201007-146 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ011.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ 7 ตุลาคมพุทธศักราช 2520 ต่อจากนี้ไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ด้วยนะโมปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกหาในช่วงระยะตอนนี้เรากำลังได้มีการฝึกปรือหัดทำงานสร้างรูปแบบหัดคิดอ่านช่วยกันประสานงานกันคนละไม้คนละมือในการทำงานนั้นน่ะมันจะเหลือเศษมานะผู้ใดมีมานะจะถือดีเอาแต่ใจตัวคิดแต่ความเห็น สวัสดีจะยึดอัตตาธิปไตยยิ่งไม่เคารพนับถือผู้อื่นผู้ที่เราไม่ยอมยกให้เราก็ยิ่งจะถือเราเอาว่าเราดีเอาเราเห็นถูกเอาว่าเราทำดีกว่าเพราะการได้ทำงานร่วมกันเนี่ยเป็นการล้างอัตราเป็นการถอดตัวถอดตนเป็นการละความเห็นแก่ตัวและยืดหยุ่นอนุโลมปฏิโลมแก่กันและกันถ้อยทีถ้อยอาศัยกันหาเขาบ้างเราบ้างบางทีก็เขาถูกบางทีก็เราถูกบางทีก็ถูกด้วยกันอันไหนที่ถูกด้วยกันก็ดีแล้วมันไม่มีขาดกันแต่ไหนที่มันเห็นขัดกันอยู่มันก็จะต้องถ้อยทีต่างคนต่างรถเข้าหากันจนถึงกลางทางหรือครึ่งทางแล้วเราก็ร่วมมือกันทำ อย่าไปเอาแต่ใจถือตัวอย่าไปเอาแต่ใจเห็นว่าตัวของเราถูกอย่างเดียวเป็นจริงแม้มันจะถูกจริงแต่คนอื่นเขาก็ต้องคิดถึงใจเขาเหมือนกันเขาก็ยึดของเขาหาเราก็ยึดของเราเขาก็ยึดของเขาถ้าเผื่อว่าเราจะทำงานร่วมกันและต่างคนต่างยึดแล้วไม่ยอมกันมันก็ไม่ได้ทำร่วมกันแน่มันจะทำร่วมกันได้มันก็จะต้องลดลงมาหาซึ่งกันและกันและเราก็จะทำกันได้ดีๆผู้ใดลดได้แล้วก็ปล่อยจิตสนิทอนุโลมกันแล้วต่อรองกันได้ที่สุดเท่านี้แล้วแล้วก็ร่วมมือกันทำผู้ที่ลดได้ในจิตสนิทหมดทุกข์หมดลำบากสบายใจส่วนผู้ที่ยังมีเหลือเชื้ออยู่ยังเอาเป็นเราอยู่ยังมีอัตราอยู่ เห็นแก่ของเราอยู่ยังยึดมั่นถือมั่นอยู่มันก็จะเป็นเศษทิ้งใส่กระป๋องออมสินไว้เป็นเชื้อที่จะเพาะถ้าเผื่อว่าผูกไว้แน่นเพื่อที่จะล้มล้างมันก็จะกลายเป็นอาฆาตถ้าบอกว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่เราเองเรายึดตัวมันเข้าไปนั่นแหละเราก็เรี
อ่านต่อ
ยกมันว่าราคะคือยึดเอาตัวมันเป็นตัวไว้ถ้าเผื่อว่าเราจะเอาไว้แก้แค้นเรียกมันว่าพยาบาลเพื่อโทสะอันนี้เป็นลักษณะของจิตและลักษณะของกิเลสต่างๆเพราะการที่เราได้ฝึกปรือการงานอยู่ทุกวันนี้ผู้ใดได้ทำงานอะไรส่วนที่ตัวถนัดก็ทำเป็นเป็นอย่างมากส่วนนั้นมาก ผู้ใดที่ได้ทำส่วนที่ตัวถนัดก็เลยทำแล้วแล้วก็มีคนอื่นเขารับช่วงมีคนอื่นก็ช่วยเหลือ Profile ปล่อยให้คนอื่นเขาฝึกหัดฝึกซื้อบ้างแล้วเราจะเปลี่ยนไปฝึกอย่างอื่นที่เรายังไม่เป็นยังไม่เคยอยากจะทำไม่ได้เราก็ปิดไปทำซะบ้างเราก็จะได้เป็นผู้ที่ได้ฝึกปรือได้มีทัศนวิสัยกว้างมีโลกทัศน์กว้างมีฝีมือมีความรู้ความเก่งความสามารถกว้างขึ้นไปอีกหาเราจะทำอยู่ในขอบเขตและอยู่ในกติกาอยู่ในกฎเพราะฉะนั้นในฐานะของผู้ใดที่มีหน้าที่มีกฎมีระเบียบมีวินัยมีกติกาอย่างไรเราก็พยายามทำอยู่ในขอบเขตของมันพยายามละเมิดนอกจากจำเป็น และได้ตกลงกันหรือว่าเห็นพร้อมกันนั้นอีกเรื่องนึงถ้าไม่มีไม่มีการจำเป็นแล้วเราก็จะทำอยู่ในกรอบขอบรั้วหรืออยู่ในแวดวงที่เราได้ตัดสินได้ตกลงกันเป็นกรดเป็นระเบียบอย่างนั้นจริงๆมันจึงจะเดินไปด้วยดีไม่ออกไปละเมิดไม่ออกไปที่ดีเลอะเลอะเทอะวุ่นวายไม่รู้จักขอบเขตไม่รู้จักหน้าที่ไม่รู้จักฐานะนั้นผู้ใดที่มีฐานะของตัวต้องรู้ตัวให้มันมีอัตตัญญุตาให้จริงสำคัญไม่ดีแล้วเราก็จะพยายามช่วยกันหน้าที่ผมได้พยายามให้พวกคุณทำอะไรต่ออะไรกันอยู่ก็มีหลายๆอย่างบางอันก็เห็นว่าอันนี้ก็ดูยังไม่ค่อยเข้าทีก็เหมือนกับเราดูเด็กเดิน บางทีเด็กโดนใจหกล้มบ้างจะเดินไม่ค่อยเข้าทีก็เดินผิดๆปลายๆแต่ๆอะไรบ้างแล้วเราก็ต้องดูเราก็ต้องรู้อย่างผมผมดูพวกคุณผมก็ดูอย่างไหนควรจะแก้ไขบอกก็จะบอกอย่างนั้นที่จะช่วยจับช่วยยึดให้ก็จะช่วยจับช่วยยึดให้ท่านใดที่จะช่วยแก้ช่วยตั้งช่วยประคองก็จะประคองอันไหนที่บอกว่าไม่ประคองรักให้ทำเอาเองทำแล้วจะแข็งแรงเร็วทำแล้วจะได้ไปได้ก็ไม่ประคองละปล่อยให้ล้มบ้างบางทีหัวทิ่มหัวตำเจ็บปวดตรงเล็กๆน้อยๆก็มีเป็นลักษณะที่เราจะต้องเกื้อกูลที่จะต้องช่วยเหลือกันไปผมก็อธิบายว่าผมทำอะไรบ้างคุณฟังไปด้วยเมื่อมันเป็นไปแล้วผมก็พยายาม ไปตามซ่อนให้คุณรู้ตัวรู้ตนขึ้นไปบ้างตอนแรกๆใหม่ๆบางทีไม่รู้ตัวก็จะเปิดเพลงโทรแล้วอย่าเพิ่งคิดผิดอะไรต่ออะไรเพราะว่าบางทีทำโดยให้รู้ตัวแล้วมันไม่ได้ผลดีนักมันระวังแล้วมันก็ตั้งใจไว้ชั่วคราวพอพ้นไปจากนั้นแล้วมันก็ไม่ทำมันไม่ดีพอที่ได้ทำกันมาแล้วนี่แหละคุณจะได้ขัดใจคุณจะได้ขัดค้านหรือคุณจะได้เห็นว่าไม่ถูกไม่ดีอะไรอยู่ในใจก็ตามก็ฟังดูก็ทำความเข้าใจดูว่าอะไรเป็นไปอย่างไรเรามีหมดการงานเราทำงานแล้วเราก็ฝึกตนด้วยการงานที่เป็นบทของกายกรรมวจีกรรมมันก็เป็นไปอยู่แม้จะใช้วัดมโนกรรมคือใช้ความคิดอ่านไตร่ตรอง ด้วยมันก็มีอยู่ส่วนการที่จะล้างความยึดถือล้างกิเลสตัณหาร้างราคะโทสะของเรามันก็มีอยู่ในการทำงานยิ่งชั้นสูงแล้วเราจะไปที่ไหนไม่มีท่านสูงแล้วเราทำกับคนเพราะอนาคตมีจะรู้ตัวว่าเป็นผู้ที่บรรลุอรหันต์ก็จะต้องรู้ว่าเราเองเราสัมผัสกับโลกป้านาธานมีนี่แหละสำคัญที่เราจะรู้ว่าเราหมดเราสิ้นเป็นพระอรหันต์เราก็จะต้องรู้ว่าเราอยู่ร่วมกับโลกแต่ทำงานร่วมกับมนุษย์ในโลกมีประโยชน์กับมนุษย์โลกเราจะทำให้มนุษย์นั้นประเสริฐขึ้นดีขึ้นอาจจะทำให้มนุษย์แก่งแย่งกันน้อยลงละความเห็นแก่ตัวละโลภะโทสะลงไปได้เราก็จะต้องมีความสามารถที่จะกระทำได้ กับคนและเราเองเราก็มีจิตใจมั่นคงหนักแน่นไม่ถือสาใช้ปัญญาอย่างละเอียดสุขุมแล้วเราก็ไม่ทุกข์เราก็ไม่อึดอัดขัดเคืองเรายังเบิกบานแจ่มใสเหมือนเราเลี้ยงเด็กเราเลี้ยงเด็กเราจะรู้สึกเบิกบานแจ่มใสถ้าเลี้ยงเด็กที่ไม่เดียงสาที่เราไม่ถือสาเด็กนั้นเพราะเรารู้ว่าเด็กนี่มันถือสาไม่ได้มันยังน้อยยังอ่อนยังยาวยังไม่เข้าใจเราก็ทิ้งไปเลยวางไปเลยเราไม่ถือสาเมื่อไม่ถือสาเด็กนั้นจะทำยังไงผิดยังไงเราก็ไม่โกรธเราก็ไม่เคืองเราก็ไม่เอาผิดแต่เราจะช่วยปัดเป่าแก้ไขในแต่ละคราวแต่ละคราวฉันใดเราก็จะต้องทำใจให้เหมือนกับเราเห็นเด็กที่ไม่เดียงสา นอกจากเรารู้ว่าเด็กนี่เดียงสาแต่แกล้งแต่ใช้เลขใช้เลขเราจะต้องใช้ความแข็งขันขึงขังให้รู้ว่าเรารู้ทันนะเราไม่ยอมเป็นเด็ดขาดเพราะเขาก็รู้ตัวเขาเดียงสาแล้วเราจะไม่ยอมหักล้างกันเลยนั่นก็สำหรับการสอนผู้ที่เดียงสาหรือสอนผู้ที่มีปัญญาบ้างแล้วรู้แล้วก็จะต้องมีมาตรการเด็ดขาดแข็งขืนพอสมควรนี่เป็นขั้นตอนไล่เรียงขึ้นมาถึงแม้เราแข็งขืนถึงแม้เราจะใช้มาตราแรงมาตรการที่แรงเราก็ไม่มีใจโหดร้ายไม่มีใจอาฆาตทำแรงเพราะเกลียดทำแรงก็ชังจะต้องอ่านซ้อนจิตตัวเองว่าเราทำเป็นทำเพราะทำแรงลงไปเพราะโกรธเพราะเกลียดเพราะ เพราะจะแกล้งหรือเปล่าถ้าเราทำอย่างนั้นแล้วหยุดทันทีนั่นเป็นความเลวไม่สมควรที่จะกระทำเราจะต้องทำด้วยการไม่แกล้งไม่โกรธแม้จะรุนแรงก็รู้ว่ารุนแรงขนาดนี้จะพอดีถ้าแรงมากไปเขาก็เจ็บปวดถ้าเบาไปก็ไม่ขัดไม่เกลาไม่ถูออกเพราะฉะนั้นเราจะต้องประมาณนี้ตาประมาณนี้แรงพอดีพอดีที่จะขัดใจเราพอให้ได้ผลนี่เป็นคนพิเศษหรือว่าเป็นผู้รู้เป็นสัตบุรุษที่จะต้องประมาณได้เราจะกระทำต่อๆไปสำหรับเราเองนั้นเราก็จะขาดถูกขัดตัวเองหรือว่าถูกเขาขัดให้แก่เราไปเรื่อยๆจนกว่าเราจะบริบูรณ์หมดสิ้นมีสติสัม รู้จักตัวเองมามีราคะเมื่อไหร่ก็รู้มีโทสะเมื่อไหร่ก็รู้จนกระทั่งไม่มีราคาโทรศัพท์เข้าแทรกไม่ได้และจิตของเราก็สะอาดสว่างจิตของเราก็มีปัญญารอบรู้แยกแยะอยู่ไม่มีตัวมีตนไม่กล้าไม่มีการเห็นแก่ตัวเห็นแก่ตนวิเคราะห์วิจัยอะไรด้วยจิตเป็นกลางอย่างแท้จริงอะไรผิดครับอะไรถูกก็รู้ถูกอย่างนี้ผู้ที่จะทำงานเกิดประโยชน์เกิดผลสูงสุดเราเองก็เป็นผู้บริบูรณ์พร้อมพรรณไม่มีลำเอียงไม่ว่าจะเอียงเพราะรักเพียงเพราะฉันหรือเอียงเพราะโง่และแม้ที่สุดเอียงเพราะกลัวไม่มีหมดเลยฉันทาคติโทสาคติโมหาคติและภยาคติไม่ลำเอียงด้วยอย่างไรเลยเราก็เป็นพระอรหันต์ที่เที่ยง จะเกื้อกูลโลกไปได้อย่างมีประโยชน์สูงที่สุด