201010-147 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ011.txt

นแล้วก็ปล่อยไปวันนั้นแม้มันจะเกิดไปถึงสุดเขตแล้วเราก็รู้ว่าในเขตจบแล้วไม่งั้นมันจะแก่มันจะแก่อยู่ขนาดนี้แล้วจะแก่ต่อไปอีกแล้วก็รู้ความจริงว่ามันจะแก่ต่อไปเจ็บเราก็รู้ว่าเจ็บขนาดนี้ทนได้มันจะเจ็บต่อไปอีกก็ช่างมันแล้วก็ปล่อยอีกแม้ที่สุดจะตายรู้แล้วว่าเรายังไม่ควรตายเราก็พยายามไปจนถึงขีดสุดเมื่อถึงขีดสุดนั้นแล้วเราเห็นว่าเอาละขนาดนี้เมื่อมันจะตายก็ให้มันตาย กันแล้วก็ตัดศูนย์เข้าไปอีกจบลงไปอีกแล้วมันก็จะตายตามเหตุตามปัจจัยที่เราจะต้องใช้ปัญญาเข้าร่วมด้วยทั้งการเกิดการแก่การเก็บการตายและเราก็จะรู้เขตพอเขตหยุดเขตสิ้นความแสวงหาเขตสิ้นความดิ้นรนจึงเรียกว่าเป็นผู้ที่หมดความดิ้นรนเป็นผู้หมดความแสวงหาเป็นผู้หมดความอยากไม่ต้องอยากต่อไปตัดจิตตัวเหตุก็ไม่ต้องหยาบเราก็จะเป็นผู้มีความจบผู้รู้ความจบเท่านั้นถึงจะเรียกว่าพระอรหันต์หรือเรียกว่านิพพานถ้าไม่รู้ความจบแม้แต่สิ่งเล็กๆเป็นนักคิดนักดาวไปจนกระทั่งถึงขั้นรู้ถึงขั้นที่ว่ารูปนามขันธ์ 5 ก็เป็น เลยเถิดว่าไม่ให้มีรูปนามขันธ์ 5 เวทนาก็ไม่เห็นมีสัญญาก็ไม่ให้มีสังขารก็ไม่มีวิญญาณก็ไม่มีที่สุดแม้แต่รูปเขาก็จะไม่ให้มีคนนั้นก็คือคนที่ไม่มีอะไรอย่างเลยเถิดเป็นปฏิโยกเขาจะอยู่ในโลกนี้ยากมากเพราะว่ามันความเป็นจริงมันมีแต่เขาจะอยู่อย่างไม่มีเขาก็จะต้องกระเบนเกษียณเขาก็จะต้องมีต้องรีบต้องเล็กต้องหลบต้องเลี่ยงอยู่ตลอดเวลาแต่เขาเลี่ยงไม่พ้นกายเรื่องไม่พ้นรูปเลี่ยงไม่พ้นเวทนาสัญญาสังขารสังขารวิญญาณของเขาหรอกเขาเรียกไม่พ้นแต่เขาไม่รู้ว่าเขาจะต้องมีถ้าไปคิดแบบนั้นแล้วเขาจะต้องฆ่าตัวตายทั้งๆที่เขาเองเขาก็ไม่รู้ว่าเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณนั้นเมื่อฆ่าตัวตายแล้วมันจะหมดหรือยัง ก็ไม่รู้หรอกว่าคนพวกนี้เขาไม่เข้าใจถึงอย่างนั้นมันจึงวนในเมื่อไม่รู้เขตจบแห่งนิพพานที่แท้จริงหรือจุดสุดท้ายของอรหัตผลเขาจึงจะไม่พบอรหัตผลเขาจึงจะไม่พบนิพพานเขามาจากคำว่าอรหันต์นี่เป็นศาสนาเลยเถิดไอ้พวกที่มหายานนักคิดนักวาดภาพมันเป็นแต่สภาพความคิดเป็นเพราะเป็นชาติของความคิดได้ว่าเพราะว่าตัณหาและวิภวตัณหานี้เพราะว่าก็คือภพที่มันลึกละเอียดไปหยิบเลยทีเดียวแต่ไม่เป็นประโยชน์เป็นภพเป็นชาติที่ซ้อนซับซ้อนยังมีสภาพที่ยังหลงยังไม่เข้าใจยังแทงไม่ตลอดไม่มีภาวะตัณหาที่ไม่เข้าทางนี้เพราะว่าปัญหามีสภาพที่มันลึกซึ้งละเอียดเป็น วิภวตัณหาที่มีประโยชน์ยิ่งเรายังจะต้องให้มันมีอยู่เท่าที่อธิบายไว้ในหนังสือคนคืออะไรนั้นเป็นจริงเรียกว่าวิภาวะตัณหาที่เราอยู่เหนือตัณหานั้นไม่ใช่ปล่อยให้มันเกิดเองมันเป็นเองไม่ใช่เรารู้เท่ารู้ทันว่าควรหรือไม่ควรเรามีปัญญาจะให้เป็นไปหรือไม่เป็นไปแล้วเราก็มีขีดจบว่าเราจะควรให้เป็นไปเท่าใดสำหรับแต่ละบุคคลที่จะรู้ว่าการปรารถนาดีหรืออิจฉาวจรที่ตัวเองจะใช้ไปนั้นจะใช้ไปถึงเขตไหนและก็ควรจะหยุดสิ้นเท่านั้นจึงเป็นเจตนาดีเป็นความปรารถนาดีแม้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ต้องมีพระอรหันต์เจ้าก็ต้องมีพระโพธิสัตว์ก็ต้องมีใครก็ต้องมีนั่นเป็นของที่ยังมีอยู่จะต้องรู้ในสังขารจะต้องรู้ในวิญญาณที่แท้ว่ามันยังมีเราจึงจะเข้า ใจทุกสิ่งทุกอย่างได้ละเอียดและรูปเขตเขตจบทำอะไรก็เป็นประโยชน์และมีทั้งประโยชน์ท่านและประโยชน์ตนก็คือเมื่อปล่อยจบเมื่อวานแล้วเมื่อไม่ถือสาเราก็สบายตามอัตภาพตามควรแม้จะยังเหลือเศษความเจ็บอยู่ตามความเป็นจริงเราก็ไม่ทุกข์เพราะความเจ็บแม้จะมีความแก่อยู่ตามความเป็นจริงเราไม่ก็ไม่ทุกข์เพราะความแก่แม้มีความเกิดอยู่ตามความเป็นจริงเราก็ไม่ทุกข์เพราะความเกิดและที่สุดแม้จะมีความตายลงไปต่อหน้าต่อตาเป็นความเป็นจริงเราก็จะมีทุกข์เพราะความตายนั้นเลย