211203-1-077 ทางเอกภาค1-ตอน077(หน้า260)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท051.txt

มีแนวเดียวทำวัดทุกวันนี้ในบทปฏิบัติของทางผู้ที่ทำบอกว่าลงธรรมวัดที่ทำวัดมันก็ต้องเจริญทั้ง 2 ด้านเอาบทเรียนหรือเอาบทธรรมะธรรมบทของพระพุทธเจ้ามาทบทวนมาเรียนรู้ก็เลยเรียนแต่เพียงเอาให้มาท่องแล้วก็ท่องปิดปากกันไปจนกระทั่งกลายเป็นรูปลูกมันลดลงไปจนกระทั่งทำเป็นรูปจริงๆทำแต่รูปจริงๆด้วยจะมาทองหมดไปเฉยๆว่าๆก็ได้ก็ติดบอกว่าผมก็ได้ก็มีความเคยชินมีความเหลือมีความเหลือมีความ ตกทำเป็นส่วนดีนะถ้าทำอยู่บ่อยๆที่เป็นอยู่บ่อยๆซ้ำๆซากๆมันก็เป็นดีอยู่นั่นแหละบ่อยๆนานๆไปมันก็รักษาดีเท่านั้นต่อไปเชื่อมโยงไปมันก็ดีเป็นส่วนหนึ่งมันก็แต่มันไม่เจริญอะไรมากมายถ้าจะว่าก็ได้ผลของการปฏิบัติธรรมแล้วไม่มีเลยสำหรับตนเองเหมือนเราเป็นกรรมกรแบกหามทำบ้านก็ต้องทำมาหมดพระพุทธเจ้าไปใครไปเก็บพระธรรมบทที่ได้รับทั้งหมดนี้ได้แล้วเขาก็เอาไปใช้งานใช้การเขาก็ได้ไปก็ไม่ได้อะไรหรอกเหมือนกรรมกรแบกอย่างว่าไปจัดการต้องทำระบบนี้ไปเฉยๆเหมือนแบบธรรมดาเฉยๆซึ่งตัวเองไม่ได้เล่นไม่ได้เล่นอะไรในบทธรรมบทเหล่านั้นหมายความว่าอะไรก็ ไม่เคยรู้เรื่องรู้ๆก็รู้เผินๆเต็มที่ดูแล้วก็ไม่ได้พิจารณารู้ก็ไม่ได้จำหรือว่ารู้จำได้บ้างก็ไม่ได้เอามาใช้ไม่ได้เอามาประพฤติไม่ได้เอามาปฏิบัติไม่ได้เอามาทำตามบทที่ว่านั้นมันก็ไม่เจริญอะไรมันจะเพียงรู้สักแต่ว่ารู้อย่างนี้เป็นต้นแล้วการทำวัตรทุกวันนี้มันจึงไม่เข้ารูปเข้ารอยในการทำวัดอย่างสีแล้วก็จับปลามากที่เขาเรียกว่าศิลปะพม่าสั่งแต่ว่าทำไปงั้นแหละลูกๆทำทำเล่นๆแต่ๆต้องๆเฉยๆมีส่วนที่แตะต้องหรือถูกหรือไม่มีส่วนถูกส่วนแตกแต่ไม่ได้ประโยชน์ไม่มีผลแต่เป็นสีและก็สามารถมันไม่เกิดประโยชน์อะไรเลยอยากจะทำทำกันไป เงินสวัสดิการทำวัตรที่มันหย่อนมันเบี้ยวมันเบี่ยงบาลีหรือเบี่ยงพฤติกรรมออกไปจากสัจจะจากเดิมที่เป็นผลกระทบลงมาเป็นผลไม่พอไม่พออะไรเรามาเรียนกันต่อนะคือทำวัดนี่แหละทำสิ่งที่เคยกระทำวัดชนะหมายความว่าเวียนวนอยู่ด้านหน้า 260 ในโรงเรียนมาจนถึง 260 ซึ่งได้สรุปผลของพุทธศาสนามาสอนให้คนฉลาดรอบรู้ในการยังชีพยังตนไปด้วยแรงปัญญาและแรงกายอันมีสมรรถภาพของ แต่ละคนอย่างถูกตรงและเพียงพอดีซื้อมาที่มาเข้าใจตรวจสภาพมัชฌิมามัชฌิมาตัวนี้มันลึกซึ้งมากจะทำไปอย่างถูกอย่างตรงนี้สำคัญถ้าจะมากเกินก็มีแต่การสร้างสรรค์จรรโลงซึ่งเพื่อผู้อื่นจึงจะสุขอย่างยิ่งแท้ๆไม่โลกถ้าได้มากเกินพอดีก็ทานหรือว่าเกื้อกูลผู้อื่นและไม่ขี้เกียจดังนี้คือสัญลักษณ์แห่งสันติภาพในสังคมมนุษย์อารยะมี 2 จุดง่ายๆจุดที่ขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์มีปัญญามาใช้ปัญญาทำอะไรอยู่ไม่คิดเสียทำแล้วมันก็ ตกเกิดผลยิ่งทำถูกหลักธรรมพระพุทธเจ้ามีอิทธิบาทมีการดัดแปลงปรับปรุงมีการรู้ส่วนไม่เกินส่วนไหนไม่เกินส่วนไหนพอควรจะทำพัฒนาเปลี่ยนแปลงไปบ้างผู้ใดมีหลักเศรษฐศาสตร์ในจิตยิ่งจะทำได้เจริญยิ่งนักเรียนแปลไปเพิ่มในสิ่งที่ขาดเหลือทำแล้วก็ทานทำแล้วก็แจกออกทำแล้วก็แบ่งเกื้อกูลกันนี่เป็นสัญลักษณ์ของเศรษฐกิจน้อยๆมีอะไรเรามีอะไรหรือมีอะไรเกินแล้วก็แบ่งก็แจกกันไปยิ่งสิ่งที่สำคัญต่อชีวิตแล้วก็แบ่งก็แจกกันไปมันก็ไม่ plan มันก็เป็นอยู่สุขความเลวร้ายต่างๆมันก็ไม่เกิดคนเราถ้ามันไม่เดือดร้อนเป็นที่สุดแล้วมันก็ไม่ก่อเกิดความเลวร้ายหรอกมนุษย์ที่มันเกิดความเลวร้ายขึ้นมาก็เพราะว่ามันขาดแคลนแล้วมันก็ดิ้นรนไม่ต้องไปหลงผิดจิตปัญญาไปที่ได้ถูกหลอกมอมเมาเอาไว้เปลืองทำลายในสิ่งที่ไม่จำเป็นแล้วก็ไม่พอแต่ถ้าเกิดว่าเขารู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมันไม่จำเป็นอะไรแล้วเขาก็เลิกเหล้าไม่ต้องเด่นต้องทนไม่ได้อยู่รู้ความสุขสุขอยู่อย่างสงบมีพรรคมีเพียงตามธรรมดาไม่ต้องเปิดเฮฮาอะไรจนเกินขอบเขตอย่างที่เขาถูกหลอกไปเป็นอย่างช้าโลกๆก็พาเป็นเราไม่ต้องไปเป็นอย่างนั้นหรอก ไม่จำเป็นแล้วก็มีความเบิกบานแจ่มใสร่าเริงบันเทิงอยู่มีประโยชน์อยู่สมองก็ไม่ไปสมองขี้เลื่อยที่จะไปคิดแต่เรื่องบันเทิงเริงลมเป็นเรื่องเลอะเลอะเทอะเทอะทำอะไรไม่เป็นโล้เป็นพายแม้จะจัดการจะเป็นการพักผ่อนก็จะมีจิตมีงานเป็นงานอดิเรกงานเกินจากงานหลักเป็นงานอดิเรกที่มีประโยชน์เป็นงานที่ยังพอสร้างสรรค์ไม่ใช่งานอดิเรกทำลายไร้ค่ากลายเป็นการละเล่นแต่เป็นเรื่องเงินเปล่าไม่ใช่เพราะมีปัญญามีปัญญาจริงๆแล้วคุณมีปัญญาทางธรรมที่แท้จริงที่ไม่ได้แก่มีแต่สาระบันเทิงไม่ใช่คนอับเฉาไม่ใช่คน Sound Way ยิ่งจะหลุดร่อนแต่ยิ่งจะมีน้ำหนักยิ่งจะเป็นหลักให้คนอื่นขึ้นด้วยซ้ำไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนที่ว้าเหว่เดียวดายไร้ญาติขาดมิตรเปล่าเลยจะยิ่งมีญาติญาติและไม่เป็นญาติอย่างเกาะเลยจะเป็นญาติที่ทำที่ดีญาติที่อาศัยพึ่งกินกันตามสาระตามขั้นตอนฐานะมันกลับไปที่คนเขาคิดปฏิบัติธรรมมาในรูปลอยมีเราเองจะรู้สึกเหมือนกันเพราะปฏิบัติมาแล้วจะรู้สึกว่ามันจะเว้นวรรคมันจะว้าเหว่มันจะขาดนู่นขาดนี่เรารู้สึกว่าจะขาดซะแล้วเรายิ่งจะลำบากอะไรเงี้ยมันจะเกิดความรู้สึกนี้มากเหมือนกันแต่แท้จริงแล้วไม่เลยมันจะทำให้เรายิ่งขาดได้ยิ่งแข็งแรงได้เราจะยิ่งเป็นปูสิ่ง รักษาการสร้างสาระขาดอะไรเราจะต้องเป็นตัวเองเราจะต้องทำได้เสียเองเพราะทำได้แล้วเราก็จะรู้ว่าโอ๊ยนี่มันไม่ยากอะไรในโลกแล้วจะเป็นหลักกลายเป็นที่พึ่งอย่างน้อยพึ่งตนได้จนขาดแคลนขาดเหลืออะไรเราก็ช่วยตนแต่เราจะมีมากจนคนอื่นมาแบ่งเป็นมาแบ่งครึ่งและแบ่งมาขอเป็นที่พึ่งได้ด้วยคือมันจึงทำให้คนเจริญเจริญไม่เป็นไม่เป็นการไม่เป็นการถ่วงกันเพราะว่าตนก็ช่วยตนได้และแถมจนยังช่วยตนเหลือยังมีส่วนเหลือที่จะให้คนอื่นได้อีกได้อีกจึงเรียกว่ามั่งมีมั่งมีเจริญรุ่งเรืองไม่ใช่เป็นขาดแคลน สร้างทั้งสมรรถภาพมีทั้งปัญญาและก็มีทั้งความบริจาคมีทั้งการเกื้อกูลอุ้มชูพระกันอะไรต่างๆพวกนี้มายิ่งศึกษาเรายิ่งจะเห็นว่าหลักธรรมพระพุทธเจ้าเป็นหลักของมนุษย์ชาติเป็นสังคมเป็นความเจริญของหมู่กลุ่มสังคมของมนุษย์ร่วมกันเข้าไปอย่างซาบซึ้งอย่างสันติสุขอย่างพรรษายังอยู่ดีจริงๆโดยเราเองเราจะรู้ตัวเราเองว่าเราเองเนี่ยยิ่งเจริญเรายิ่งประสานเข้ามาอยู่ที่ไหนอยู่ได้อยู่กับคนยิ่งมีเมตตาจิตที่เกื้อกูลหมดมานะหมดถือดีหมดกิเลสเราได้ดีแล้วก็ไม่มีกิเลสต่อมันก็ ยิ่งจะเข้าประสานดีน้อมถ่อมตนลงได้เกื้อกูลเข้าไปได้ทำตนเองเสมอมีสมานัตตตาเป็นไปได้จริงๆประสานดีจริงๆเพราะงั้นกิเลสมันก็ย้อนๆๆหน่อยเท่านั้นเองถ้าเกิดว่าสูงขึ้นมาเจริญขึ้นมาจริงแล้วกิเลสมันลดละปล่อยเป็นจริงมันเป็นสังคมที่ประเสริฐที่สุดรู้จักความเป็นจริงผู้สูงจริงผู้เจริญจึงก้าวหน้าจริงก็เป็นผู้เกื้อกูลจริงยกให้แก่กันการยกให้แก่กันโดยตัวเองก็ไม่ต้องยกตนเองยกแล้วคนอื่นเขาไม่ยกมันหนักคนที่มันหลายๆคนมายกเรามันเบาแล้วเขายกเองโดยสมมุติบริษัทจากที่ถูกต้องแต่สมมติฐานที่ถูกต้องเพราะยกเอง ไปเองตามทำตามอะไรต่างๆนานาแล้วมันก็เจริญมันก็ง่ายและปัญญาอันเรียกว่าโลกุตตรปัญญานั้นจะแจ้งจะเข้าใจถึงของฟุ่มเฟือยจะรู้ชัดในสิ่งที่ไม่จำเป็นอย่างแท้จริงได้ละเอียดลึกซึ้งตามลำดับซึ่งจะรู้แจ้งว่าอบายมุขทั้งหลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเป็นโทษเป็นไทยแท้เมื่อรู้ฉันก็จะปิดจนออกก็จะเลิกจะวางจริงๆจะพยายามมีสติรู้เท่าทันและจะหักห้ามหยุดขาดเว้นให้ทั่วออกมาอันนี้เป็นหลักสติปัฏฐานที่บอกว่าจะพยายามมีสติรู้ทั่วรู้เท่าทันแล้วก็จะหักห้ามหยุดทานเว้นให้ทั่วออกมาเป็น ฐานมาจากสิ่งที่รู้ว่าฟุ่มเฟือยรู้ว่าไม่จำเป็นอย่างแท้จริงนั้นๆออกมาถ้าเข้าใจแท้รู้ชัดจริงๆด้วยปัญญาอันแน่นอนคนผู้นั้นจึงหยุดจะวางจริงๆจะไม่มีใครทรมานตนเองเล่นจะไม่มีใครแกล้งตนเองอยู่ข้อความจุดนี้ก็เน้นเน้นที่ว่าอย่างนั้นก็คือเน้นสัจจะก็ต้องบอกคุณนั้นรู้ด้วยปัญญาที่ถือที่แล้วอ่ะไอ้นี่มันไม่ใช่ของจำเป็นเอาสิ่งนี้มาเห็นเป็นสาระแห่งชีวิต แต่แท้จริงมันไม่ใช่สาระรสชาติของจิตก็ไม่ติดแล้ววางปล่อยแล้วคนที่วางจริงๆจะหยุดจริงๆจะวางอย่างนี้ไม่มีใครจะไปทรมานตนเองเล่นหรอกเพราะมันไม่อร่อยมันก็มีจริงว่ามันไม่อร่อยมันไม่ได้เป็นโหลเป็นพายไม่ได้ไปติดไม่ยึดอะไรอีกแล้วแล้วก็รู้ด้วยปัญญาเราไม่เห็นจะจำเป็นจะต้องไปยุ่งไปเกี่ยวไปวุ่นวายมาให้ตนทำไมจะแกล้งมาทำให้ตนเองอยู่เปล่าเปล่าใดๆทั้งนั้นเนี่ยไม่มีค่าอะไรเกินตาก็รู้ไม่มีรถมีค่าอะไรมันเป็นมายาก็รู้จนกระทั่งหมดมายาหมดอัตราและพรุ่งนี้ไม่มีใครมาแกล้งทรมานตนเล่นจริงๆไม่ได้ยืนยันสัจธรรมคนที่ยังเหลือเชื้อติดอยู่เท่านั้นแหละหรือไม่รู้จริง ไม่รู้จริงว่ามันไม่รู้ด้วยปัญญาอันยิ่งกว่าไอ้นี่มันไม่ใช่สาระไม่ใช่แก่นที่ขาดหลุดขาดกันได้เลิกกันได้ไม่รู้จริงนั้นอันนึงอีกอันนึงมันก็ยังมีเสพติดที่ติดอยู่มีเศษเหลือเชื่อที่ยังมีส่วนสำคัญส่วนที่ยังเป็นเชื้อติดเชื้อยึดเหล็กมันก็เลยยังขาดไม่ได้วางไม่ได้ไปซะทีเดียวอาจจะนานๆทีห่างๆอ่อนๆน้อยๆซึ่งไม่ได้ก็ไม่ถึงตายแต่ถ้าได้ก็ดีอะไรอย่างเงี้ยมันมันก็มีอยู่ของจริงทั้งนั้นแหละแล้วก็ตั้งที่รู้ว่าสิ่งนั้นไม่จริงสิ่งนี้ไม่แท้เป็นของโลกโลกมันเป็นของฟุ่มเฟือยเป็นของไม่จำเป็นคนพูดใดรู้แท้อย่างนี้ก็ใครเล่า จะไปยอมเสียเงินเสียทองเสียเรื่องเสียแรงเสียเวลากับมันแต่ปรากฏว่ารู้จริงแท้จริงแล้วไม่มีใครไปที่ใดนั่งเสียเสียเรี่ยวแรงเสียเงินทองเสียเวลาไม่เอาใครเล่าจะไปเมืองๆๆแตะต้องซ่อมเสร็จในสิ่งนั้นอยู่ผู้ที่ย้ำแต่ต้องซ่อมเสร็จมันอยู่นั้นก็เพราะจิตแท้ปัญหาแน่ๆอาสวะจริงๆของคุณนั้นยังมีอยู่ยังเอายังจะเอาน้ำยายังไม่รู้แท้รู้จริงอย่างถึงแก่นสุดของในวงเล็บยังไม่รู้ละเอียดสุดถึงอาสวะนี่อย่าเพิ่งเข้าใจว่ามันง่ายนะจิตของเรา เรารู้พื้นรู้ตื่นรู้ชัดในส่วนเป็นรูปสัดส่วนอัดรูปที่มันอยู่ในจิตเรายังอย่างไม่ถึงจับมันไม่ได้มันมีบทบาทถึงเรียกว่าอาสวะแล้วมันก็ทำการหมักทำการดองทำผิดปฏิกิริยาฟักตัวอยู่เหมือนกับของหมักของดองมีเชื้อยีสต์มีเชื้อตัวอะไรที่มันทำงานทำเรื่องอยู่ในชายคนหนึ่งของจิตมันทำนะเราอย่านึกว่าอาสวะมันไม่มันไม่มีง่ายๆเพราะความไม่ประมาทของพระเจ้าที่ซับซ้อนซับซ้อนจะสอนอย่าประมาทมีโทษภัยอันมีประมาณน้อยอันมีประมาณน้อยรู้ตัวให้ละเอียดเล็กละเอียดเล็กละเอียดเข้าไปซ้ำให้มันแน่จริงๆเลยมันเกลี้ยงสนิทจริงมันไม่ใช่ของจะประมาทเลยความไม่ประมาท พระพุทธเจ้าทรงเตือนเหลือเกินเพราะบางคนได้อะไรนิดได้อะไรหน่อยได้ขั้นตอนหนึ่งแล้วก็ไม่พยายามที่จะกระทำอะไรต่อไปเรียนรู้ต่อนึกว่าตัวได้ตัวอะไรแล้วก็อยู่แค่นั้นแค่นั้นจะเจริญยิ่งกว่านั้นก็ไม่ดีไม่ดีจะทำให้เกิดถือตัวถือตนมีมานะกลายเป็นกิเลสเสริมขึ้นมาอีกตีลังกา 6 เขมรไม่ได้เป็นสุขอย่างที่ควรแล้วก็ไม่มั่นคงดีไม่ดีก็คนดีไม่ดีบนเวียนวนเวียนเหมือนกับคนชาวโลกอย่างเก่าแต่ถ้ารู้จริงแล้วจะไม่มีใครอยากแตะต้องของฟุ่มเฟือยนั้นจะไม่ผลาญของฟุ่มเฟือยนั้นโดยเป็นการเบียดเบียนตนตนในวงเล็บคือต้องหักตัวก็ต้องหามาให้ตนและเบียดเบียนผู้อื่นในวงเล็บ ที่อื่นก็ต้องเหน็ดเหนื่อยหามาให้แก่ดาวอันนี้ก็ไม่ทบทวนมากมันก็บอกตัวเองอยู่ในความหมายของวรรคที่อ่านมาแล้วนี่ย้ำแต่เพียงว่าปัญญาที่เป็นโลกุตระปัญญาคือปัญญาที่อยู่เหนือโลกจริงๆนะมันจะเหลืออย่างขาดลอยออกมาก็บอกอยู่ในรายละเอียดเน้นย้ำไปนิดๆหน่อยๆตามช่วงที่บรรยายมาก็ไม่ซ้ำนะดังนั้นจิตที่มีปัญญาสูงขึ้นรู้แท้ในกามคุณอันนี้คือเพิ่มระดับจากอบายมุขโทรศัพท์ ขอคนชั้นสูงขึ้นมาอีกก็เห็นแท้อีกว่ากามคุณก็ไม่ใช่สิ่งจำเป็นเหมือนกันเหมือนกันเหมือนกันมันไม่จำเป็นลาบยศเหมือนกันแต่นี่ยังไม่ถึงแต่ว่าบ้าไปก่อนเราเป็นสถานสำคัญรับเรื่อยไปเป็นระดับๆนาฬิกามันคงจะเหมือนกันก็จะลดตามรักตามเช่นตนผิดแค่ลูกของอะไรก็จะรู้จนหลงติดรถของอะไรก็จะแจ้งจนมัวเมาในเสียงในกลิ่นของอะไรก็จะเข้าใจได้ที่สุดโดนยึดถือในสัมผัสเสียดสีกระทบแต่ต้องคลุกคลีเกี่ยวข้องกับอะไรอะไรที่มันไม่ใช่ปัจจัยแท้แห่งชีวิต ไม่ใช่ของจำเป็นจริงแห่งชีวิตก็จะทราบซึ้งล่วงรู้แทงทะลุได้จะรู้แท้ในลาภยศสรรเสริญสุขแบบโลกๆก็จะลดจะละจะเลิกสิ่งเหล่านั้นจริงๆเพราะเห็นแต่โทษแต่ภัยอย่างแท้จริงความหลุดพ้นก็จะมีได้ดังนี้ที่มีบทปฏิบัติอยู่ในตัวอยู่ในนั้นก็บอกแม่สั้นๆแล้วก็บอกว่าเมื่อปัญญาของเราเข้าใจชัดเจนขึ้นมาขึ้นมาขึ้นมายิ่งเห็นหน้าเห็นแพ้ขึ้นมามันก็จะละรสมันก็จะพยายามแม้แต่ปัญญาที่เรารู้แล้ว ทุกคนก็คงจะรับรองตนปัญญาที่เรารู้ว่าไอ้นี่มันรู้แล้วล่ะเข้าใจเข้าใจมีเหตุผลเพียงพอเลยว่าไอ้นี่มันไม่ควรติดควรยึดอะไรจะไปหลงมันอยู่ทำไมรู้แต่จิตมันก็ยังมีส่วนเพราะฉะนั้นเราจะประมาททำเป็นเล่นๆไม่ได้เรายังจะต้องรู้จิตรู้จิตมีสติปัฏฐานพอกระทบสัมผัสมันเกิดรูปรอยเกิดรถเกิดชาติเกิดอารมณ์เกิดสภาพที่มันเป็นจริงเราก็ต้องดับมันจริงๆดับมันจริงๆปล่อยวางจริงๆใช้ปัญญาพิจารณาโทษของมันมีโทษแต่ไม่ติดของเราก็ดับไม่ลงนี่มันดับไม่ขาดเนี่ยมันไม่นิพพานมันไม่มีโรคเห็นไม่ได้ดูเห็นไม่เห็นเรามีแต่เป็นหลง ผมไม่มีโรจน์มันไม่ดับไม่ได้ปรุงมันยังมีรถมีอารมณ์มีอะไรอยู่เห็นไม่ได้แล้วมันก็ไม่มันไม่ถึงที่สุดที่เราจะเป็นนิพพานตัวอย่างนิพพานเรามีแล้วเราเข้าใจว่าจิตที่พาลิขิตนิโรธแต่ละตัวแต่ละอันของเราที่ผ่านมาที่เรามีแล้วเรายืนยันชัดเจนเราก็จะเห็นว่ามันไม่เหมือนกันนิโรธมันก็เหมือนนิโรธนิพพานไม่ต้องเหมือนนิพพานดับสนิทสิ้นเปลืองมันก็ต้องดับเหมือนกันไอ้นี่มันดับไม่เหมือนมันยังเหลืออ่อนเหลือแก่อะไรเราก็รู้รถรู้ลูกของมันแล้วเราก็จะต้องประดับตนมีกรรมวิธีอะไรที่จะพึงลดพุงกางพึ่งหาเหตุหาปัจจัยหาเรื่องที่จะมาสนับสนุนเห็นโทษเห็นภัยก็ดีเห็นคุณในการลดละคนดีต่างๆนานาไปซ้ำซ้อนซ้ำซากอะไรที่จะจูงดึง ได้แต่คิดถึงตัวอย่างผู้อื่นเขายังทำได้อย่างโน้นอย่างนี้เป็นเชิงนั่นเชิงนี่อะไรก็ตามหาให้มันมากๆพิจารณาให้มันมากๆและเห็นคุณจริงโน้มไปในทางที่ว่าถ้าเราขาดแล้วเราสบายถ้าเรานิโรธเรามีหมดหรือว่าเรานิพพานออกเมื่อเราแน่ใจแล้วลดลงไปแล้วได้จะสบายแล้วคุณยิ่งจะสบายยิ่งขึ้นรถได้ลูก 1 ลูกสบายมาผมก็จะสบายเท่านั้นลดโรคกามารมณ์กามคุณลงมาในขณะหนึ่งคุณก็ยิ่งเห็นสบายไม่จิตใจมันแม่นมันแล้วมันศรัทธามันเลื่อมใสมันเห็นจริงแล้วว่ามันเลิกมาแล้วมาก็ไม่ได้ขาดความเป็นมนุษย์ตรงไหนเลยเราไม่ได้ขาดเลยมันหมดริษยามันหมดตัวเกรงว่าเราจะเสีย เขาเราไม่มีเหมือนเขามันเห็นแสนรู้ว่าเราไม่มีนี่เรายิ่งสบายเบาว่างง่ายมีเวลาเหลือมีทุนโดยมีแรงกายแรงปัญญาที่อิสระเสรีไม่ต้องมีอะไรมาดูดมันดึงมาโผล่มาพันไว้อยากจะคิดอยากจะเอาจิตคิดเอาจิตปัญญาไปใช้กับเรื่องจำเป็นสำคัญอะไรก็เอาไปใช้ได้ไม่ใช่ไอ้นั่นมาผูกไว้ไอ้นี่มาจองไว้มาเกี่ยวเกาะไว้ไม่ใช่เลยมันอิสระเสรีอิสระที่จิตของเราหมดโลกมันไม่ต้องไปผูกพันโรคแต่มันก็รู้ความจำเป็นด้วยความสำคัญหรือความจริงของชีวิตเหตุปัจจัยของชีวิตมันรู้แสนรู้มันง่ายจริงๆในความอิสระอย่างนี้มันไม่ใช่ความอิสระอย่างสิ้นโลกเป็นๆอยู่ ถ้าอยากทำอะไรตามใจแล้วก็ไม่รู้ว่าใจเขามีกิเลสเท่าไหร่พอเขาได้อะไรตามใจมันก็ถือว่าไม่ได้อิสระเสรีภาพไปทำอะไรได้เป็นอะไรได้มีอะไรได้ทำตามที่ตัวเองชอบอยู่ที่ตรงอยู่ไม่มีเรื่องมีราวตั้งเยอะเพราะว่าแบบนี้ถ้าขืนปล่อยอิสรภาพแบบที่เอากิเลสแบบนี้นะมุมไหนมุมไหนก็แล้วแต่ไม่มีกติกาไม่มีกฎไม่มีระเบียบปล่อยอิสระตามใจหมดเลยนะมุมนั้นไม่ช้าหรอกลำบากตีกันเองหมดเลยเพราะว่าต่างคนต่างจะทำตามใจแล้วส่วนมากมันไปชอบมันเหมือนกันด้วยเพราะมันมีอิทธิพลเอาอย่างมันมีสมมติมันมีบัญญัติมันมีไอ้เรื่องโรคและชอบอร่อยชอบตรงกันซ้ำกันแล้วมันจะแย่งกันต่างคน ยังอยากได้ตามใจตัวนั้นมันตีกันไอ้สิ่งที่มันไม่มีในโลกมันยังไม่สมมติมันจะไปชอบคนเดียวไม่มีหรอกมันชอบก็เพราะมันสมมุติเกิดขึ้นมาแล้วมันก็มาแย่งสิ่งที่สมมุติอันเดียวกันไอ้นี่ดีนะเว้ยมันก็เห็นด้วยการมันถูกล่อนิดเดียวออกมายาวพอดีมันก็ดีด้วยกันมันก็ต้องแย่งอันนั้นแหละเพราะว่ามันไปแจ้งอันนั้นมันอยู่ในสังคมมันต้องแย่งกันถ้าเราเองเราไม่หลงมันแล้วเราก็ไม่แย่งกับเขาและไม่แย่งแล้วได้รู้จิตของเราก็วิมุติด้วยเจโตวิมุตติซึ่งเราไม่เคยคิดเคยติดเคยอะไรล้างจนนิโรธแล้วจึงไม่แย่งโบราณบางอย่างเมื่อไหร่ก็ไม่แย่งปัญญามันก็รู้จริงจิตมันก็ไม่โหยหาไม่ต้องการอีกเลยไม่หมักหมมไม่มีอาสวะไม่มีการสั่งอาหารใส่กระป๋องใส่ แกงหอยหมากเหมือนมันมีหอยดองขายหมักในอาสวะมันไม่มีจริงๆแล้วหมาไม่ได้นะอาสวะเนี่ยเรารู้ไม่ได้ง่ายๆปัญญาเรามันยังไม่ถึงมันอารมณ์ละเอียดมันอยู่ใต้ต้นใต้ก้นบึงแล้วทนได้แล้วเพราะว่าเราเคยได้มันมามากแล้วด้านนะเราเป็นคนหยาบเพราะในสิ่งละเอียดนี่มันเหมือนกับมันไม่ทำลายอะไรของเราให้มันรู้สึกหรอกเหมือนสำลีตกถูกผิวกายไม่มีอะไรฉันมีตกสู่ผิวกายแต่นั่นน่ะโทษใครมีประมาณน้อยสิ่งที่มันยังเหลืออยู่มันก็กระทบสัมผัสแบบนั้นแต่นี่มันคือสิ่งที่อยากทำให้เราไม่รู้ตัวมันก็สั่งสมไปได้ถ้าเราต้องพยายามระวังอย่าประมาทจริงๆถ้าเราไม่ประมาทแล้วเรากำไรเราไม่ขาดทุน แล้วเราจะสบายเบิกบานร่าเริงตื่นเป็นผู้ที่มีกำลังเป็นผู้ติดมีทั้งกำลังมีทั้งอะไรต่ออะไรต่างๆนานามันไม่กลายเป็นคนอ่อนแอไม่กลายเป็นคนที่ไม่มีค่าไม่ใช่มันจะกลายเป็นคนมีค่าเป็นคนขยันหมั่นเพียรเป็นคนที่รู้สิ่งที่ดีในโลกนี้มันจะปลดปล่อยสิ่งที่ในโลกเขาว่าไม่ดีมันก็จะปลดปล่อยมันดีหมดมันเห็นอะไรๆก็ดีเข้าใจแต่ดีตามโลกเขาตามขั้นตอนไม่ใช่รู้โดยเผินๆนะไอ้นี่ดีไอ้นั่นก็ดีพวกที่ยังจะต้องสร้างสรรค์ในประเภทที่ต่ำๆยาวๆอยู่บางอย่างก็รู้ว่าเขาดีเขาจะตามฐานนั้นเรารู้สิ่งที่ตามที่สุดก็ไม่ดีที่สุด สูงขึ้นมาเรารู้แล้วว่าดีขึ้นมาตามฐานประสงค์จะมาอีกคนที่ทำอบายมุขหยาบที่สุดจะบอกว่าไม่ดีก็ต้องไม่ดีที่สุดในฐานนึงที่ว่าไม่ดีสุดยอดต่อจากนั้นขึ้นมาเริ่มดีทั้งนั้นไม่ดีกับคนที่ไม่ดีที่สุดแล้วก็ไม่ดีแต่เราเองนะดีไม่ดีกับเขาเราไม่มีเรารู้แล้วว่าเราไม่มีสิ่งเหล่านั้นเลยแต่เรารู้โลกเป็นระดับชั้นตอนนี้ต่ำที่สุดถ้ามีรองลงมาให้ดีกว่านี้ไม่มีฝานี้ไล่มาระดับตามระดับตามระดับแม้แต่บางครั้งก็มีดีและไม่ดีในตัวและคนที่ทำได้ขนาดนี้ก็ดีแล้วขณะนี้ดีกว่าคนนั้นเราก็รู้แล้วว่าสมมติว่าไม่ดีแล้วส่วนที่ดีกว่าขึ้นมาช่วยเขาขึ้นมาหาสู่ดีสุดๆ 0.7 เจริญขึ้นมาเรื่อยๆ ที่ไม่ดีเลยครับฆ่าไปแล้วก็มีแนวโน้มเชิงบอกให้เขารู้ว่าไอ้ไม่ดีมันน่าเกลียดน่าชังมันเป็นสิ่งตามสิ่งตามทำให้เขารู้สึกละอายแก่ใจรู้สึกละอายแก่ตัวก็ยังมีสิ่งที่ปัญญาสูงเรารู้ว่าเราจะต้องให้เขาเป็นอย่างนั้นเพราะเราพ้นสิ่งเหล่านั้นมาแล้วจนกระทั่งหมดปล่อยวางเรามายึดดียึดชั่วเราไม่ทำชั่วแล้วเราก็ไม่เกลียดดีก็เลยไม่รักดีไม่ทำชั่วไม่รักดีก็ได้มันเฉยๆกลางๆแต่เราก็รู้สมบูรณ์ในโลกว่าก็ให้เขาเกลียดชั่วให้เขารักดีฟังซ้อนนะภาระชั้นสูงต้องแสดงบทบาท ไม่ต้องกระทำที่ทำท่าหรือทำให้เขาเห็นชัดเจนต้องอาศัยตัณหาล้างตัณหามันไม่ต้องสอนอย่างนั้นอย่างน้อยต้องให้เขาเกลียดชั่วรักดีแต่ผู้ที่เป็นพระอริยะเป็นพระอรหันต์หรือเป็นผู้ที่หมดชั่วหมดดีไม่รักชั่วไม่รักดีไม่เกลียดชั่วอะไรถ้าไม่มีรักไม่มีเกียรติหรอกท่านเห็นดีเห็นไม่ดีเห็นธรรมดาก็เห็นมันดูเป็นอย่างนั้นน่ะเป็นโรคทางโลกแล้วไม่ได้เกลียดโลกแล้วไม่อึดอัดขัดเคืองโลกและอยู่สบายดังนั้นก็อยู่สบายมีอะไรได้ทั้งนั้นรับได้ไม่มีลำบากลำบนอะไรยิ่งจะไปรับดีก็ยิ่งอะไรที่สูงขึ้นก็ยิ่งรักดีก็ยิ่งง่ายก็ยิ่งสบายอะไรมันรับ มันก็รู้ตามโลกว่าเออมันก็มันไม่ใช่ไม่ควรไปรับมากกว่ามันเข้าใจไปทุกระดับและแม้แต่จะแสดงจะบอกจะกล่าวจะเน้นไปตามภาวะแม้แต่จะแสดงออกจะเน้นอะไรก็เน้นให้ผู้อื่นเขารับสมมติหมายแล้วก็ได้รับประโยชน์ให้เขารู้เขาเข้าใจและให้เขามีบทบาทถ้าบอกให้เขาเกลียดชั่วรักดีเขาก็จะพยายามปลดปล่อยชั่วแล้วก็มาดำเนินที่ดีมันก็เลื่อนผ่านพอมันเริ่มมาจนเห็นผลเห็นสิ่งที่ดีจริงก็ไอ้นั่นมันก็หลุดออกตอนนี้แต่สิ่งที่สำคัญ เราอยู่กับโลกเราฝากอะไรมันก็เป็นอย่างนั้นแหละมันก็วนเวียนไปสัมผัสสัมพันธ์ข้อสำคัญเราเก่งจริงและสัมผัสเราก็เฉยนั่นคือเราไม่ต้องไปฝากอะไรฉันถามแกก็ผ่านไปเดี๋ยวมันก็หยุดมันไม่เที่ยงหรอกมันไม่ติดใจที่เราเรายิ่งเราไม่มีอะไรอยู่อะไรเลยจ้ามันก็ติดหรอกมันไม่ติดถ้าเราไม่มีแรงดูดอะไรเลยมันจะมาฝึกหัดอยู่นานเท่าไหร่หรอกมันอยากสัมผัสไปทีแรกมันก็ไม่สนจะทนกับตัวเองเสื่อมไปเป็นธรรมดาไม่มีสังขารใดไม่เกิดกันอยู่แล้วมันก็จะต้องหลุดออกจากกันไม่มีอะไรที่จะไม่ได้ตลอดนิรันดรไม่มี เรื่องธรรมดาของการฝึกสิ่งสำคัญมีปัญญารู้รู้แล้วก็พยายามหัดกระทำให้มันหลุดออกเห็นไม่จริงไม่ต้องฝึกตนให้เป็นผู้ตื่นอยู่โดยนัยยะอย่างนี้เธอตื่นจะได้ชื่อว่าเป็นผู้สำรอกกิเลสตัณหาอุปทานและเป็นผู้ทำตนให้เป็นให้พ้นโลกียะอย่างแท้จริงถูกตัวเองเป็นโรคกระทำและจะรู้ชัด กิริยาใดเป็นอาการของบาปกริยาใดเป็นอาการของบุญแผ่แต่มันจะรู้ถ้าพี่ยาไม่อยู่ข้าด้วยสติชาโคลมันจะมีสติรู้เสมอๆกับตนเองจึงได้หลุดไปแล้วจะตัดสัมพันธ์มันก็วางก็ปล่อยอยู่สิ่งใดยังไม่รู้ก็เป็นกรรมฐานจะต้องรู้ตัวสัมผัสเมื่อไรฉันทำเมื่อไหร่เราก็จะพยายามหาเหตุหาปัจจัยล้างละปลดปล่อยทำให้เข้าไปหาความหมายของคำว่านิโรธทำให้เขาไปหาความหมายของทิศทางที่เราได้เรียนมาแล้วให้มันตามคลายให้มันลดละลงลดละลงเสมอนั่นแหละคือทางเดินเดินอยู่เดินอยู่ทำอะไรเดินอยู่เราเจริญอยู่ ก็รู้ตัวรู้ตัวว่าเราได้อยู่ได้อยู่นั่นแหละเรากำลังอยู่ในกิริยาของบุญเมื่อเราเดินก็ถูกที่ถูกทางมีการลดละจางคลายบอกแล้วพระพุทธเจ้าศาสนาท่านสอนให้เป็นไปด้วยความหมายคล้ายกันไปเพื่อความรดละปล่อยมันไปทิศทางเวลาลดละจะปล่อยจางคลายอยู่แล้วก็กำลังเดินอยู่แท้อันนี้จางลงจริงๆอันนี้มีจริงของเรามีจริงอันนี้ลดจริงพวกเรากำลังลดจริงและกำลังได้บุญจริงๆแล้วก็เดินกำลังเดินทางแพ้ถูกแค่แค่เป็นบุญแท้ๆจนเข้าใจตัวคุณจะทำบุญคือการละหมาดกลายเป็นการชำระฝุ่นเยอะชำระบาปคือสิ่งที่มนุษย์แตกออกไม่ได้เป็นตัวอยู่ในตัวบาทมันจะเป็นกิริยาเป็นอาการ หมักผมเป็นก้อนเป็นแท่งเป็นอะไรก็แล้วแต่ไม่ใช่ติดอยู่ในนั้นน่ะเราก็ยังกะยังปล่อยไม่ได้มันเป็นเรื่องของเชื้อทางจิตแต่เป็นเชื้อของกิเลสตัณหาจริงๆแล้วก็เพราะว่าเราทำถูกอยู่ทุกทิศทุกทางอะไรสำคัญอะไรเป็นตัวเอกผีชัดๆตัวกับกายยะตัวตนที่เอาไว้เรื่องเนื้อเรื่องสำคัญเราก็ต้องสำคัญกับมันถ้าเราสำคัญไม่ถูกตัวมันก็ไม่ได้แก่เราจะไม่ได้แก้แล้วไอ้ตัวสำคัญตัวนี้มันทำลายทำลายตัวเราอย่างมากทำลายตัวเราอย่างแรงเพราะว่าอะไรก็แล้วแต่ถ้ามันมีฤทธิ์แรงๆแล้วมันก็ดึงจุดอะไรอีกที่หนึ่ง ความหมายของคำว่าพูดตื่นอยู่จึงมีบทบาทสูงจนกระทั่งเราต้องมีความรู้ในเรื่องศีลสังวรศีลสำรวมอินทรีย์โภชนามีความรู้ในทางที่ยาวและโยคะว่าเราตื่นอยู่นั้นมีบทบาทเสมอที่จะเห็นบทบาทที่ท่านสอนในระดับมาจนกระทั่งเกี่ยวข้องถึงสติปัฏฐานพอมีสติชาโคลและสิ่งนี้สัมผัสตาหูจมูกลิ้นกายสัมผัสอะไรแล้วก็รู้ถูกล่วงหน้ารู้ว่าอะไรเป็นเรื่องที่เราจะจัดการและมีศีลขนาดนี้แล้วก็จัดการตามขอบเขตและวอนตามระดับชุมชนฐานะชุมชนอันที่เกินกว่าฐานะเราจะทิ้งเลยเรายังไม่มีแรงพ