนได้เป็นต้นมาตามลำตัวเป็นการงานชีวิตก็ได้เข้ามาอาชีวะก็ดินแดนหรือว่ามีบทบาทอย่างนั้นบางทีมีแต่เสียงบางทีมีทั้งตัวรูปร่างมีทั้งกายและการกินยาออกมาเป็นอาชีพเป็นสมาชิกสมาคม ยอดสมัครสมาชิกมีอาทิตย์จะประกอบมักก็คือประกอบไปด้วยตัวจิตที่มีความสามารถมีภูมิรู้มีความเก่งมีประสิทธิภาพมีประสิทธิภาพด้วยคือความสามารถมีประสิทธิภาพมีความเสี่ยงที่จะทำได้แค่นี้ตัวข้อที่ 5 นี่เป็นการกระทำได้เริ่มมีสติปัฏฐานนี้เป็นผู้มีปกติตามเห็นกายในกายนี้จะเป็นภาษาเก่าๆเพราะผมก็ได้ฟังมาจนถึงปัจจุบันไม่มีคำว่าทั้งหลาย เวทนาในเวทนาทั้งหลายมีปกติตามเห็นจิตในจิตมีปกติตามเห็นธรรมในธรรมทั้งหลายมีทั้งหลายอยู่ 2 ทั้งหลายได้ 4 ตัวนี้ใน 4 ลักษณะนี้กายในกายไม่มีคำว่าทั้งหลายจิตใจจิตไม่มีคำว่าทั้งหลายส่วนเวทนาในเวทนานั้นมีทั้งหลายทำใดทำนั้นก็มีทั้งหลายอันหนึ่งคือตัวขยายอีกอันหนึ่งคือตัวแกนกายในกายคือโปรแกรมลักษณะของนามธรรมเวทนา พวกนี้ก็มีทั้งหลายมีทั้งปวงมีอะไรอีกเยอะแยะไม่ธรรมดาก็ตรงนี้เวทนาทั้งหลายอย่างเศรษฐกิจพอเพียงก็คือความรู้สึกของสิ่งมีชีวิตความรับรู้อันหนึ่งอารมณ์อันหนึ่งความสำคัญแต่เป็นอย่างไรถึงแบ่งแยกความแตกต่างกันมีความต่างกันมีอาการต่างกันเป็นอย่างไร พัฒนาไปอย่างนั้นบ้างเป็นวิญญาณเป็นรถวิญญาณเป็นรถเป็นความรู้สึกเป็นรสชาติเป็นความจำเป็นทั้งปัญญาเป็นทั้งความประกอบเป็นทั้งความรับทราบและเป็นทั้งการยึดไว้และเป็นทางการธุรกิจเป็นลักษณะของวิญญาณมีลักษณะทั้งหลายธรรมะทั้งหลายทั้งมาทั้งหลายชั้นอธิษฐานในโลกอภิชาเป็นความแข็งแรง โทรมาได้ทุกความไม่สบายสัตว์เพราะการปฏิบัติเช่นนั้นสาวกของเราเป็นอันมากได้บรรลุแล้วซึ่งพิมพ์ยาวโดยสารบารมีกินยาเวสสันบารมีพระคืออรหัตละครแล้วแลอยู่มีปัญหาเศรษฐกิจ ย่อมเกิดสมาบัติมีอะไรก็ว่ากันย่อมมีอภิญญา 6 กันยายน 6 เป็นอย่างไรบ้างอธิบายจะได้ความรู้วันนี้แหละบริบูรณ์ทำได้บริบูรณ์ลงเกิดผลจริงลงไปจริงๆไม่ได้เกิดจากปัญญารู้เท่านั้นเองแต่มีความสำเร็จลงมีเป็นสภาวะเป็นตัวตนเป็นรูปเรื่องนี้สิ่งที่เรารับประทานนอกจากรู้แล้วก็ยังคงเป็นได้วันนี้เป็นตัวเรียกว่าปฏิบัติไม่ถึง 10 ธุรกิจเหมือนกัน แต่วัตถุนั้นมันหยาบมันต้องทำให้เป็นจริงมีปัญญาในความรู้รู้และทำวัตถุที่เกิดขึ้นความบรรลุหรือความสำเร็จคืออย่างนี้มีแต่ปัญญารู้เฉยๆเป็นนักวิชาการคิดแหมนัดชุดใหญ่เลยนักว่าแต่ยังไม่ได้พิสูจน์ยังไม่ได้ปฏิบัติแล้วก็เกิดอันนั้นขึ้นมาพิสูจน์ได้อย่างนี้ยังไม่เรียกว่าสำเร็จในความหมายของสังคมยังไม่เรียกว่าผู้สำเร็จผู้สำเร็จจะต้องทั้งรู้และก็ต้องทำขึ้นมามีผลได้เรียกว่าสำเร็จหรือว่าเราทำได้สำเร็จเหมือนกันแต่เราไม่รู้ว่าเราทำได้เราไม่รู้ว่าเราเป็นไม่รู้เรามีนี่ก็ไม่ได้ว่าผู้สำเร็จทั้งๆที่จริงทำได้นะ ดีนะเป็นนะแต่ไม่รู้เรื่องรู้ความไม่เข้าใจไม่รู้ตัวด้วยอย่างนี้ไม่ได้เขาจะพูดสำเร็จจะต้องทำได้เป็นได้จริงก็ยังจะต้องรู้ตัวว่าฉันเป็นนะฉันทำได้ก็รู้ตัวนี้จึงจะเรียกว่าบรรลุในศาสนาพุทธศาสนาเพราะคนในโลกนี้มีเยอะเหมือนกันที่รู้ว่าที่ทำเป็นทำได้มีความส