200525-114 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ009.txt

ขายอมรับก็พอ comment ก็พอกดขี่ได้ถ้าเขาไม่ยอมรับ ไม่ยอมศรัทธาเลยจะเกิดการแตกร้าวที่สุดก็ไม่มีประโยชน์ร่วมกันเราไม่เกิดการเป็นสหธรรมิกคือไม่เกิดประโยชน์ร่วมกันเพราะฉะนั้นเราจะต้องทำประโยชน์ร่วมกันให้ได้การที่จะไปเพ่งผู้อื่นเสียผู้อื่นไม่ดีต้องระวังให้มากขอเน้นมีแต่วางใจเป็นกลางและอย่าไปเพ่งโทษรุนแรงเห็นความจริงว่าถ้าเขาผิดจริงถ้าเขาช่วยจริงก็ด่างพร้อยจริงก็ต้องรู้ว่าเป็นความจริงเราไม่มีโกรธไม่มีเครือไม่ถือสาก็เป็นอย่างนั้นก็เป็นอย่างนั้นทีนี้เราจะแก้เขาแก้ไขเขาได้อย่างไรก็ช่วยบางอันเราแก้ไม่ได้เลยทั้งๆที่เห็นอยู่รู้อยู่ว่าเขาชั่วเขาไม่ดีหมดทางและต้องปล่อยซึ่งเรียกว่าพรหมธรรมหรือวางเฉยเสียให้วิบาก เป็นเองให้ผลของเขารับผลสะท้อนของเขาเองและเป็นกรมธรรม์เป็นการสุดยอดเป็นการปล่อยสุดยอดเป็นการลงโทษสุดยอดอย่างเป็นพระพุทธเจ้าท่านนิภาทำเป็นมาตรการสุดท้ายเพราะคนเราต้องพยายามอยู่เสมอที่จะช่วยเหลือแม้คนอื่นผิดช่วยเขาโดยตรงส่วนตัวเรานี่แหละตัวตนอย่างดีของเราเครื่องชั่วของเรามองไม่ชัดจะเข้าข้างตัวความชั่วเราจะไม่ค่อยเห็นเหมือนอย่างคำพังเพยตัดคนอื่นแสงเหม็นตดของตนไม่เป็นไรอะไรเป็นคำพังเพยมันจริงๆเพราะว่าเราต้องพยายามดูชั่วตัวแล้วเราก็รู้นึกว่าเป็นใครไม่ดีเราพยายามเพลงอ่าแต่อย่าช้าอย่าลงโทษตัวเองมาก ไม่ต้องรู้ว่าตัวเองมีดีบ้างเหมือนกันส่วนดีนี้เราก็ทำอยู่แล้วเราก็ได้พยายามพัฒนาให้มันดีขึ้นรักษาไว้อยู่ส่วนเสียส่วนชั่วแล้วก็พยายามแม้เราจะมีส่วนดีมากมีส่วนชั่วน้อยและคนเข้ามาเพียงโทษแต่ชั่วความดีของเราเขาไม่เห็นเลยก็เป็นความเหินความอยากของคนอื่นเขาเขาไม่รู้ความจริงว่าเรามีส่วนดีตั้งมากส่วนชั่วน้อยนั่นเป็นเรื่องของเขาแต่ก็มีความจริงที่เขาทักท้วงเขาชั่วเราถูกนั่นแหละดีแล้วล่ะเราก็แก้ไขส่วนความมองไม่ออกปัญญาไม่สูงเท่าแทงตลอดหรือว่ามองรอบไม่เห็นเขามองได้เพียงส่วนได้ชั่วเพ่งแต่โทษเพ่งจะชั่วดีก็ไม่มีเลยเขาจะทุกข์ใจของเขาเองเขาบอกเราเราแก้ไขเราก็ดีขึ้นเราก็กลายเป็น ประโยชน์เท่านั้นอันนี้ก็ดีส่วนเขาเองสิเขาไม่ได้ประโยชน์ก็เรื่องของเขาแต่เราต้องพยายามรู้จุดที่จริงรู้ความจริงที่เราจะปรับปรุงตนแล้วก็ช่วยเพื่อนเพื่อนฝูงช่วยคนอื่นก็ไปได้เองต้องพยายามสอนและเราก็ไม่ทุกข์ร้อนและเราก็ได้กลับปรับปรุงแก้ไขตลอดเวลาทั้งตนและท่านจะสูงสุดด้วยประการ