200924-123 พุทธประวัติจากพระโอษฐ์ ตอน123-พ่อท่าน-สันติอโศก-พ053.txt

กอบที่มัน ถ้ามีองค์ธุดงค์ที่มีเครื่องประพฤติเครื่องปฏิบัติบำเพ็ญพรตในอย่างนั้นอย่างนั้นแล้วเกิดผลให้เกิดตนเองเป็นผู้รู้ใครๆก็เป็นผู้รู้ไม่ตรงกันจริตของแต่ละบุคคลไม่ตรงกันความจริงหรือความผิดความยึดความเป็นไปไม่เหมือนกันมันจะไปเอาลงแผงแผงแต่ละคนแต่ละคนเหมือนกันหมดไม่ได้พระพุทธเจ้าของเราเมื่อปฏิบัติธรรมะจนกระทั่งนี้ท่านก็ใช้สบู่หรือว่าใช้กระบะท้ายรถเป็นอะไรมาต่างๆนานาจนที่สุดท่านแสดง จนกระทั่งท่านมาบอกกับพวกเราว่าบางอย่างนั้นมันก็แรงไปไม่มีใครที่จะมาปฏิบัติลำบากจึงเรียกว่าในเลือดอาจจะมีปัญหาหรือโยกท่านก็ทำมาทรมานจนมาถึงจนไม่มีใครจะทรมานได้เท่าทันทำไมท่านต้องทำเพราะท่านเองท่านต้องทำถ้าเป็นพระพุทธบาทพระพุทธเจ้าท่านต้องรู้แต่คนอื่นไม่มีสิ่งมีชีวิตแข็งแรงถึงเท่าทันก็ไม่ต้องไปถึงพระไม่ต้องไปทำอย่างท่านถึงต้องแต่เราก็จะต้องทำเป็นแนวโน้มอย่างนั้นแหละตามลำดับตามลำดับเพื่อที่จะรู้ตามขั้นตอนตามฐานของเราฐานะของไทยก็จะเก็บสติปัญญาของเราฐานะของแต่ละบุคคลก็ทำการเต็มคูณเต็มความรู้สึกที่เรารู้ เคาท์ดาวน์พระพุทธมาสักการะเคารพนับถือบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงบูชาเอาสุดยอดในเรื่องของศีลเพราะมีอธิษฐานเพราะมีปัญญาเรื่องรู้เป็นจริงๆมีเหตุมีผลมีองค์ประกอบมีปาฏิหาริย์อะไรบ้างพร้อมเพราะท่านมีญาณอยู่ในอีกมีอนาคตทางปัญญามีรู้เรื่องต่อไปข้างหน้าอย่างมีความเก่งที่จะสามารถทำให้ผู้อื่นรู้ได้อีกถ้าใครจะมาย้อนแย้งในสิ่งที่ท่านทำนั้นแม้แต่จะอนุโลมลงมาใครมาย้อนแย้งท่านก็สามารถที่จะทำให้เขารู้เข้าไปจ่ายได้หรือแม้แต่ท่านจะมีลำบาก จงมีความรู้ที่จะอธิบายในส่วนนี้ก็ได้เพราะผู้ใดก็ตามแต่ละบุคคลถ้ามีของจริงอยู่ในตัวเราแล้วแล้วเราเอาของจริงของเราแสดงไม่เอาของจริงของเราแสดงแล้วเรายังมีส่วนเหลืออีกภายในของจริงที่เราแสดงออกไปนี้ถ้าใครมาย้อนแย้งถ้าใครมาพยายามจะข่มขู่ว่าอันนี้ไม่จริงอันนี้ไม่ดีเราก็ยังมีไม้อยู่ยังมีไม้เหนือมีอะไรอีกอันนึงที่สามารถที่จะทำให้เขารู้ว่าเหนือจริงมีอีกมันมีอีกพูดยังไม่หมดแล้วมันมีเศษส่วนที่แสดงอีกอย่างได้เสมอครับ บันไดที่เราแสดงออกไปอันใดที่เรามีเนื้อร้องออกไปแล้วแน่ใจของเราแสดงแสดงลักษณะของเราเป็นพุทธะแสดงว่าลักษณะถ้าใครมีอยู่จนออกมาหมดเนื้อหมดตัวเลยไม่มีทุกข์ก็มีอีกแล้วใครเขาสูงกว่านี้เขาก็รู้เลยคิดแค่นี้เองอย่างนี้เรียกว่ามันจะเหลือต้นเม็ดหมดเหมือนกับคนที่ร่ำรวยสูงสุดแค่นี้เอาออกมาแต่งหมดเลย เมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็ออกมาแต่งสวยๆหมดแล้วเขาก็สามารถที่จะกำหนดขีดจุดนี้และคนทั่วไปสามารถจะขึ้นนานแล้วมีแค่นี้เองแต่ถ้าเกิดว่าคู่นี้เมื่อไหร่เมื่อไหร่ก็ยังมีสิ่งที่สูงที่สูงจนไม่รู้ว่าความสูงสุดของคุณนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครสามารถที่จะไปกล้าหาญชาญชัยจะไปเอาความสูงสุดที่จะมาเหนือความสูงสุดอันนี้ได้เรารวยขนาดไหนเรามีเครื่องเช็คเครื่องทองเรามีของที่สำคัญขนาดไหนเอาออกมาแสดงผลก็ยังไม่รู้ได้มาตอนนี้เราก็ยังดี มาตอนหลัง 3 ตัวนี้แล้วก็เมียต่ำกว่านี้หน่อยต่ำกว่านี้ไม่ใช่ว่าแสดงออกจนหมดตัวอีกไม่สูงขึ้นมาอีกแล้วก็มีอีกขึ้นมาเหนือหน่อยนึงเราแสดงตัวเหนือไว้นี้แสดงตัวเหนียวไว้หน่อยอยู่ตลอดเวลาเลยไม่เคยเห็นว่าเราไม่เหนือตรงไหนแล้วก็ไม่แสดงเลยเถิดไปจนเหนือชั้นไปจนคนข้างล่างออกไปเฉยๆไม่สบายตัวนี้ไม่มีวันมีใครจะตามสิทธิ์ได้เลยว่าเมื่อไหร่เราสูงสุดไม่รู้ตรงไหนกลับไม่ออกเพราะมันเยอะมันสูงสูงอยู่เสมอ นี่แหละจับยากใช้อันนี้ฟังดีๆคนเรานะมันมีเท่าไหร่เรามีของดีเท่าไหร่เท่าไหร่รถกระบะออฟโรดก็หมดไม่มีอะไรเหลือมีความหมายของอันที่ว่าพระองค์จะไม่เห็นแมวสำหรับคำสั่งต่อไปข้างหน้าหรือพระองค์จะไม่อาจข่มให้ฆ่าโดยถูกต้องซึ่งวาจาอันเป็นข้าศึกนั้นไม่เป็นฐานะที่จะมีขึ้นได้เลยแต่ว่าต้องมีไม้เหนืออยู่ตลอดเวลามีอะไรที่จะว่าเอาไปข้างหน้ามีอะไรที่ทำได้อีกข้างหน้าอันนี้เป็นไม้เหนือที่สำคัญและ เรื่องจริงทำให้เราเองไม่ถูกอวดด้วยแม้เราจะมีมากเราก็ไม่สนใจสมัครต้องระมัดระวังต้องคำนวณให้แม่นว่าคนนี้ควรจะให้แค่ไหนควรจะสูงแค่ไหนควรจะจัดระดับแค่ไหนให้พอประมาณให้ลงตัวต่ำเกินไปก็ไม่ได้ผลสูงเกินไปก็ไม่ได้สูงเพราะฉะนั้นอยู่ในระดับที่ใกล้ๆจริงๆเขาให้พยายามยกสูงแสดงฐานะสูงแสดงความความสูงขึ้นมาหน่อยๆเสมอแค่นั้นก็พอแล้วสูงกว่าฐานของเขาจึงจะเรียกวันแม่แล้วพระพุทธเจ้าก็เป็นผู้ที่รู้อริยสัจด้วย และข้อที่ 5 พระพุทธเจ้าสามารถยืนยันได้ว่าข้อปฏิบัติหรือสิ่งที่บอกแก่สาวกของเราปฏิบัติตามแล้วก็จะให้เกิดจะทำสติปัฏฐานเมื่อสิ่งใดที่ท่านบอกไปแล้วพวกนั้นก็เอาไปปฏิบัติเป็นสติปัฏฐานจะเกิดสติปัฏฐานตัวสติปัฏฐานไอ้ตัวที่เราต้องรู้ความหมายรู้ลักษณะและก็เราก็ทำเป็นตัวสติปัฏฐานตัวสำคัญถ้าเราไม่มีสติปัฏฐานเรายังไม่เจริญเรายังไม่ได้อยู่ในอเมริกาเพราะทางเดียว แม็คโครเข้าแล้วเข้าเส้นทางนี้อยู่เสมอมีอะไรมีจรณะพิจารณาสัมปันโนมีความรู้เป็นสัมมาทิฐิเป็นวิชาต้นวิชาอันต้นคือสัมมาทิฏฐิเห็นถูกต้องเห็นว่าถ้าทำอย่างนี้อยู่อย่างนี้อยู่แล้วก็เป็นดีถ้าไปทำอีกอย่างนึงเป็นไม่ดีเพลงชาติแล้วเราก็อยู่ในทางที่ดีมีบทบาทในสุริยาอาการมีการกระทํา ตั้งแต่สังวร 10 เรียกว่าจะระณะสัมปันโนตั้งแต่สังวรรู้ตั้งแต่ต้นเลยเห็นตั้งแต่ต้นเลยว่าศีลคือหลักเกณฑ์คือหลักปฏิบัติซึ่งหัวข้อคือคำกล่าวเพื่อที่ดีถ้าบอกว่าอย่างนี้ดีอย่างนี้ไม่ดีแล้วจะบอกว่าเราตั้งแต่เริ่มต้นเราขยับตัวนั่งนั่งแยกดีกับตั้งเยอะไม่ตั้งตัวตรงมีตัวตนก็นั่งโยกไปโยกมาอันไหนดีกว่ากันนั่งตรงดีกว่าคำว่านั่งตรงดีกว่าเรารู้ว่าเรานั่งตรงดีกว่าไม่รู้ว่าสมาชิกนอกจากรู้แล้ว เป็นความรู้ในจิตกายกรรมของเรานั่งร่วมเพศกับเรื่องตรงกายกับจิตรกรรมของเรานั่งร่มเย็นก็นั่งตรงถ้าเรานั่งตรงอยู่ก็แสดงว่าเราอยู่ในทางเอกมัยทั้งวอนสำรวจระบบอินทรีย์ตายทั้งหมดทั้งหมดอินทรีย์ทั้ง 5 ทั้ง 6 ทั้งหมดต่างหูจมูกลิ้นกายใจตำรวจตั้งจริงๆทั้ง 6 ตำรวจศีลศีลคือหลักเกณฑ์เรายกขึ้นมาถามแล้วว่าหลักเกณฑ์อันไหนดีกว่ากันหลักเกณฑ์อันนี้ดีกว่าหลักเกณฑ์อันนี้ไม่ดีเราต้องรออยู่เสมอไปยังกระทำอยู่มีการระมัดระวังในตัวฟังดีๆนะครับ อธิบายย้อนไปวันนี้เศรษฐกิจหลักฐานเราก็ต้องมีสติสติต้องไม่ตกเมื่อสติไม่ตกเราก็พยายามอยู่ในส่วนที่เรารู้ว่านี้เป็นสัมมานี้เป็นดีกว่าอันนี้ไม่ดีเพราะเราก็จะตลกตัวเราเองมาส่วนดีเสมอกับคนที่แน่ใจแล้วว่าอย่างนี้ดีกว่ามันแม้แต่การนั่งการยืนการเดินการนอนการเป็นอยู่ทั้งหมดเราก็จะสังวรทั้งวันในหลักเกณฑ์ที่เป็นหลักเกณฑ์ที่ถูกหลักเกณฑ์ที่ดีเราจะรู้เลยว่าอะไรดีกว่าเวลาเดินไปเดินมาเราบอกว่าเราทิ้งรวมและสุดคุ้มถ้าจะปฏิบัติให้เคร่งๆเลยจะต้องรวมแม้กระทั่งมือยึดเกาะกลุ่มไว้ทีเดียวไม่เดินตัดสายเป็นคนไม่เดินกะลา เดี๋ยวไปหรอกกลับมาอะไรเดินสำรวมสุขุมสนิทไม่มีเส้นตรงที่เราอยากเป็นนักศึกษารูปที่เราก็รู้ว่าอย่างนี้ดีกว่าแล้วก็ต้องบอกแล้วเราก็ต้องรวมอินทรีย์รู้กาละเทศะรู้ขั้นตอนที่ถูกต้องว่าเราควรจะทำอย่างไรเมื่อไหร่ที่ไหนแล้วเราก็ต้องก่อนแล้วก็สำรวมอินทรีย์ซึ่งไม่หมดต่างหูจมูกลิ้นกายใจกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมควรจะพูดขนาดของที่ใดเมื่อใดสิ่งเหล่านี้อยู่ในหลักการเราเอาเรามีความรู้เราจะเห็นอยู่ในหลักนี่คือสติปัฏฐาน มีหวยชะนีมะตันยุตาวิชาวิทยาศาสตร์ ให้มันตั้งมาทางทิศทางที่ถูกให้มันตั้งเข้ามาให้มันตั้งเข้ามาในทางเดินของเป็นแนวของสมาคมพระพุทธเจ้าหรือแนวทางที่เป็นตามหลักศีลตามทฤษฎีของความถูกต้องจะตั้งเข้ามาในทางในทฤษฎีของความถูกต้องถ้าเราเห็นเราเข้าใจผิดมันจะไปทำผิดการตั้งตนไว้ในทางปฏิบัติการตั้งการตั้งจิตจิตไปตั้งไว้ในทางที่ผิดไซส์ใหญ่เลยถ้าติดตั้งไว้ในทางที่ถูกแล้วก่อนที่จะเข้าร่วมเป็นด้วยเกิดสัมมาบัติจนกระทั่งใช้คำว่า มิติความหมายของการเข้าทางแล้วคงมั่นคงแน่วแน่เสมอมากกว่าเป็นอย่างนี้มากกว่าเราเป็นอย่างไหนมากกว่าถ้าเรายังเป็นอย่างที่มันไม่เข้าทางอย่างเช่นว่าเรามันนั่งกันตี 3 ตั้งแต่ตี 3 มาทำสติมาทำภาชนะโยคะเราตื่นมาไม่นอนเราจะทำความตื่นใช่ไหมที่มาตั้งแต่ตี 3 จะมาทำซ้ำเติมใช่ไหมแล้วมาทำความหลับเสียเวลามาทุกวันทุกวันตั้งแต่ตี 3 ตี 3 มาบอกว่าทำกิจกรรมวันนี้กัน ทำกิจกรรมวันนี้เราเองเรามาทำเนี่ยความจริงเราเนี่ยรู้แล้วล่ะในสัมมาทิฏฐิแล้วล่ะเข้าใจแล้วล่ะว่าเราจะทำมาทำทาขี้ยานี่โยคะมาทำความตื่นไม่จะมาทำความง่วงเหงาหาวนอนมาทำความที่ไม่มีสติไม่ใช่เราจะมาทำความมีสติเต็มตื่นเป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานแจ่มใสเป็นผู้ที่จะรู้ชัดเป็นผู้ที่เห็นความถูกให้ชัดๆเพราะเราเมื่อเราฝึกเขียนเราขึ้นมาแล้วพอมานั่งคอยแล้วก็เป็นห่วงมากอันนี้มันเข้าเอกลักษณ์ไหมเข้าไหมไม่เข้าแล้วไม่เข้าไม่เกิดสมาธิ ไม่เกิดสมาบัติไม่เกิดจากความเคยอย่างนี้เสมอหรือว่าให้มันซาบซึ้งอย่างนี้เสมอมันจะเกิดสมาบัติเหมือนกันเป็นสมาบัติมิจฉาทิฏฐิฟังดีๆมันเป็นสมาบัติของมิจฉาทิฏฐิคือมันรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ดีมันก็มีแล้วก็ไปขี่ช้างมันไม่ดีเป็นมิจฉาทิฐิอ่ะมันดูแล้วมันไม่ดีแต่เสร็จแล้วเราก็มาบำเพ็ญอ้าวแล้วจะบำเพ็ญบำเพ็ญจะมาหวัดดีนะมันเป็นสมาบัติสัมมานะแต่พอมาเอาเข้าจริงมันเป็นสมาบัติวิชามันยังไงอ่ะเพราะฉะนั้นเราไม่เสร็จคุณสมาบัติไม่เกิดเป็นสมาบัติอีกอย่างหนึ่งเพราะเราต้องให้มันเป็น 80% มันแสบคุณสิ่งที่เราเองก็ต้องฝืนมันมาสังวรระวังให้มีสติเต็มหลักต้นปกติเป็นสติปัฏฐานเพราะมันจะเกิดสติปัฏฐานและพยายามวิเคราะห์ไม่ดีอย่างนี้ไม่ถูกไม่ถูกไม่เข้าบอกมันบอกมันเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอพยายามเสมอกฎของถ้าแก้ไขด้วยวิธีการนี้ไม่ได้นี่มันศึกษาดัดแปลงปรับปรุงแก้ไขโดยวิธีการแก้ไขด้วยวิธีการเปลี่ยนพยายามปรับปรุงปรับปรุงอยู่ด้วยเราจึงจะเกิดสมาธิจะมาบัดนี้เราบอกแล้วว่ามันจะเป็นสมาบัติอย่างนิษฐาถ้าเป็นสมาบัติอย่างสัมมาตามที่เรารู้เห็นจริงแล้วไม่สงสัยไม่พลิกแพลงแน่ใจแล้วแน่ใจว่าเรามานั่ง แล้วมันจะมานั่งให้มันเป็นผู้ที่ตกไม่ใช่ผีนะมีพระหรือเป็นผู้ที่ไม่ตื่นไม่รู้เราจะมาให้เป็นผู้ที่ตื่นเป็นผู้รู้เป็นผู้ที่มีสติสัมปชัญญะอันมั่นคงใสแจ๋วเดี๋ยวเรามาฝึกสาธิตอย่างเดียวครับเพราะฉะนั้นแม้แต่เครื่องบินเครื่องใช้โฆษณาก็ตามเราจะพิจารณาเราจะไม่พยายามไปสนิทเสพคุณในส่วนที่ไม่ควรแล้วจะเกิดขึ้นในทิศทางที่มันเป็นสมาบัติเสมอมันถึงจะเกิดการมั่นคงชีวิตอย่างมีแล้วเราจะไม่เอาอย่างนี้ก็ย่อมได้ในอาวุธทางนั้นอะไรก็ไม่เป็นอย่างนี้เราจะไปเป็นอย่างอื่นเราตื่นตี 3 มา นั่งได้สบายแจ่มใสเราจะไม่ล่ะจนมั่นคงแล้วนะเรานั่งมั่นตั้งมั่นแล้วตื่นตี 3 มั่นคงอะไรจะไม่ล่ะตี 3 เราก็จะนอนแต่จะถอนโทรศัพท์เปลี่ยนคุณถามแล้วจะหยุดเป็นอย่างนั้นจะเป็นอย่างไรเราก็ถอนได้ไม่ใช่ยึดมั่นถือมั่นพอเป็นอย่างนี้แล้วเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยเราจะสอนเอ่อจะนอนตี 3 ไปจะนอนตี 3 กว่าจะหลับแล้วก็หลับแล้วจะไม่ตื่นแล้วก็หลับก็ทำได้โดยไม่ไม่ติดตายไม่เป็นมิตรกันไม่ยึดมั่นถือมั่นเรียนได้รับได้เปลี่ยนได้ครับ เนี่ยมันเก่งมีติดหมายความว่าตั้งมั่นยึดเป็นอย่างนี้แล้วมุดฐานแม้จะไม่เป็นอย่างนี้จะกลับไปเป็นอื่นบ้างก็ยังได้แต่ถ้าเราว่าอย่างนี้ดีแล้วล่ะแล้วก็จะเป็นอย่างนี้หลายๆอย่างเก่งแต่แม้จะไปเป็นอย่างอื่นบ้างก็ไม่เป็นไรอนุโลมได้ถอนได้โดยไม่ยากโดยไม่ลำบากโดยไม่ทุกข์ร้อนโดยไม่ทุกข์ใจโดยไม่ลำบากใจเป็นไปได้เปลี่ยนได้เร็ววุฒิถามเนี่ยมันมีโอกาสมันเป็นโอกาสให้ได้แล้วไม่หยุดก็ได้เป็นสิ่งที่เป็นเสร็จแล้วไม่เป็นก็ได้กลับไปกลับมาถอน ได้เปลี่ยนได้โดยไม่ทุกข์โดยไม่ทุกข์โดยไม่ลำบากโดยไม่ยากสมมติฐานเพราะฉะนั้นเมื่อรู้ขนาดแล้วว่าเราจะเอาอะไรแค่ไหนเมื่อไหร่ยังไงได้ตลอดไปขนาดเป็นคณิตศาสตร์เราจะทำขนาดไหนขนาดไหนขนาดไหนอย่างไรอย่างไรรู้ขนาดหมดรู้ขนาดนี้หมายความว่ารู้ตัวรู้ๆดูภาวะคงจะรักจะให้เป็นเป็นภาษานามสมาชิกสังคม ขนาดไหนอะไรเก่งทำให้เชี่ยวชาญเนรมิตสติปัฏฐานเรามาทำเรามาทั้งหมดเรามาอบรมเรามากระทำอยู่เสมอเป็นไปเพราะไม่มีประมาทเราจะอยู่ในส่วนที่ดินควรจะกินอย่างไหนบ้างควรจะเป็นยังไงให้มันมั่นคงควรจะเป็นยังไงให้เสมอถ้ามีเสมอเสมอเราก็จะอยู่อย่างเสมอเสมออย่างนั้นก็เป็นนักพรตก็เป็นตัวอย่างเราเป็นที่พึ่งเป็นสรณะเป็นนาโถเป็นโรคเป็นหน้าแม้จะเป็นแค่อนุโลมกันมากเป็นแค่ที่พึ่งของโลกส่วนน้อยๆก็ตามเราก็จะเป็นเท่าที่เรามีคุณถ้ามีคุณธรรมอะไรและมีคุณอันนั้นเราก็ทำวันนั้นเสมอของเราเป็นฝ่ายนี่ แล้วก็พยายามเพิ่มขึ้นอีกเพิ่มขึ้นอีกเราจะไปเป็นฆราวาสก็เป็นได้เราถอนอุฏฐานมันไม่ควรอย่างนี้ดีกว่าไปเปิดกว่าแล้วก็ไม่เป็นอย่างนู้นก็เป็นอย่างนี้แล้วเราก็จะทำอย่างนี้มีสังวรมีสำรวมพอชะนีมัสยิดตาเกิดขึ้นเครื่องใช้ของเราจะใช้เงียบไปตลอดตายจะเปลี่ยนได้ไหมเดี๋ยวเราไปกินบาทเราไม่ใช้บาตรเราไปจริงจังอย่าไปตั้งนั่งโต๊ะจีนกินโต๊ะจีนได้ไหมมันจะไปแล้วแน่ใจที่สุดเพราะเราเองยังเรียนจะไปทำอย่างที่เขาเป็นกันนะ Honda ฉันจะเขียนว่าบางครั้งบางคราวถ้าเราจำเป็นต้องไม่ได้เป็นอย่างนั้นโดยจริงเราจะตั้งมั่นอยู่ในส่วนที่เราควรตั้งเราจะเป็นยืนหยัดอยู่ในส่วนที่เราควรเป็นส่วนอนุโลมให้มันเรื่องของการจำเป็นที่จะต้องทำให้แก่เขาพระพุทธเจ้าอนุโลมมาไม่ใช่ว่าท่านทำอย่างสาวกไม่ได้จะทำได้เมื่อท่านไม่ได้พยายามทำเสมอพระพุทธเจ้า ไม่ใช่อรุณยอกย้อนมันย้อนแย้งอยู่ในตัวจะบอกว่าไม่เคารพพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้ายังมีชีวิตสู้เขาก็จะมาไม่ได้เลยข้าพระพุทธเจ้าสอนเอาตัวต่อตัวมาแข่งกันเข้าไปปฏิบัติพระพุทธศาสนาบริการทำงานหลายๆอย่างที่ผมเคยทำสมัยก่อนมันทำได้ดีกับเขาให้ผมไปทำงานอย่างนั้นอีกเรื่องมาตั้ง 7 ปี 8 ปีไป เขาไม่เก่งเท่าเขาไม่กินข้าวหรอกต้องไปฝึกปรือซะอีกแล้วอยู่สิ่งใดเราไม่เป็นเลยเราก็ไม่เป็นน่ะไม่เก่งไม่เก่งไม่ถนัดแต่สิ่งใดที่ไม่เป็นแล้วมันเรื่องมันนานมันไม่ได้มันก็ลดลงได้มันเป็นลดลงได้นี่เราจะทำงานอะไรกินเด็กที่สุดงานอะไรที่เป็นประโยชน์สำคัญมากแล้วก็มาทำอันนั้นเพราะเราก็มาทำงานทำเองอีกหลายๆปีไปเลยถ้าจะไปกลึงเหล็กไปทำอะไรต่ออะไรพวกนี้นะไม่เก่งมันก็จริงจริงไม่ทำเลยแต่เรามาทำวันนี้มีค่าส่วนลดลงจำเป็นถึงแม้ไม่ทำเลยก็ เสียหายอะไรพระบารมีอันอื่นที่ทำอยู่อันอื่นที่เป็นประโยชน์ให้แก่โลกอยู่เป็นจริงๆเรามีอีกเรามีสิ่งที่เหนือกว่าอยู่ให้ไปทำสิ่งนั้นไม่อะไรทำได้แต่ก็เรามีสิ่งที่ทำเหนือกว่าอยู่เรื่องสำคัญกว่าเป็นประโยชน์กว่าจะเป็นปัญหาอะไรเราไม่ใช่คนที่ขาดทุนเราไม่ใช่คนบกพร่องก็จะมาถึงพระพุทธเจ้าแม้ไม่ได้ทำหลายอย่างที่เป็นตำราซึ่งพยายามที่จะต้องซื้อทำความเห็นให้มันลึกทำความเห็นให้มันแก้ทำความจริงจังให้มันเด็ดเดี่ยวแล้วบริจาคที่จะไม่ได้ทำในบางส่วนสำคัญเพราะเราปฏิบัติตัวอยู่ในทุกวันทุกมื้อเราจึงมีอย่างนี้แหละแล้วเราต้องเข้าใจให้ได้ว่าทำไมเราจะต้องทำท่าดีอย่างนี้ กดตั้งค่าในตัวนี้แหละแล้วมันก็ไม่เป็นไรสิ่งที่ซ้ำก็คือเรารู้แล้วว่าสิ่งนี้มันดีแล้วดีกว่าสิ่งที่จะไปซ้ำๆอยู่ทางที่ไม่ดีในส่วนที่ไม่ดีไปซ้ำๆมันเคยกินให้มันเสร็จคุณให้มันติดให้มันเป็นอย่างนั้นอัตโนมัติอย่างนั้นเกิดเป็นซ้ำกันอยู่ทำไมเราทำอย่างนี้แหละทำแล้วมันก็เกิดการเห็นเกิดการเอาอย่างเกิดการเป็นหลักเป็นอย่างอย่างนี้แหละควรเอาอย่างอย่างนี้แหละเป็นแบบฉบับอย่างนี้แหละเป็นที่พึ่งอย่างนี้แหละเป็นสิ่งที่คนควรเป็นคนเขาก็จะเห็นสิ่งที่ควรเป็นคนก็จะมาจะมาเอาสิ่งนี้จะมาดูแบบจะมาดูอย่างจะมาทำตามนั้นจึงยืนหยัดยืนยันอยู่แม้ เราทำอยู่เราก็ไม่ได้ทุกข์เราจะเปลี่ยนไปทางอื่นอีกแล้วก็ทำได้แต่อันใดดีที่สุดเราก็เลือกยืนหยัดอันนั้นแหละดีไปเรื่อยๆแม้บางทีสิ่งที่ดีที่สุดเราไม่ได้ทำอันนี้คนอื่นเขาจะทำอันนี้เราก็ไปทำสิ่งอื่นอีกไม่ดีที่สุดแต่ว่าคนน้อยคนที่จะทำส่วนนั้นอีกเราก็แบ่งแยกกลับไปทำเองก็ได้เราไม่ใช่ว่าจะยึดมั่นถือมั่นอะไรที่เป็นส่วนเกินเราประพฤติตัวอยู่อย่างที่เป็นนี่แหละเราจะมีปฏิสัมพันธ์เจริญเพิ่มเติมขึ้นอยู่เสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอจนสิ่งใดยังไม่ถึงขั้นอรหันต์มันก็จะถึงขนาดนั้นเพราะฉะนั้นอาหารตากฝนแล้วไม่มี เป็นที่สุดถึงขั้นกินยาอวสานบารมีส่วนใดที่ทำได้จนถึงขั้นกินยาโวหารบารมีเป็นที่สุดแล้วก็ไม่ต้องกล่าวคนจะรู้ด้วยตนเราจะรู้ด้วยเราเองว่าสิ่งนี้ยืนยันสูงสุดได้แล้วมั่นใจทำอย่างไรอย่างไรแม่นและเราก็จะทำอยู่เราจะเป็นอยู่จะทำให้มันเสมอเพราะจุดที่เรียกว่าวิญญาณโดยสารบารมีคือสิ่งที่พ้นทุกข์สิ่งที่เป็นนิพพานเป็นอรหันต์เมื่อสิ่งใดที่เป็นนิพพานนิพพานังปรมังสุขังพลังใครจะไม่ทำให้เจ็บตนใครก็ต้องอยากได้ใครก็ต้องจะต้อง เสวยตรงนี้แหละมันที่สุดไม่เสมอแล้วจะติดแม้นิพพานไม่ได้สำคัญมั่นหมายในนิพพานจะติดในนิพพานเพราะแม้จะไม่ต้องติดนิพพานแต่จะไปทำอื่นอีกมันก็มีนิพพานทุกข์ทุกกิริยาหมดมันมีนิพพานทุกๆอย่างทุกอย่างมันเป็นนิพพานนิพพานอยู่ในทุกอย่างนิพพานอยู่ในการงานนิพพานอยู่ในการกระทำนิพพานอยู่ในกายกรรมนิพพานอยู่ในวจีกรรมนิพพานอยู่ในมโนกรรมที่ผ่านอยู่ในทุกอย่างเพราะว่านิทานอยู่ในทุกอย่างเราก็รู้ในนิพพานนั้นแล้วเราก็เป็นไปได้ทุกอย่างขณะใดเป็นอะไรเราก็รู้ความจริงว่าอันนี้เป็นอย่างนี้มีองค์ประกอบอย่างนี้ ในขณะที่พูดนี้มีการจะต้องใช้เสียงออกมาใช้อวัยวะต่างๆอย่างนี้แล้วก็จะต้องใช้จิตสำหรับกลั่นกรองสำหรับองค์การให้สิทธิ์พูดตามนี้มีการกลั่นกรองรู้มีการใช้ปัญญามีการคัดเลือกมีการเป็นฝ่ายจะต้องทำอย่างนี้จะต้องพูดให้มันเป็นอย่างนี้จะต้องมีอย่างนี้ให้ได้ขนาดนี้มีสิ่งที่เป็นองค์ประกอบแวดล้อมให้เรารู้ว่าเราควรจะพูดกับกลุ่มบริษัทอย่างนี้บุคคลอย่างนี้ประมาณขนาดนี้นะสูงกว่านี้ก็มีต่ำกว่านี้ก็มีแต่ทำให้เหมาะสมที่สุดทำไปแล้วให้มันเป็นสิ่งที่ออกไปเนี่ยเป็นกรรม เป็นการกระทำเป็นงานเป็นผลิตผลเป็นสิ่งที่ออกไปนี้ให้ดีที่สุดนะผลิตออกไปให้ดีที่สุดเราก็ทำอยู่ในขณะกระทำเราก็รู้ว่าเป็นนิพพานในขณะกระทำเราก็รู้ว่าเรากระทำเมื่อกระทำแล้วเราต้องกระทำอย่างจิตมันไม่ทุกข์เพียงใดซึ่งบางทีทำไปนานแล้วเมื่อยเราก็รู้ว่าสภาพนั้นเมื่อยเมื่อยควรไหมถ้าทำต่อไปอีกทรมานตนถ้าเราแลกเปลี่ยนว่าเราทรมานตนหน่อยนึงใช้คำว่าทรมานเราเหนื่อยจัดเพิ่มเติมเข้าไปอีกหน่อยแต่ตอนนี้ยังได้ผลกับไม่เกินหน้าแรกเปลี่ยนเราเสียน้อยแต่เราได้มากเราควรทำไหมเราควร เราเองเป็นคนบอกนะเราเองเป็นคนขับเราเองเราเคยเป็นคนยินดีเราเองเรายินดีที่จะเสียเพราะว่ามันดีเสียสละอันนี้หน่อยนึงเถอะดีประโยชน์เกิดสูงควรด้วยโอกาสอย่างนี้ก็หายากเราก็ทำเราเสียสละเองไม่มีใครมาบังคับไม่มีใครบังคับไม่มีใครมาเป็นเจ้าอิสระเสรีเราเมื่อยมากและทนไม่ไหวแล้วต่อไปโอ้โหแย่แล้วเราก็ไม่มีกะจิตกะใจจะกระทำแล้วต่อแล้วด้วยแล้วก็ไม่เห็นผลดีอะไรแล้วด้วยแล้วก็จะหยุดก็เราเองเป็นคนตัดสินเรามีอิสระเสรีของเราจะตัดสินแล้วเราก็จะทำเอาทั้งนั้นเราก็ทำเพราะคนตามที่เรา ถ้าพูดได้ยังมีความเห็นแก่ตัวมากไม่เห็นประโยชน์ในประโยคยังจะทำเพื่อตัวเองแต่หยุดเสพสุขมากคนนั้นก็จะหยุดมากกว่าธรรมถ้าคนใดมีปัญญาเห็นแล้วว่าทำเถอะไม่เป็นไรหรอกทำได้มากๆเพราะเราเองเราสามารถทนได้โดยไม่ยากแล้วก็มีประโยชน์แล้วก็ไม่ได้ทรมานสุขภาพร่างกายทำให้ร่างกายแข็งแรงซะอีกเชี่ยวชาญเก่งกาจขึ้นไปอีกด้วยซ้ำไปไม่มีผลรู้อยู่อย่างนี้จริงๆก็ทำต่อได้เราก็ทำต่อไปทำต่อไปมันก็เจริญต่อไปมันก็ก้าวหน้าต่อไปมันก็มีผลได้ผลดีต่อไปเป็นธรรมดาธรรมดาไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรอย่างนี้ก็แต่ละคนรู้เพราะฉะนั้นบอกว่าในขณะทำงานไหม นิพพานอยู่ตรงไหนแทรกอยู่นิพพานอยู่ในสังขารมันไม่ใช่นิพพานเพียวๆจนกระทั่งมีแต่นิพพานไม่มีสังขารเลยทีเดียวก็ไม่ใช่ไม่ต้องปรุงแต่เราไม่ได้ติดในสังขารเราอยู่เหนือสังขารถ้าเราติดสังขารเราไม่อยู่เหนือสังขารเราก็ไม่มีนิพพานแต่ถ้าเราอยู่เหนือสังขารรู้เท่าทันสังขารรู้เท่าทันความปรุงปรุงภาษากรุงกายกิริยาปรุงจิตปรุงปัญญาลงไปทั้งกายรวมทั้งหมดกี่กลุ่มทั้งมโนอะไรของเราอยู่เราก็รู้สภาพของความปรุงนั้นความสังขารเราไปพูดสังขารมายังบริสุทธิ์ไม่มีโลภะไม่มีโทรศัพท์ไม่มีโมหะเข้ามาเกี่ยวเพราะ ร้านเหล่านั้นก็เป็นสักแต่ว่าสังขารแล้วมันก็ออกมาเกิดออกมามันเป็นจริงเกิดอยู่ในโลกสิ่งที่เกิดนั้นก็มีผลอยู่ในโลกถ้าเราไปยึดมันไว้เป็นของเราเราหลงเห็นแล้วเป็นของของเราแล้วก็หวงแหนแต่เราไม่หลงว่าเป็นของของเราแต่เราก็รู้ว่าเกิดแต่เราเกิดจากเราอันมาแต่เราเราก็รู้ความจริงข้อนี้เหมือนกันแล้วเราก็ไม่ได้หวงแหนมีทางมีให้ทำเพื่อฐานเป็นสังหารวัตถุทำออกมาแล้วมันเป็นวัตถุอันหนึ่งคำพูดพูดออกมาแล้วก็เป็นวัตถุอันหนึ่งวัตถุที่เกิดมาเพื่อสังคม เกิดมาแล้วสังเคราะห์คุณมาปรุงแต่งวัดสังเคราะห์มากระทำปฏิกิริยาสังเคราะห์ให้แก่คุณได้ดีขึ้นมันก็เป็นของดีถ้าสิ่งที่ผมทำออกมาแล้วคำพูดออกมานี่เป็นวัตถุออกมาปุ๊บมันก็เป็นวัตถุหนึ่งวัตถุนี้สังเคราะห์คุณไปในทางชั่วกลายเป็นต่ำมันก็ไม่ดีมันก็เป็นตะกรุดสนมันก็เป็นของเหลวเพราะเราจะให้ทานอะไรแก้ไขก็ให้ทานสิ่งที่ดีสิ่งที่ไม่ดีเนี่ยให้มันตายไปเลยกูเป็นเราดับสูญอย่าให้มันออกเป็นสิ่งไม่ดีก็กลายเป็นกรรมก็ดีว่า ทำก็ดีมโนกรรมก็ดีเพราะสิ่งที่ดีดีมีออกไปโดยที่จะเข้ามากับเราจะวางตาหูจมูกลิ้นกายแม้แต่ใจอย่าให้อะไรมันเลวเข้ามาอย่าให้มันชั่วเข้ามาแล้วจะออกไปจากเรานี่ทวารทั้ง 6 ออกไปไอ้ชาวบ้านบอกรับเข้าทวาร 3 ที่เราจะแสดงออกไปกลายเป็นปีมะโรงแสดงออกให้ดีให้เป็นทานฉันก็หาวัตถุในสิ่งที่ดีสี่แยกวาจาก็พยายามเป็นที่น่ารักน่าช่ออรรถยากิริยาต่างๆก็ให้เป็น เป็นแก่นสารที่ยังไม่ได้แปลว่างามเหมือนอย่างที่ความหมายโลกว่าปิยะอันเป็นที่รักก็ไม่ใช่เราเป็นที่รักจากที่โลกหมายไม่ใช่มันเป็นที่รักหมายความว่าวันหน้าใครน่ารักน่าชอบหน้าที่ไปทีเดียวจริงๆก็ให้เขาติดก่อนให้เขาเห็นดีแต่ก็ยินดีมันก็ยินดีเขาก็ชอบเขาก็รักและก็ไปเอาตามเอาตามแล้วเขาจะรู้ซ้อนในทีหลังว่าเออสิ่งใดก็รักไม่ได้สิ่งใดก็ติดไม่ได้มันเป็นชั้นสูงกว่าแม้จะวาจาแม้แต่จริยาต่างๆภาษาที่พูดออกไปก็เป็นจริยาอย่างนึงเป็นสัญญาของภาษากายกรรมก็เป็นจริยธรรมทางเราจะต้องให้มีอาการ อยากให้มีแก่นสารอัตถะอัตถะแปลว่าสาระแปลว่าแก่นแต่วันนี้หาของมันให้มันมีแก่นสารไม่มีเนื้อหาอรรถยาใดๆให้มันมีเนื้อหาเพราะเราแปลเอาความง่ายๆสำหรับสอนคนอื่นๆอัจฉริยะก็หมายความว่าต้องมีความเรียบร้อยสุภาพมีจรรยาอันดีแปลทับศัพท์ว่ามีจรรยาอันดีมีจรรยาอันเป็นแก่นมีจรรยาอันเป็นสาธารณะทีนี้คนจะเข้าใจอัตถะเข้าใจเนื้อแท้ของอะไรมันต้องลึกขึ้นไปเรื่อยๆจริงๆมีอาการตาเสมอ ตาสว่างแล้วแปลตรงๆนะสมานะกับตามานะบอกอัตตาทำให้เป็นอัตตาทำจิตให้เป็นอัตตาเสมอแต่อัตราใดสูงสุดหลังอรหันต์ป่าสูงสุดอรหันต์ไม่ใช่ของเราไม่อัตตาก็ไม่ใช่ของเราอัตตานี่คือเรายึดเป็นตัวเป็นตนอัตราก็ยึดไม่ได้เพราะเราทำให้ดีที่สุดแห่งที่ดีที่สุดทำเป็นอัตราการเจริญพร อัตตาโนนาโถเราเองเราก็เพิ่งจะมานะจ๊ะอันนี้เร